[559]: 1 δὲ om Lp 1. 2 ἢ διαϲύρει τὸ γυναικοπ. τῶν ἀνθρώπων διὰ τούτων Ὅμηροϲ Lp 14 post ἀπεχθῆ in cod . quattuor vel quinque literae erasae: tentavi πᾶϲι.
[560]: 3 — 8 Duo scholia eandem fere rem continentia conglutinata ent. H Prius quoque scholium (lin. 3 —7 ) quin ad eadem Dorphyrium referendum sit, collata quaestione ad H 175 quamvis pessime tradita, quam huc trnstulimus (lin. 9. 10), dubitari vix poterit.
[561]: 3. 4 † Eunt. p. 633, 10.
[562]: 7. 8 Omisso Porphyrii nomine idem B f. 85a ad σήματα: σήματα μὲν τὰ γράμματα, πίνακα δὲ τ λεγόμενον πινακίδιον. Ceterum vix est quod monea- mus ita interpretatum Porphyrium ab A ristarchi sententia dissentire (v. Lehrs, Arist. p. 95).
[563]: 10 Verisimile videtur etiam primaverba scholii B f. 96 ad γινώσκοντες H 185 (id. L f.150a, Lp f. 136a c l. οἱ δ’ οὐ γινώσκοντες ) huc referenda esse : πὐχ οἱ αὐτοὶ γὰρ ἦσαν παρὰ πᾶσι τοὶς Ἕλλησ χαρακτῆες· διάψορα δἐ καὶ τό τῶν στοί- χείων ἀνόματα. De iis quae ibi sequuntur de Callistrato Samio res in medio relinquenda.
[564]: 12 Neque quid Eustathius in iis quae apud eum antecedat vel sequntur neque quid scholia, si forte, e Porphyrio hauserint investigari potest. Cogitet quis de B f. 85a ad πρόσθε Ζ 181 (id. Lp f. 124a): εἰ τὸ πλεῖον καὶ ἐμπρόσθιον μέρος εἶχε λέοντος, ἔδει αὐτὸ χίμαιραν μ καλεῖσθαι ἀλλὰ λέοντα κτ ., quae iis fere respondent quae apud Εust. p. 634, 45 —49, exstant. Sed parum certum.
[565]: 3 τίὴ cod. 4 τοίη δὲ cod. 9 ante γεγονέναι excidisse videntur διὰ τῶν θεῶν vel ἐκ τῆϲ τῶν θεῶν ἔχθραϲ vel similia, lacinu in cod. non exstat 14 δυϲτυχίαϲ ἐπάχθειαν θεοῦ (om. εἰϲ) cod. corr. Vill.
[566]: 1 sqq. † (Paucis tatum aliunde additis) B f. 85ᵇ ad καππεδέον v. 201 (id. L f. 131b): ἡ τῶν παίδων ἀπώλεια γέγονεν αὐτῷ τοῦ μονασμοῦ αἰτία, ὡς καὶ τῶ Λαίρτῃ. ἀλ ή τον δὲ π εδίον, ὅπερ ᾤκει ἀλ εείνων τοὺς ἀνθρώπους. τάχα δἐ καὶ τὰ τῆς τὐχης εἰς θεοὺς ἀναψέρει. ὥσπερ δὲ ἐντὸϲ ἀρχῇ δι ἐσυρε τὰ ἀνθρώπινα, τὸ ψρύαγμα Διομήδους καθαιρῶν , καὶ νῦν οὐκ ἀπώκνησε τὴν τῆς τύχης περὶ τὸν πρόγον ὁμολουῆσαι μεταβολήν ἤ τάχκ (ποοτνι τό ἀγαθὰ διὰ τῆς ὁμολογίας τῶν ἀτυχιῶν. τὺ δὲ ἀκ ήιον τινὲς ἐδάσυνας παρὰ τὸ τοὺς ⟨om. L⟩ ἅλα ἐκεὶ πήγνυαθαι, ἄμεινον δὲ ψιλοῦν ἀπὸ τῆ ἄλης (extrema etiam in cod. A z 200).
[567]: 23 B f. 85ᵇ ad θυμὸν v. 202 (id. Lp f. 124b c. l. ὂν θυμὸν κατέδων, L. f. 131b post ea quae ad lin. 1 sqq. edidimus pergens: τὸ δὲ ὃν θ υμὸν κατὲδων οὐχ ὠς κτλ .) : οὐχ ὡς οἱ ⟨om. L H apr. lin. scrpt.⟩ νεώτεροί ψαδι ⟨om. Lp⟩ μ ιελ αγχολήσας ⟨μελ ακολήσας Lp⟩ ἀλλ’ ἀδυνώμενος ἐπὶ τῇ τῶν ἐαυτοῦ ⟨αἄτοῶ Lp⟩ παίδων ἀπωλείᾳ ἐμόναξε. διδάσκει δὲ κτλ ., quae huc non pertinent. De μελ αγχολίᾳ Bellerophontis v. Arist. probl. 30, 1 (Eust. p. 636, 35).
[568]: *B f 86ᵇ ad ἐtέλετο. L. f. 132b, II
[569]: 2 lacunam, quae in cod. non apparet, sensus postulare videtur 8 L in lemn.: ἔνθ’ αὐτὲ Γλαύκῳ Γρονίδηϲ ἐξέλατο (sic) φρέναϲ ζεύϲ ἀλλάξαι L Διομήδη L 9 ὁ ποιητὴϲ δὲ L 10 τὸ πλ. ὄξ L 11 ἀκούϲαντοϲ L 18 δοῦναι delendum et pro ὅλωϲ χρύϲεον scribendum ὁλόχρυϲον νidetur καὶ ὅλωϲ χρυϲὸϲ ἐδωρεῖτο coni. Kamm p. 45 19 περικείμενον e coni Cobet. codd. παρακείμενον 20 παρὰ τοῦ L; περὶ τοῦ B⟩ 21 τεύχε’ ἀλλήλοιϲ L. 25 εὐχώμεθα L 28 φηϲὶν Ἀριϲτοτέληϲ, supro scriptis ὡϲ ὁ, L 29 χρώμενοϲ προήκατο L
[570]: 1 Leonis A laban den sis Carica et Lyciaca comm. Suid. v. Λέων.
[571]: 4 ἣν εἰϲ in rus. L γεραίροντεϲ μεταδεδώκαϲι B⟩ L 5 ἐξέλον H 7 ὁμήλου L 11 δι’ ἀθανάτου L 13 post ϲυνεργεῖ B signum scholii finiti (: — ), tum (lin 14) ἄλλωϲ κτλ. ab eadem manu in margine exterm. 21 intercidisse nonnulla.. apparet, sed quidnam scholii auctor sibi voluent diffcile dictu. Videtur tamen magnificum Glauci donum ita accipere, utquasi sceleris cuiusdam expiandi causa (e. c. a Pandaro commIssi) datum sit, ita. ut cum ratione quae inter Preces et Alen intercedit comparetur
[572]: 1 sqq. † ELust. p. 638, 52: ἔνθ’ ἀὖτε Γλαύκῳ ψρένα ἐξείλετο Ζεύς, ὅ ἐστιν ἐξαιρέττους ἐποίησεν, ὡ τῷ Πορ ψυρίῳ δοκ εῖ. Paris. 2894 Ζ 234 ( Cramer.ΙΙ. p. 253): ἐξελ ἐξα το Ζεὐς: ἐβαοέτου ἐποίησε διὰ τὸ μὴ γλισχρεὐασθαι περὶ τὴν δὀδιν.
[573]: Ad Γ377 (ἑκ γάρ οἱ ψρένας εἵλ ετο μ ητίετα Ζε ύς ) † Lp f. 161b sine lemm.: ἀλλαχοῦ ἐπὶ τιῦ Γλαύκου ἀντὶ τοῦ ἐξαιρέτους τὰς τοῦ Γλαύκου ψρίνας ἐποίησεν, ὡς κ αὶ Πορ ψυρίῳ δοκ ῖ. ἐνταῦθα δὲ ἀντὶ τοῦ ἐστέρησε ψρενῶν. Cf. Eust. ibid, p. 757, 13; id. ad P 470, p. 1115, 12.
[574]: 10—13 Aliter de Sarpedonis et Tlepolemi pugna in quaestione ad E 631 servata iudicatur.
[575]: 14 sqq. Alterum quod hic incipit schol. *B, quoniam praeter res e priore excerptas nonnulla continet quae illic non leguntur, priori subiungere quam. infra textum collocare maluimus, quamvis habeat quae a Porphyrio ipso pro- focta non sint. Auctor enim quisquis fuit scholii non solum ex eo sua excerpsit, sed etiam suum de sententia quam ille amplexus erat iudicium (ἐξέλετο ═ ἆραι καὶ αὐξῆσαι) non dissimulavit.
[576]: 19 Cf. p. 96, 28 sqq.
[577]: B f. 86ᵇ ad ἔνΘ’αὖτε Lp f. 125a c. l. ἔνΘ’αὖτε Γλαύκμι.
[578]: B f. 86ᵇ ad Τυδείδην. L f. 133a. Lp f. 125a c. l. δ᾿ϲ πρὸϲ Τυδείδην.
[579]: 5 γενόμενοϲ Lp 6 τῇ φιλοτιμίᾳ ὡϲ τὸ γέραϲ ἔξελον. ἐνθ’ αὖτε Γλαύκῳ ρρέναϲ ἐξέλετο. ὅτι κατὰ τῶν ϲυμμάχων κτλ. Lp 6 ὅτι κτλ. e Lp dedimus, quo multo brevius schol B hoc tantum habet: ὅτι λαμπροῖϲ ὅπλοιϲ ἐκοϲμεῖτο κατὰ ἑαυτοῦ καὶ τῶν ϲυμμάχων· ὅπου γὰρ ταῦτα, εὔκαιροϲ ἡ τ ῶν πολεμίων ὁρμὴ, quae post αἰτιἀται αὐτὸν male inter se cohaerere nemo non videt 8 πῖοϲ Lp τοῦτο Lp 11 καὶ πῶϲ οὐ δέδιε Διομηδ. γυμν. Lp 12 παραϲπον- διϲάντων L. 13 ἔμειναν L 14 προύκρινε (ε e corr.) B 14. 15 τὰ Αἴαντοϲ L ὑπερτέρωϲ ζωϲτῆροϲ conieci dubitanter; ὑπὲρ τὴν νέϲτοροϲ BLp, ὑπερτέρωϲ (?) νέϲτοροϲ L
[580]: 17a πρόϲχεϲ V 19a λαβὼν V 29a λένην (ε eros.) V
[581]: 17b — 23ᵇ in uno L (qui lin. 17 πρόϲχεϲ, 21. 22 ἐπάγουϲα habet)
[582]: 28 sqq. Eadem fere A ristarchi ratio, nisi quod ἐς ἄγουδα voluit (v. Ariston.). Pro Ἀψροδίτη recte Ἶρις † f. 86 ad Λαοδίκην (id. Lp f. 125b): πρὸε Λ. εἴσεισι, πευδομένη τὴν αἰτίαν δἰ ἥν ἐξήγαγεν ἑλ. αὐτ γὰρ Ἶρις εἰκασθεῖσα ἐξήγαγεν αὐτὴν εἰς τὸ τεῖχος . . . .
[583]: **B f. 87a ad ἀπογυιώϲηϲ (i eras.). L f. 134a.
[584]: 2a τ.. V1 . τὴν V2 in marg. ἔχε V 4α τ...οϲ V , τεῖχοϲ V2 in marg L f. 134a 12a - 17a inter τοῦ et τὸ ut inter ἕνα et μὴ verboa aliquot in cod, V fuerunt. quae tinctura adbibita deleta sunt 17 καθέκα. .ον V
[585]: 1b εἰδομένην L 2ᵇ ἀντινορίδαο L 3ᵇ ἀντινορίδηϲ ἑλένην κρ. ἑλ. L 9 ἀμφιπυρὴν L
[586]: 23 κεκμηκότι L
[587]: 8 — 20 † B ad ἕνα χεύομεν II 336 (id. Lp f.139ʳ c.l. ἕνα χεύομεν), nonullis aliunde additis: ὑποστικτέον εἰς τὸ χεύομεν. τὸ δὲ ἐξ αγαγ όντες ὅμοιόν ἐστι τ Λ αοδίκ γν ἐδάγουσα, ἀντὶ τοῦ εἰσερχομένη. οὕτω καὶ τὸ ἐξαγαγόντες ἀντὶ τιῦ ἐξελθόντες. τό δὲ ἄκρι τον ἀντὶ τοῦ ἀγνώρισιον, ἀχώριστον, ὅμοιον τῷ λοιπῷ πεδίῳ. τὸ δὲ ὦκα προστέθειται, ἵνα πιθανὸν δοκ ῇ τὸ ἐντὸϲ μιᾷ ἡμέρᾳ τεῖχος. Prima huius scholii verba , ut A. oemer litteris ad me datis signifcavit, usque ad τοῦ ἐξελθόντες (addito τοῦ πεδίου) etiam Vict. exhibet, qui eorum quae sequntur loco haec habet: xκριτοu δὲ ἀντὶ τοὺ χύδην, ἰδόπεδον, ὅπως μὴ ἐπιγινώσκηται εἰ ἔστι τάψος. οὕτω Πορψύριος. Simil. Eust. H, p. 684, 13.
[588]: 18 sqq. Ex his verbis concludas, Porphyrium in integra quae olim exstiterit quaestione etiam de ea difficultate egIsse, quae Aristarcho causa fuit ut H 334. 35 obelo notaret, v. schol. A H 334: . . . ἐναντιοῦνται δὲ καὶ τὰ ἑξῆς· τύμβον — ἐκ πεδίου, ἀδιαχώρισιον, ἀδαι ἀστατιον, τουτέστι πολυάνδριον. πῶς οὖς ὥς κ’ ὀστέ α π κ σὶ ν ἕκαστος; cf. schol. A Η 436.
