[875]: 1. 2 Cf. Eust. K, p. 786, 16: τὸ δὲ πολὺν ὄμβρον ἀθέσφατον ἐκ παραλλήλου ταὐτὰ νοεῖ, ὡς καὶ ἐντὸϲ τοῖς ἑξῆς τὸ δηθά τε καὶ δολιχόν (v. 53) καὶ τὸ ἐπιτέλλεαι ἠδὲ κελεύεις (v. 61). Nicanorem aliter statuisse schol. A docet.
[876]: 3 sqq. † A c. l. θαύμαζεν πυρὰ πολλά (id. L. f. 204a c. eod. lemm.): πῶς, φησὶν, Ἀγαμφέμνων ⟨ὁ Ἀγ. L ⟩ ἐντὸς τοῦ τείχους ὑπάρχων ἐθαύμαζε τὰ πυρά ⟨τὰςτ πυρὰς ⟩, τὴν ἀρχὴν μὴ βλέπων αὐτὰ ⟨ αὐτὰς L⟩ διὰ τοῦ τείχους; καὶ ῥητέον ὅτι ὡς βασιλεὺς ὑψηλοτάτην ⟨ὑψηλὴν L⟩ εἶχε σκηνήν, ἵν᾿ εὐχερῶς θεωρεῖνμ δύναται πάντα ⟨ἴν᾿ εὐχ. δύνηται πάντα θ. L⟩
[877]: 11 —15 Quaestionem, quae in cod. Lp 170 eadem fere qua apud lust. ratione, sed in nonnullis (quae ibi bis leguntur) paullo oscitantius, traditaest, a Porphyrium referendamesse, eschol. secundi ordinisstatim afferendo sequitur. Ex iis quae in schol. ad v. 167 adscripto extr. leguntur: οὕτως οὔτε θεᾶς υἱὸς φίλος οὔτε θεοῖο· ὡσαύτως οὔτε \θεᾶς υἱὸς ἔρεξενμ οὔτε θεοῖο, concludas nostrum locum lim cum illo cohaesisse sed incertior coniectura est quam ut utrumque coniunctum edi velim.
[878]: 13 † Lp f. 170 (c l. οὔτε θεᾶς υἱός): . . . κατὰ Πορφύριον δεῖ λαμβάνειν ἁπλοίκῶς· οὐ γὰρ πρὸς Ἀχιλλέα σύγκρισις. εἰ δὲ τις τοσαῦτα εἴποι. τὸν βασιλέα ὑπερτίθεσθαι οὕτω λέγοντα καὶ αὐτοῦ Ἀχιλλέως τὸνμ Ἕκτορα κτλ. (quoe sequuntur iis fere respondent quae supra ex Eust. edidimus).
[879]: †B f. 130b ad ὅσα v. 49: ἁπλοϊκῶς δεῖ λαμβάνειν· οὐ γὰρ πρὸς Ἀχιλλέα ἡ σύγκρισις.
[880]: 20 sqq. † B f. 130b ad πατρόθεν ν. 68 (id. Lp f. 170 c. l. πατρόθεν ἐκ γενεῆς): ὅταν λέγῃ διογενὲς Λαερτιάδη· τὸν πατέρα γᾶρ δηλοῖ, τὸ δὲ διογενές τὸν ἀρχηγὸν τοῦ γένους (adu. nonnulla Lp). ld. Eust. p. 790, 24.
[881]: 9 ἔχειν ἐντὸϲ ϲτήθεϲι cod. ἴϲχειϲ ἐντὸϲ ϲτήθεϲιν Vill., ἴϲχειν ἐντὸϲ ϲτήθεϲιν Bkk., ἐντὸϲ ϲτήθεϲϲι Dind. 20 ἐπεὶ προέηκεν ἀρίϲτουϲ κρινάμενοι cod. ἐπιπροέηκεν Bekk. κρινάμενοϲ Kamm. 23 ἔϲτι δὲ τὸ οὐχὶ ἀναίνομαι ἐπαινῶ coni. Kamm. 24 ἴϲον cod. 26 τὸ δὲ ἅλιοϲ coni. Kamm. 27 ἔκβαλλον cod.; corr. Bkk. 31. 32 ἦρα φρένεϲ cod. corr Vill. 30 ἀπήμυνε cod.
[882]: 36 Ab Aristarcho (A I 597; cf. Et. M. 297, 12) dissentire videtur.
[883]: Lp f. 173a. Cf. Cramer., A. P. III, p. 38, 24.
[884]: B f. 132b ad ϲύν τεύχεϲιν. Lp l. c.
[885]: *B f. 132b ad ὄρθ᾿. L f. 209a, Π.
[886]: *B f. 131a ad μὴ τοὶ μὲν v. 98. L f. 207a, Π.
[887]: 7 — 9 schol. Lp quod primo loco posuimus in cod. alteri (lin. 10 —12), quod ϲὺν τεύχεϲιν in lemm. habet, praemisso ἄλλωϲ subiungitur 11 — 12 καλῶϲ — βαϲιλέα Lp om. 13 cod. B margini ext. adscrpt. Ἀριϲτοτελ. 14 πεποίηται L 16 δὲ om. L 22 cod. B marg. inter. adscrpt. Ἀλλριϲτοτλ. 23 βουλομένουϲ L 26 παρὰ pro περὶ L 27 ἠξίου codd. corr. Bkk. 21 sqq. πορευθῆναι τοὺϲ Τρῶάϲ τιναϲ L
[888]: 3 sqq. † Eust. K, p. 794 extr. (unde Paris. ap. Cramer., A. P. III, p. 83, 12). Quae ap. Eust. sequuntur (p. 792, 10): οὕτω ποτὲ καὶ ἐφεσίων στασιαξόντων περὶ χρημάτων παρελθὼν εἰς τὴν ἐκκλησίαν Ἡράκλειτος καἲ ἐπιπάσας κύλικι ἄλφιτα ἐξέπιε τὸν κυκεῶνα, σιωπῶσαν παραίνεσιν ἐκθεὶς καὶ διδάξας ὡς δεῖ ζηλοῦν τὴν αὐτάρκειαν. καὶ οὕτω μὲν οἱ τοιοῦτοι σοφοί (cf. p. 794 extr.: λύουσι δὲ τοῦτο πάνυ ἀστείως οἱ σοφοί), haud scio an item ad Porphyr. referenda sint (cf. Vict. ap. Bkk. A 149).
[889]: 11. 12 Cf. schol. A v. 151. 52; Eust. p. I95, 20.
[890]: 15 Arist. poet. 25, p. 1461 α 1: ἴσως δὲ οὐ βέλτιον μὲν ἀλλ᾿ οὕτως εἶχεν, οἷον τὰ περὶ τῶν ὅπλων· ἔγχεα δὲ σφιν ὄρθ᾿ ἐπὶ σαυρωτῆρος· οὕτω γὰρ τότ᾿ ἐνόμιζον, ὥσπερ καὶ νῦν Ἰλλυριοί.
[891]: B f. 133a ad τάφροιο v. 194. Lp f. 174a c. l. tqafroio
[892]: *B f. 133b ad τάφρον v. 198.
[893]: A.
[894]: 1 προϲελθεῖν codd.; corr. Bkk. 2 φυλάττεϲθαι L 5. 6 τούτοιϲ corr. e τούτων L 19 ὄμβριμοϲ L 22 περιόντεϲ Lp 24 ὀτρύνοντεϲ codd. corr. VII. 28 ἐχρῆ B
[895]: 12 sqq. CL Vict. v. 199 Bkk.
[896]: 21 — 30 L. f. 210ᵇ (id. fere Paris. ap. Cram, A. P. III, p. 174, 14): διὰ τί δὲ, φησὶν, οἱ ἡγεμόνες τὴν τάφρο διαβὰτες βουλεύονται; φαμὲν δὲ ὅτι τοῦτο ποιοῦσιν εἰς ἐπιμυθίαν τῶν κατασκόπων, ἵνα ἀμφότεροι ⟨προθυμότεροι schol. min.⟩ γένωνται ἐγγὺς αὐτῶν ὄντων. Cf. A v. 194; Eust. K, p. 797, 50 (inde Paris. ap. Cramer. p. 85, 31).
[897]: A.
[898]: *B f. 134b ad ἄϲτρα.
[899]: a
[900]: b
[901]: 1 A, cuius lemma μήτ᾿ ἄρ με μάλ᾿ αἴνεε μήτε τι νείκει, nonnulla de μηδὲν ἄγαν praemittit; L inc.: ἀπορία. ζητεῖται δὲ πῶϲ ἐποιν. κτλ. 2 λύϲιϲ. ῥητέον δὲ ὅτι L 3 ἐπειδὴ L 13 δέ τι cod.; corr. Bekk. 14 de litteris in marg. positis v. ad p. 151, 27 sqq. 16 μοίρα cod. 21 δὲ post ϲημαίνει e coni. addidi, didi cod. om. 25 δὲ τι περίλειπται cod., περιλέλειπται Bkk.
[902]: 10 v. 252 diple notatus διὰ τὸ πολυθρύλητον ζήτημα καὶ τὰς γεγονυίας ἀποδόσεις (Ariston.).
[903]: 18 Cf. Arist. poet. 25 (p. 1461 α 25): τὰ δὲ ἀμφιβολίᾳ (δεῖ διαλύειν)· παρῴχηκεν δὲ ππλέων (πλέω cod. A Bkk.⟩ νύξ· τὸ γὰρ πλέων ἀμφίβολόν ἐστιν. Quae ad ipsum refertur solvendi ratio infra (p. 149, 4) sequitur.
[904]: 23 Aristarchum πλέον et πλεῖον (═ πλῆρες) distinxisse Lehrsius ap. Friedl., Ariston. p. 156) docuit
[905]: e
[906]: 1. 2 ἀρι θμεῖϲθαι (ras. un. litt.) cod. μερῶν conieci cod. ἡμερῶν Kamm., p. 66, verba ἀλλ᾿ ἀριθμεῖϲθαί γε τὴν τρίτην supra post τοὺϲ λόγουϲ (p. 147, lin. 28) collocavit 3 παρὰ πόδα γεν. cod.; Kamm. καίπερ ἄποδα coni. 7 τιϲ addidi cod. om. 14 τέταρ. (supra ρ scrpt. τ) ἥθ’ ἡβώοι cod. ἔτοϲ dubitanter conieci 15 χρυϲογένειαν cod corr. Bkk. 17 δέκατοϲ cod corr. Mein. l. c.
[907]: καλὴν cod.; κωλῆν Mein., κάλην Ο. schneid. ap. Mein. V, p LXXXIV 18 πυρρὸϲ ? πηρὸϲ Cobet ap Dind. 19 καὶ οὖτοι μὲν εἰϲ ἑκκαίδεκα ἐϲ ἀρχ. cod.; corr. Mein. ἐϲ δὲ τὸν φ. cod.: corr. Mein. 20 ἑπτακαίδεκα cod. corr. Mein. idem personas distinxit 21 τρίβων cod. 32 post χρόνου in cod. (in fine paginae) 4 litt. eras.
[908]: 26 — 29 Cf. Porph. B 649, p. 49, 12.
[909]: 3 ὁλόκληρον Vill cod. ὁλοκλήρου 4 versui in marg inter. adscrpt. Ἀριϲτοτελ. 5. ἐπεὶ δὲ V. Rose, Ar. ps., p. 165; cod. ἐπειδὴ 10 ἷϲα cod. 22. 23 μοιρῶν ego cod. μετρῶν; μερῶν Vill. πλέον τῶν εἰϲ δύο cod corr. Bkk. 33 τὸ τρίτον scripsi, τὸ γ΄ cod. 35 τρίτον recte deleri iubet Kamm., p. 68 37 τριτάτη δέ τι cod.
[910]: 4 Cf. ad p. 147, 18 et Heitz, d. verlorn. Schr. d. Arist, p. 266.
[911]: d
[912]: e
[913]: f
[914]: g
[915]: 2 εἰϲ γ΄ ἐϲ δ΄ καὶ δ΄ cod.: alterum καὶ δ΄ Mamm. add ὅτι addidi cod. om. 7 post φηϲὶν in cod. rasura 24 fere litterarum 13 ἀππίων cod. 14 sqq. καὶ — καταλείπεται e coni. dedi; cod. λείψανον καὶ ὧν νὖν τὸ πλέον παρῴχηκε τὸ τρίτον καταλείπεται 35 πληάδαϲ (ι de more om.) cod, 36 sqq. λέγοντοϲ κτλ. sine ullo intervallo neque ullo signo interposito in cod (f. 135b) iis quae iam edidimus subiunguntur
[916]: h
[917]: g L f. 212b.
[918]: 3 φηϲὶν cod. corr Bkk. 4 post προβεβηκέναι in cod repetitum εἰρῆϲθαι 7 υἱάδων cod; ort. Vill. ἤτοι δὲ ἀνατ. cod. vereor ne gravius vitium lateat 8 Πληιάδων corruptum esse liquet; quod ad rem attinet, e schol. L. (p. 152, 5) conicias: ἢ τῶν ἑῴαν, sed plura excidisse videntur 12 lacunae in cod. vesti gium non exstat 15 οὐκ αὐτὰ cod.; corr. e schol. min. (V. p. 152, 9)
[919]: 23 A v. 252 . . . . . τριφύλακος γὰρ ἦν καθ᾿ Ὅμηρον ἡ νύξ. καὶ ἐντὸϲ ἄλλοις· ἔσσεται ἠὼς ἢ δείλ μέσον ἦμ αρ. Cf. id. 5 111 (c. l. ἔσσεται ἢ ἠώς): ὅτι ὅλην τὴνμ ἡμέραν εἰ τρία διαιρεῖ . . . . . , ὥσπερ καὶ τὴν νύκτα εἰς τρία, ἑσπέραν, ἀμολγὸν, ἑῴαν.
