[251]: Veri simile est etiam schol. Vict. Γ 168 a Bekkero editum : κ ε φαλ ῇ κ αὶ μ είζονες ἄλλ ο ι. καὶ πῶς κ εφαλ ῆ εἴκ ελος Διί (B 478); ἢ τὸ ἡγεμο νικὸν ἔλεγε τότε ἢ τῷ εἰπεῖν ἤ μ ατι κείνῳ δηλοῖ τότε μόνον πρὸς ἡμέρκ ταῦτα συμβῆναι. αὐτῷ, ex eadem Porphyrii quaestione derivatum esse. Idem certe apud Eustathium, thium, qui etiam altero scholio quod supra edidimus (πῶς μετὰ τοὺς θεοὺς κτλ.) aperte usus est (p. 258, 1 sqq ), ad Β 478 legitur (p. 257, 41): καὶ εἰδὼς ὅτι. πκρ ἱστορίαν λαλῶν οὐκ ἂν πιστευθείη, οὐ γὰρ τοιοῦτος ὁ Ἀγαμέμνων ἀλλὰ μάλιστα ὁ Αἴας κ αὶ ὁ Ἀχιλλ εύς, ἐπάγε ὅτι τὴ ἡμέρα ἐκείνην ἐφάν τοιοῦτος.
[252]: 29 sqq. Nicanprem sequitur, v. Friedl. p. 161.
[253]: *Β f. 32a ad νῦν v. 484 (f. 31a). Lp f. 75b c.l. τεϲϲαράκοντα (ν. 524).
[254]: *Β f. 35a ad Κρήτην. L f. 47a, Π. Lp f. 78a c.l. ἄλλοι θ᾿ οἳ Κρήτην Εton. (p. 33 Noehd.), Π.
[255]: 26 ἀμφινέμονται L ἐντὸϲ δὲ τῇ ὁδ. Lp 27 καὶ ἐπίειρα LΕt ἐπίρρυτοϲ L 28 ἐνενήκοντα BL Et ἐντὸϲ ενήκοντα (sic) Lp πόλιεϲ L 29 ἐντὸϲ ενήκοντα Lp ἐναντία Lp 31 ἰδομενέου Et λέκτον codd.; corr. Hoeck, Cret. ll, p. 431 Λύκτον etiam codd. schol. od, (v. p. 49) 32 τάλαϲ codd.; corr. Dind. e schol. τ 174 (de accentu cf. Lentz ad Herod. I, 244, 33) ἀπὸ τροίαϲ Lp
[256]: 9 sqq. Cf. Porph. B 362.
[257]: 25 sqq. † L f. 47b: διὰ τί ἐνταῦθα μὲν ἑκατόμπολ ιν εἴρηκε τὴν Κρήτην, ἐντὸϲ δὲ τῇ Ὀδθσσείᾳ ἐνενηκοντάπολιν λύσις· ῥητέον οὖν, φησὶν, ὕτι ἤτοι ρ΄ ἀντὶ τοῦ πολλὰς σημαίνει, οὐχὶ τῷ ἀριθμῷ. Λεῦκος γὰρ ὁ Τ άλω Κρητῶν ⟨τὰ λοκροτῶν τῶν cod.⟩ ἐπικρατήσας τὰς δέκα πόλεις ἐπόρθησεν εἰς φόβον τῶν ἄλλων. καὶ εὐλόγως ἐντὸϲ τ Ὀδυσσείᾳ ἐνενήκοντα εἶπεν ἔχειν αὐτήν.
[258]: Difficultatem ch orizontes moverunt, v. Ariston. schol. A.
[259]: HQ τ 174 Dind.
[260]: *B f. 40a ad Θρήικαϲ v. 844. L f. 53b, Π. Lp f. 81b c. l. αὐτὰρ Θρήικαϲ.
[261]: 1 μᾶλλον δὲ τοῦ ποιητοῦ Lp Εt 3 ἔτι δὲ καὶ τῶν μετὰ B Lp Εt ἔτι δὲ καὶ καϲ. μετὰ τὴν τῆϲ τροίαϲ ἅλωϲιν φήμηϲ διοικούϲηϲ ὅτι κτλ L; corr Hekk. 5 φαίνοιντ’ νοιντ’ ἄν L 7 καὶ om LEt 9 ὤφει, sprascr. λ, B ὤφειλεν L Lp; ὠρείλουϲι λουϲι Et 10 post τὰ ἑκατόν L Et add.: πολὺ γάρ ἐϲτι τὰ ἑκατόν, tum ὡϲ ἐκ κτλ. 11 τε om. L ἁμάξηϲ Εt 12 μόνα L ταῖϲ ἑκατόν Εt 23 τὸ om. Lp 24 ἥρωοϲ L τὸ ἰφιδ. L 25 θράκη L 26 ἐκ δὲ τῆϲ λέξεωϲ λύϲειϲ· οὐ γὰρ πάνταϲ οἱ περὶ τ. ἀκ. τ. θρ. ἄγ. L
[262]: 9. 10 idem A ristarchus ap. Ariston. B 649.