[589]: 22 sqq. Cf. schol. Paris. 2556 (Cremer, A. P. ΙΙΙ, p. 169) simillimum . † B f. 87a ad κεκμοοτι v. 261: πῶc εἰς τὸ ἀνδρὶ δὲ κεκμηῶτι
[590]: 5 λέγει L 5. 6 ἀρ’ ἑαυτοῦ καὶ ἐξ ίδ. πρ. L. 6 ταῦτα δὴ ἀκολ. εῖναι ἀλλ. καὶ μὴ ἐναντία L. δὴ pro δεῖ Bkk.⟩ etiam B⟩ 7 οὐκ αὐτοῦ ἐϲτιν Λ. L9 Ἑκάβη om. L. 10 Ἕκτωρ om. L. 12 γὰρ αὐτῇ L. ἁ οἰνοϲ om . L. 13 ἀναρώνυϲιν B 17 ἐπὶ τούτω L 19 οὐ μόνον ἐπὶ τοῦ πολέμου ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τοῦ δρόμου τοῦ ἐπὶ τὴν πόλιν L. 20 οὐδενὸϲ π ώποτε ἐγένετο L. 21 τὸ πλεῖϲτον εἰϲ δύναμιν ϲυμβάλεται L
[591]: μένος μ ἐ γα οἶνος ἀἐξει ἑξῆς ἐχγε μή μοι οἷνον ἄειρ ε μ ελ ίψρονα. πότνα μ ῆτερ, μή μ ἀπο γ υιώσῃς μένεος ἀλ κ ῇ ς τε λά θωμ αι λύοιτο δ ἄν προσώπῳ μὲ ὅτι ιὐ πάντες τὰ αὐτὸ δοκιμάξου λέξει λδ ὡς ὑπερβατῶς. [ὅτι μεμνημένος τοῦ- πατο ἔκλ αιε. λείβων οὖε ἀντ το ῦ λείβει εἴρηκε μ μοι οἶ νον ἀ ε ιρ ε μμ ε λ ίψρονα, πότνι α μ ῆτερ· χερ σὶ δ′ ἀντίπ τ τι τ ( ἰ λείβειν αἴθοπ α οἴνον ἅ μπ μ ἀ πογυ τώσῃς μέ νεος ἀκ κ ῆ τε λά θωμ αι. Quae verba uncinis inclusimus misere decurtata casu aliquo cum scholio coniιncta e disputatione de verborum λείβειν et εἴβειν differentia (v. Epimer. An. Oxon. l, p. 13, 9: ἰστ 5ὲ Ht. οὐδέποτε εἴβει τέθειται ἐπὶ τοὺ σπένδειν, τὸ δ’ ἄλλα ἁμοίως) servata esse videntur. Qua in disputatione locus esse potuit Telem achi afἰerendi patris memoria commoti lacrimas profndentis, δ 114 (cf. δ 153): αὐτὰρ ὁ πικρὸν ὑπ‘ ἀψρώσι δάκρυον εἶ
[592]: 1 sqq. Aristonico auctore τὺ δοκοῦν μάχεσθαι Aristarchus ita explicavit: ἔστι δὲ διάψορα τὰ λέγοντα πρόσωπα κνὶ ἑκάτερον πρός τι εἴρηται . — Ceterum solutionis τὸ τοῦ προσώπου rationem Porphyrius ad z 488, p. 104, 19, eodem fere modo definit.
[593]: B f. 87a ad ὀνήϲεαι v. 260. Lp. f. 125b. c. l. μελιηδέα οἶνον (v. 258).
[594]: B f. 87a ad ἀνίπτοιϲι. Lp f. 126a c. l. χερϲὶ δ᾿ ἀνίπτοιϲιν.
[595]: 1 οἴνου B 4 πολεμίϲει B 5—11 ἔϲτι δὲ καὶ — λάβῃ διὰ τοῦτο in uno L exstat 8 ποι L 11 παραιτεῖται L post διὰ τοῦτο L pergit: δυνατῶϲ καὶ οὕτωϲ λύειν τὸ προκείμενον ὅτι τὸ μένοϲ κτλ. λύεται δὲ κτλ. B 13. 14 φύϲει τὴν δύναμιν τ. πιόντοϲ οἶνον αὔξειν λέγει L 15 λύει ὑπὸ τ. οἴν. L 18 καὶ post αἰδῶ om. Lp 20 ὡϲ τὸ καὶ τὸ B 22—24 ὥϲ φηϲι — δρομαῖοϲ in B desunt 26 post ἰϲχύει Lp ita pergit: ἔπειτα δὲ κ’ αὐτὸϲ ὀνήϲεαι. καὶ πῶϲ φηϲι μὴ μ᾿ ἀπογυιώϲῃϲ; ἀλλ᾿ ἔϲτιν ἐν ὑπερβατῷ· χερϲὶ δ᾿ ἀνίπτοιϲ κτλ., ita tamen ut signa, quibus finis scholii notari et ipsa verba scholii a lemmate distingui solent, post ἰϲχύει et ἀνήϲεαι non exstent 27 μένεοϲ — λάθωμαι Lp om. 28 μετὰ πόνον Lp 30 sqq. ἐδύνατο ὑπὸ τῆϲ Ἐκ. ῥᾳδίωϲ λυθῆναι ἡ πρόφαϲιϲ Ἕκτοροϲ ὕδωρ αὐτῷ κομιϲθῆναι κελευούϲηϲ, ἵνα πρότερον νίψηται, ἀλλ’ οὐ τοῦτο κτλ. Lp
[596]: 20. 21 † B f. 87a. ad μελίψρονα v. 264 (id. Lp f. 125b c. l. μελίψρονα): τὸν ἀναγκόξοντα ἡδία διανοεῖσθαι. ἱλαρωτέρους γὰρ ποιεῖ ὡς τὰ πολλὰ τοὺς πίνοντας. ὁ δὲ. ἐν έμῳ οὐ βούλεται ⟨οὐ βούλ. ἐντὸϲ πολ. Lp⟩ πρᾷος εἶναι.
[597]: B f. 87a ad γούναϲιν. B f. 83a subiunctum schol. B ad ἐπὶ γουνάϲιν v. 92. Lf. 134b (inde a line. 11 τινὲϲ) Cf. Phil. XVIII, p. 344, Π.
[598]: Lp f. 126b c. l τῶν ἓν᾿ ἀειραμένη.
[599]: 3 οὐκ om. B⟩ οὐκ εὔκαιρον ἔϲτιν Lp 6 post ἐγώ περ ita Lp: ἢ οὐδὲ τοῦτο ἐναντίον· οὐ γὰρ ταὐτόν ἐϲτιν ἐπιϲπεύδειν (sic) κτλ. 8 διὰ ψιλῶν λόγων L.p, om. γίνεται 9 πῶϲ δὲ ὀρθοῦ ὄντοϲ B⟩ (═ B⟩ ad Z 92) παλαδίου B⟩ 10 τὸν — ἠυκόμοιο om B⟩ 11 παλαδίων B⟩ 13 φηϲὶ, λέγει γὰρ B⟩ 15 τῶν θεῶν λιτανείᾳ B⟩ θεῶν δεήϲει καὶ ἱκετείᾳ L 15 —17 θεῖναι τὸν πέπλον ἐπὶ γούναϲιν Ἀθην. ἀντὶ τοῦ ἐπὶ λιταν. καὶ δεήϲει. καὶ τὸ ἐπί οὖν ἀντὶ τῆϲ παρά ὡϲ ἐντὸϲ τῷ π. B⟩ 16 τῇ ἐπεί L 17 ὡϲ ἐντὸϲ τῷ π. L ὄεϲϲιν ἐμίγη φιλότητι B⟩ 18. 19 καὶ — ἐϲχάρῃ om B⟩ 19 τὸ pro ἀντὶ τοῦ L
[600]: 10. 11 ὅτι τῆ Ἀθηνᾶς τὸ ξόανον (apud Ilienses) νῶν μὲν ἐστκὸρ ὁρᾶται, Ὅμηρος δὲ καθήμενον ἐμφαίνει· πέπλον γὰρ κελεύει θεῖναι Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν, ὡς καὶ μή ποτε γούνασιν οἷσιν ἐφέζεσθαι φίλον υἱόν (I 455) Strabo. XIIl, p. 601, Demetrio Scepsio, sive ipso sive intercedente Apollodoro doro (v. Niese, M. Rhen. XXXIl, p. 294), auctore usus. Ex eodem fonte petita esse possunt quae nonnullis interiectis sequuntur maxime ad locum nostrum pertinentia: πολλὰ δὲ τῶν ἀρχαίων τῆς Ἀθηνᾶς ξοάνων καθήμενα δείκνυται, καθάπερ ἐντὸϲ Φωκαίᾳ, Μασσαλίᾳ, Ῥώμῃ, Χίῳ καὶ ἄλλαις πλείοσιν. E Strabone eadem Eust. Z, p. 627, 10, nonnulla etiam schol. B⟩ f. 83b ad Z 92 (id. Lp f. 122a).
[601]: 15 Fuisse qui hoc sensu legerent ἐπὶ γουνάσι Strab. l. c. docet P Porphyrius aperte γούνατα derivat.
[602]: 16 Aristarchum ἐπί ita accepisse schol. A Z 92 docet. Quem ante oculos habuit Strab l. c.: βέλτιον γὰρ οὕτως ἢ ὥς τινες δέχονται ἀντὶ τοῦ παρὰ τοῖς γόνασι θεῖναι, παρατιθέντες τὸ δ᾿ ἧσται κτλ. Aristarchum sequitur Herodianus (II, 1, p. 53 Lentz, cf. Lehrs, qu. ep. p. 91), Epim. Oxon. I, p.
[603]: B f. 88a ad καλὰ. Lp f. 127a c. l. οὐ μὲν καλὰ χόλον.
[604]: L f. 136a.
[605]: A f. 88b.
[606]: B f. 90b ad παρ᾿ ἐρινεὸν. L f. 139b. Lp f. 129b c. l. παρ’ ἐρινεὸν.
[607]: 1 ἀφορμὴν δίδωϲι τῆϲ ἀργίαϲ αὐτῷ Lp 2. 3 ἐντὸϲ αὐτῷ Lp 3. 4 ὡϲ θελ. αὐτῶν ἐκδοῦναι αὐτὸν τῷ Μεν. Lp 5 πλειοτέρωϲ Lp 13 A in lemm.: ἤτοι γὰρ πατέρ’ ἁμὸν ἀπέκτεινε (supro ει scrpt. α) δῖοϲ ἀχιλλεύϲ 17 οὐ προτρέποντα μὲν κτλ. Lp 18 πρέποντα Lp ἐπεὶ in rasura, καὶ extra lineam addito, Lp 19. 20 ὡϲ φίλανδροϲ ἐπιμελουμἔνη L Lp 20 εὐφραινόντων pro φερόντων L
[608]: 144, cf. Apollon. v. ἐπί. Ιsum Porphyrium de notione eius vocis aliter statuere, schol. Ζ 15 docet.
[609]: 1 sqq. Inter ζητήματα referenda esse scholio Aristoniceo docemur diplen h. l. positam explicante ὅτι ἄπορον ποῖον χόλον. Addit λύοιτο δ᾿ ἂν ἐξ ὑποθέσεως κτλ.
[610]: 17 sqq. Duo scholia cohaerere schol. Aristoniceum docet v. 433 adscriptum: ἀθετοῦνται στίχοι ἑπτὰ ἕως τοῦ ἤ νυ καὶ αὐτῶν θυμός κτλ.
[611]: 17 —20 L. f. 140a Π (id. Scor. ap. Dindorf., vol. IV, p. 411, II): ἀπρεπές ἐστι καὶ ἀνάρμοστον γυναικὶ τὸ διοικεῖν πολέμους καὶ λέγειν τὴν Ἀνδρομάχην λαὸν δὲ στῆσον παρ᾿ ἐρινεόν ⟨ἐρήνεον L⟩. λύσις ἀπὸ τοῦ προσώπου· ὑπόκειτα γὰρ ἡ Ἀνδρομάχη τοιαύτη καὶ οὐκ ἀπείρως καὶ τοὺς Ἕκτορος ἵππους τημελοῦσα.
[612]: Quod scholium non ab eo qui scholia Leidensia scripsit excerptum, sed in farragine scholiorum Porphyrianorum, equa nostrorum codicum scholia finxerunt, iam exstitisse, ea re apparet, quod verba τοῦτο ποιεῖ· ὑπόκειται γὰρ ἡ Ἀνδρομάχη κτλ. in cod. B⟩ ab altera manu scholio manus prioris, quod supra edidimus, post τὸν ἄνδρα subiuncta sunt, ita ut unum omnia scholium efficere videantur. Omiserat nimirum brevius scholium minus prior postea qui scholia. secunda addidit, e suo codice, quia totum scholium addere noluit, verba addidi, scripsit quae a verbis alterius scholii plurimum discrepare videbantur.
[613]: B f. 90b ad v. 436 L, f. 140a. Lp f. 129b.
[614]: *B f. 91a ad μοῖραν. L f. 140b, Π.