[920]: 27 sqq. Multo longius a vera quaestionis forma hoc schol. abest: priorem certe scholii Veneti partem, reiecta omni quae in illo inestexquisitiore doctrina, ita ad ieiunius illud dicendi genus, quo pleraeque quaestiones quae ad nos pervenerunt uti solent, redegit, ut inde excerptum esse videri possit. At cum habeat, et maxime quidem in posteriore parte, quae in Veneto desiderentur, et ordine rerum exponendarum utatur diverso, inter scholia secundi ordinis referri noluimus. Quo melius perspicuitati consuleretur, litteris margini
[921]: h
[922]: a
[923]: d
[924]: c
[925]: e
[926]: f
[927]: f. 134b ad πλέω. Lp. f. 175b c. l. παρῴχηκε δὲ πλέω νύξ.
[928]: *B f. 135b ad V. 274 (f. 135a)
[929]: 13 πλήρειϲ ὧραι Lp 15 παρῆλθον Lp 17 τῶν δύο μοιρῶν τῆϲ νυκτόϲ Lp 18 quae Lp addit: ἀμφίβολοϲ γάρ ἐϲτι κατὰ τριπλῆν ἔννοιαν τοῦ χωρίου ὁ νοῦϲ κτλ. ex Eust, p. 802, 17 sqq., petita esse videntur 23 διδαϲκα, supra α scrpt. λ΄, cod., unde recte διδαϲκαλείου Dind.
[930]: 13 sqq. Etsi scholio *B multo breviora sunt, tamen propter partem Apionis sententiae (οἱ δὲ ὅτι κτλ., ϲf. p. 150, 13) plenius allatam inter scholia ex illo excerpta referri nequeunt. Ex hoc vel simillimo scholio schol. Paris. ap. Cremer, A. P. III, p. 174, 19 sqq., fluxisse videtur.
[931]: 27 sqq. †A K 275 c. 1. τοὶ δ᾿ οὐ ὄδον ὀφθαλμοῖσιν: ὅτι καὶ αὐτοὶ ὑπὸ πολεμίων ἔμελλον οὐχ ὁραθέντες τὰ βουλεύματα αὐτῶν παρὰ Δόλωνος ἀκούειν. ἄλλως δὲ ὅτι οὐκ αἴσιος ὁ ἐρωδιὸ ὁ ὁρώμενος ὑπὸ τῶν εἰς ἐνέδραν ἀπιόντων.
[932]: 31 sqq. †B f. 135a ad οὐ ἴδον v. 275 (id. Lp f. 176a c. 1. τοὶ δ᾿ οὐκ ἴδον):
[933]: 1 τὰ cod. om.; add. Bkk. 11 ἔπειτα conieci cod. ἐπεὶ 16.17 pro ἁπανταχοῦ Lehrs, ap. Kamm. p. 70, τοῦ ἀπαντᾶν ταχύ coni.; pro χώρᾳ Kamm. χειρὶ 23 εἵνεκα cod. corr. Vill. ἔρῶν cod.; rectum schol. B⟩ et Eunt (v. infra) suppeditaverunt 24 sqq. versus Hermonis quos corruptos esse constat ita attuli ut in cod. leguntur, nisi quod verbo πεδίῳ bis ι subscrpt. addidi; lin. 25 ἄρ. μενοϲ ρ e corr. habet, ante μ una litt. erasa est
[934]: δηλοῖ ὅτι οὐκ ὀφθήσονται μὲν, εἴσονται δὲ τὰ τῶν πολεμίων ἐκ τῆς φωνῆς Δόλωνος. Cf. infra ad lin. 23 sqq.
[935]: 3. sqq. † v. 274 c. 1. τοῖσι δὲ δεξιὸν ἧκεν ἐρωδιόν: εἰκότως ἡ Ἀθηνα ἐπιπέμπει αὐτοῖς ἐρωδιόν. τοῖς γὰρ ἐπὶ λαθραίους πράξεις ἀπιοῦσιν αἴσιον (cf. ad lin. 23 sqq.) ἄλλως τε ὅτι καὶ δι᾿ ἑλώδους ἐβάδιζον τόπου ἕλειον δὲ καὶ τὸ ζῶον. διὰ τί δὲ οὐκ εἶπε μᾶλλον τὴν γλαῦκα, αὖσαν ἱερὰν τῆς Ἀθηνᾶς λυτέον 〈Dind. cod. ῥητέοκ〉 οὖν τὸ ἄπορον καιρῷ καὶ τόπῳ. διατρίβει γὰρ το ὄρνεον περὶ τοὺς ἑλώδεις τόπους, καὶ θηρευτικὸν τὸ ζῶον. ἱστορεῖ δὲ περὶ αὐτοῦ Ἀριστοτέλης ἐντὸϲ τῷ περὶ ζώων (p. 609b 21). Ex Alexandro Aelianus, h. a X, 37, hausisse videtur.
[936]: 23 sqq. † B⟩ f. 135a ad ἐρωδιὸν v. 274 (id. Lp f. 176b c. 1. ἧκεν ἐρωδιὸν): ἀγαθὸν λίαν τὸ σημεῖον τοῖς ἐνεδρεύουσιν, ὥς φησιν ἕρμων. ἐδήλου δὲ ὅτι οὐχ ὁρα θήσονται μὲχ ἔκπυστα δὲ καὶ ἄκρυπτα δράσουσιν ἐντὸϲ τοῖς πολεμίοις. ἐρω δὲ ἔπεμψεν, ἐπεὶ ἑλώδης ὁ παρὰ τῷ Σκαμάνδρῳ τόπος καὶ ὑδατῶδες τὸ
[937]: B f. 136b ad φράϲατο. Lp f. 177b c. 1. τὸν δὲ φράϲατο.
[938]: 4 νέο Τ· (?, potest esse νέοτ, altero τ supra addito) cod. Lehre ap. Kamm. l. c. versus ita constituit: . . . . . ἁλὸϲ μεδέοντοϲ |ἔϲτι Ποϲειδάωνοϲ . . . . . | ἄρ- μενοϲ εἰϲ δάπεδόν τε καὶ ἐντὸϲ νήεϲϲι μάχεϲθαι |ἐϲθλόϲ, καὶ πεζοῖϲι καὶ ἱππήεϲϲιν ἄριϲτοϲ ἐντὸϲ πεδίῳ Θεμένοιϲι μάχην, ἐντὸϲ ὄρει δέ τε χείρων, |φαινόμενοϲ μάλα δ᾿ αὖ πέλεται νικηφόροϲ ὄρνιϲ, |ἕϲπεροϲ εἰ λείην ἐπιορμένῳ ἀντιοῴη „deest fortasse versus“) ὅπλα δὲ καὶ λείην κεν ἄγων οἶκόνδε νέοιτο 5 ἀθηναία cod. 8 νυκτηγερϲία cod. 17 λαθραίην cod.; corr. Vill. 22 ὧδε Bkk.; cod. δ᾿
[939]: ὄρνεον. ἐδήλου οὖν τὴν ἐπὶ τὰς ναῦς ὑποστροφήν (quae Lp addit: τὸ δὲ ἐγγὺς τῆς ἐξόδου πρὸ τοῦ πόρρω αὐτοὺς ἀποβῆναι, in cod. B⟩ alterum schol. efficiunt). Cf. Eust. p. 804, 57 sqq., Paris. ap. Cram., III, p. 88, 22 sqq., et supra ad p. 154, 3 sqq.
[940]: 7 sqq. Eust. p. 804, 62 sqq. (unde Lp v. 275, f. 176a, fluxit): Ζώπυρος δὲ ἀντὶ τοῦ Παλλὰς πελλὸν γράφει, ὡς ἂν εἴ ὁ φανεὶς οἰωνὸς δηλωτικὸς ἁρπαγῆς. τρία γάρ φησι γέν ἐρωδιῶν κτλ.
[941]: 10 sqq. Per errorem in schol. Porph. ad Ω 315 relato huc recurritur: ἐζητήθη ποίου μέμνηται ἐνταῦθα Ὅμηρος αἰετοῦ, τοῦ πυγάργου ἢ τοῦ ἀφροδισίου ἢ πέλλον, περὶ ὧν φησιν ἐντὸϲ τῇ Ἰλιάδι Κ.
[942]: B f. 137 ad δουρὶ v. 370. Lp f. 178b c, l. ἠὲ μὲν ibid. ὡϲ
[943]: *B f 138 ad καταλέξω. L f. 117b. Cf. Phil. XVIII, p. 345, Π.
[944]: *B f. 113a ad Θ 507. L f. 177a ibid, Π. Vat. Ζητ. β΄.
[945]: (BL.) 9 L praemissum εἰϲ τὸ ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγεϲθε 17 Τρῶεϲ om. BL. τηλέκλειτοί τ᾿ L. 21 íλόθι L. 22 τοῦ om. L
[946]: (Vat.) 10 ἃϲ, ϲ del. V2 ἐκ παραγγελίαϲ τοῦ Ἕκτοροϲ τοιαύτηϲ 13 κεν, ν add V2 μετ᾿ ἠοῦϲ, cui μέϲφ᾿ V2 suprascrps. 14 εἰϲ om. ἵκῃ 17 τηλέκλειτοί τ’ 18 ϲτρατοῦ 20 ἤτοι om. 22 ἀϲαφέϲ ἐϲτὶ 23 δ’ αἱ ἄλλων om. φάλακαί τε
[947]: 5 sqq. Cum in cod. B⟩ schol. ad v. 413 relatum ab altero eiusdem manus scholio, quod ad Porphyrium referendum esse constat (ad p. 157, 7 edit.) excipia suspicari in promptu est, Porphyriinomen, quo scholium de καταλέξω agens in codice quodam inscriptum esse Dindorfius attulit, errori deberi e simili scholiorum conditione nato. Sed cum pro Porphyriana origine pugnet quod in scholiis ad, Odysseam adscriptis (Q γ 97, cf. E γ 80) de eadem re iisdem fere verbis exponitur — neque enim latet, ipsa illa scholia e Quaestionibus excerpta quam saepe variis utriusque carminis locis repetita sint —, illi codici fidem non omni ex parte negaverim. Quanam autem cum quaestIone scholium cohaereat investigari nequit; cogitaverit quis dc ζητ. Vat. XVII (= B Α 121, quod in fine operis edetur) aut (quo Eust. p. 1179, 4 — 14 ducit) de ζητ. XXi ( B⟩ T 183); sed ex hodierna harum quaestionum conditione nihil certi effici potest.
[948]: 8 Schol. Paris. 2681 ap. Cram., A. P. III., p. 94, 31, ad κατάλεξον K 384: ἀντὶ τοῦ ἀρχῆς ἀπ᾿ ἄκρης τὰ πάντα εἶπε, διεξόδευσον· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ κατττάλεξον.
[949]: (BL.) 2 κεκρυμμένη L 3 ὅϲαι B⟩ 4 κέλλονται B⟩ 5 ἀλλήλοιϲιν L. 6 ἔϲχαραι L 7 ὃ ἀπορροῦνταϲ . . . (litt. nonullae deletae) ῥαδίωϲ ϲυνιδεῖν L. ῥηιδίωϲ B⟩ ante λύοντεϲ vacuum spatium 5 fere litterarum B, λύϲιϲ L 9 βούλεϲθαι e βούλεϲθε corr. B, βούλεϲθε L. 10 λέξεων L. 12 ὅϲοι ἐφέϲτιοι, om. ἔαϲι, B; λέξαϲθε ὅϲοι ἐφέϲτιοι, om. ἔαϲι, L 13. 14 τουτέϲτιν — ἐφέϲτιοϲ om. L 14 αὐτοῦ B⟩ αὐτὴν L 17 ἑϲτίη τ᾿ Ὀδ. ἀμ. ἣν ἀφικάνω L. 19 ἐϲτιν ἐκ. om. L
[950]: (Vat.) 2 οὔτιϲ κεκρ. ῥύεται humiditate deleta V2 in text. rescrps. ϲτρατὸν V2 corr. e ϲτρατιὴ οὐδὲ φυλάων 3. 4 πυρὸϲ οἵδ᾿ (sic) ἐγρηγόρθαϲι humiditate deleta V2 in text. rescripsit 7 πολλ . . (2 litt. evan.) 7. 8 ῥᾷον λύοντεϲ οὖν ἐλέγομεν ἡμ . . . (3 litt. evan.) περὶ τῶν ἐντὸϲ πεδ. 9 . . . θιγενεῖϲ V1 V2 in marg. αὐ 10 ὃ ἐντὸϲ ἄλλ. φηϲὶ 12 ἑξαϲθαι ἐφ. ὅϲοι ἔαϲι 13 πῦρ καὶ . . . αϲ ἔχουϲιν V1. ἑϲτι in marg. V2 14 ἤτοι εἰϲ τὴν ἑϲτίαν ἑϲτία δὲ ὁ οῖκοϲ 16 ἦλθο (?) δ᾿ ὀδ. V1. ἦλθ᾿ ὀδυϲϲεὺϲ V2 ἱκάνεται 17 ἱϲτίη τ’ Ὀδυϲῆοϲ ἀμ. ἣν ἱκ. om. 19— 2 ἐϲτιν — δαίμων om.
[951]: 6 sqq. † *B f. 138a ad ἐσχάραι Κ 418: προδεδηλωμένου ὅτι πυρὰς πολλὰ ἔκαιον. ὃ ἀποροῦνταε οὐκ ἔστι ῥᾳδίως συνιδεῖν. λύοντες οὖ ἡμεῖς λέγομεν ὅτι τῶν ἐντὸϲ πεδίῳ πυρῶν νῦν ο ποιεῖσθαι τὸν λόγον, ἀλλὰ βούλεσθαι εἰπεῖν, ὡς ὅσοι Τρῶες αὐθιγενεῖς καὶ οὐ ξένοι, ἀλλ᾿ ἑστίαν ἔχοντες. ὅπερ ἐντὸϲ ἄλλοις περὶ τῶν αὐτῶν λέγει· Τρῶας μὲ ν λέξασθαι ⟨λέξασθε cod.⟩ ἐφέστιοι ὅσ ἔασι, τουτέστιν ὅσοι πῦρ τε καὶ ἑστίας ἔχοντες, ὡς καὶ ἐντὸϲ ἄλλοις· ἦλθε μὲν αὐτὸς ζῶος ἐφέστιος, τουτέστιν εἰς τὴν αὐτὴν ἑστίαν· ἑστία γὰρ ὁ οἶ- κος· γὰρ εἶπεν ἦλθεν αὐτὸ ἐφέστιος μεταλαβὼν ἔφη ἦλθ᾿ Ὀδυσσεὺς καὶ οἶκον ἱκάνετο. ὁ οὖν ἐχων οἰκίαν ἐφέστιος, ὁ δὲ ἄπολις καὶ φυγὰς ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιος. καὶ ἐπὶ τοῦ εἰς ἀλλοτρίαν οἰκίαν οἰκοῦντος. καὶ τὰ νῦν ὅσοι πολῖται τῶν Τρώων καὶ ἐφέστιοι καὶ ἑστιούχῳ ιὶ θύουσι. καὶ τὸ περὶ τῶν Φαιάκων εἰρημένον πᾶσι γὰρ ἐφέστιόν ἐστιν ἑκάστῳ, τουτέστιν οὐδεὶς ξένος ἐστὶν ἐνταῦθα, ἀλλὰ πάντες πολῖται ἑστίας καὶ πῦρ ἔχοντες.
[952]: B f. 138b ἀνέμοιϲιν. ad Lp 180a. A c. 1. λευ κότεροι χειὁνοϲ θείειν δ’ ἀνέμοιϲιν.
[953]: (BL.) 2 ὅϲϲαι, αι in ras, B⟩ 4 ὁ Εὐφήμιοϲ B⟩ 5 ἕρκειον L. (?) 6 διὰ τῆϲ ex τῆϲ διὰ, quod B⟩ D praebent, mutavi; Kammer, p. 73: ὅτι γὰρ τοὺϲ πολ. εἶπεν ἐνταῦθα μὴ λείπειν τὰϲ φυλακὰϲ διὰ τοῦ πυρὸϲ ἐϲχάραι, quae ad V2 propius acce 9 κέλονται B⟩ 10 αὖται pro αὖτε L (?) 15 δεχέϲθε B⟩ δέχεϲθαι δέκεϲθαι L
[954]: (Vat.) 3 sqq. καὶ ὅτι τοὺϲ πολίταϲ εἶπεν ἐνταῦθα (εἶπ. ἐντ. bis scrpt.) μὴ λίπειν τὰϲ διὰ πυρὸϲ ἐϲχάραϲ κτλ. lin. 7 V1; V2 in marg. τὰϲ φυλακὰϲ διὰ τοῦ πυρὸϲ ἐϲχάραϲ 10 αὖτε ex ἅτε corr V2 πολύκλειτοι V1 V2 η supr. ει et in fine τ’ add. 11 ἐπιτροπέουϲι, ω spr. ο addito, V ἐπιτραπέουϲι V2 12. 13 ἐπίϲτιόν ἐϲτιν ἤτοι οὐδεὶϲ κτλ. 14 τοῦ om. δέχεϲθαι δέκεϲθαι, καὶ οὐχὶ οὐκί
[955]: 2 sqq. †B f. 138a ad ὅσσαι Κ 418 (id. Lp f. 179b c. 1. ὅσσαι μὲν Τρώων): ὅσαι Τρώων εἰσὶν ⟨om. Lp⟩ ἑστίαι καὶ οἰκίαι. οἱονεὶ ὅσοι εἰσὶν ⟨om. Lp⟩ ἐθάδες Τρῶες, οὗτοι φυλάσσουσιν. ἐκ γὰρ τῆς ἑστίας τὸν πολίτην δηλοῖ. ἀνέ δὲ ἄπολις καὶ ἄοικος
[956]: † L. f. 218 (c. 1 ἐσχάραι πυκναί): . . . . . τοῦτο δὲ δηλοῖ ὡς οὐδεὶς ξένος ἐστὶν ἐνταῦθα, ἀλλὰ πάντες πολῖται ἐσχάρας ἔχοντες καὶ πῦρ. ἐκ γὰρ τῆς ἑστίας τὸν πολίλις δηλοῖ.
[957]: †Eust. Κ, p. 815, 9: ἔχοντες οὖν ἐσχάρα οἱ ἐφέστιοι, καθὰ καὶ Πορφυρίῳ δοκεῖ, τουτέστι πολῖται, ὥσπερ ἐκ τοῦ ἐναντίου ἀνέστιος ὁ ἄπολις καὶ φυγάς. Quae praeterea ap. Eust. leguntur in scholia Lp (p. 465 extr. Bachm.) et Paris. (A. P. III, p. 95, 30. 259, 1 transierunt.
[958]: 12 sqq. † ζ 265: . . . . λέγε δὲ ὅτι οὐδεὶς ξένος ἐστὶν, ἀλλ᾿ ἅπαντες πο καὶ ἐφέστιον πῦρ ἔχοντες. διὰ δὲ ψιλοῦ ἀντιστοίχου ἐξενήνεκται, ὡς τὸ δέχεσθαι δέκεσθαι καὶ οὐχὶ οὐδί. τοῦτο δὲ κατὰ διάλεκτον.
[959]: *B f. 138b ad Δόλων. Cf. Phil. XVIII, p. 345. Π.
[960]: B f. 138b ad Δόλων. Lp f. 180a.
[961]: B f. 140a ad ἀλαοϲκοπιὴν. Lp f. 182a c.l. οὐδ᾿ ἀλαοϲκο- πιὴν.
[962]: Paris 2556 (A. P. III, p. 175, 26). *B f. 140b ad κτύπον L. f. 221b.
[963]: B f. 140b ad πρῶτοϲ. L l. c.
[964]: 14 BL. inc.: πρῶτοϲ τοῦ ψόφου τῶν ποδῶν ᾔϲθετο ἀγωνιῶν κτλ., cf. infra. ad h. v. 16 δοὺϲ BL. 17 περὶ αὐτῶν BL. ϲυνεπεδήμει BL. L. post αὐτοῖϲ: εἰκότωϲ δὲ πρῶτοϲ ἄιε· ὀξύτεραι γὰρ τῶν (φρον. αἰ αἰϲθ. ἢ καὶ ὅτι κτλ., p. 160, 1; in cod. B⟩ alterum ab altero scholio satis magno intervallo diremptum: lin. 18 sqq. in summa pagna, lin. 14 —17 in dextro margine inter scholia ad v. 536 et 538 relata leguntur
[965]: 1 — 7 Fuisse qui difficultatis quae esse videbatur solvendae causa non Δό legerent sed δολῶν, Aristonicus docet, qui addit: εἰκὸς δὲ τινῶν γινώσκε σθαι ὀνόματα, ὡς ἂν δεκαετοῦς γεγονότος χρόνου, καὶ μάλιστα τοῦ Δόλωνος· ἦν γὰρ κήρυκος οὑὸς πολύχρυσος πολύχαλκος.
[966]: 9 sqq. Quaestio in cod. Victoriano (Roemer, de schol. exeget. Iliad. cod Venet. 453, p. 28) nonnullis verbis additis legitur. inde alin. 12 (post ἦλθε) enim ita se habet: τοσοῦτον δὲ αὐτὸν ἡ Ἀθηνᾶ προὔλαβεν, ὅσον ἔφθη τῷ Διομήδει τὴν ἀναχώρησιν παραινέσαι, Ἀπόλλων δὲ κατελθὼ οὐδὲν ἔπραξεν ἀλλ᾿ ἕτερον ἐγείρει. βραδέως δὲ ἐνεργεῖ δεδιὼς Δία, ἡ δὲ Ἀθηνᾶ εἰωθυῖα ἐνικλᾶν τῷ Διὶ ὅτι νοήσει (Θ 408) καὶ πρότερον παρὰ πρόσταγμα τούτου κατελθοῦσα εἰς τὴν μάχην καὶ νῦν τῷ Διομήδει παρίσταται. Quae, quoniam ille codex in scholiis ad Porphyrium referendis ad Venet. B⟩ auctoritatem non accedit, haud scio an alinde addita, itaque non propius sed longius quam schol. B⟩ ab antiqua quaestionis forma absint (v. proleg.); quam ob rem inter scholia secundi ordinis retuli. Neque Eustathius (p. 821, 54: οὐδ᾿ ἀλαοσκοπιὴν εἶχεν Ἀπόλλω . . . οὐ ἁπλῶς, ἵνα μή τι πάθωσιν οἱ Τρῶες, ἀλλ᾿ ἵνα ὑπό τινος τῶν κρειττόνων) plura, quam B⟩ exhibet, legit.
[967]: 14— p. 160, 3 Quaestionis formam in cod. Paris. recte servatam esse, in codd. B⟩ L. intercidisse, ex altero scholio sequitur duas aperte λύσεις afferente.
[968]: 44 —17 †A v. 532 c. 1. Νέστωρ δὲ πρῶτος: πρῶτος ὁ Νέστωρ κτύκον ἄιε, ὅτι αὐτὸς γνώμην δοὺς εἰς τὸ ἐπεμφθῆναι τοὺς ἄνδρας ὑπὲρ αὐτῶν ἀγωνιᾷ, μόνον οὐχὶ καὶ τὴν ψυχὴν ἔχων συναποδημοῦσαν.
[969]: B f. 141a ad τριϲκαιδέκατον. L. f. 22a, Π.
[970]: L. f. 222ᵇ. *B f. 141a.
[971]: 4 φηϲιν εἰπὼν L. 6 ἀπηῦρα B⟩ 9. 10 τεϲϲαρακαιδέκατοϲ L 13. 14 γεραιὲ διοτρεφέεϲ θρηίκιοι L ἄνακτα L 17 δυωκαίδεκα L 21 ἑτάρουϲ ex ἑταίρουϲ corr. L. 21. 22 δυοκαίδεκα in codd. semel scriptum; pro altero ViIl. ιβ΄ 23 κοινὸν B⟩ 24 ὥϲπερ γὰρ καὶ, om. ἐπεὶ, L Διομήδηϲ om. L 25 26 schol. L. verbo Ὀδυϲϲεύϲ finitur; etiam in schol. B⟩ post h. v. signum scholii finiti (: —); quae ibi sequuntur καὶ Ὅμηροϲ ἀεὶ τοὺϲ βαϲ. κτλ. (= lin. 27) cum nova linea. incipunt neque tamen signo apposito ad textum referuntur. Videtur is qui scholia *B scripsit initium scholii, quippe quod superioris scholii initio responderet, consulto omisisse
[972]: 4 sqq. v. 495 cum 561 pugnare non fugit A ristarchum, cuius explicandi rationem noster amplectitur (v. Ariston. v. 495. 561).
[973]: †B f. 141 ad τρισκαιδέκατον v. 561: πῶς τοῦ Ῥήσου καὶ τῶν δώδεκα ἑταίρω συ συναριθμουμένων τρισκαιδέκατός ἐστιν ὁ Δόλων; δῆλον οὖν ὅτι. τὸν Ῥῆσον κατ᾿ ἐξοχὴν ὑπεξεῖλεν. Cf. Paris. 2556 v. 495 (A. P. III, p. 175, 20): ὅτι νῦν τοῖς δώδεκα Θράξὶν ἐπαριθμεῖται, τὸν Ῥῆσον τρισκκαιδέκατον λέγων, πάλι δὲ χωρίσας τὸν Ῥῆσον κατ᾿ ἐξοχὴν τοῖ δώδεκα ἑταίροις ἐπαριθμεῖται τὸν Δό
[974]: A.
[975]: *B f. 142b ad αἵματι. L. f. 225b.
[976]: 9 L. inc.: κατὰ δ᾿ ὑψόθεν ἦκεν ἐέρϲαϲ αἵματι μυδαλέαϲ ἐξ αἰθέροϲ. τοῦ ὕδα τὸ λεπτ. κτλ. 11 κατάμιξε B⟩ 12 δὲ om. L. 15 περὶ τ. δυν. om. B⟩ 10 ὕπερ B⟩ τούτου L. διεϲκέδαϲθαι e corr. L 19. 20 ὑπὸ τοῦ διωκομένου L 20 αὐτοῖϲ L. 22 ἐγένηϲαν B⟩ πολλοῦ κατ’ αὐτοῦ ϲυντελούμενοι L
[977]: 2 Cf. * B f. 169 (id. L. f. 268a c. 1. Ζεὺς δ᾿ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε, A) Ν 1: κεχώρικ ⟨κεχώρηκ L⟩ τῶν λοιπῶν Τρώων τὸν Ἕκτορα κατ᾿ ἐξοχήν . . . . Quod A ristarcho notatum fuisse schol. Ariston. ibid. docet.
[978]: 3 sqq. Cf. schol. Ariston. Λ 51: πρὸς τὸ δοκοῦν μάχεσθαι· εἰ γὰρ μεγάλως ἔφθασαν, πῶς οἱ ἱππεῖς ὀλίγον μετεκίαθον αὐτῶν
[979]: 6 —8 A ristarchum μέγα de tempore, ὀλίγον de loco accepisse, Ariston. l. c. et v. 52 docet.