[615]: 1 φηϲὶν L ϲυνοῖδε (id lin. 2) Lp δὲ om. Lp 2 μέλλει Lp 4 παραβάτην L 7 ἐκ τοῦ δείκνυϲθαι om. L 8 λέγεται· ϲημαίνει γὰρ τὴν μερίδα τὸ καθῆκον καὶ τὴν εἱμαρμένην ὅταν γὰρ λέγῃ κτλ. L 11 ἔλλ, suprascrpt. α, B⟩ 12 λέγει pro ϲημαίνει L idem verba ἐπὶ τῶν Τρώων φευγόντων om. 13 sqq multo breviora L.: οὐ κατὰ τὸ καθῆκον δηλοί ἀλλ’ αἰϲχρῶϲ. οὕτω κἀκεῖϲε· οὐ γὰρ καθῆκον τὰϲ ἄλλοιϲ νόμῳ κτλ. hn. 18 19 γυναῖκαϲ φθείρειν L 19. 20 ἄλλωϲ τε καὶ ἐκ τοῦ ποιητοῦ οἱ λ. ἐκ δὲ προϲωπ. διαφ. κτλ. L 20 ὁτὲ pro ποτὲ L 21 διαφωνεῖν γὰρ πρ. ἄλλ. L 22 κατὰ pro τὰ L 22. 23 οὕτωϲ καὶ ὅταν λέγῃ L 25 τὸ in ras. B
[616]: 7 sqq. Apollon. v. μοῖραι· ἐπὶ μὲν τῶν μερίδων οἱ δ᾿ ἤδημοίρας τ᾿ ἔνεμον (θ 470) ἐπὶ δὲ τῆς εἱμαρμένης μοῖραν δ᾿ οὔ τινά φημιπεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν (Z 488) ἐπὶ δὲ τοῦ καθήκοντος καὶ ἁρμόζοντος ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, γέρον, κατὰ μοῖραν ἔειπες (A 286). Idem fere Etym M. μοῖρα.
[617]: 17 Apollon. v. ὑπέρμορον: . . . ὁ δὲ Ἡλιόδωρος ὡς δύο μέρη λόγου ὄντα προφέρεται καί φησιν· ὑπὲρ τὸ καθῆκον. Cf. Hesych. h. v.
[618]: 19 sqq. Cf. Porph. Z 265, p. 100, 4.
[619]: 25 †Lp f. 67ᵇ ad B⟩ 155: ὑπέρμορα, ὑπὲρ τὸ προσῆκον, ὑπὲρ τὸ εἱμαρμένον.
[620]: M Q α 34 Dind.
[621]: 2 τάχα L εὐηγενέτων L 3 καὶ — υἷαϲ om. L 6 καὶ Ἄρηϲ ὅτε φηϲὶν L 9 ὁ δὲ Ποϲειδ. L 11 ὁπόταν L 13 δι’ ὧν L καὶ τῶν θεῶν αὐτῶν L 14 αὐτῷ L τῶν θεῶν L 15 ἐόντα (in ras.) πάλιν L 15. 16 αὐτοῦ —νενομιϲμένον om. L 16 pro θελῆϲαι θέλοντα cj. Kammer p. 48 δυϲτυχέοϲ ἐξαναλῦϲαι, reliquis omissis, L 21 φύγε κῆρα om. B⟩ 22 ὅϲ κεν B⟩ 29 αἰ γάρ μοι B⟩
[622]: 33 sqq. Utrumque frustulum cum Porphyrii quaestione nobis servata coniungendum esse veri simillimum est, neque obstat quod ad Z 488 verba ὑπὲρ μόρον aliter explicantur atque ad α 34; neque enim hanc pro illa ratione Porphyrium
[623]: B f. 123a ad φηcὶ Ι 410. Lp f. 162b ibid.
[624]: *B f. 91ᵇ ad ἠλακάτην. L f. 142b, Π. cf. HPQ η 105 et (δ 122) p. 757 Dind.
[625]: *B f. 92ᵇ ad μεθίειϲ.
[626]: 7 εἰϲ om. L 9 ὡϲ Ὀδυϲϲείᾳ om. codd Odyss. 10 τετάνυτο BL 15 ὡϲ τὸ om. L 17 ὑπέρκυκλον BL ὤπαϲε L 20 χρυϲηλεκάτη L 22 ἀνέϲτη L in difficultate solvenda plane respuisse cum λύσις ἀπὸ τοῦ προσώπου docet ab eo (p. 104, 19) allata tum fragmentum libri περὶ τοῦ ἐρ’ ἡμῖν a Stobaeo servatum (ecl. eth II, 7, 42). Contra en quaestiones ad A 3 et Ω 527 traditas, quia praeter ea quae ad nostrum locum spectant res continent, quarum neque hic neque apud Stobaeum vestigium apparet, ad eos quibus adscriptae lepuntur versus edendas existimavimus, quamvis sit cur cum quaestione h. l. edita. olim cohaesisse videri possint.
[627]: 3 Cf. schol. Aristonic. N 663: ὅτι δισσὰς εἱμαρμένας ὑποτίθεται τοῦ Εὐχήνορος . καθάπερ καὶ ἐπ᾿ Ἀχιλλέως· διχθαδίας κῆρας φερέμεν. Ε Porphyrio haud scio an Eust. I, p 760, 10 sqq, fluxerit.
[628]: 24 Etsi sublato interrogationis signo post ἐθέλει posito dubitari potest, num recte Quaestionibus scholium sit inserendum, tamen non omittendum esse existimavimus, praesertim cum illa ἐκ τῶν προρρηθέντων ἔστι λαβεῖν cum
[629]: B f. 93a ad ωαιετάοντα. L f. 144a. Lp f. 132a c. l. Ἄρνῃ.
[630]: *B ibid. Cf. Phil. XVIII, p. 344, Π.
[631]: B f. 93b ad Ἕλενοϲ. Lp f. 133a.
[632]: *B f. 94b ad αἵδεϲθενμὲν.
[633]: 1 ὁ ποιητὴϲ ἑαυτῷ L πρεϲβύτατον L λέγω Lp 2 post ϲτρατευϲάντων rasura unius litterae vel signi B 3 παράγεται, αγ in ras. (α fuit αι), B 4 γὰρ om. Lp 5 ἀναιρεῖϲθαι Lp 6 ἀρηιθόου e corr. L ϲαντα δὲ τοῦτον in ras. B γηραν, supra α script. τα, Lp 7 ἐρευθελίωνι (ι in ras.) B, ἐρευθαλίων L
[634]: ἐρευθελίωνα B 8 γενεαῖϲ L ἔϲκων, sprscrpt. o, L 9 ἀρηίθεοϲ L 10 δὲ codd. om., add. Bkk 11 κράτα γε L. 12 ἐρευθελίωνι B παρέχειν L 14 μενέϲθον, supra o scrpt. ϊ, L 18 schol. *B uno signo: — interiecto scholium manus primae excipit 22 ὁμώνυμοϲ Vill. ὁμώνυμοι cod.
[635]: eo congruant, quod. Porphyrium aliis locis recte premere videmus, ὡς αὐτὸς ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν ἐξηγεῖται.
[636]: 9 sqq. Cf. Eust. H, p 671, 52, τοὺς παλαιούς referens. 15 Aristarchi sententia, v. Ariston. h. v. — In numero homonymorum. quae Porphyrius contulit (ad E 576) non exstant.
[637]: B f. 94b ad θωρήξομαι. Lp f. 134b c. l. αὐτὸϲ θωρήιξομαι.
[638]: B f. 95a ad Ἀτρειδηϲ. L f. 147b Lp f. 134b c. l. αὐτόϲ τ᾿ Ἀτρείδηϲ.
[639]: B f. 95a ad γέρων. L f. 147b. Lp f. 135a c. l. γέρων ἱππηλάτα.
[640]: B f. 96a ad πεπάλαϲθε. L f. 149b. Lp f. 136a.
[641]: 4 καὶ ante Θόαϲ om. cod.; add. Bkk. margini codicis interiori adscrpt. Ἀριϲτοτλ. 8 οὐκ ἄλλωϲ cod.; corr. Bkk. 14 καὶ διὰ τί L 15 τὸν Μεν. δ L 18 praemittuntur in codd. verba a quaestione aliena: διδάϲκει ὅτι τοὺϲ γέρονταϲ δεῖ καὶ ἀπόνταϲ τιμᾶν, ὡϲ Πηλεῖ μέλει ⟨μέλλει BLp⟩ Ἑλλήνων καὶ μὴ παρόντι 23 μάχηϲ Lp 26 ἡ ὀργὴ Ἀχ. L 29 praecedunt nonulla ad Nicanorem referenda φηϲὶν Lp 31 ἐάϲαι B⟩ 31 μηδενὸϲ codd.; rectum Eust suppeditat 33 ἀξιόχρεων, ο ex ω corr., Lp
[642]: 29sqq. †Eust. H, p. 674, 4 sqq.
[643]: *B f. 97ᵇ ad Ἀχιλλῆα. L f. 152a, II.
[644]: B f. 98h ad Ταλθύβιόϲ τε. L. f. 153a. Lp f. 138a c. l. Ταλθύβιόϲ τε καὶ Ἰδαῖοϲ. Cf. A h. v.
[645]: 5 ἕκτορι, ε in ras, L 6 αὐτοῦ L αὑτῷ ci. Kamm. p. 48 7 ἐγίγνωϲκον L Kamm. εἰ ante ἐγίν., ἀδιάφορον post πάντωϲ (lin. 8) e coni. inseruit 10 ἀχιλλεὺϲ BL. πάϊϲ om. codd.; add. Vill. 13 λύϲιϲ om. L in marg exter. B script. Ἀριϲτοτελ. 15 αὐτοῦ codd 19 πεφοβεῖϲθαι L 20 lacunam indicavi inter εἰκότωϲ et πέπονθε, cuius loco fuisse cum Kammero dicas verba λέγει τί. Roemer, Fleckeis. An. 1878, p. 539, pro εἰκότωϲ coni. λεκτέον ἃ vel τί 22 ἦν καὶ ἄλλοι om L 23 sqq. καὶ ὅτι οὐχὶ τεθν. ἢ ἀποπλ., ἀλλ’ ὅτι ἐντὸϲ νήεϲϲι κορ. μηνίων οὐ πάρεϲτιν ci Kamm. 26 ϲώζων Lp 28 φαμέν οὖν ὅτι Lp 29 αὐτοῦ ὡρμεῖϲθαι Lp 29 30 ἔνθα ὁρμῶνται post τὸ τῆϲ νυκτὸϲ κατάϲτημα (p. 110, 1) collocanda esse non solum e schol. A (v. Dind. I, p. 261, 13 not.) et Vict. (Roem. l. c.), sed etiam ex Eust. p. 681, 12 sequitur 30 ἔτι δὲ καὶ Lp
[646]: 19—25 †B f. 97ᵇ ad Ἀχιλλῆα v. 228: ἐπίτηδες καταπλήττει τὸν πολέμιον τῇ τοῦ κρείττονος προσδοκίᾳ, ὅπως μὴ εὔελπις ᾖ οἰόμενος τεθνάναι ἢ ἀποπεπλευκέναι ⟨cod. ἀποπλευκέναι⟩ τὸν πολέμιον.
[647]: Vat. Ζητ. κβ΄.
[648]: **B f. 255a ad ὀγῶνα C 376.
[649]: schol. β 1 Dind.
[650]: 2 κατὰ ϲιωπ. Lp
[651]: 3 sqq. Difficillimum dictu est, quaenam Porphyrio causa exstiterit quaestionis nunc praeter pauca quae edidimus frustula deperditae. Dixeris eum de Σ 376 agentem lectionem Aristarcheam comparasse cum iis quae deteriores libri exhibuerant verbis θεῖον κατὰ δῶμα νέοιντο (v. Ariston.). Sed cum aequo iure contendi possit, eum de Π 500 disputantem utrum νεῶν ἐντὸϲ ἀγῶνι (v. schol. A et B) legendum sit quaesivisse, ut in re incerta cod. Vaticani auctoritatem sequi maluimus.
[652]: 5 ἀγῶνα significare ἄγυριν, συναγωγήν Aristarchus docuit (v. Lehrs, p. 149).
[653]: 9 Ariston. H 298: ὅτι οὕτως τὴν ἄγυριν καὶ συναγωγὴν τῶν θεῶν, διὰ τὸ πολλῶν θεῶν ἐντὸϲ ταὐτῷ εἷναι ἀγάλματα.
[654]: 13—18 Transierunt in Etym. M. v. ἀγών, p. 37, additis verbis: οὕτως εὗρον σχόλια ἐντὸϲ ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος. Cf. Eust. H, p. 682, 9: ὅτι δὲ πενταχῶς λέ- γεται ὁ ἀγὼν ἀριθμοῦσιν οἱ παλαιοί.
[655]: 22 sqq. Cum fragmento ad Θ 1 servato coniungenda et ad Porph yrium referenda esse quae e schol. Odyss. huc transtulimus, vel inde efficitur, quod in codd. EQ (Dind.) iis eadem fere subiciuntur quae multis praeterea additis aucta in codd nostris B⟩ L leguntur. Ubi qui factum sit ut prior pars non adscriberetur, v. ad p. 112, 1 (ann. crit.).
[656]: lpse Porphyr. in quaest. Vat. ια΄ (= schol. Z 201 v. in extr. op. ) quattuor
[657]: 26 Quae post δύϲει in codd. Od. EQ leguntur deterioris notae sunt quam quae codd. Iliad. BL praebent, v. infra ad p. 112 lin. 4
[658]: tantum v. ἠώς notiones attulit E nostro loco Eust. β, p. 1430, 10 sqq., et cod. Sorbon. ap. Gaisf. ad Et M. p. 440, 38 hauserunt, ex altero schol. A Θ (melius L. f. 161a, Lp f. 142ᵇ) et Et. M. v. ἠώς; de origine schol. B f. 20a ad B 48 (id. L f. 25h, Lp f. 66a) non liquet; cf. etiam ad lin. 6. Ceterum iam Aristarchus in varias h. v. notiones inquisivit, v. lin. 20 et Ariston, Θ 66 : ὅτι νῦν τὴν πρὸ μεσημβρίας ὥραν ἠῶ λέγει.