[980]: 22sqq. † A Λ 53. 54 c. 1. ἔρσας αἴματι μυδαλέας (id. L. f. 225b): ἐξήτηται ⟨δὲ add. L.⟩ πῶς ἐνεδέχετο ⟨τὸ add. L⟩ αἷμα ἔχειν τὰς νεφέλας. καὶ λέγουσιν ⟨οὕτως τοῦτο add. L.⟩ οἱ λύοντες τὸ ἀμφίβολον, ὅτι ὡς ἐπὶ μεγίστῳ πολέμεῳ ⟨post ἀμφιβ. L: καὶ ἐπὶ μέχ., om. πολ.⟩ πολλῶν ἀναιρουμένων τὸ αἷμα τούτων ⟨τοῦτο L⟩ ἐπλήρου τοὺς πλησίον ποταμούς, ἀφ' ὧν αἱ νεφέλαι λαμβάνουσαι τὸ ὕδωρ αἱματώδεις δρόσους ἔπεμπον. Simillima duo scholia cod. Paris. 2556 (Cram., A. P. III, p. 176, 18 —25).
[981]: †B f. 142b ad αἰθέρος (id. Lp f. 184 c. 1. ἐξ αἰθέρος): . . . . ᾑμαγμέναι
[982]: 1. 2 ὑπ᾿ αὐτῶν B, ὑπ᾿ αὐτοῦ L.; corr. Bkk. 2 γινόμενον L 7a ξύλω V1, ἀ suprscr V2 ἐμπέϲ. (litt. eros.) V1, οι suprascr. V 8a 9a ἄξυλον — πολυ humilitute deletu, rescrps. V2 10 11a inter φαϲὶν et ὡϲ non tinctura adhibita deleta 11a ὡϲ — γὰρ hum. del. rescrps. V2 13a ἀίϲχυοι ἅμα ἰακῆ cod. 15a ξυλοϲ V1, α sprascr. V2 20a πίπτ. (3 vel 4 litt. eros.) cod.
[983]: 7ᵇ L. in lemm.: ὡϲ δ᾿ ὅτε πῦρ ἀίδηλον ἐντὸϲ ἀξύλῳ 8 11b ἀποδεδώκαϲιν, ἄξυλον δὲ ἕτεροι· φηϲὶ γὰρ τὸ α καὶ ὁμοῦ, ὡϲ ἐπὶ τὸ ἀκόλουθοϲ L 11 ἄβρο L. 12b ἀίαχοι L. 13 14 ἡ — ὁμόκοιτιϲ om. L. 20 εὔξυλοϲ L. 21b verbo ἐξυλεύϲατα schol. L. finitur; reliqua f. 229a leguntur, ubi inc.: γαμετὴ λέγεται παρὰ τὸ λέχουϲ ἑτέρου κτλ. (lin. 4).
[984]: ⟨ἠλλαγμέναι Lp⟩ δέ εἰσιν αἱ σταγόνες, ἐπειδ καὶ ο περὶ Τροίαν ποταμοὶ ἐκ τῶν ἀναιρουμένων αἱματώδεις ἦσαν. Idem fere Eust., p. 830, 6.
[985]: Cf. Plut. V. Hom. c. 111: . . . . ὅθεν (e nostro loco et Π 459) δῆλόν ἐστιν ὅτι τὰ ἀναφερόμενα ἀπὸ τῶν περὶ γῆν ὑδάτων ὑγρὰ ἀναπεφυρμένα τῷ ὕδατι τοιαῦτα ἄνωθεν κατηνέχθη.
[986]: 6 sqq. Cf. a v. 354.
[987]: 9 Ιpse Porph. Ξ 200: . . . . ἄξυλος ὕλη ἡ πολύξυλος. Id. Suid. v. ἀξυλία, Et. M. p. 141, 55, Hesych. v. ἀξύλῳ ὕλῃ, Apollon. v. ἀξύλῳ, lex. Seguer. p 413, 11, schol. A Λ 155, Eust. Λ p. 837, 54.
[988]: 10 sqq. De ἀκόλουθος et ἄκοιτις idem ap. Plat., Crat. p. 405 C. D. 17 sqq. Aristarchum, diple posita πρὸς τὴν ἄξυλον ὅτι πολλὰς ἐκδοχὰς ἔσχηκεν, in rpretatum esse ἀφ᾿ ἧς οὐδεὶς ἐξυλίσατο, Ariston. Λ 155 docet.
[989]: † Eust. 1. c.: ἢ κατὰ Πορφύριον, ἀφ᾿ ἧς οὐδεὶς ἐξυλεύσατο. Cf. B⟩ f.
[990]: 2a ἄλ. .οϲ V1, ἄλοχοϲ V2 in marg. 5a πα . . καὶ λ . . . . V1 (nonn. litt. eros.) παῤ ὃ καὶ λέγει V2 in marg. 13a τὸ, quod in lin. eros, sprascrps. V2 14a ἀδηλοποιὸν compendio scrips. V1, οι add, V2
[991]: 10ᵇ κύριον L. 12 ἵνα μὴ L. 13 14 προφρονέον L. 19 οὕτω ex ἐξ οὗ corr. L. 22b sqq. οὐ κακ. δὲ ἀποδ. καὶ ϲἑκϲτοϲ τὸ ἐξ ἀδ. ἐμπ. L. potest esse ϲίκϲτοϲ B⟩ 24 sqq. haud scio an addita sint propter initium quaest. Porphyrianae in cod. B⟩ v. 269 adscriptae (f. 147a: ἐπεὶ παραβολῆϲ ἐμνήϲθημεν κτλ.), quae in cod. Vat. sexta numeratur et disputationem de imagine a poeta initio libri IX adhibita excipit (v. supr. p. 128)
[992]: 144b ad ἀξύλῳ (id. Lp f. 186b c. 1. ἐντὸϲ ἀξύλῳ): πολυλῳ. ἀφ᾿ ἦς οὐδεὶς ἐξυλί . . . ., Apollion. 1. c., Hesych. 1. c.
[993]: 3 sqq. Et, M. p. 50, 7: ἄκοιτις γυν ἐκ παρθενίας ἄλλης κοίτης μ πειραθῖσα, ἢ ὁμόκοιτις, καταχρηστικ τῶς δὲ καὶ δευτέρου γάμου μετεσχηκυῖα, Cf. ibid. p. 70, 26 ἄλοχος (Orin).
[994]: 8 (10) Et. M. p. 59, 15: ἀλέξω παρὰ τὴν ἄλοχον κυρίως τὸ τῇ γυναικὶ βοηθῆεῖσα, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ὅπως δήποτε.
[995]: 14 (18) Apollon. v. ἀίδηλον: . . . . ποτὲ δὲ τὸν ἀδηλοποιόν κτλ., cf. Et. M. 41, 32. Suid. h. v.
[996]: 24 Eadem in fine schol. BLp h. v. (ad p. 162,17 sqq.) cf. ann. crit. ad h. l.
[997]: B⟩ f. 147a ad ἀνόρουϲε.
[998]: *B f. 148b ad ἀπέλεθρον. L. f. 235a, Π
[999]: B f. 149a ad τοξότα. L. f. 236a. Lp. f. 191b.
[1000]: 4 L inc.: εἰϲ τὸ ὦκ᾿ ἀπέλεθρον ἀνέδραμε 12 φηϲὶ Lp 13 ἡρακλῆϲ εὕρη L
[1001]: 2 sqq. Eadem L. f. 212 et Lp (c. 1. ἐς δίφρον ἀνόρουσε). Quae ex cod. Vict. ap. Bekkr. sequuntur: καὶ ὁ Μενέλαλος παρῆν, βασιλεὺ ὢν δεύτερος ἔστι δὲ καὶ ἐναγώνιον· ὅ τε γὰρ φόβος μείζων διὰ τὴν ἀπουσίαν τῶν ἀριστέων καὶ ὁ πόθος Ἀχιλλέως μείζων, non liquet utrum ad quaestionem pertineant an aliunde addita sint.
[1002]: 4 sqq. Haud scio an olim partem quaestionis ud v. 155 editae effecerint.
[1003]: 6 † H (sim. B⟩ Q) ξ 311 Dind. (ἀμαιμάκετον): ᾧ οὐκ ἔστι μῆκος παραβαλεῖν. καὶ Χίμαιραν θρέψεν ἀμαιμακέτην, ᾗ οὐκ ἔστι μέγεθος παραβαλεῖν.
[1004]: 12 sqq. Quaestio male decurtata tradita suppleri potest ex Eustathio, p. 851, 31 sqq., qui in codice quo usus est plura quam nobis servata sunt legit. Sed cum habeat quae illis aut de suo aut aliunde, e. c. ex Herodiano, addiderit, iudicium de singulis non constat. ld num contenderim, A ristotelis memo e Porphyrio eum hausisse eam enim ita potissimum et adl scholia nostra. et ad Eustathium propagatam esse multis locis constat. Neque enim video, cur cum Rosio, Ar. ps. p. 164, pro Aristotele apud eum h. 1. Ἀριστοφάνης le ut recte Heitz, d. verl. Schrft. d. Ar., p. 213; monuit. Quod autem Rose in schol. Townl. a se collato et Victor. Ἀρίσταρχος (pro Ἀριστοτέλης) δὲ ὦ τῷ τόξῳ σεμνυόμενε legi iubet, iniuria ab Heitzio impugnari videtur. Eadem enim eorum verborum explicatio (τὸ δὲ κέρᾳ ἀφλαέ οἱ μὲν ἀντὶ τοῦ τόξοις ἀγλαϊζόμενε) ab Eustathio, lin. 39, ita affertur, ut cum Aristotelia illa minime cohaereat, et ab Apollonio v. κέρᾳ ἀγλαέ ad ipsum Aristarchm revocatur, quod ita accipiendum esse, ut commemoraverit eam neque tamen probaverit Aristarchus, schol. A (Ariston.) Λ 385 docet. Cum Apollonio autem de βοὸς κέρας (Ω 81) interpretando ita consentit schol. Q μ 253 et ipsum Aristurchum afferens, ut negari vix possit, etiam apud Plutarchum, d. sol. anim. c. 24 (p. 977 A), iisdem fere verbis de eadem re agentem, pro Ἀριστοτέλης recte conici Ἀρίσταρχος. Restat ut moneamus, quae ad Ω 81 in cod. B⟩ tradita sint Aristar num e Porphyrio fluxerint diiudicari non posse.
[1005]: 13 sqq. A Λ 385 Nican.: περὶ δὲ τῶν διαστολῶν εἴρηται πολλοῖς ὅτι εἰσὶν ἀμφίβολοι· ἢ γὰρ καθ᾿ ἑαυτὸ ἕκαστον . . . . ἢ κατὰ δύο κτλ. Cf. † Eust., p. 851, 33.
[1006]: Eust. Λ. p. 851, 52.
[1007]: *B f.149b ad ἁλώω. Cf. Phil. 1. c. p. 345, ΙΙ.
[1008]: B f. 152a ad ἰούϲ τ᾿ L. f. 241b. Lp f. 194a c. l. ἱούϲ τ᾿ ἐκτά- (Cf. Paris, ap. Cremer, A. P. ΙΙΙ, p. 15, 18.
[1009]: 3 quae in codd. sequuntr: τὸ δὲ κέρᾳ ϲὺν τῷ ι κτλ., ex Herodiano petita sunt 4 φηϲι Rose, Ar. ps, p. 166; edit. φαϲι 9 φηϲὶ Lp προϲτιθεὶϲ Lp 12 εὕρηται L. 15 ἐθέλουϲι Lp 16 διαιτεῖϲθαι Lp 16. 17 τρωθέντα Μενέλαον L 17 τὸν om. L 18 sqq. τοῦτο — νόημα, quae B⟩ LLp om, e cod. Vict. Roemeri ι comitate collata) addidi casu enim vel neglegentia in communi illorum codicum fonte intercidisse, inde apparet, quod Eustathius, qui sinc ullo dubio h. 1. e Porphyrio hausit, eadem ante oculos habuit (p. 849, 42 sqq.). Idem dc p. 166, lin. 7 —8 (ταῦτα Ἡρακλέα) dicendum, coll. Eust. lin. 49
[1010]: 1 † Eust. p. 851, 41: οἱ δέ φασι τὸ κέρα ἀγλαέ ἀντὶ τοῦ κάλλιστε τὴν τρίχα, καὶ τοῦτο οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾿ ἐπὶ ἀπάτῃ παρθένων κτλ., cf. Hesych. v. κέρα ἀγλαέ, Et. M. p. 504, 55. Quam v. κέραι notionem ad glossographos Apol l. c. retulit; paullo aliter de ea iudicavit Aristarchus ap. Ariston. l. c. (cf. Eust. lin. 46. 49), dubitanter Herodian. (A Λ 385).
[1011]: 5 Cf. Hesych. κέραξ· θρίξ, τόξον καὶ αἰδοῖον,
[1012]: 6 —8 Id. L f. 237 (nisi quod σύμφρον pro ἀσύμφ.). — Cf. B⟩ f. 149b ad ἁλώω (id. Lp f. 192a c. l. αἴ κεν ἁλώω): τοῦτο, φησὶ, δεινότερον πάντων, εἰ ζω καὶ αἰχμαλωτισθῶ· οὐδεὶς γὰρ Ἑλλήνων τοῦτο ⟨om. Lp⟩ πέπονθεν.
[1013]: 9 Versus 515 a Zenodoto, Aristophane, Aristarcho poëtae abiudicatus; . . . . μειοῖ γάρ, εἰ μόνον ἰοὺς ἐκτάμνε καὶ φαρμακεύειν οἶδεν (A h. v.).
[1014]: 11 sqq. † Eust. Λ, p. 859, 39 sqq.
[1015]: 11. 12 Cf. Porph. Λ 624: πρῶτον μὲν οὖν φαμεν ὅτι τὴν δίαι ταν ἠγνόουν. Id. L 453: . . . . τὴν δὲ περὶ τὰς διαίτας (ἐπιτηδεῦσαι ἰατρικὴν) τὸν Σηλυβρια Ἠρόδικον κτλ. Sequitur Platonem, rep. III, p. 406 A.
[1016]: 18 sqq. Versus primi corrupte traditi sunt, v. Kinkel, epic. Gr. fragm. I, p. 35, qui Welckerum (cycl. ep. II, p.178) secutus non recte ad Aethiopidem fragmentum retulit.
[1017]: *B f. 152b ad λέοντα. **Bf. 153a ad ὄνο (Β1). L f. 242a. A.
[1018]: L. f. 243a.
[1019]: 5 τὰ διαίτου L. 6 παραβαλεῖν L. 7. 8 v. p. 165, 18 sqq. 11 τὰ ἡττώμενα μ. L 12 L praem. ἀπορία A inc.: διὰ τί ὁτὲ μὲν λ., ὁτὲ δὲ ὀν. παραβ τὸν Αἴαντα; ὀτὲ (bis), spir. in ras. scrpt., L 13 ἄλλοιϲ B1 λύϲιϲ om. B1; pro eo Αἴαντα; ῥητέον οὖν 14 ϲυνεργίαϲ B1, ϲυνεργίαϲ (ι in ras.) B, ἐνεργείαϲ Eust. suppeditat αὐξ. καὶ ἐναργ καὶ ϲαφ. L 15 δειτήρηϲεν A εἰπὼν in uno A ἄγοντα pro Αἴαντα BB1L. 10 ἀναχωρεῖν BLA 17 δέδωκεν pro δεδήλωκεν BB1
[1020]: 7 De Dionysii fabula sive Λιμός sive Λινός inscrib enda v. Meineke, fr. com. Gr. III, p. 553; V, 1, p. 94; Nauck, fr. trag. Gr. p. 617.
[1021]: 11 Quae in Vict. sequuntur do difficultate ὑπερβατῷ solvenda (meliora in altero schol. L., f. 241a Paris. ap. Cram. l. c., lin. 12 —18) ad Porph. referre non audeo neque enim Eust. legit.
[1022]: 12 sqq. Cf. Eust. Λ, p. 861, 45 sqq, quem plura in libris suis legisse ap Schol. A Λ 559 ὅτι δοκεῖ μάχεσθαι· εἰ γὰρ κατεάγ πολλά περὶ αὐ ῥόπαλα, οὐ δύναται βία τῶν τυπτόντων νηπία εἶναι κτλ., ad Aristonicum potius quam ad Porphyrium referendum videtur (cf. A Ζ 265. Λ 51).
[1023]: 16 17 Ζenodoto v. 548 —5V pro spuriis habenti oblocutus Aristarchus: ὁ μὲν γὰρ λέων πρὸς τὴν πρᾶξιν, ὁ δὲ ὄνος πρὸς τὴν ὑπομονὴν κτλ., (A Λ 548).
[1024]: 20 sqq. † Eust. Λ p. 865, 1 sqq. — Fuisse qui difficultatis quae esse vide vitandae caussa scriberent Νηλήιον schol Vict. h. v. perhibet.
[1025]: B f. 153 Bb ad Νηλήιαι.
[1026]: *B f. 154a ad ἴθι νῦν. L f. 243b. A.
[1027]: *B f. 154a ad κυκειῶ. L f. 244a, Π.
[1028]: B f. 154a ad τεῦχε κυκειῶ. L f. 248a. Lp. f. 196b c. l. τοῖϲι δὲ τεῦχε κυκειῶ.
[1029]: 5 L praem. ἀπορία διὰ τί δὲ τ. Π. ΑL. post πέμπει L. ins. λύϲιϲ οὖν om. A 7 τοῦτο κατορθ L., διὰ Πατρ. Nεϲτ βούλεται τοῦτο κατ. A 8 οὕ om. A 10 ἐξάγειν A L. τὸν Πατρ. om. A 11 L in lcmm. χάλκεον κάνεον, ἐπὶ δὲ κρόμιον ποτῷ ὄψον ἠδὲ μέλι χλωρόν, παρὰ δ’ ἀλφίτου ἱεροῦ ἀκτήν (ν. 630. 31) 13 ταῖϲ αὐτοῦ διαίταιϲ ἀεὶ τοὺϲ ἰατρ. L. 15 pro λέξεωϲ Kamm., p. 78, ἕξεωϲ coni. 16 pro νῦν πάντεϲ Lchrs, ad Hcrod. app. p. 460, ϲυν coni. 18 τὸν pro τὸ L 19 τοῖϲ ἐκεῖϲε κατ. L. 20 λύουϲιν Lehrs l. c. codd. λέγουϲιν 21 φηϲιν L τὸν κυκεῶνα L 22 πράμνιοϲ, suprascrpt. ει, Lp 23 ἐπικεκνηϲμένου, ηϲ postea add., H; ἐπικεκνιϲμένου LLp 27 ἐξ ἐπι LLp
[1030]: 16 sqq. Simil. Plut., V Hom., c. 210. Fuerunt quii negarent, ab Ho Machaonem induci vulneratum, V. Asclep. Myrl. ap. Athen. XI, p 493 A, cf. Eust. Λ p. 870, 37.
[1031]: 24 Cf. Plat., rep. III. p. 406 A: καὶ μὲν δή, ἔφη, ἄτοπόν γε τὸ πῶμα οὕ ἔχοντ. Οὔκ, εἴ γ᾿ ἐννοεῖς, εἶπον, ὅτι τῇ παιδαγωγικ τῶν νοσημάτων ταύτῃ τῇ νῦν ἰατρικῇ πρὸ τὸ Ἀσκληπιάδαι οὐκ ἐχρῶντο, ὥς φασι, πρὶν Ἡρόδικον γενέσθαι. Id ipsc Porph. Λ 515.
[1032]: L f. 245b, Π. Cf. Paris. ap. Cram., A. P. III. p. 16.
[1033]: B f. 154b ad ἄλλοϲ. Lp f. 196ba c. l. ἄλλοϲ μὲν μογέων.
[1034]: 1 εὐδόκιμον Lp ῥῦϲιϲ B⟩ λειποθυμίαν, ει e corr., B⟩ 3 καὶ ϲτέλλει BLp 5 κρόμυον, υ in ras., B⟩ 7 post πρὸϲ 4 vel 5 litt. eras. B⟩ ἀνάπτιξιν Lp
[1035]: 5 † Paris. ap. Cremer., A. P. III, . 260, 20.
[1036]: 7 Cf. Porph. Ξ 1: . . . τάχα γοῦν τὸν κυκεῶνα πίνειν φησὶν (τὸν Νέ ὃς εἶχε καὶ οἷνον.
[1037]: 10 Versus 636 diple notatus erat πρὸς τὸ ζητούμενον, πῶς ὁ γέρω ἀμο οἱ δὲ ἄλλοι μετὰ κακοπαθείς (schol. A). —3 Quaestiones de ipso Nestoris poculo a grammaticis (v. Athen. XI, p. 488 A sqq.) institutis l Porphyrium con vel respexisse veri quidem simile est, sed neque e scholiis neque ex Eustathio probari potest
[1038]: 12 — 18 B⟩ f. 154 (subiunctum schol. supra, lim. 23 sqq, edito]: Σησίμβροτος δέ φησιν, ἵνα δοκῇ εἰκότω πολλ ἔτη βεβιωκέναι εἰ γὰρ παράμονος ἡ ἰσχὺς καὶ οὐχ ὑπὸ γήρως μεμάρανται, καὶ τὰ τῆς ζωῆς εὔλογον εἶναι παρα Γλαῦκος δέ ὅτι κατὰ διάμετρον ἐλάμβανε τὰ ὦτα, ἐκ μέσου δὲ πᾶν εὔφορον ⟨πανεύφορον cod.⟩.
[1039]: 16 Cf. p. 169, 6 —11, et Eust. Λ p. 870, 32. 43.
[1040]: 18 Aristotelis nomen in Aristarchi mutari voluit Val. Rose, Ar. ps. p. 166, recte obloquente Heitzio, l. c, p. 260, 3. Eadem Sosibii lytici qui voca ratio (Asclep. Myrl. ap. Athen., p. 493 C).
[1041]: 18 —22 † L. f. 245 (c. l. ἄλλος μὲν μογέων): προσληπτέον τὸ πρεσβύτης, ἵν᾿ ᾖ οὐ ῥᾳδίως οὐδὲ εὐχερῶς αὐτὸ ⟨αὐτῷ cod.⟩ ἐκίνει τῆς τραπέζης τι τῶν λοιπῶν γερόντων, ἀλλήλοιϲ μογέων, ὅ ἐστιν ὀκνῶν.
[1042]: 23 Fuisse qui, ut ἄλλος ad Machaonem referrent, ἅλλος vel ἀλλ᾿ ὃς legerent,
[1043]: B f. 154b ad ἀμογητὶ. L f. 244b c. l. ἀμογητὶ. Lp f. 196b c. eod. l.
[1044]: B f. 156a ad οὐ γάρ πω.
[1045]: B f. 157a ad ἐόντεϲ. L f. 249a.
[1046]: *B f. 157b ad γενεῇ. L f. 249b, II.
[1047]: 25 L. inc.: τέκνον ἐμόν, γενεῇ μὲν κτλ.
[1048]: rent, schol. A v. 636 (Herodian.) docet, cf. Asclepiad. l. c. p. 493 A; Eust. p. 870, 35 — Verum Aristarchus et post eum Ptolemaeus A scalonita vide quorum interpretationi ea respondent, quae h. l. legimus: ἀλλ᾿ ἀορίστως πρὸς ἔπαινον τοῦ γέροντος. Neque enim causa adest, cur cum Lehrsio scholii Herodianei verb a ita mutentur, ut Aristarchus et Ptolemaeus eandem quam. Aristoteles et Sosibius rationem secuti sint.
[1049]: 1 Verba θέλει γὰρ κτλ. ex uberiore scholio male excerpta esse, ex Eustathio, p. 870, 45, concludendum videtur. Dicit enim: φασὶ δὲ καὶ τὴν τοῦ πίνειν δυσχέρειαν προμηθῶς ἐπιτετηδεῦσθαι τῷ ποτηρίῳ, ἵνα σωφρόνως καὶ ἐφεκτικῶς, οὐ μὴν ἀπεριμερίμνως καὶ ἀθρόως ἐπιχαίνοντες, ἐκεῖθεν πίνοιεν. βούλεται οὖν συμβολικῶς λέγειν ὁ ποιητής, ὠς ὁ γέρων Νέστωρ παντὸς ἐγκρατέστερόν τε καὶ σωφρονέστερον τὸ ποτήριον σὺν τῷ ποτῷ ἐβάσταζεν.
[1050]: 6 — 11 Glauci redduunt rationem in primo scholio breviter adumbratam.
[1051]: 14 sqq. Versus 767 —87 A Aristarchum Aristophanis exemplum secutum obelo notasse schol. Ariston. v. 767 docet, a quo inter alias eaedem difficultates, quae hic solvuntur, afferuntur. Ad Pium grammaticum scholium nostrum Hiller, Phil. XXXVIII, p. 102, retulit, qua de re cf. proleg.
[1052]: 29 sqq. Verba scholi inde ab αὔξει δὲ νῦν alinde illata esse videntur.
[1053]: B f. 159a ad ἔκτανύϲαϲ. L f. 251a. Lp f. 199b c. l. ἔνθα μιν ἐκ- τανύϲαϲ.
[1054]: B f. 159a ad ῥἰζαν. L f. 199 a. c. l. ἐπὶ δὲ ῥίζαν βάλε.
[1055]: L. f. 251a.
[1056]: Β f. 159α αd L f. 251a. Lp f. 199b c. l. χερϲὶ διατρίψαϲ.
[1057]: 1 ἐϲτιν om. L 4 ἀξίαν codd.; corr. Vill. 5 καλλιπεῖν L. 6 εἰϲ D 9. 10 τὸ οὐκ ἄν με εἶναι γένοϲ κτλ. L 12 τὸ βελ. ἔδ. B⟩ Lp ϲυνεαγέντοϲ BL) 13 αὐτῷ L 14 μαχαίρᾳ LLp 16 ἀχίλλεια B⟩ L., Lp accentu caret 17 ἐντὸϲ LLp 18 τραύματι L αὐτῷ νῦν Lp 20 θεραπεύων Lp 27 ἐπιτάϲϲει L., τῷ δὲ μελάνῳ ἐπιτάϲϲει Lp
[1058]: 3. 4. Sequitur Aristarchum, A v. 786 (Ariston.).
[1059]: 16 — 21 et 25 —28 in cod. A in unum scholium (v. 846) coaluerunt issden fere verbis usum initio alterius partis quaestionis forma abiecta est. ln fine additur: ἄλλοι δὲ αὐτὴν ἀριστολόχειάν φασθν, ἣν καὶ ἴσχαιμον προσαγορεύουσιν (cf. lin. 23). Cf. Eust. Λ, p. 887, 36 41.
[1060]: 16 —21 L. f. 251a v. 846 (c. 1. ἐπὶ δὲ ῥίζαν βάλε πικρήν): πρὸς δὲ τοὺς ζητοῦντας, πόθεν εἶχε τὴν ῤίζαν Πάτροκλος, ἔστι λέγειν, ὅτι ἤτοι κατὰ τὸ σιωπώμενον μεταπέμπεται αὐτήν· ἡ γὰρ ἀρχαία ἰατρικ βοτανικ ⟨βοτάν cod.⟩ ἦν. ἤτοι εἰκὸς αὐτὸν ὡς ἰατρὸν ἐπιφέρεσθαι πρὸς τὰς ἐπικαίρους χρήσεις. ὅτι ἐκ τοῦ ἐπιφέρεσθαι ἀνείλετο αὐτήν. Id Paris. 2767, A. P. III, p. 245, et schol. min. (huic quidem ea subiuncta, quae lin. 22 — 24 edidimus) brevius Par. 2894, p. 260.
[1061]: *B f. 158b ad ὄφρα. L f. 253a. A f. 154b c. l. ὄφρα μὲν Ἕκτωρ ζωόϲ. Cf. Phil. XVIII, p. 345, Π.