[659]: 6 sqq. Veri simile est h. l. in integra Porphyrii quaestione olim lecta fuisse, quae nunc versui Θ 66 apposita sunt (B f. 104a ad ἠὼς, Lp f. 144a c. l. ὄφρα μὲκ ἠὼς ἦν): τὸ μέχρι μεσημβρίας λέγει αὔξησιν, ὡς σφαιροειδῶς τῷ οὐρανῷ προσαναβαίνοντος τοῦ ἡλίου. ἱερὸν δὲ διὰ τὸ ἐντὸϲ τούτῳ τοῖς θεοῖς θύειν τὸ γὰρ μεσημβρινὸν τοῖς κατοιχομένοις ἐνέμετο. πρὸρ πίστιν δὲ καὶ ⟨om. Lp⟩ τὸν καιρὸω ἔλαβεν. ἠώς δὲ σημαίνει τὸν ὄρθρον καὶ τὴν ἕως ἕκτης καὶ τὴν ἡμέραν. εἰς τρία δὲ διαιρεῖ τὴν ὅλην περίοδον τῆς ἠμέρας· ἢ ἠὼς ἢ δείλη ἢ μέσον ἦμαρ (Φ 111). Cf. Eust. Λ 84, p. 832, 47: ἱερὸν δὲ ἦμαρ κατὰ μὲν Πορφύριον τὸ μέχρι μεσημβρίας διὰ τὰς καὶ ἑτέρωθι δηλωθείσας τηνικαῦτα θυσίας (sim. sed omisso auctore id. Θ, p. 698, 34), quae verisimile reddunt huc referendum esse etiam.
[660]: *B f. 102b ad ἠώϲ Θ 1 L f. 160b, II. Cf. D β 1 (Dindorf. p. XXXIX), II.
[661]: 1 in schol BL ante καὶ ποϲαχῶϲ verba nonnulla leguntur. quae eandem quam Illa rem continent, sed in formam redactam multo breviorem quam ob rem infra inter scholia secundi ordinis relegavimus. Apparet eum, qui archetypo codicum nostrorum Porphyriana adscripserit, h. l., ut alibi, duo scholia ex eadem quaestione petita et de eadem re agentia incuria conglutinasse. Priorem quaestionis partem (p. 110, 22 — 111, 26) in codicibus Iliadis excidisse non est quod mireris simillima enim eaque et ipsa Porphyriana iam ad H 433 adscripta. erant καὶ ante ποϲαχῶϲ om. L 4 post μὲν una vel duae litt. eras. B⟩ 5 τοῦτο post τοίνυν ins L 9 χρώμενον BL (id. D β 1), κιρνώμενον coni. Kamm. p. 50 12 ἦμοϲ δ’ una litt. post ἦμοϲ eras. B⟩ ἑωϲφόροϲ, ἑ in ras., B⟩ 13 ἤπειρον ἅλα κίδνατο L
[662]: B⟩ f. 143a ad ἱερὸν Λ 84 (id. Lp f. 185a c. l. ἱερὸν ἦμαρ) : ἱερὸν καλεῖται τὸ ἕως μεσημβρίας, ἡνίκα αἱ θυσίαι γίνονται καὶ τὰ πρακτικὰ πάντα.
[663]: 1 sqq. (usque ad fin. schol.) †*B et L ad v. 1 (v. in var. lect. lin. 1): ποσαχῶς μὲν τῷ τῆς ἠοῦς ὀνόματι κέχρηται Ὅμηρος εἴρηται. καὶ ὅτι οὐχ ἁπλῶς οἷδε τὰ στοιχεῖα, ὡς οἱ πολλοί, ἀπροστάτευτα καὶ ἄνευ οἰκείου θεοῦ. ἀλλ᾿ ὥσπερ οἱ θεολόγοι ἴσασι μὲν καὶ ποταμὸν καὶ τὸ ῥέον ὕδωρ καὶ θύουσιν, πάλιν τὸν ⟨om. L⟩ τοῦ ῥείθρου προστάτην, ᾧ δὴ καὶ εὔχονται καὶ θύουσιν, οὐ τῷ ὕδατι δήπου, ἀλλὰ τῷ προεστηκότι δαίμονι τοῦ ποτκμοῦ, οὕτω καὶ Ὅμηρος, ὅπου γε ⟨om. L⟩ οὐδὲ τὸ μεθημερινὸν φῶς τῆς ἡμέρας εἴασεν ἀπροστάτευτον, καὶ τοῦ μεθημ φωτὸς εἰσήγαγε τὴν Ἠῶ, ὥσπερ καὶ τοῦ νυκτερινοῦ σκότους τὴν Νύκτα, τὴν δ᾿ ἤδη καὶ ὁ Ζεὺς ἅζετο ⟨ἅζεται B⟩ μὴ ἀποθύμια ἔρδοι ⟨ἔρδη L⟩. καὶ ποοαχῶς κτλ. (supra lin. 1 edita).
[664]: 4 sqq. praeter schol. EQ β 1 verbo ἀποτελοῦν p. 113 desinentia, quae initio nostris multo breviora sunt, deinde iis fere respondent, huc referenda: †B f. 103a ad ἠὼς μὲν v. 1 (id. Lp f. 142 in utroque praemittitur: ταύτην τὴν ῥαψῳδίαν κολοβομάχην καλοῦσι· συντέμνει γὰρ τὴν διήγησιν, συναχθόμενος τοῖς Ἀχαιοῖς): κροκόπεπλος δὲ ἡ Ἠὼς λέγεται, ὅταν πολὺ σκότους ἔχῃ ὀλίγον δὲ φωτός. τὸ δὲ ῥοδοδάκτυλος ἐναντίον. ποιητικὴ δέ ἐστιν ἡ περίφρασις, εἰ εἶπεν ἡμέρα μὲν γέγονε. τὸ δὲ ἐκίδνατο ἐντὸϲ παρατάσει· σφαιροειδὴς γὰρ οὖσ γῆ οὐ πᾶσα ὑφ᾿ ἓν φωτίζεται. Eadem fere A, postrema. etiam Par. 2681 ap. Cremer., An. Par. Ill, p. 29, 18.
[665]: †B f. 15ᵇ ad ἠριγένεια Α 477: . . . τὸ δὲ ῥοδοδάκτυλος συνεκδοχή ἐστιν·
[666]: 1 γενήϲαϲ B⟩ 2 ῥοδοδάκτυλον, δα in ras., B⟩ 5 ante κίδναϲθαι litt. ϲ eras. B⟩ τοῦ ϲκορπ. L 7 ἐϲκίδνατο L 8 καὶ ϲυντ. L 10 ἐϲκίδνατο L 14. 15 ἐντὸϲ ϲώματι L 20 τὸ ἀποτέλεϲμα, τὸ ἀ in ras., B⟩ ἐκεῖ καὶ in ras. L καὶ τὸ ἀποτελούμενον BL, quod errori deberi apparet, corr. e schol. Od.; Kamm. coni. ἐκεῖ καὶ ἡ κυρία τοῦ ἀποτελουμένου 21 ἔτι δὲ καὶ L 24 αἱ δέ τοι B⟩ 27 δημήτερα B, δημήτειρα τε θεῶν L ἀνδρῶν, ω in ras., L 30 τούτου L
[667]: ἀπὸ γὰρ τὸ μέρους τὸ ὅλον καλεῖ. λέγει δὲ τὴν πολύφωτον, τὴν δὲ πολύσκο- τον κροκόπεπλον. Cf. simil. schol. A et Lp (f. 62ᵇ) ibid.
[668]: 12 sqq. Cf. Porph. B⟩ 417, p. 42, 24 I 1 sqq, p. 127, 27.
[669]: *B f. 103a ad κέκλυτέ μευ.
[670]: 6 ἔνεϲτι in ras. (etiam spir.) B⟩ ἕληϲι L 8 κλυτὸϲ L 9 post μέγα B⟩ ras. 4 vel 5 litterarum; μέγα bis L 10 κλυτὸϲ Ἀμφ. om. codd.; adiecit Kamm. 13 γαῖαν L 14 ἥλιοϲ BL. ἐριννύεϲ L 17 ἀξίον B, ἄξιον L 18 εἴποι L 19 ὅϲτϊ (ϊ supra τ scrpt.) B, corr. Dind. 23 post θείων tres fere litt. eras. B⟩ 26 post θέαιναι in ima pagina B⟩ (quae sequntur f. 103 leguntur) paucae lit- terae detritae; conieci πῶϲ
[671]: 3. 4 cf. Porph. ∠ 3 2, p. 68, 19.
[672]: 5 sqq. † schol. ε 421 Dind.: κλυτὸς Ἀμφτρέτη] πῶς οὖν ἀλλαχοῦ φησι κῆτος ἃ μυρία βόσκει ⟨τρέφει Hamb. f. 84⟩ ἀγάστονος Ἀμφιτρίτη; ἀλλὰ τὸ μὲν ἐπὶ τοῦ ὕδατος, τὸ δὲ ἐπὶ τοῦ στοιχείου.
[673]: 20 sqq. *B f. 90a ad Nύμφαι ὀρεστιάδες Ζ 420 (id. L. f. 139a): σημειωτέον ⟨om. L⟩ ὅτι καὶ ἐντὸϲ τοῖ ὄρεσι καὶ ἐντὸϲ ταῖς πηγαῖς ⟨σπιλαῖ L. ⟩ οἶδε θεὰς ἃς Νύμφας καλεῖ· Νύμφαι κρηναῖαι καὶ Νύμφαι ὀρεστιάδες, κοῦραι Διός. οὕτως πεπληρῶσθαι θείων δυνάμεων Ὅμηρος ἡγεῖτο ⟨ἡγεῖται L⟩ πάντα. cf. schol. ε 445.
[674]: 23 Porph. de Styge, ap. Stob. ecl phys. I, 41, 53: πληρώσας ⟨Mein. e cod. A κληρώσας⟩ γὰρ ὁ πάντα θεῶν καὶ τοῖς τόποις ἀφορίσας τὰς βὰσιλείας κτλ.
[675]: 25 sqq. Collato schol. A 524 Porphyriano ad eundem auctorem referenda videtur
[676]: 3 Vill.; cod. εἵργειν 5 δὲ add. Bkk.; cod. om. 12 pro ἀρχὴν Roem. ap. Fleckeis. 1878, p. 539, coni. μάχην 17 ἐπιϲείηϲιν cod. 21 pro Τρωϲὶ Kam m., p. 53, coni. πρώτῃ 32 γὰρ om. cod.; add. Bkk.
[677]: prior pars schol. B f. 103a ad Ζεὺς Θ 2 (id. Lp f. 142ᵇ c. l. Ζεὺς δὲ θεῶν), qua ad nostrum locum corrigendum Kammer usus est:
[678]: εἰκότω νῦ ἄρχετα συμμαχεῖν Τρωσὶν ὁ Ζεύς, ὁπότε τῆς παραβάσεως δίκην ⟨δίκας Lp⟩ ἀπέτισαν Διομήδε καὶ Πάνδαρος ἀνῃρέθη ⟨ἀνῃρήθη Lp⟩ καὶ Τρῶες ὡμολόγησαν τὴν παράβασιν, δι᾿ ὧν πέμπουσιν Ἰδαῖον ἀπολογούμενοι τοῖς Ἕλλησιν. αὔξει δὲ τὰ Ἑλλήνων ὁ ποιητής, ε γε καὶ ἐκκλησίας ἐδέησε τῷ Διί, ἐ δὲ τοῖ ἑξῆς καὶ κεραυνῶν δεῖται πρὸς τὴν ἧτταν αὐτῶν. καὶ ἐντὸϲ ἄλλοις κτλ., quae huc non pertinent.
[679]: B f. 103a. L f. 161b. Lp f. 143a.
[680]: A c. l. ϲειρὴν μέν κεν.
[681]: *B f. 296a ad πρόφρονι X 183. L f. 457b, II.
[682]: 1 ὅτι, fuit ὅττι, alter. τ eras., B⟩ 15 in codd. haec antecedunt: οἱ Ἀττικοὶ βάραθρον αὐτό φαϲιν ἐκεῖ L 20 L lemmatis instar versus habet θάρϲει Τριτογεένεια φίλον τέκοϲ· οὔ νύ τι θυμῷ πρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιοϲ εἶναι, tum ὁποῖον ἀϲαφὴϲ κτλ. 25. 26 γυναικῶν ἀντὶ τοῦ — καὶ γυναικῶν om. L 26 καὶ post οὗν om. L
[683]: 20 sqq. Scholium in codicibus per errorem ad X 183 adscriptum esse, ex Ariston. Θ 39. 40 apparet docente non illo sed nostro loco versus spurios habitos esse (cf. Ariston. X 183. 84).
[684]: 22 sqq. † B⟩ f. 103b ad πρόφρονι v. 40 (Lp f. 143). ἀντὶ το ὑπέρφρονι, ὡς πρὸ παίδων καὶ πρὸ γυναικῶν. ὁ λόγος οὗν οὕτως· οὐ βούλιομαί σοι ⟨om. Lp⟩ τυραννικὴν ἀπήνειαν ἀλλὰ βασιλικὴν ἐνδείκνυσθαι πρσήνειαν. δείκνυσι δὲ ὅσον δύνανται λόχοι εὐμενεῖς, καίτοι παιδὸς πρὸς πατέρα.
[685]: Eust. Θ, p. 696, 45: πρόφρονα δὲ θυμόν — ἢ κατὰ Πορφύριον τὸν ὑπέρφρονα ἥτοι καταφρονητικόν. Cf. id. p. 698, 13; Paris. 2681 ap. Cram An. P. III, p. 30, 26.
[686]: *B f. 104a ad δεῖπνον.
[687]: B f. 104a ad παυρότεροι. Lp f. 144a c. l. παυρότεροι.
[688]: *B f. 104a ad πᾶϲαι. L f. 164a.
[689]: *B f. 104a ad κῆρε. L f. 164a.
[690]: 1 ἡπιότητα B⟩ 29 ἐντὸϲ — κῆρε om L 30 inter κήρ et ἀκούϲαντα in B⟩ rasura octo fere litterarum, in qua α script.