[1062]: 1—3 versus om. A (ubi schol. in marg. exter. ah alia manu litteris mino scriptum est) et L 4 εἰκότωϲ om. L παρέχει A 5 ὁ Ὅμηροϲ ἀναπεφώνηκεν A, h. l. versibus ὄφρα μὲν ἦεν ddditis 5 6 τὸ γὰρ — ἔμπεδον om. A 6 ἐμήνι᾿ L. Ἀχ δὲ ἐμήνιεν A 8 κατηρίφθη L, κατερίφθη A ὅτι γὰρ A. 9 μὲν ante μηνίοντοϲ ins. A L 10 κατηρίφθη L, κατερίφθη A 12 τοὺϲ ὀχ. αὐτοῦ om. A (Dind.) 13 — p. 172, 10 φηϲὶ γὰρ ἔχουϲι om. A 24. θερούϲ, supra scrpt. αι, L 25 ἄρα L 27 ὑπὸ L 29 ὀτρύνοντα L 30 κατ’, τ e θ fact., L. 31 εἰϲέχυντο L 33 φαλαγγιδόν, ο ex ω fact, L
[1063]: 1 αἰγίδα ἔχων ἐρίτυμον ἔριπε δὲ κτλ. L 2 ῥεῖθα L 8 κατήριπεν codd. 10 μάχον L 11 καταριφὲν A (hinc pergens) et L. μόνον A L 14 ἀπὸ τοῦ πλ. μέρ. A 15 Τρώων in cod. B⟩ postea pallidiore atram. additum; fuisse vi vacuum spatium ὑπὸ τῶν τροφῶν L 16 οὔτε ἐϲτὶν ἔμπ. οὔτε ἀρ. AL) 18 ἦ in cod. B⟩ postea pallidiore atram. add. καὶ τεῖχοϲ οὐκέθ’ οἷόν τε κρύ τοὺϲ τειχ. Α id. L, nisi quod οἷόν τε φυλάϲϲειν habet 20 ἔμπεδοϲ BL. 21 ἀραρόϲ A οὐδέν ἐϲτιν BL. 22 ἀλύκτημα L. οὐδὲ — δίδυμοι om. A. ἦϲαν B⟩ 24 ἐξενήνεκτο L. ὅτι pro τὸ A 26 γιγνόμενον A 28 οὔτοι L 31 εἰϲ L. υἷε AB ζεὺϲ, acc. in ras., B⟩
[1064]: 24 Apollon. v. ἔμπεδο: . . . . ποτὲ δὲ ἐντὸϲ τῷ πέδῳ, οἷον τῷ ἐδάφει· τόφρα δὲ καὶ μέγα τεῖχος Ἀχαιῶν ἔμπεδο ἦεν. Eust. M. p. 889, 13: ἤτοι. ἁπλῶς ἐντὸϲ τῷ πέδῳ ἑστώς. Etym. M. p. 335, 49. ἔμπεδον· ἑδραῖον, ἰσχυρόν· ἐκ τοῦ πέδον, ἡ γῆ· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ἐντὸϲ τῇ θαλάσσῃ.
[1065]: *B f. 158b ad ὄφρα. Lf. 251b, Π.
[1066]: 1 ϲυννεχεϲ A, ϲυνεχῶϲ L 5 ἐποίηϲε περὶ γὰρ ῥόον L 7 πεδίῳ 8 φηϲιν post θάλαϲϲαν A L 10 ἐπλήμμυρε A ἀχιλλέα A καταφορὰν L. 11 πεδίῳ A L. 12 κατ᾿ αὐτὸ L. 13 οὐ om. A ἐπὶ θάλ. A L. αὐτὸϲ A L. 14 schol. L extremis libri Λ versibus adscriptum est, praemissis verbis ζήτει εἰϲ τὴν ἀρχὴν τοῦ Μ ὄφρα μὲν Ἕκτωρ ζωὸϲ ἔην 16 ἄῤ om. BL. 17 ἕπετο BL)
[1067]: 21 ῥεῖ᾿ ὄχθαϲ om. BL. ποϲὶν BL. 22 μέϲον B⟩ L. 23 καὶ μὲν ὀλ. πάλ. L. 25 ῥεῖα βάλ’ L. 32 πατρίδα L. 35 καὶ ἀπόρθητον post ἑδρ. ins. L καὶ νῦν codd.
[1068]: *B f. 159b ad
[1069]: *B f. 159b ad ἐννῆμαρ. L f. 252b, Π
[1070]: 3 ὄφρα κε B⟩ 4 πέμπει L 5 λείαν B⟩ 8 ὅπερ ἐϲτιν B⟩ 12 ἐντὸϲ τῷ πεδ. καὶ ἐντὸϲ τῇ γῇ κείμ. L. 14 ἄλ. γὰρ τὸ μὲν γὰρ χαλ. cod.; corr. Vill. 15 ῥᾴδιον cod. corr. Bkk. 22. 23 οὐ μὴν — ἀποκατάϲταϲιν corrupte tradita sunt Kamm., p. 79, coni.: οὐ μὴν οὖν εἰϲ τὸ καταβαλεῖν, ἀλλ’ εἰϲ τὰ πρὸϲ τὸ καταβαλεῖν ϲυνηρτημένα εἰϲ τὸ τέλ. τοῦ ἀφ. κτλ. 25 pro εὐπρεπὲϲ in cod. ἀπρεπὲϲ esse videtur
[1071]: 27 Cum Callistrato Crates Mallota ap. Eust. M, p. 890, 35, consentit eadem res, omisso auctore, in schol. A h. v. (id. brevius L. f. 253a).
[1072]: *B f. 161a ad εἴϲαντο. L f. 254b, Π. Cf. Paris. (A. P. III, p. 17, Π) h. l. et EPQ) Τε 281.
[1073]: 6 ϲημαίνει δὲ L. ἶϲοϲ B⟩ 8 verbo τοιαῦτα schol. L. finitur. reliqua in eo cod. f. 255 leguntur 9 ῥινὸν ἓν μέροϲ ἰδεῖν ὑπέλαβεν BL; verum cod. T (Odyss.) suppeditavit 11 τὸ γὰρ εἴϲομαι L 14 δὲ om. L ἀντὶ τοῦ om. L 15. 17 v. intra ad lin. 18 sqq. 15 γὰρ ante νηῶν ins. L 19 ὡμοίωϲεν L 20 ἕω pro ἔω L 21 ἤτοι L. 21 quae post ἵϲταντο sequuntur, in uno B⟩ exstant 25 εἴ καί μ᾿ ὁδύ (ita fere) B⟩
[1074]: 6 sqq. Aristarchus diplen posuit ὅτι. πολλὰ σημαίνει τὸ εἴσατο· νῦν μὲν τὸ ὥρμησε καὶ ἐπορεύθη, ἀπὸ τοῦ εἶμι, ἐντὸϲ ἑτέροις δὲ ἐφάνη, εἴσα δ᾿ ὡς ὅτς ῥινόν, καὶ τὸ γνῶναι, εἴσομαι αἴ κέ μ’ I Τυδείδης (A Μ 118, cf. Lehrs, Ar. p. 1481; id. fere B⟩ f. 161b ad εἴσατο M 118, L. f. 254b ibid., Paris. ap. Cramer., p. 17, 2).
[1075]: 10. 11 ἐρινόν h. l. idem esse quod ἐρινός Aristarchus censuit, v. schol ε 281, Eust. ε, p 1536, 12.
[1076]: 18 sqq. Verba inde a τὸ δὲ εἴσατο cum superioribus non cohaerere, se alterum esse scholium eundem rem quam ea quae antecedunt continens, quod casu cum illis coaluerit, nemo non videt. Ultrum aeque ac superiora e Porphyrio petita sint an alinde fluxerint, diiudicari nequit. Neque veri dissimile est, etiam illa τὸ μέντοι εἴσατο — ἐπορεύθη (lin. 15 — 17) ab utraque scholii parte separanda esse; eandem enim rem, quae et lin. 23 et lin. 20 legitur, tradunt;
[1077]: B f. 161a ad Ὑρτακίδηϲ. Lp f.201b c.l. ἀλλ᾿ οὐχ Ὑρτακίδηϲ.
[1078]: * B f. 161b ad ἀναπεπτα μέναϲ. L f. 256a.
[1079]: *B f. 161b ad πύλῃϲι. L f. 256a. Π.
[1080]: 5 ἔχον L. 9 ἔχει τ’ εἰϲόκε L 11 ἁλέντεϲ codd. 14 παῤ αὐτοῦ L. 19 βροτολοιγὸν L. 21 ὡϲ ὅτε δρῦεϲ B⟩ (text habet ὡϲ ὅτε τε δρύεϲ) 23 λέοντα L
[1081]: προπάροιθεν πυλάων L 24 ἑϲτάναι B⟩ μετερχόμενον L. 24. 25 οὐδ’ ἐφέβοντο L. 31 λέοντα L. 32 ἑϲτᾶναι B⟩
[1082]: neque neglegendum est, in iis verbi, quo et antea et postea ἔω dicebatur, alteram formam ἴω (v. Et. M. 301, 12 sqq) afferri.
[1083]: 1 — 12 Scholium ad v. 122 traditum fragmentum esse quaestionis, e solu lin. 8 commemorata sequitur verisimile est, eam, ut quaestionem ad v. 110 servatam (ceterum vix dignam hoc nomine), olim cum ampliore fragmento ad v. 127 sqq. tradito cohaesisse (cf. imprimis p. 178, 2).
[1084]: 1 — 4 Cf. Eust. M, p. 895, 30.
[1085]: 1 οἱ δ’ ἤτοι εἰϲ (in ras.) μὴν L. 2 ὄρνυον γὰρ ἔνδον ἐόντεϲ L 3 ἀπεϲϲυμένουϲ L. 4 γένετ’ L, id. B⟩ in textu 5. 6 ἀίξαντεϲ et ἐοικότεϲ L 12 τὰ ἔπη ταῦτα L 13 εἳϲ (e corr.) μὲν L. 25 χαλκὸϲ — φαεινὸϲ om. L. 31 ἡφαιϲτίαν L δεῖν in ras. B; καὶ δὴ παῤ L 31. 32 pro παραγράφειν Bekk. περιφέρειαν γράφειν coni. 32 τοὺϲ ἀπὸ τούτου B⟩ 33 ἢ τοὺϲ δεκατρεῖϲ L 35 μήποτε δὴ B⟩
[1086]: B f. 162b ad πεπλήγετο.
[1087]: B⟩ f. 162b ad ἄλλῃϲι. L. f. 258a. Lp f. 202a c. l. ἄλλοι δ᾿ ἀμφ ἄλλῃϲιν
[1088]: 2 ἐπαναδραμόντεϲ B, ἐπαναδραμόντα L corr. Bkk. περὶ del. Kamm., p. 81 3 τούϲ τε ὄντοϲ (supra scrpt. ἔϲω) L pro παρώρμων Bkk. παρορμῶντεϲ coni. 4 αὐτοί Bkk; codd. αὐτοῦ ἔξω πάντεϲ L. 12 νοῦϲον om. B⟩ 13 ἠτίμηϲ᾿ L 15 ἐπεξίαϲι L. 16 λέοντα L. 20 ἀίξαντε L. 21 πρόϲθεν B⟩
[1089]: 5 sqq. Cf. Porph. A 1, p. 1, 6.
[1090]: 24. 25 Idem fere, sed peius traditum, Lp f. 202b (c. l. ὣ πεπλήγετα μηρώ): ἀδύνατον τοῦτο κτλ., ἔτι δὲ μόνον τῆς λύπης δηλωτικόν, ὡς ἐντὸϲ σχήματι γενόμενον.
[1091]: 26 sqq. Rationes Aristarchi, quibus Pius obloquitur, melius schol. Ariston. v. 175 tradidit (cf. Lehrs, Ar. p. 125).
[1092]: *B f. 163a. L f. 258a. Lp f. 202a. A.
[1093]: Lp f. 203 c. l. ἀπ᾿ Ἰδαίων.
[1094]: *B f. 164b ad κρόϲϲαϲ. L f. 260a, Π.
[1095]: 10 scholium *B scholio manus prioris (ad λήθετο, v. 203, p. 502, 27 — 30 Dind.) subiunctum est; in A haec praecedunt: ἐπ᾿ ἀριϲτερὰ λαὸν ἐέργων] ὑποχωρῆϲαι ϲυμρέρον προϲημαίνων· ἀριϲτερὰ γὰρ ϲημεῖα τὰ ἀπαίϲια, δεξιὰ δὲ τὰ ϲυμφέροντα δὲ om. L 11 καταλυτικὸν B LLp 12 καὶ ῥητέον ὅτι A κλημακιδὸν L. 23 ὡϲ κλιμάκων Kamm., p. 82, recte uncinis inclusit; v. infra ad. h. v.
[1096]: 1 Cf. Porph. Θ 58.
[1097]: 10 — 14 Cf. schol. Vict. M 209 (Bkk.) ex eadem quaestione verbis nonnihil mutatis excerptum.
[1098]: 15 sqq. De solutione allegorica v. ad p. 13, 8. Similia, sed omissa quaestionis forma, Eust. h l. attulit: ἀπὸ Ἰδαίων δὲ ὀρέων ὄρνυται ἀνέμου θύελλα διὰ τὸ ἐκείνων καὶ πολυπίδακον καὶ πολυπόταμον (p. 902, 59), quibuscum iungenda videntur, quae paullo ante leguntur (lin. 52): Ζεὺς δὲ ἐγείρειν ἀνέμου ἐνταῦθα θύελλαν λέγεται καὶ κονίην φέρειν ἰθὺς νηῶν, ἢ ὁ εἰς εἱμαρμένην ἐκλαμβανόμενος, μᾶλλον ὁ ἀήρ.
[1099]: 20. 21 De Aristarchi verbi κρόσσαι explicandi rationibus v. Lehrs, Ar. p. 225, et ap. Friedl., Ariston p. 210. de πρόκροσσος id. ibid. et Friedl., p. 228.
[1100]: 23 Cf. alter. schol. *B f. 164 ad κρόσας (id. L. f. 260b): τινὲς ⟨om. L⟩ κρόσσας λέγουσιν ⟨λέγονται L⟩ ὄργανά τινα πρὸς τειχομαχίαν ἐπιτήδεια ἔχοντα ἔνδον ἀνάβασιν καλυκτομένην, ἕως ἂν εἰς τους πύργους ἀνέλθῃ ὁ τειχομαχῶν. τὸ δὲ πύργων ἔρυον κτλ. (v. ad p. 180, 1). Eadem ap. Eust., p. 903, 18, ita. tradita sunt, ut cum Aristarchi interpretatione (lin. 10: Ἀρίσταρχος δὲ πολεμιχὰς
[1101]: 1 δὲ om. L ἀντὶ τοῦ om L 4 ὁπότε L ἀχαιὸϲ L 6. 7 ἀντὶ τοῦ post ἔρυον om. L 10 κρόϲϲουϲ codd. ἱμάτια λέγ. τὸν ἐξέχοντα ϲτήματα L 10. 11 προκρόϲϲαι B⟩ καὶ πρόκροϲϲαι δὲ λέγονται v. L. 12 ἴϲχειν L. lacunae quam post ἰϲαρίθμουϲ statui in codd. vestigiun non exstat; Kamm, p. 82, ultima ita. constituit: ἀλλ’ ἐξέχουϲαί εἰϲι διὰ τὸ μὴ πάϲαϲ ἔχειν ἴϲαϲ ῥυθμούϲ. Quae sequun tur ex alio scholio influxisse existimavit 13 ἐμόχλευον codd.
[1102]: κλίμακας ὑποτρόχους τὰς κρόσσας νοεῖ, ἤτοι μηχανὰς κλιμακώδεις, cf. schol. min. M 444) minime cohaereant. Sequitur igitur vel hinc, verba (ὡς κλειστῶν — κλιμάκων, quae supra uncinis inclusimus, Aristarcheis male adiecta esse.
[1103]: 1 sqq †*B (v. ad p 179, lin. 23): . . . . . τὸ δὲ πύργων ἔρυον ἐπὶ τοὺς πύργους λέγει· εἷλκο γὰρ τὰ ὄργανα πρὸς τοὺς πύργους· ἐπάλξεις δὲ οἱ προμαχῶνες.
[1104]: †B f. 164b ad κρόσσας (id. Lp f. 203 c. l. κρόσσας μέν): τὰς πολεμικὰς κλίμακας· λείπει δὲ κατὰ ἵν᾿ ᾖ κατὰ τῶν πύργω ἔρυον. (Add. *B: οἱ δὲ τοὺς ἐντὸϲ τοῖς πύργοις ἐξέχοντας λίθους, in Lp alia sequuntur, = E p. 505, 4. 5 Dind.). Κατὰ τῶν πύργων h. l. eodem sensu accipiendum esse quo ἐπὶ τοὺς πύρ vel e schol. Porphyriano ad Δ 334 edito sequitur.
[1105]: B⟩ sqq. κρόσσας idem esse quod κεφαλίδας ipse Aristarchus in commentariis docuerat. Eust. p. 903, 12: ο δὲ τινές φασιν, ὅτι κρόσσαι αἱ τῶν πύργων ἐξοχαί, ὡς καὶ κροσσοὺς ἱματίων φαμέν. Ad κροσσοὺς ἱματίων etiam ap. Apollon., Hesych., Etym. M. recurritur.
[1106]: 13 *B (f. 164b) v. 259: ἤτοι τοὺς προμαχῶνας (subiuncta scholio minus prioris ad στήλας: στήλας τοὺς θεμελίους παρὰ τὸ ἐπ᾿ αὐτῶν τὸ τεῖχος ἵστασθαι. οἱ δὲ τὰς ἀντηρίδας).
[1107]: *B f. 169 ad πάλιν. L. f. 209a, Π.
[1108]: B f. 169a ad κραιπνὰ.
[1109]: *B f. 169a ad ἐνοϲίχθων v. 10 L f. 268b. A f. 164a.
[1110]: B f. 169a ad τρἰϲ μὲν. Lp f. 208ᵇ c.l. τρὶϲ μὲν ὀρἑξατ᾿.
[1111]: 1 εἰϲ τὸ αὐτὸϲ δὲ πάλιν τρέπεν κτλ. L 2 μιϲίαν καὶ τὰ τῆϲ Ἀϲ. L. 5 καὀρέτοικοῦϲι δὲ L. βηθυνοὶ BL. θϋοὶ (e corr.) L. 6 Θρᾳκ. ἄπ. del. Kamm.. p. 83 9 οὐκ εὐθείᾳ A, εὐθέωϲ (supra scripto οὐκ vel μὴ) L. 10 εἰϲ om. A. καὶ ῥητέον ὅτι A L 11 πραγμάτοιν L 13 τοῦ om. A 14 κινδυνεύῃ A.
[1112]: 4 Aliter Eust. N, p. 916, 54 sqq.
[1113]: 7. 8 Idem schol. Lp (f 208 b, c. l. καριπνὰ ποσὶ), ubi ὀρέξετο pro ὀρέξατο legitur. Simil Vict. f. 228a (in fine: ἀντὶ τοῦ πρόθυμα καὶ σπουδαῖα).
[1114]: 17 Addit nonulla Vict. (f. 228a, qui in iis quae antecedunt cum B Lp fere congruit): ἢ ὀπλιεῖται ὡς οὑ ἀνεξόμενος 〈—μένου?⟩ Διός. ἢ τῷ ἐπιτ τερπεῖ τῆς φράσεως τὸ τῆς μάχης στυγνὸν διαλύει. ἢ ἀναχωρ ρεῖ ὅπως ὑπόνοιαν δῷ τοῖς Τροικῖς⟩ . . . Quae quoniam ex parte iis quae altera quaestione h. l. edita continentur respondent, haud scio an ad ipsum Porphyrium referenda sint, quamvis illa τῷ ἐπιτ τερπεῖ — διαλύε (cf. Eust., p. 91 8, 4 sqq.) a ratione eius aliena esse videantur. Qua de re utcunque statuetur, quaestiunculam a Vict. v. 23 (pertinet ad v. 34) servatam (. . . διὰ τί δὲ τοῦς ἵππους καταλιμπάνων αὐτοῦς καὶ θᾶττον βαδίζων ἢ οὖν καλλιγραφῆσαι βούλεται ὁ ποιητὴς τὴν ἱδὸν αὐτοῦ, ἢ προπαρασκ κευάζεται τῷ Διί . . . ) nihil esse nisi eandem quam huc attulimus in alteram formam redactam apparebit.
[1115]: A f. 165a. L f. 270a.
[1116]: B f. 172b ad οἰϲμενοϲ. L f. 217b
[1117]: *B f. 176 ad ἔριδοϲ. L. f. 280a, Π, εἰϲ τὸ οἱ δ᾿ ἔριδοϲ.
[1118]: 2 A (c. l. οἰωνιϲτήϲ) praemittit οἰωνοϲκόποϲ, quod L. om. δὲ om. L ὁ Ποϲ. post τὸν Αἴαντα D 4 B praemittit: οἰϲόμενοϲ ἑαυτῷ, quae L in lemmate habet δὲ om. L 6 ὁ (pro καὶ) παρ. δὲ L. 7 de iis quae in codd. sequntur v. infr. ad lin. 4 sqq. 11 οἵδ᾿ L. πολέμοιο L 12 τάνυϲαν L 14 ϲχοινίων L 15 ἀπαλλαττόντων L 17 ἐτάνυϲαν L
[1119]: 2 sqq. Cf. Porph. Γ 396. 7.
[1120]: 4 sqq. Simillimum est schol. Vict. (f. 232b): διὰ τί δὲ οὐκ ἔπεμψεν ἐπὶ. δόρυ ἀλλ᾿ αὐτὸς ἄπεισιν ἢ ὅτι ἐμ τῷ θορύβῳ κεχώρισται τῶν δορυφόρων καὶ. πλησίο ἦν ἡ σκηνή, καὶ οἱ πεμπόμενοι οὐχ ὁμοίως ταχύνουσι, καὶ παρὼν ὅμοιος ἦν τῷ μ παρόντι δόρυ οὐκ ἔχων. τὸ δὲ ὅλον διὰ τὸ ἀναπαπυσαι τοὺς ἀκροατὰς ἀπὸ τῇρ μάχης τοῦτο πράττει ὁ ποιητής, ὅπερ ἔσται Ἰδομενέως αὐτῷ συμβαλόντος. Postrema verba (τὸ δὲ ὅλον κτλ.) docent non multum esse fidendum iis quae B L. addunt: τοὺς μὲν οὖν ὡς τραυματίας πιθανῶς ὁ ποιητὴς τοῦς δὲ καὶ ὅπλων ἐνδεεῖς ποεῖ: utroque scholio aliena adhaesisse videntur. Certius etiam de extremis schol. B L. verbis (δύο δὲ εἶχε δόρατα κτλ.) iudicandum est, quae in Vict. novo lemmate ( ὅ οἱ κλισίηφι λέλειπτο) a reliquis disiuncta sunt.
[1121]: 16 Secundum Didymum (A v. 359) Aristarchus, sive ἐπ᾿ ἀμφοτέροισι. sive ἐπ᾿ ἀλλήλοισι legeretur, ita accepit. Aliter id. ap. Ariston. (ibid .): ὅτι. παρα ληγορεῖ, δύο πέρατα ὑποτι θέμενος, ἕτερον μὲν ἔριδος ἕτερο δὲ πολέμου, ἐξαπτόμενα κατ ἀμφοτέρων τῶν στρατευμάτων, quam interpretandi rationem Crateri schol. B h. v. (id. LLp. Vict.) tribuit. Illam etiam Alexander der Cotyaensis secutus est, v. schol. A (f. 171a) v. 358, quod Lehrs, qu. ep. p.11, e Porphyrio fluxisse existimavit: ὁ λόγος· οἱ δ τὸ πέρας τοῦ πολέμου καὶ τῆς ἔριδος συνάψαντες ἐπέτειναν ἀμφοτέροις, οἷον ἀμφοτέρωθεν. μετενήνεκται μὲν οὖν ἀπὸ τῶν δεσμῶν, τῷ δὲ ἐπαλλάξαι ἐπὶ τοῦ συνάψαι χρῶνται καὶ τῶν πεζολόγων τινές, πλεονάζει δὲ Ἀριστόξενος ὁ μουσικός, ἐπηλλαγμένα λέγων τὰ συνημμένα· οὕτως ὁ Κοτυαεύς. Mihi de origine ita ut in textum recipere velim non liquet. Neque extremo schol. B h. v. (f. 176a, id. L. f. 279b,
[1122]: *B f. 178a ad ἀϲπαίρουϲα L f. 283a, II. Viet. f. 245a (ad v. 571).
[1123]: 4 βαρείην L 8 —10 post ἀϲπαίρειν Vict. haec tatum: ἀϲπαίροντα λαβών καὶ ὡϲ ἐνταῦθα. τὸ δὲ ϲκαίρειν κτλ. 10 πολέμιζεν L. 14 ἰχθῦϲι B⟩ δεδεμμένω B⟩ 16 τὸν ϲπαίροντα καὶ τὸν ϲκαίροντα L διαφόρου Vict. 17 οὐχ ὁμοίωϲ ἑκατέρῳ γινομένηϲ, τῷ δὲ ϲκάρῳ Vict. 18 post ὀξυτέραϲ in B⟩ sequitur φωνῆϲ, quod verbum delendum esse punctis circum positis is qui scholium scripsit significavit. Concludas ex eo verbo, in archetypo eius codicis eundem versum Oppianeum, qui scholio excerpto male immixtus est, proxime fuisse, ad. quem oculus male aberraverit ἁφῆϲ pro ἀφ’ ἦϲ L πολύκαρθμον L. μὺραιναν
[1124]: Lp f. 215a) quae leguntur: πῶς δὲ ὁ Ζεὺς ἀπεστραμμέτος ὢν συμβάλλει. τὴν μάχην κτλ., recepi, quoniam schol. Vict. (f. 238b) haec tatum babet: ἀπέστραπτα γὰρ ὁ Ζεύς. ἀλλ’ ἐπὶ τὸν νοῦν αὐτοῦ κτλ.