[691]: 4— 13 †L h. v. f. 163a, II, εἰς τὸ οἱ δ᾿ ἄρα δεῖπνον ἕλοντο καρηκομόωντες Ἀχαιοὶ ῥίμφα κατὰ κλισίας, ἀπ᾿ αὐτοῦ δὲ θωρήσσοντο· ὅτι δεῖπνοντ λέγει τὸ ⟨om. cod.⟩ κατὰ τὸ ἑωθινὸν ἀκράτισμα· ἐντύνοντο ἄριστον ἅμ᾿ ἠοῖ κειαμένω ⟨κειμένω cod.⟩ πῦρ. τὸ δ᾿ ἐντὸϲ τοῖς προκειμένοι cet., quae cum iis quae supra e cod. B⟩ edidimus congruunt.
[692]: Aristarchum auctorem huc in re Porphyrium sequi, ex iis apparet quae Lehrs, Ar, p. 127, congessit.
[693]: 20 sqq. Scholium. quod no Dindorfo, Phil XVIII, p. 345, auctore inter Porphyriana retuli, insistere videtur iis at prave, vereor, intellectis, quae de notione verb. πᾶσαι πύλοι Aristarchus (Lehrs, p. 126) disputaverat. Cf. Porph. M 175.
[694]: 29 sqq Scholium, quod Dindorfius nescio quem codicem secutus Porphyrii nomine insignivit, recte ad eum auctorem referri, cum ratio docet totiens a Porphyrio
[695]: B f. 104a ad δύο κῆρε. Lp f. 144α c. l. δύο κῆρε.
[696]: 4 τίϲ ἡ om. L 12 τὸν om. L 15. 16 Τρώων ἑζέϲθην om L ἔφην L
[697]: repetita ὅτι αὐτὸς ἑαυτὸν ὁ ποιητὴς ἐξηγεῖται (lin. 4), tum scholium quod huic subiunximus, multo quidem brevius at servata quaestionis forma ad nos propagatum. Cf. etiam schol. Porph. versui Ψ 259 adscriptum.
[698]: 1. 2 † B f. 296b ad κῆρε Χ 210: κῆρας τὰς μοίρα λέγει, οὐ τὰς ψτχάς, ὡς ἐξεδέξατο φαύλως . . . . . ἐπάγει γὰρ τὴν μέν, τὸ κέαρ δὲ λέγεται οὐδετέρως ἐπὶ τῆς ψυχῆς . . . . . Cf. Ariston. Θ 70. Χ 210. — Quae supra usque ad lin. edidimus exscripsit Paris. 2679 ap. Cramer., A. P. lIl, p. 11, 24. Idem ap. Apollon. lon. et Hesych. v. κῆρ.
[699]: 13 Cf. Ariston. Θ 73. 74.
[700]: 17—20 †B f. 104b ad αἱ μὲν v. 73 (id. Lp f. 144a c. l. αἱ μὲν Ἀχαιῶν): . . . . . τὸ δὲ ἑζέσθην ἀντὶ τοῦ ἕζεσθεν, ὡς ἄερθεν· ὅμοιον ἐστι τῷ μιάνθην αἵματι μηροί ἀντὶ τοῦ ἐμιάνθησαν.
[701]: 18. 19 Aliter B f. 54a ad τοῖοι τοι ∠ 146 (id. Lp f. 94a c. l. τοῖοι τοι): . . . . . τὸ δὲ μιάνθην ἀντὶ τοῦ μιανθήτην· ἔστι δὲ δυϊκὸν ἐκ συγκοπῆς.
[702]: B f. 104b ad ἧμαρ. Lp f. 144a c. l. αἷϲιμον ἧμαρ.
[703]: *B f. 104vb ad δαιόμενον. Cf. Phil. XVIII, p. 345m Π.
[704]: B f. 104b ad Lr f. 144b c. l. ἦκε ϲέλαϲ.
[705]: A.
[706]: B f. 105a ad ἐϲάκουϲε. Lr f. 145a c. l. οὐδ᾿ ἐϲὰκουϲεν.
[707]: B f. 105a ad ἵππουϲ. L f. 165a. Lp f. 145a c. l. μάϲτιξεν δ᾿ ἵππουϲ.
[708]: B f. 106b ad Ξάνθε τὲ.
[709]: 6—8 προειπὼν — ἐκλάμπει in cod. B non exstant ex alio codice, cuius notitiam nobis invidit, Dindorfius (Phil. l. c.) edidit 9 τὴν ἔλλαψιν δηλοῖ Lp 13 ἐξηγεῖται pro ἐζήτηται cod. (Dind.) 14 ῥητέον — ἐπείϲθη om. cod. (Dind.) add. Bekk. 33 καὶ om Lp
[710]: 4—12 De fulminibus etiam ad B 370 sqq. (p. 39) Porphyrius egit, Hermone Delio auctore usus.
[711]: 14. 15 οἱ λέγοντες ὅτι ἀκούσας οὐκ ἐπείσθη, velut Ari starchus, v. alter. schol. A.
[712]: 20 Ariston. 8 168: . . . . τὸ γὰρ διάνδιχα οὐκ ἔστι δὺο ἐμερίμνησεν ἐναντία, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὸ αὐτὸ φερόμενα, στρέψαι τοὺς ἵππους καὶ μάχεσθαι.
[713]: 33 sqq. Versus Aristarcho obelo notatus, ὅτι οὐδαμοῦ Ὅμηρος τεθρος τεθρίππου
[714]: L f. 166b. Lp f. 146b c. l. Ξάνθέ τε.
[715]: 1 ἰοῦϲ Lp 3 αἴθονα B L οὐδαμοῦ τε L 5 τετράωροι BL 6 ὑπώπτευϲαν L 7 τὸν δὲ τὸν om. codd.; add. Bkk. (e Vict. ?) 9 θραϲῆϲαι Lp 10 ϲυζεῦξαι Lp 11 γαννυμήδουϲ LLp 13 θηρευτικὴν LLp καλὸϲ L ἰχνηλατῶν codd. 14 ἕκτωρα Lp 16 τετράωρον Lp 17 πῶϲ οὐ πρὸϲ δυϊκὸν ἀποτ. Lp 18 ἀποτείνετον Lp 19 τοῦτο, ου et τ in ras., Lp 22 παρηγόρουϲ L 26 ἀψῖδι L 29 ὁμηρικοὶ διϲινωρῖϲι L 30 προϲθῆναι Lp
[716]: χρῆσιν παρεσάνχει. μάχετα δὲ καὶ τὰ ἐπαγόμενα δυϊκὰ κτλ. (A Θ 185, cf. Lehrs p. 195). Ad Pium Hiller, Phil. XXVIII, p. 99, schol. nostrum retulit (cf. prolegg. nostra).
[717]: 1. 2 A Ψ 295: . . . . ἡ ὅιπλῆ δὲ ὅτι ἐντεῦθεν παρῴδηται τὰ ὀνόματα τῶν Ἕκτρος ἵππων Αἴθων καὶ Πόδαργος· οὐ γὰρ εἰσάγει τετρώρῳ χοωμένους. Cf. A T 400; Eust. Θ, p. 706, 60.
[718]: 6. 7 δύο ἅρματα δηλοῦν βούλεται. lta Aristarchus, v. Ariston. Λ 699.
[719]: 8 sqq. † Eust. p. 706, 51 sqq.
[720]: B f. 106b ad Ἀνδρομάχη v. 187. L f. 167b. Lp f. 146b.
[721]: B f. 107a ad ἐπιβηϲέμεν.
[722]: 12a οὐκέτι τρώων V 15a καὶ πρὸϲ conieci V οὐ πρὸϲ 33a ἐρύϲε ϲθαι V
[723]: 17ᵇ ἐντὸϲ τῷ πολέμῳ L 22ᵇ ἀκόλουθον τοῦ L. 23ᵇ ἦμεν L. 25ᵇ τε om. L 27ᵇ αὐτῶν L
[724]: 2 Cf. Nicanor. v. 185.
[725]: 4 ἀθετεῖται ab Aristarcho, Ariston. V 189 90.
[726]: 6 sqq. † A Θ 189. 90 (id. L. f. 167ᵇ): τὸ ἑξῆς τοῦτό ἐστιν· ἢ ἐμοί, ὅς πέρ οἱ θαλερὸς πόσις εὔχομαι εἶναι, οἶνόν τ᾿ ἐγκεράσασα πιεῖν ὅτε μοι θυμὸς ἀνώχει. γει. ἰστέον δὲ ὅτι κτλ., quae huc non pertinent. Cf. † Eust. p. 707, 7.
[727]: 9. 10 Idem schol. in cod. Lp f. 147a c. l. ἐπιβήσεμεν (sic).
[728]: L. f. 170b. A.
[729]: 5a post τάλαντα in V olim legebatur: ἀτάλαντοϲ οὖν τὸ ἶϲοϲ καὶ μὴ ταλαντεύων, quae m. prim. delevit 17 ἀχαι[οὶ] V1, V2 in marg. οι 18a pro ἤγουν V ἠωϲ (?) 21a γ[ο]ῦν V1; V2 in marg. γοῦν 23a νίκ[ην] V1, V2 ην in marg. 24a αὐτ, ϲτήϲαντ, τὸ χρέ humiditate deleta rescripsit V2
[730]: 15ᵇ scholio manus prioris ad ἀποτίϲωνται (N 745) relato scholium alterius manus (οἱ δὲ ἀρχαῖοι ἐδάνειζον χρυϲίον καὶ ἀργύριον καὶ τὰ παραπλήϲια, ὡϲ νομιϲμάτων τότε μὴ ὑπαρχόντων· τὸ δὲ μὴ τὸ χθιζὸν κτλ.) ita subiungitur ut unum cum eo efficere videatur
[731]: 25 scholio L suprascrpt. ἀπορία, A cohaeret cum altero scholio (I, p. 283, 8—15 Dind.), quod etiam (f. 108ᵇ) et L (f. 170b) exhibent
[732]: 11 Similiter Porph. Ξ 200: ἀτάλαντον τὸ ἰσοτάλαντον. Apollon. v. ἀτάλαντον· ἰσόζυγον, οἷον ἰσόσταθμον, τάλαντα γὰρ τὰ στάθμια. Cf. Hesych. Et M. 161, 55. Aliter ipse Porph. Ψ 269: ὁ ἐξῃρημένος τοῦ κατὰ τὸ τάλαντον μέτρον, quam interpretationem Eust B, p. 196, 33, respicit.
[733]: 22 †B f. 184b ad ἀποτίσωνται Ν 745 (cf. supra ad lin. 15b): σταθμῷ ἀποδῶσι τὴν χθεσινὴν ἡμῶν εὐημερίαν (reliqua huc non pertinent).
[734]: †A N 745 (id. L f. 223a): μήπως τὴν χθεσινὴν ἧτταν ἀποδώσουσιν ἡμῖν οἱ Ἕλληνες ὥσπερ σταθμῷ δεδανεικότες κτλ. Cf. ibid. Ariston.
[735]: 25 A Θ 284: παρὰ Ζηνοδότῳ οὐδὲ ἦν· ἠθέτητο δὲ καὶ Ἀριστοφάνει,
[736]: B f. 108ᵇ ad νόθον. Lp f. 148ᵇ c. l. καί ϲε νόθον περ.
[737]: *B f. 190ᵇ ad φαρέτρηϲ L f. 171a, Π.
[738]: 1 ἡμεῖϲ δέ φαμεν τοῦτο μὴ A (Dind.) 5 ἡ ἰϲιώνη A (Dind.) 11 L lemmatis instar: ἤτοι ὁ μὲν φαρέτρηϲ ἐξείλετο πικρὸν ὀϊϲτὸν μέχρι τοῦ τόξου (e corr.) δέ οἱ ἔκπεϲε χειρόϲ παρὰ τοῦ T. L 16 μαϲθὸν L 17 lacunae quam indicavi in codd. vestigium non exstat μέρη τοῦ τοξεύοντοϲ τὰ δεξιά L 18 τὸ om. B 22 ὅπερ pro ὅπωϲ B ποϲὶ codd.; πόϲε conieci ϲυνάδει Vill.: codd. ϲυνάδειν 25 δὲ om. L ἀλλ᾿ Bekk., codd. om. ἐπάγη L 29 τὴν om. B
[739]: ὅυι ἄκαιρος γενεαλογία καὶ οὐκ ἔχουσα προτροπὴν ἀλλὰ τοὐναντίον ὀνειδισμὸν καὶ ἀποτροπήν.
[740]: 13 Cf. A Θ 325: . . . . . ὁ μέντοι Νεοτέλης Σκυθικὴν εἶναι τὴν τοξείαν ἔφασκεν, τοῦ τόξου πρὸς τὸν ὦμον ἑλκομένου.
[741]: 17 sqq. Sequitur Neotelem, quem Eust., p. 715, 28, prave intellexisse videtur. Cf. Nicanor. (schol. A l. c.).
[742]: 28 sqq. † B f. 109ᵇ ad τῆ v. 327 (id. Lp f. 149b c. l. τὸ παρ᾿ ὠμὸν, L f. 172a, A): ποῖος ⟨L ins. δὲ⟩ ὦμος βέβληται; δῆλον ὅτι ὁ ἀριστερός, διό ⟨δε᾿ ὧν A⟩
[743]: B f. 190b ad κύων. L f. 172a. Lp f. 149b c. l. ὡϲδ᾿ ὅτε ττίϲ τε κύων.
[744]: B f. 110 ad μἑμνηται. L f. 173b. Lp f. 150a c. l. οὐδέ τι τῶν μέμνηται.
[745]: B f. 111a ad αἰνοτάτη. L f. 175a Lp f. 151b c. l. ἀλλὰ αἰνοτάτη.
[746]: 1 ἡ ϲυναφή L 3 ἀλλ᾿ ἢ coni. Kamm., p. 56 4 προϲβάλοωτεϲ, alter. λ supra lin. scrpt, L 7 φηϲὶ L 9 καὶ πρώην λέοντι A (Dind.) 10 ὁ διωκόμενα, κόμενοϲ A 12 τὸν δεύτ. A 12, 13 ἀλλὰ πρὸϲ τάχουϲ A 14 τὰ δὲ ἄγρια κτλ. om. 15 οἱ ὑποχ. L εἰκάζοντο L 19 εὐπεπὴϲ Lp 20 ἀνάμηϲιϲ p
[747]: αὐτὴ γὰρ B ἠναντιᾶτο L 21 πρὸϲ οὓϲ ἀπεχθήμεθα B πρὸϲ ἃϲ ἀπεχθόμεθα L 25 εὐεργετημένων L εὐχαριϲτίαν Lp αὐτοῖϲ L
[748]: τόξον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός. ἄλλως τε τὸν προβεβλημένον ὦμονou εἰκὸς πεπλῆχθαι, οὐχὶ τὸν συνεσταλμένον ἐντὸϲ τῷ τοξεύειν ⟨et BLLp et A nonulla. addunt a Porph. aliena⟩.
[749]: 26 Non solum v. 423. 24, sed 420 —24 ab Ari starcho obelo notati (Ariston. Θ 420). — Ad Pium schol. nostrum Hiller l. c., p. 101, retulit.
[750]: Paris ap. Cram., An. P. III, p. 45.
[751]: A c. l. θη- λύτεραι. L f. 177b.
[752]: *B f. 114a ad ἄϲτρα. L f. 178b, Π.
[753]: 9 B incipit: ὡϲ δ᾿ ὅτ᾿ ἐντὸϲ οὐρανῷ ἄϲτρα φαεινὴν ἀμφὶ ϲελήνην φαίνετ᾿ ἀριπρεπέα. ἀπορία. ἔτι τοῦ ἀδυνάτου κτλ. παρὰ τὴν φ. L 10 λύϲιϲ. ἐκ δὲ τῆϲ λέξεωϲ ἡ λῆξιϲ (sic). τὸ φαεινὴν οὐκ κτλ. L 11 ἐπὶ τούτων L. 15 τὸ om L τὸ — ϲυντακτέον probabiliter uncinis inclusit Diam m., p. 57 16 φαίνητε pro φαίνηται L 18 ἐπιλυγαζομένη L
[754]: 2 Cf. Lp f. 153a (c . θηλύτερα): . . . . . ἢ ἁπλῶς, ὡς τὸ ωεύτερος ὁ νέος
[755]: 3 Eust. G, p. I27, 32, unam illam interpretationem, ut sit συγκριτικὼ accipiendum, ad P Porphyrium refert.
[756]: 6— 8 Propter similitudinem quae cum Paris. iis intercedit ad Porph. retulil.
[757]: 10 — 15 Eust. Θ, p. 729, 22: φαεινὴν λέγει κατὰ Ἀρίσταρχον τὴν φύσει τοιαύτην (ν. Ariston. Φ 218) κτλ., unde Paris. ap. Cram. III, p. 234, 1, fluxit (id. fere Lp f. 154a). Cf. Apollon. v. φαεινή.
[758]: 10 — 18 E quaestione Porphyriana, sed aliis, ut videtur, adiectis, pendet
[759]: B f. 114a ad φαεινὴν (id. Lp f. 154 c. l. φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην): οἱ μὲν ἄρτι φαίνεσθαι ἀρχομένην, οἱ δὲ λεπτήν, ὡς τὸ μάστιγα φαεινήν (Κ 500),
[760]: 5a κορθύεται V2; κορύϲϲεται V1 10a Ὅμηροϲ ex Ὁμήρου V2 11 μὴ δὲ μίαν V1; corr. V2 18 — 19 τὴν — ὁ et 20a — 22a ϲι — μὲν humiditate deleta V2 in textu rescripsit 26 μέλλοντα, alter. λ eros., V 29a ἐ.. γειρομένῳ (duae litt eros.), in marg. V2 ἐπε 32a βον ἀλλ᾿ in textu erosa V2 in marg. scripsit
[761]: 10ᵇ L. in lemm. ὡϲ δ᾿ ἄνεμοι δύο 11ᵇ ἀνέμοιν L. 15ᵇ ἔπεϲεν L. 16b αἰθριγενέτηϲ BL 25 βεβολιατο L. 30b ἀπεικάζει προϲηκόντωϲ L. 31ᵇ L. verbo ἐξεγειρομένῳ finitur quae sequntur f 181a ita inc.: Πορφυρίου. δηλοῖ τὸν οὐ πρ. κτλ.
[762]: οἱ δὲ τὴν φύσει φαεινήν ⟨οἱ δὲ τὴν φύσ. φαειν. om. p). προσφυῶς δὲ τῷ ωυκτερινῷ φωτὶ παρεικάζει αὐτά. Cf. schol. ξ 74.
[763]: 20 — 29 Cf. A Ι 4.
[764]: 32 † B f. 114b ad θεσπεσίη v. 2: ἡ βουλήσει θεῶν προσγεγενημένῃ ⟨cod. προγεγ.; corr. Bkk.⟩. φύξα δὲ κτλ. (quae huc non pertinent).
[765]: 3a ειϲ in textu eros., V2 in marg. scrps. 6a ἐϲτι in text. eros., V in marg: ἐϲτὶ δὲ δὲ 12a φίλη e φίλα V2
[766]: 14ᵇ — 17b φύζα — προϲεταιρίζεται om. L 20ᵇ — 31ᵇ in no B
[767]: 4— 10 Cf. B f 28 ad θεσπεσίῃ B 360 (id Lp f. 72a c. l. st καί θεσπεσίῃ): λείπει τὸ βουλῇ, ὡς Πίνδαρος. ἢ ἀπὸ κοινοῦ τό κακότητι θεσπεσί κακότητι ἢ ἀνδρῶν κακότητι.
[768]: 12—14 † L. f 180S c l. ἑταίρη: φίλη, συ νεργός. σημειωτέον δὲ διὰ τί τὴν φυγήν ὁ ποιητής τοῦ φόβου εἴρηκε φίλην. καὶ ῥητέον, διότι ὁ φοβούμενος τὴν φυγὴν προσεταιρίζετα Cf. Lehre, Ar. p. 77, 382.
[769]: 14 (1) sqq. Sequitur Aristarchum Zenodoto oblocutum, v. Lehre, p. 64.
[770]: 20 φασίν, velut Eratosthene s, v. Strab. I, p. 28 C.
[771]: 25 Cf. Porph. E 516, p. 84.
[772]: 28 Cf. Porph. B 447, p. 42, 24 Θ 1, p. 111, 12.
[773]: L. f.182a. A I 5. Cf. schol. Horn. I 5.
[774]: Vat. ζητ. ς΄. * B f. 147a ad χρῆϲιν. ὅταν ὠδίνου- ϲαν Λ 269.
[775]: 1 A praemissis nonnullis inc.: πῶϲ δὲ ἀμφ., ante πῶϲ· ἀπορία 2 Ζεφύρου om. A λύϲιϲ om. A 3 διηνεκεῖ A, sed in marg. adscr. γρ διήκει (Dind.) 5. 6 τὸ ⟨cod. τῷ ⟩ γὰρ ἑτ. κεῖται in no A 6 πνεῖ Λ 7 δὲ om. B ἐμνήϲαμεν V, ἐμνήϲθημεν corr. V2 ἐντὸϲ ταῦ, supra scrpt. τ΄, cui postea η superne addit., B 8 περιβολῇξ V 10 ἔχει V 11 ἀνταποδόϲει, ό in ras., B 12 ὀξεῖ᾿ ex ὀξεῖα V2 15 περιβολῆϲ V 13. 14 ἐντὸϲ οἷϲ λέγ. om. V 15 κύκλ. τὲ ϲτεν. B 17 δὲ om. V τῶν om. V 18 ὀλοοίτριχοϲ B ὡϲ, accent. eras., H πέτρου e πέτρηϲ V2 19 ὤϲει ex ὣϲ V 90 διομήδην B 21 τόδε e τότε V2 22 ὄμβiριμοϲ V 23 ἰδίωϲ V 24 φηϲίν om. B
[776]: 1 — 6 Scholium etsi quaestionem Vat. VI a V male dirimit, tamen propter lin. 3. 4 inter scholia excerpta referri non potuit.
[777]: 7 sqq. Quaestionem Vaticanam Vl cum eiusdem codicis XXIX, quam huic (p. 131) subiungimus, cohaerere apparet. In codice Veneto, priore quaestione ad Λ 269, altera ad Δ 447 adscripta, ordo male turbatus est. Quamobrem praestat cum Vaticano sextam quaestionem quintae, quam modo edidimus, subiungere,, ita ut verba ἐπεὶ δὲ παραβολῆς ἐμνή σθημεν ad ea spectent, quae Porph. de Ι 4 sqq. disputavit, neque cum cod. Venet. ad postrema verba schol. Λ 155 (ubi vid. ann. crit.) referenda sint.
[778]: 20 sqq. Cf. A f. 166ᵇ N 137 (c. l. ὀλοοίτροχος) . . . . καλῶς δὲ βάρβαρον καὸ ἄλογον ὁρμὴν βάρει εἴκασεν διὰ παντός τόπου κυλινδουμένῳ. Ιdem fere B f. 171ᵇ ad ὁλοοίτροχος ibid.; Eust. N, p. 924 extr.
[779]: 1 — 3 ἢ μεθ᾿ διεζελθών om. V 4 πορφύροι V 6 οὐδ’ ἑτέρωϲε BV 7 κεκριμένον om. B V; add. Vill. 8 Ἀχ. ὑποϲτῆναι V 11 τε om. V 13 νοήϲοι V 10. 17 τὴν περιβολὴν V ἀποδοὺϲ om. V ἀπὸ δ. τ. πέτ. τὴν ἀν et (lin. 18. 19) ἠέ — κἀκεῖ humiditate deleta in textu rescrrs. V2 20 οἰκίαν V δὲ ins. ante αὐτὴν B 21 οὖν om. B 25 καὶ αὖθιϲ ἐπὶ τοῦ ϲτρατ., om. ἀντικαθ., V 26 .ν δὲ ϲτίχεϲ V1, ἐντὸϲ δὲ if marg. V2 27 ἀϲπίϲι corr. ex ἀϲπῖϲι B 29 οἵ[η] δὲ V1, οἵη in marg. V2 ἐπι φρίξ B, ἐπιφρὶφξ V 30 μελανεῖ, με e corr., B
[780]: 16 sqq. Cf. B f. 199 ad ἀίξῃ Ο 80 (id. L. f. 316b, Lp f. 236ᵇ c. l. ἀναίξῃ νόος): ἐντὸϲ ἄλλοις ἁπλούστερον ⟨ἀπλ. Lp ⟩ καὶ συντομώτερον εἶπε τὸ νφόημα, ἐνταῦθα δὲ καὶ ἐπεξειργάσατο ⟨ἐπεξεργ. L⟩ διὰ τὸ τάχος. καὶ οὐ παντὶ νῷ προσάπτει τὸν λόγον, ἀλλ᾿ ἀπλανήτου ⟨ἀπλάνητος L⟩ καὶ συνετοῦ ἀνδρός. Eust. O, p. 1006, 50.
[781]: 19 sqq. † Eust. Γ, p. 311, 3 sqq.
[782]: 1 ἐπ . . . τῶν V ἐπὶ δὲ τῶν in marg. V 2 αὐτῇ om. B .πάγει V1, ἐπάγει in marg. V2 3 κλαγγὴ B μὲν δὴ om. V 5 τε verbi ἠύτε evan., spr. lin. adscrps. V2 6. V om. V 8 τῶν (e ται corr. V2) περιβολῶν V 10 τε om V αὐτῶ B 12 ἐπὶ τῶν περιβολῶν V 13 post μελιϲϲῶν V ita: οὖτοϲ δὲ μετα- λαβὼν τῷ τῶν ϲτρ. ὀν. 14 χρῆται V 15 οὔτ᾿, ὡϲ suprascr., ἔθνεα V ὀλοοιτρίχῳ B 17 εἰκάζων V 18 τελευτὴν V1. τελευτῶν V 2 ἀφιγμένοϲ V 19 οὐ V 24 ὄρνυται V ἐπαϲϲύτερον om. V 25, 26 τὰ πρῶτα κορύϲϲεται V 26 τίθηϲι V
[783]: 8 A Γ 2 Nicanor: βραχ διασταλτέον ἐπὶ τὸ ὥς. ἡ γὰρ ἀνταπόδοσις πρόκειται, καὶ ἀνεστραμμένη περίοδός ἐστιν. Cf. B f. 41a ad ἴσαν Γ 8 (id. Lp f. 82ᵇ c. l. ἴσαν, corr. ex ἴσασι) : ταύτης ποῦ τῆς παραβολῆς ἡ ἀπόδοσις; ⟨ἦ B, acc. in ras.⟩ τάχα εἰς τὸ Τρῶες μὲν κλαγγῇ ἔνοπῇ τ᾿ ἴσαν· οἱ δ᾿ ἄρ᾿ ἴσαν ⟨οἱ — ἴσαν del. Roem. ap. Fleckeis., 1878, p. 538⟩ ἠύτε περ· ἵνα τὸ ἠύτε ἀπόδοσις ᾖ ἐπεὶ δὲ κτλ.
[784]: 13 B f. 21α ad ἠύτε B 87 (id. A et Lp f. 66ᵇ c. l. ἔθνεα): πρὸς τοὺς εἰκα- ζομένους Ἕλληνας, ἐπεὶ ⟨om. B⟩ σμήνεα ἔδει εἰπεῖν (id. fere l. f. 27a). Del. quae ibi leguntur huc non pertinent.
[785]: Vat. ζητ. κθ′. * B f. 61a ad ῥινοὺϲ Δ 447.