[1125]: 6 sqq. †B f. 259a ad σκ αίροντες Σ 572 (id. fere Townl. ap. Cram, A. P. III, p. 289, 28, et cum eo congruens Vict. f. 358): τὸ σπαίρειν ὁ ποιητὴς κατὰ Ἀττικὺς ἀσπαίρειν φησὶ μετὰ τοῦ α , οἷον ἀσπαίροντα λά ων ⟨λαὸν B⟩ ⟩, ἤσπαι ρ ὡς ὅτε βο ῦς, τὸ δὲ σκαίρειν οὐκέτι. τὸ μὲν οὖν σπαίρειν ἄμουσόν τινα δηλοῖ κίνησιν, τινες ἐντὸϲ ἰχθύσι ⟨ἰχθῦσι B⟩ ⟩ καὶ τ δεδεμέωῳ βοῒ λαμβάνουσι, τὂ δὲ σκαίρειν ἔμμουσον κίνησιν ὀρχηστικὴν καὶ εὔρυθμον. οἶμαι δὲ ἔγωγε καὶ τῶν ἰχθύων τὸν σπάρον καὶ τὸν σκάρον οὕτω προσηγορεῦσθαι. ⟨ —ρεῦθαι B⟩ ⟩, τῇ κινήσεως οὐχ ὀμοίως ἑκ κατέρῳ γινομένης. τῷ δὲ σκάρῳ πάντως ὀξυτέρας. [καὶ Ὀππιανὸς ἐντὸϲ τοῖς Ἁλιευτικοῖς (l, 134. 5) φησι· καὶ σκάρος, ὃς δ ὴ μοῦνος ἐντὸϲ ἰχ θυσι ⟨ἰχθῦσι cod.⟩ φ θέγ γεται ἰκμαλ έην λαλιὴν ἀφείς ]. καὶ τὴν 'πολυσκαρθμον Μύριναν (243) φξσὶ ⟨φξσὶν ὁ ποιητὴ recte Town.. et Vict.⟩ μίαν τῶν Ἀμαζόνων. καὶ. εὐσκάρθμους ἵππους ὃ ποιγτὴς καλλίονεϲ εῖ ⟨om. ὁ ποιητ. καλ. Townl. in Vict. man. post. verba inde ab εὐσκάρυμους in marg. scripsit⟩. Transierunt eadem in Epimer. An. Ox. I, p. 391, Etym. M. 722, 51 : pauciora ap. Eust. Σ, p. 1164, 30.— Ceterum cf. ad ζητ. 33 (in fine libri).
[1126]: 18 A B⟩ 814: . . . . Μύρινα δὲ Ἀμαζόνος ὄνομα, cf. Strab. XIl, 8,6, p.573.
[1127]: B⟩ f. 179a ad γάνυται.
[1128]: B⟩ f. 179a ad ἀκόντιϲεν.
[1129]: *B f. 179ᵇ. L f. 285b. A f. 174a.
[1130]: *B f. 186a ad βουγάιε. L f. 295b. II. Cf H ϲ 79.
[1131]: B, μυρίναν L 1 μία Vict. ἃϲ φαϲὶ B⟩ 2. 3 ἐντὸϲ ϲυνηθείᾳ τὸ ϲκ. καὶ τὸ ϲκαρδ. Vicl. ϲκαρδαμικτεῖν L. 9 scholium *B subiunctum est scholio man. prioris ad βριήπυοϲ v. 521 relato, A (c. l. οὐδ’ ἄρα πώ τι πέπυϲτο) praemittit verba οὐδέποτε ἐμεμαθήκει δὲ om. L. 11 ἐπίϲτανται B⟩ L. 11.12 ἀθαν. μόνῃ διαφέροντεϲ τῶν ἀνθρ., τοῖϲ δ’ αὐτοῖϲ ἐν. πάθ. A.
[1132]: 5 —8 Eadem sine ulla fere varietate in codd. l. (f. 284b) et Lp (f. 217) c.l. γάνυται δ’ ἄρα et πρῶτος ἀκόντισεν, prius etiam in Vict. (f. 243a), legatur.
[1133]: 9 sqq. Cf Vicl. ( f. 243a) ν. 521: . . . . οὐδ’ ἄρα πώ τι πέπυστο δὲ εἶπεν, ἐπεὶ ἀνθρωποπαθεῖς οἱ Ὁμηρικοὶ θεοί . . . , quae verba schol. B⟩ (Dine. IV, p. 26, 16), quod L. et Lp sequntur, male contraxit.
[1134]: 19 Cf. B⟩ f. 186 ad βουγάιε (id A f.180a, L. f.295b, Lp f.224 c.eod.lemm.): . . . ἢ ἐπὶ τῇ ἀσπίδι γαίων . . . . , Eust. N, p. 962, 3.
[1135]: 20 —22 Aliter B⟩ a 79: ἐπὶ μὲν τοῦ Αἴαντος ἐπὶ τῇ βοῒ γαίων, ὅ ἐστι τ ἀσπίδι· νῦν δὲ χαριεντιζόμενος ἐπὶ τῷ γαυριῶντι τ ἀναισθηίᾳ φησί. Cf. Eust. σ, P. 1838, 4.
[1136]: 23. 24 Porph. in quaestione in cod. B⟩ ad Z 201 relata (=Vat. ζητ. ια'), in fine operis edenda: . . . . πόθεν οὖν Ἶρος κνλ εῖται οὔνεκ ’ ἀπαγγέλλεσκε κιών, ὅτε πούτι ἀνόγοι Nostro loco sine dubio male excerpto, nisi casu verba ᾧ ὅμοιον — ἀνώγοι adhaeserunt, dicere videntur: qui neque nunc neque postea Irus erit (= μηδὲ εἴ μηδὲ χένοιο) neque nuntii munere fungutur.
[1137]: A f. 180ᵇ c.l. Νέϲτορα δ’ οὐκ ἔλαθεν. Cramer.,A.P. III, p. 18, 32.
[1138]: B f. 186b ad πίνοντά περ. L f. 296a c.l. πἱνοντα. Lp f. 224a. Cf. Paris. l. c. lin. 25.
[1139]: *B f. 188 ad πρῶται v. 75. L f. 299a c.l. ἤν καὶ τῆ (c. 78). ἤν καὶ τῆ
[1140]: 4 quae A praemittit: ϲφόδρα ϲυνετῶϲ εἰϲάγεται ὁ Νέϲτωρ κτλ., in L altero ἢν καὶ τῇ . scholio continentur iis quae supra edidimus subiuncto ; praem. ἀπορία ἐπιτοιοῦτον A , ἐπὶ τοϲοῦτον χρόνον L. 5 ante καὶ ῥητ. L λύϲιϲ ins. 6 παρέκταϲιν L 6. 7 βουληθείϲ τε ἐπὶ τὸν N. πάλιν ἐπανελθεῖν ἀπὸ ταύτηϲ κτλ. L 9 schol. Lp, quod subiunctum est alteri scholio ad eund. versum pertinenti (=lV, p. 38, 7 — 9 Dind.), inc.: τὸ δὲ πίνοντα ἀκολάϲτωϲ φηϲὶ καὶ κτλ. γοῦν, γ postea add., B; οὖν Lp 11 ἔφην Lp ὁ in ras. (fuit maior littera: an. signum schol. finirti?) B⟩ 13 πλεονάζει LLp 14 addit Paris. (lin. 30) ὡϲ ἐπιπολαίαϲ δὲ οὕϲηϲ τῆϲ πληγῆϲ κτλ., e schol. Λ 624 P Porphyriano excerpta, quae B⟩ scholio ad v. 5 pertinenti (p. 38, 24 Dind.), a P Porphyrio Alieno, subiungit 16 L. praem. ἀπορία, A : ἐὰν ὅλωϲ καὶ δι’ αὐτῆϲ ἐζήτηται δὲ πῶϲ κτλ. AL ἀϲτρατηγήτωϲ post Kamm ., p. 87, L. Dindorf 17 καὶ τὰ ἐξ. addidi, codd. om. praeter ea λέγων om. L, λέγων πρῶται om. B⟩ 18 ante ῥητ. L ins. λύϲιϲ ὁ om. A 19 οὕτε (om. ὅτι) A ἠδύνατο BL)
[1141]: 11. 12 Collato schol. Vict. (f. 252b) verba inde a lin. 11 ita exhibente: τινὲς δὲ τ ἔμπης εἰς γαῖάν τε καὶ οὐρανόν (Ξ 174), σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης, ὁμοίως παραών τε καὶ ἀπόν, τόν τε πέρ πλ εονάζειν, ὡς ἐντὸϲ τῷ μηδέ μοι ἦτορ ἐνὶ στ ή θεσσιν ὄρινε φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον, sequitur hanc scholii partem et hic et illic decurtatam esse, ita ut suspicari in promptu sit, quae in pleniore quaestione ex Aristarcho de v. ἔμπης notionibus allata. essent, male huic loco interpretando adhibita esse (cf. Lehrs, Ar. p. 142). Sed dubitari potest, num haec verba e Porphyrio petita sint (v. ann. crit. lin. 11).
[1142]: B⟩ f.188 ad ὅϲαι v. 75. L f. 299a. Lp v. 74.
[1143]: **B f. 188b ad ἀνήρ. v. 100. ἐττὺϲ ἀνήρ. L. f. 300a A f. 182b c. l. ἐγγὺϲ ἀνήρ.
[1144]: **B f. 189a. L. f. 300b.
[1145]: *B f. 189 ad μέγ᾿. A f. 183b. B f. 189b ad ἄυϲεν.
[1146]: 1 αὐτοὺϲ A κατέχειν A L, κατέχων (ων ex ειν corr.) αὐτοὺϲ om BL ἕνεκεν τοῦ καθ’ ἑαυτοῦ χρ. A 2 γενέϲθαι A τῶ πάνταϲ ἀπ. B⟩ , τοὺϲ πάντ. ἀπ. A 3 αὐτῶ B⟩ 5 ὁρᾶι (ι in ras. adscr.) B⟩ 9. 10 καὶ οὐκ εὐθὺϲ πηδήϲανταϲ πρὸϲ πράξειϲ L 13 ἐζήτ. νῦν διὰ τί ὁ Δ. L καὶ οὐ Νέϲτωρ A. 14 ῥητέον δὲ ὅτι A δεινοῖϲ om. A, addito post τοῖϲ signo, quo indicuretur deesse verboum in margine addendum, quod addere is qui schol. scripsit oblitus est 15 θαρϲαλεώτερον A L ϲυμβουλῆ A L 16 προήρπακεν A L. 18 scholium Β (uno. siguo interiecto) subinctum est alteri scholio B ad πλαγχθείϲ v. 110 relato (lV, p. 45, 3 —11 Dind.), unde καὶ illud, quod initio eius legitur, explicatur; idem verbum eodem loco in L legi, in quo alterum scholium in pagina antecedenti scriptum est, inde explicatur, quod e libro cod. B⟩ simillimo transcriptus est id. cod. ante καὶ habet ἀπορία ante ῥητέον L. λύϲιϲ, om. οὖν 21 πείϲονται L. 22 δὲ om . A ποϲειδὼν, ὼ corr. ex ῶ, A 23 φθέγηεται A καὶ ῥητέον ὅτι A δὲ post φωνῇ A 24 ἐνεδείκνυτο A.
[1147]: 5 sqq. Eadem fere Vict. f. 255a, cum quo †Eust. Ξ, p.967, 44 sqq. verbo paene tenus congruit.
[1148]: 45. 26 Buc retuli proptor Eust.. Ξ, p.972 58: εἰ δὲ σιγᾶν ἔδει αὐτὸν τὴν μάχην κλέπτοντα καὶ μὴ κκτὰ χιλιάδας βοᾶν, ἀλλὰ καὶ τούτου δίχα κατὰ τοὺς
[1149]: *B f. 190ᵇ ad ὀψομένη πολυφόρβου.
[1150]: 2 ἡδ’ ἐπ’ om. cod. 3 post πάλιν Kamm., p. 88, λέγει ins. 7 ἀπειρομεγεθὲϲ cod. 14 ante ἄπειροι in cod. ras. unius litt. 19 ἐπὶ, ι in ras., cod. 21 ὅπερ ἐϲτι cod. 22 pro ϲημαίνει Kamm., p. 89, e schol. α 98 λαμβάνεται 25 ἐμνήϲτευον cod. corr. Kamm. 26 δῶρα ὀνόμηναν cod.
[1151]: τὴν ἀπορίαν λύοντας ἡ τῶν στρατοπέδων ἡχὴ πρὸ μικροῦ ἵκετ’ αἰθέρα καὶ. Διὸς αὐγάς. — Idem quod B⟩ scholium Lp (f. 227a, c. l. μέγ’ ἄυσεν) et Vict. (f. 257a) exhibent, nisi quod hoc verba καὶ αὐγάς om., illud βλέπων pro κλέπτων habet.
[1152]: 1 sqq. Attulit nonulla ad hoc schol. H. J. Polak, ad Odyss. eiusque scholiast. curae sec., Lugd. Bat. 1881, p. 37 sqq.
[1153]: 20 Cf Apollon. v. ἀπερείσια: ἄπερα τῷὲ πλήθει, πολλά.
[1154]: 29 †B f. 1ᵇ ad ἀπερείσι’ Α 13 (scriptum a minu recentiore): τὸ ἄπειρον σημαίνει καὶ τὸ ὑπερβαλλόντως καλὸν καὶ περικαλλές, ὡςρ ὁ Πορφύριος. Cf, Manuel Moschop. ibid. (p. 694, 27 ed. Bachm.): . . . . ὑπερβαλλόντως καλά.
[1155]: 2.3 πεπεράϲθαι cod : corr.Κamm. ἃ ante ἀπὸ inserui; cod. om. 4 ἀπὸ τοῦ καὶ. ἐπὶ τί cod. 5 ἐπ’ αὐτῆϲ cod.; corr. Vill. τὸ πόθεν ποῦ cod. 6 post περιφερείαϲ in cod. ras.40 fere litt. (integra linea ante eam quae verbo οὐκέτι incipit et post περιφερείαϲ 9 litt. erasae sunt) 11 πόθεν ποῖ διαφορὰν πέρατα cod., διάφορα corr. Bkk. 14 lacuna quam statui in cod. non est apparet transire Porphyrium ad rationem difficultatis solvendae ea verbi ἄπειροϲ ut sit idem quod πολύπειροϲ notione nitentem , cf. schol. α 98 (quod huic subinximus): ἄπειροϲ κύκλοϲ καὶ ἡ ϲφαῖρα λέγεται ἢ διὰ τὸ μὴ πέραϲι διαφόροιϲ ἀφορίζεϲθαι κατὰ ϲτέρηϲιν τοῦ α, ἢ διὰ τὸ πολλὰ πέρατα ἔχειν κατ’ ἐπίταϲιν τοῦ α 15 ἀλλά τε ἄτερ δὴ καὶ τὸ πολὺ κτλ. cod.; mutavi dubitanter; ἀτὰρ δη Vill.