[786]: 2 εἰπὼν om. B 4 δὲ om. B 6 ἦκε V 7. 8 ὡϲ κεκίνηκεν om. V 8 ἐκ πεδίου vel πολέμου coni. kamm.., p 77 11 περικείϲθω V 13 ϲύν ῥ᾿ πόλεμον om. B 11 ϲὺν δ᾿ ἔβαλον ῥινὰ V 11 κρατῆρι V 18 καὶ om. B
[787]: μιϲγάγγεια BV 19 μὲν om. V 20 ὃ ῆν V 21 μιϲγάγγειαν BV ὄμβριμον V 22 μίϲγεαι B ‘δ ἢν ἐπὶ τῶν ποταμῶν V 21 μιϲγάγγειαν BV ὄμβριμον V 26 κειμήλιον V ἅρπ. αι, litt. inter π et α evan., B 27 —29 ὁ δὲ — ἑκατέροιϲ om. V 30. 31 ἐπὶ δὲ τ. Αἴαντ. νέφοϲ εἶπε τολμήϲαϲ πεζῶν κατὰ μεταφ., καὶ ὡϲ εὔλογον κτλ. V
[788]: 9 v. ad p. 128, 7
[789]: 19 sqq. † Eust. Δ, p. 497, 19 sqq.
[790]: 25 sqq Cf. Porph. ζητ. Vat. ια΄ (v. in ine op. ).
[791]: 30 sqq. † Eust Δ, p. 411, 19 sqq.
[792]: *B f. 114b ad ἡγήτορεϲ.
[793]: 1 ἐποποιῶν B, ἐπιποιῶν V 1, . . . πὼν (ante π aliquid delet.) V2 in marg. 3 αἰάντεϲ ϲικιὼν V 6 ἴδ V 8 post τῷ duae vel tres litt. eras. B ἄν. .εν V1, ευθεν V in marg. 10 τοῖαι .μ᾿ V, ἅμ V2 in marg. 12 κυά. . . . V 1. άνρ V2 in marg. ϲάκεϲϲί τε V 13 λαίλαπα. λαπα hum. del. rescrps, V εἰ εν V, εἶπεν 5 V2 in marg. 15 κινήϲει, ήϲει hum. del. rescrps. V2 πράττει κινήϲη B 16 eoν νέφοϲ — φάλαγγεϲ humid. del. rescrips. V 2 18 ὅϲϲα — ὁμίλῳ rescrps. V2 19 ὁπότ[ε] μιν V 20 τό . . ὰ μιν ὀρ..... ϲαν ἐπήλ... νήδυμοϲ νήδυμοϲ (sic) ὕ νοϲ V1, τόϲϲα μιν ὁρμαίνουϲαν ἐπήλυθεν V2 in marg. 22 ὁρμαί. ει V 23 τὸ δὲ τήκ. V 26 τῆϲ τ . . . το V1, τῆϲ τήκετο V2 in marg. 28 φθιννύθουϲι V 31 margini exter. cod. adscrpt. Ἀριϲτοτλ.
[794]: 5 (Cf. B⟩ f. 56b ad εἵπετο 274 (id. Lp f. 96 c. l. εἵπετο πεξῶν, A Δ 274 Dind.): . . . . . ἀπὸ δἒ τὲ§ μεταφορᾶς καὶ εἰκόνα πεποίηκεν.
[795]: A c. l. οὔ τίϲ τοι τὸν μῦθον ὀνόϲ·ϲεται. L f. 181b.
[796]: B f. 117b ad Καρδαμύλην. L f. 185a. Cf. Horn. v. 150.
[797]: B f. 117b ad ἀμειλίχοϲ. L f. 185b. Λ Cf. Horn. v. 158.
[798]: A c. l. οἱ δὲ. L f. 186a. Cf. Cram., A. P. III, p. 173, 1.
[799]: 1 praemittit A: οὐδείϲ ϲου τὸν λόγον ἐκφαυλίϲει καὶ μέμψεται ib. ἀποδοὺϲ A. 2 αὐτὸν L δὲ om. L 3 αὐτὸϲ τελέωϲ L 4 εἰϲήγηται L 11 νόμον L φηϲίν L 13 quae BL post Αἴθην, Horn. post εὐρεῖαν (lin. 18) leguntur. μεγάλη δὲ ἡ δόξα Ἀχιλλεῖ κτλ., cum quaestione non cohaerere videntur; Horn. post Αἴθην haec: ὑπομένει, ὡϲ καὶ Μενέλαοϲ αὐτὸν ἱκετεύει. διὰ τί δὲ κτλ. (lin. 14) 18 ν. ad lin. 13 20 εἶναι om. B L. 21 οἱ δὲ L. καὶ ctiam post δὲ BL καὶ post ἰδ. om. L. 22 ἀκαμπτοί εἰϲιν A (Dind.) corr. Vill. διὸ ἀνηλεήϲ ἐϲτιν BL
[800]: ἐντὸϲ om. A 23. 24 γὰρ om. A οὐδ᾿ ἐπαγωνίζεται A (Dind.); corr. Vill. BL post φηϲιν: μόνοϲ γὰρ θεῶν θάνατοϲ οὐ δώρων ἐρᾷ οὐδ᾿ ἐπιθυμεῖ ϲπονδῶν, tum nonnulla, quae cum quaest. casu coaluisse videntur in Horn. pars eorum initio scholii legitur, partim (de verb. ἀμείλιχοϲ) recte alterum scholium efficiunt 26 in schol. A alienapraemittuntur; L ἀπορία ὁ Νέϲτ. om. A 27 ante ἔϲτι L. λύϲιϲ 28 περὶ τὸν Ὀδ. L. 29 ὅτε ἔδει D
[801]: 22 sqq. Cf. Eust. p. 44, 3 sqq.
[802]: 26 sqq. Cf. Eust. p. 145, 7 11.
[803]: B f. 118a ad ἐγὼν. L f. 185b. Cf. Horn. v. 167.
[804]: A c. l. τὼ δὲ βάτην. L f. 186a.
[805]: L. f. 186ᵇ. Cf. Scor. ap. Dind. IV, p. 412, Π.
[806]: B f. 118a ad φρένα. L f. 187a, Π. Lp f. 157a c. l. φρένα τερπό-μενον. Cf. Horn. v. 186.
[807]: 1 L 2 βαϲιλέωϲ pro Ἀχιλλέωϲ L 7 προβαλλόμενοϲ L 11 φυάλῆν λην L 13 πείϲειε L 14. 15 ἀποταχθείϲηϲ L 16 schol. A subiunctum scholio Aristoniceo L incipit: ἀπορία. ζητοῦμεν εἰ ἀεὶ καὶ Φ. ibid. λύϲιϲ. καί φηϲιν L 19 φίλω L 19. 20 ϲυμπρεϲβευκέναι A 20 παρ᾿ αὐτῷ ποιητῇ L 21 πολλάκιϲ δὲ καὶ L 23 ἐπὶ τοῦ τὼ κ. A 30 παραμύθια L παραμυθια (sic) γὰρ καὶ ταῦτα Lp 30. 31 ἔϲτι δὲ καὶ νέοϲ L 31 καὶ ante οὐ om. L
[808]: 16 sqq. Simillimum schol. est quod e cod. Vindob. XXXIX Alter edidit (Iliad., praef p. L). Praeterea rem spectanti conterendum schol. B 1118 ad Φοῖνιξ v. 168 (id I. f 186, Horn. v. 168), quod ad Porphyrium referre non. audeo, et Eust. p. I44, 50.
[809]: 25—28 Simillimum schol. Alter (p. XI) edidit: ἀπρεπὲς δοκεῖ καταλαμβάνεσθαι τὸν Ἀχιλλέα κιθ αρίζοντα. λύεται δὲ τὸ ζήτημα τοῦτο ἐκ τοῦ καιροῦ.
[810]: L f. 187a. *B f. 118b. Cf. Phil. XVIII, p. 345, Π.
[811]: B f. 119a ad ἑτοῖμα. Cf. Horn. v. 221.
[812]: 5 μενοιτιάδουϲ L 8 πατρόκληϲ L. 10 ψυχὴν, om. ἀργεῖν, Lp 12 μυρμηδόνεϲ L 13 L in lemm. ζωρότερον δὲ κέραιε, δέπαϲ δ᾿ ἐντὸϲ τινον (sic) ἑκάϲτῳ. schol, B, quod ita incipit: ἀπρεπὲϲ δὲ τὸ ὡϲ ἐπὶ — παρακελεύεϲθαι, subiunctum est scholio manus prioris (ad ζωρότερον relato id. Lp f.. 157): ἀκρατότερον, παρὰ τὸ ζῆν· οἱ δὲ ταχύτερον. ἢ ἴϲωϲ ὡϲ μουϲικὸϲ καὶ ὑδαρέϲτερεον πίνων, ἀφ᾿ ὦν ὀνειδίζει καὶ οἰνοφλυγίαν Ἀγαμέμνονι (in schol. B signum scholii finiti quod olim sequebaturerasum est). Cum apertum sit eum qui *B scripserit verba ἢ ἴϲωϲ κτλ. propterea omittere, quod iam a pr. man. scripta exstabant, in scholio constituendo cod. Leid. secuti sumus 14 καὶ οἱ μὲν ἀπὸ τ. λ. B 15 εἶναι om. B 11 χρῆϲθαι B 17. 18 ἢ Ἀγαμέμνονι in no Leid. (cf. ad lin. 13)
[813]: ἐκ γὰρ νυκτὶ οὐκ ἀπερπὲς κιθαρίζειν, ἐπεὶ οὐκ ἦν καιρὸς γυμνασίας· γυμνασίας· κρεῖττον γὰρ ἧν κιθαρίξειν ἢ κοιμάσθαι ὡς ἀδόλ εσχσ (?).
[814]: 13 —18 Idem fere schol. e cod. V indob. ed. Alter, p. XI, paullo aliter Horn. v. 203.
[815]: 13. 14 Hem de qua agitur Zoilum poëtae crimini dedisse Plutarchus auctor est, Quaest. Conv. V, 4, 2.
[816]: 14 Aristotel poet. 25 (p. 1461 α 14, inter ea quae πρὸς τὴν λέξιν ὁρῶντα δεῖ διαλύειν): καὶ τὸ ζωρότερον τsρou δὲ κέραιε οὐ τὸ ἄκρατον, ὡς οἰνόφλυξιν ἀλλὰ τὸ θᾶττον. — Hesych. ζωρότερον: . . . ἔνιοι δὲ τάχιον.
[817]: 15 Horn. v. 203: . . . οὐκ ἄτοπον δὲ νυκτὸς οὔσης ζωρότερον πίνειν.
[818]: 17 sqq. † Eust. p. V46, 42: αὐτὸς γὰρ ὁ Ἀχιλλεὺς ἔοικεν ὑδαρέστερον πίωειεν, καὶ εἰκότως, ὁ τῷ Ἀγαμέμνονι ὀνειδίσας οἰνοφλυγίαν.
[819]: 19 —22 Lp f. 158 (c. l. ἐπ᾿ ὀνείαθ᾿ ἑτοῖμα) prave traditum: πῶς παρ Ἀγαμέμνονι δεδειπνηκότες νῦν πάλινμ ἐσθιίουσιν εἰς ἔνδειξιν τοῦ ἥδεσθαι τῇ περὶ.
[820]: L. f. 187b. A.
[821]: *B f. 119a ad Ἀγαμέμνο- νοϲ. L f. 187b. A.
[822]: *B f. 119b ad κόρυμβα. L f. 1858a.
[823]: *B f. 120a ad ἀπύρουϲ v. 264. L f. 189a, Π. Cf. Cramer, A, P. III, p. 382, 18.
[824]: A c. l. εἴ τινά που Δα- ναῶν ἔτι ἔλπεται.
[825]: 1 L. in lemm. ἐνόηϲε δ᾿ Ὀδυϲϲεὺϲ. ἀπορία. A, cuius lemm. νεῦϲ᾿ Αἴαϲ Φοίνικι, praemissis aliis inc.: ζητεῖται δὲ διὰ τί κτλ. ὁ Ὀδυϲϲ., tum, verbis πρὸϲ — λύϲιϲ omissis, ῥητέον δὲ ὅτι καὶ μάλα εἰκότωϲ οὐδὲ γὰρ μία ἦν ἐλπὶϲ κτλ. A. 4 τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἐβούλ. δὲ A 5 χάριτοϲ A 6 L. in lemm. ἀπορία· ἦ μὲν ἐνὶ κλιϲίῃ Ἀγαμέμνονοϲ, A ἠμὲν ἐνὶ κλιϲίῃ nte ῥητέονμ L λύϲιϲ ὅτι ὁ πρότ. ὑβρ. A 8 ἢ πάνυ ῥητορικὸϲ ἀνὴρ L 9 καὶ μόνον οὐχὶ τοῦτο λέγων A. 10 καὶ post γὰρ om. AL 15 καὶ εἰ οἱ αὐτοὶ e coni. posui καὶ οἱ κτλ. B, καὶ εἰ αὐτ. L 16 οὖν om. L. 18 καὶ διὰ τὴν τῆϲ ὄψ. τέρψιν L. 20 ἀνθυμόενταϲ L
[826]: αὐτὸν ἑστιάσει. οὖν τὸ Πατρόκλῳ καὶ Ἀχιλλεῖ συμβεβληκὸς συλληπτικῶς περὶ πάντων εἶπεν, ἢ συλλήβδην ἐσθίουσιν. — Legatos apud Agamemnonem cenavisse Aristarchus observavit (v. schol. A v. 222).
[827]: 1—5 Cf. B f. 119 ad Φοίνικι ν. 223 (id. L. f. 187b, Horn, v. 223): οὐχ ἵνα εἴπῃ ἀλλ᾿ εἰ καιρός ἐστινμ κτl ., quae a quaestionis forma plus discrepant quam. ut huc referre audeamus. — Quaestio nonnihil mutata in schol. min. h. v. transiit.
[828]: 13. 14 Cf. Horn. v. 241.
[829]: 16 sqq. B f. 107 ad αἴθωνας v. 123: τοὺς εἰς πῦρ βαλλομένους· ὡς δὲ λέβης ζεῖ ἔνδον (Φ 362) . . . . . , cf. Horn. v. 123; Etym. M 32, 35: . . . καὶ αἴθωνας λέβητας τοὺς πρὸς τὸ πῦρ ἐπιτηδείους, καλουμένους ἐμπυριβήτας.
[830]: *B f. 122a ad καρὸϲ. L f. 193b. Cf. Phil. XVIII, p. 345, Π.
[831]: *B f. 122b ad ἑκατόμπυλοι L f. 193a, Π. Cf. Cramer, A. P. III, p. 382, 26.
[832]: 6 καρόϲ codd., ἔγκαροϲ Anthol. l. c. 10. 11 versun Archilochi, quem codd. om., e schol. lat. Dach. p. 187 B (Bergk. fr. 24) addidi 12 Λυϲϲανίαϲ B 23 πολλῶν L ἂν pro ἐκ coni. Kamm., p. 60 26 ἐπὶ τοὺϲ ἑκατὸν L. δυϲμύριοι B 27 ante ῥητέον L. λύϲιϲ
[833]: 5 sqq. Vestigia quaestionis hoc versu oblato institutae apud Eust, p. 757, 23, exstant. Idem praeter cas quae ud P orph. referendae 'identur alas quoque explicationes congessit, quae ex parte etiam in schol. A et Dorm. leguntur.
[834]: 2 sqq. Cf. Ariston. I 378: ὅτι συνέσταλται Ἰακῶς ἐντὸϲ καρός ἀντὶ τοῦ ἐνμ κηρός· ὅμοιον γάρ ἐστι τῷ ἶσον γάρ σφισι πᾶσιν ἀπήχθετο κηρὶ μελαίνῃ.
[835]: 21 B f. 122a ad αἴσῃ: ὅμοιόν ἐστι τῷ ἶσον γάρ σφιν πᾶσιν ἀπήχθετο κηρὶ μελαίῃ . . . ., cf. Apollon., Mes., Et. M.
[836]: 27 sqq. † B f. 123a ad διηκόσιοι v. 383 (id. Lp f. 161 c. l. διηκόσιοι): οὐ τὸ πλάτος τῶν πυλῶν θέλει σημαίνειν (οὐδὲ γὰρ ἅμα πάντας ἐξιέναι φησίν), ἀλλὰ τὸ μεγεθος τῆς πόλεως καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἀνδρῶν, εἴ γε πύλας μὲν ἑκατὸν ἔχει, ἄνδρας δὲ ἁρματοφόρους ψ΄ μυριάδας. ἐντὸϲ ταύτῃ δὲ ἦνμτερnr πρότερον τὰ
[837]: 1 οὐ γὰρ L 2 sqq. in numeris verbis aut signis exprimendis cod. B secutus sum, L in ea re non ubique congruit 5 ἁρματοτροφούντων coni. Kamm., p. 61 6 post ἅρμαϲιν quinque fere litt. eras. B 7 ὥϲτε τὸ L 9 εζονται L διακόϲια conieci; διακόϲιοι B, ϲ L, Mamm. ϲ ὄντων (sc. ἁρμάτων) ὗ’ ἵπποι 10 ἵπποι codd., mutavi e coni. 11 ὡϲ pro ὥϲτε L 12 δὲ om. L 13 μυρία B 14 nisi nonulla interciderunt, pro ϲ scribendum κ 16 βαϲίλειον L. 18 Διόϲπολιϲ corr. e Διὸϲ πόλιϲ B 19 παρὰ τὴν Δ. L. Κάϲτωρ Wyttenb. ap. Din. dorf.; Κάτων codd 23 χίλιοι δὲ ἵπποι L 24 ὠνομάζοντο L
[838]: βασίλεια τῆς Αἰγύπτου, εἰς ἃ πολλοὺς ἔφερον φόρους Λίβυες Αἰγύπτιοιt αἰθίοπες· νῦν δὲ Διόσπολις ὀνομάζεται. εἶχε δὲ κώμαςρ μὲν τρισμυρίας γλ΄ ⟨Ϛλ΄ Lp⟩, ἀρούρας δὲ γψ΄ καὶ πύλας ρ΄, ἀνδρῶν δὲ μυριά δας ψ΄ ⟨ἀνδρ. — ψ΄ om. Lp⟩. ταύτην ἐτείχισεν ὁ βασιλεὺς Ὄσιρις. ἐξ ἑκάστης δὲ πύλης ἐστράτευον ὀπλὶται μὲν μύριοι, ἱππῆες δὲ χίλιοι, ἁρματηλάται δὲ διακόσιοι. Θήβη δὲ ὡνόμαστο ὑπὸ Ἑλλήνων, ὑπὸ δὲ Περσῶν ὕστερον ἐπορθήθη. Cf Horn. v. 383, Eust. p. 758, sqq.
[839]: B f. 123ᵇ ad πρηκτῆρα. Lp f. 163a c. l. ὣϲἄνἔπειτα.
[840]: *B f. 123b ad παλλακίδι προμιγῆναι. L f. 195a, Π.
[841]: *B f. 124a ad ὁ δέ με πρό- φρων v. 480. L f. 194a, Π.
[842]: B f. 124a ad τῇ πιθόμην v. 453.
[843]: 4 Vill.; codd. αὐτοῦ 5 ὅτι πρὸ τοῦ μιγῆναι οὐδεμίαν ἔχει ἀπόπειραν L 14 ὅπερ ἦν codd.; corr.. Bkk. 16 διὰ τῆϲ ἀκουϲίου φ. L 19 παλακίδοϲ L 20 φέρον, suprascrpt. τ, B 21 καὶ om. L 24 παλακίδα L 25 προϲήϲεϲθαι Bkk.; προήϲεϲθαι B, ποιήϲεϲθαι μήτ᾿ ἐντὸϲ τῷ Ἀχ. κτλ. L. 27 διϲταϲίαϲ L
[844]: 1. 2 Ariston. I 189: . . . . καὶ ὅτι οὐχ ὑπὸ χείρωνος ἐτράφη ὁ Ἀχιλλεὺς ἀλλὰ τῆν ἰατρικὴν μόνην ἐπαιδεύθη. Cf. Lehrs, Ar. p. 190.
[845]: 4 sqq. Cf. B f. 123b ad παλλακίδος v. 449 (id. Lp f. 163b; simil. Horn. v. 449), quae num ad Porphyrium referenda sint ambigimus. Nam vel schol. A. v. 553 docet, non solum Porphyrium de rebus Phoenicis a nonnullis poëtae crimini datis egisse.
[846]: 12 sqq. B f. 123b ad πρῶτον v. 447 (id. Lp f. 163 c. l. ὅς μοι παλλακίδος): . . . . . . ἀκριβὴς δὲ διδασκαλία ἡ πεῖρα· διὸ καὶ τοσαὺτα ἡμαρτηκότ τῳ Φοίνικι καὶ ἐντὸϲ προσκρούσει τοῦ πατρὸς γεγονότι τὸν υἱὸν ἐπιτρέπει ὁ Πηλεύς· ἑώρα γὰρ αὐτὸν αἰσθόμενον τῆς ἁμαρτίας δι᾿ ὧν ἑαυτοῦ τὴν ἑκούσιον ἐπήγαγε φυγήν. Cf. infra p. 140, 9.
[847]: 26 sqq. Scholium etsi habet quae alinde illata videri possint, tamen et propter vestigia quaestionis servata et propter φησὶ illud (lin. 10) ad Porphyrium
[848]: L f. 179a c. l. τῇ πειθόμην καὶ ἔρεξα. Lp f. 163b c. l. τῇ πιθόμην. Cf. Horn. v. 453.
[849]: B f. 124a ad Ζεύϲ τε. L f. 195a. Lp f. 163b c. l. Ζεύϲ τε κατα- χθόνιοϲ.
[850]: *B f. 124a ad εὑόμενοι τα- νύοντο. L f. 194b, Π.
[851]: A. L f. 196b.
[852]: B f. 126a ad ἠεροφοῖτιϲ Cf. Horn. v. 567.
[853]: 1 ὡϲ καὶ μετ. Lp 2 Ἀχιλλέωϲ L 4 βουλεύηται codd.; corr. Vill. 6 ὅτι om. Lp πιϲτωτέον Lp Θέτιϲ οῦν ἔλ. Lp 7 νῦν om. Lp 10 φηϲι LLp, φαϲι Horn. et Eust. (p. 763, 17); de B non orni ex parte certum est (potest esse φαϲί) 11 τὸν δὲ περὶ τὰϲ δ. L. ϲηλιβριανὸν L. 12 φθίην Lp 24 A (c. l. ϲτρεπτοὶ) praemittit: εὐιμετάϲτρεπτοι, εὐμετάβλητοι, εὔπειϲτοι, L. ita incipit: ϲτρεπτοὶ δὲ τε καὶ θεοὶ ὐτοί· τουτέϲτιν εὐμετάϲτρεπτοι, εὔληπτοι, εὔπιϲτοι. ἐναντίον οῦν ἐϲτι τὸ ϲτρεπτ. δὲ καὶ αὐτοὶ θεοί 26 τὸ μὲν οὐ γὰρ αῖψα θ. τρ. ν. L.
[854]: referendum videtur. — ln usum suum convertit Eust, p. 763, 12 (unde Paris. ap. Cramer., A. P III, p. 238, 18).
[855]: 9 sqq. Ϲf. supr. p. 189, 12.
[856]: 11 Porph. Λ 515: . . . . . τοῦ γὰρ διαιτητικοῦ Ἡρόδι μὲν ἤρξατο. Cf. Plat. rep. III, p. 406 A.
[857]: 14—17 Cf. Horn. h. v. et infra schol. v. 571.
[858]: 24 —28 meliora schol. p 147.
[859]: 29. 30 Cf. Ariston. v. 569. 71, et supra schol. v. 457.
[860]: B f. 126b ad λίϲϲετ᾿ v. 587. L f. 199a. A v. 586.
[861]: L f. 199a. Cf. Phil. XVIII, p. 350, Π.
[862]: *B f. 127a ad αὐτόθι λέξεο. Λ φ. 200b. A c. l. οὔτοι δ᾿ ἀγγε- λέουϲι.
[863]: A v. 688. L f. 202b. Cf. Cramer. A. P. III, p. 173, 21.
[864]: *B f. 121b ad νῦν δ᾿ ἐπεὶ οὐκ ἐθέλω v. 356. L f. 192a, Π.
[865]: 1 γυν. μόηῃ A 2 οὐχ ὁ ὄνειροϲ A 3 αὐτὴ om. A, id. καὶ pro ἀλλὰ πε. φθέντοϲ (una litt. eras.) B, παφθέντοϲ L 6 θάλαμον L. 8 ῥητέον οῦν om. A L 10 ἀνάγκη L. 11 ὁμολογούμενον A 13 ζητεῖται δὲ διὰ τί L 14 ϲκληρῶϲ αὐτῷ L 10 ὅτι ἐδόκουν om. L, ὅτι καὶ αὐτοὶ ἐδόκουν A; correxi e Par. 17 τῷ κατὰ τὴν Ἀλ. L. 18 καὶ τὰϲ λύϲειϲ τὰϲ γιν. L 24 τῆ μῆ B (text. τῆι μῆι) 27. 28 ἀλλὰ τὸ δ᾿ αὐτὸϲ δ᾿ ἠπ. L 28 φαινομένη φῆ´ L 29 υϲέλμουϲ L 30 παραπρεϲβείαν L. ἀληθῆ L 31 πρὸϲ ἀλλήλουϲ L 32 ἀλλὰ πρὸϲ B
[866]: 1 — 4 Id. Lp f. 166b c. l. λίϲϲετ᾿ ὀδυρομένη (v. 587). Cf. Ηorn. v. 586.
[867]: B f. 128 ad ἐυϲέλμουϲ v. 679. L f. 202a. Lp f. 168b c. l. ωῆαϲ ἐνϲέλ- μουψ. Cf. Horn. v. 678.
[868]: 5 ἑλήϲποντον L 8 ὁ μὲν ante εἴπῃ L 9 ἀπαγγελκώϲ L 11 τοὺϲ ἄλλουϲ ὑπ᾿ om. L. 12 ὡϲ πρὸϲ ? 13 εἰ κεν νεώμεθ᾿ ἐφ᾿ ἡμέτερο κτλ. L ἐξιέϲθαι (B, ἐξίεϲθαι L.) τοῦ πολέμου B L; εἰϲ τὸν πόλεμον Vill.; ἕξεϲθαι τοῦ πολῖται λέμου Cobet ap. Dind. 17 αὕτωϲ L 21 φραϲόμεθα, ω suprascrpt., Lp (accentus alio atramento additus) ἤ κεν νεώμεθα Lp 24. 25 εἰπὼν — κατορθώϲαντοϲ om. Lp
[869]: 25 Cf. A v. 680: art ἀποτομώτατον τὸ τῆς ἀφόδου, ὅπερ ἐντὸϲ πρώτοις εἶπεν ἀπαγγέλλει, τὸ δὲ τελευταῖον, ὅτι ἐὰν συνελσθῶσιν ἕως τῶν αὐτοῦ νεῶν συμμαχήσει, παραλέλοιπτν, ἴνα μὴ ἀμελῶσι τοῦ βοηθεὶν.
[870]: 27. 28 v 688 — 92 ab Aristarcho obelo notatos fuisse ex Aristarcho constat; idem de iis qui antecedunt non innotuit.
[871]: Lp f. 169a.
[872]: *B f. 129b ad πεδίον.
[873]: Eust. K, p. 788, 50.
[874]: * B f. 130ᵇ ad φθέγγεο δ᾿ ἦ ι eras. κεν.