[263]: 12 Cf. Porph. K 252.
[264]: 15 Cf. lin. 9. 10.
[265]: 20 μετὰ δὲ ταῦτα κτλ. ls qui scholium e quaestione Porphyrii excerpsit nimis brevitati studuit. Apertum enim est eum sententiam reddere aliorum, qui dificultatem ita solverent ut dicerent (schol. A) Πυλαιμένη ⟨ Ἀλθαιμένη coni. Niese, Mus. Rh. XXXlI, p. 283, 2 ⟩ τὸν Λακεδαιμόνιον δεκάπολιν κτίσαι. Inter eos Ephorum fuisse loco Strabonis X, p. 479, docemur: Ἔφορος μὲν ὕστερον ἐπικτισθῆναι τὰς δέκα φησὶ μετὰ τὰ Τ ρωικὰ ὑπὸ τῶν Ἀλθαιμένει τῷ Ἀργείῳ συνακολουθησάντων Δωριέων. lsne an Aristarchus, ad quem extrema schol. A verba referre Friedlaender, Ariston. p. 74, dubitavit, Porphyrii auctor fuerit SCHRADER, Porphyr. Qu. Hom .
[266]: Β f. 40a ad Ἀκάμαϲ. Lp f. 81b c.l. Ἀκάμαϲ.
[267]: B f. 41a ad ἕκαϲτοι. L f.55b c. l. ἕκαϲτοι Lp f. 82b c. eod. l.
[268]: 1 ὅϲουϲ B Lp 2 ἐντὸϲ codd ; ἐκτὸϲ Bekk. 3 τὸν (e corr.) ῥήϲϲον L 5 πάλιν λιν δὲ τὸ αὐτ ὸ τὸ αὐτὰρ κτλ. B : idem L et Lp, nisi quod hic τὸ ante αὐτὰρ, ille δὲ post πάλιν om.; dittographiam Bekk. correxit 10 πολυεγχέαϲ L, δολιχἐγχεαϲ ἐγχεαϲ BLp
[269]: an agitur enim de re ad Naviun recensum pertinente) A pollodorus (v. Niese, l c. p. 283 ), incertun relinquendum videtur. Ceterum Eustathius quoque (p. 1860, 58) quaestionem eodem quo nos mido male decurtatam legit. 5—10 Alteri huic scholii parti etsi iungenda esse apparet quae in codicibus nostris ad Φ 140 et 155 leguntur, tamen hoc loco edere veremur, quod ab iis versibus quibus adscripta sunt divelli vix queunt Sutficiat igitur id indicasse. Minus certo iudicindum est de verbis Eustathii, p. 359, 33: π ερὶ δὲ Πυραίχμο ἐντὸϲ τοῖ τοῦ Πορφυρ ίου φέρεται ὅτι Πατρόκλου ἀνελόντος αὐτὸν (Π 287) Ἀστεροπαῖος ἦγε τοὺς Παίονας, ὅν ἔρριψεν Ἀχ λλ εύς Dfficillimun enim est iudicatu, utrum e Quaestionibus an e libro Paralipomenorum Homericorum. petita sint (cf. quae disputavimus in libello supra allato, Herm. XlV, p. 247. 48).
[270]: B f. 40a ad ἀγκυλοτόξους : οὗτοι τοξότ αι, o δὲ ὑπὸ Ἀσι εροπαῖον δολιχεγχέες χεγχέες 〈δολ ιχέγχεες cod.⟩. εἰκος δὲ τὸν Ἀστεροπαῖον χρονίζοντος τοῦ πολ έμου ὕστερον ἐλθεῖν, ὡς καὶ Ἰ φιδάμαντ α καὶ ῾ Ρῆσον, quae verbotenus paene ἐκ τῶν παλαιῶν Eust, p. 359, 44, attulit simil. Vict. K 428 et Π 287.
[271]: 11—15 Quaestionem ad Δ 520 servatam huc transtulissem, nisi nimis ad eum locum cui in codicibus adscripta est conformata esset. — Quae nostro loco leguntur guntur in usum suum convertit Eust. p. 358, 24 sqq.
[272]: 16 Ex eodem fonte derivatum videtur Epimer. in Cramer. Anecd. Oxon. l, p. 141, 15: τί σημαίνει ἕκαστος ἀντὶ τοῦ Ἕλληνες καὶ οἱ βάρβαροι (quae sequintur quintur huc non pertinentia ex Εtym. M. p. 320, 12 petita sunt).
[273]: B f. 41a ad προμάχιζεν v. 16. Lp f. 82b c. l. προμάχιζεν.
[274]: *Β f. 41a ad προκαλίζετο v. 19. L f. 56a. Lp f. 82b c. l. προκαλίζετο. A f. 42a c. l προπάροιθεν ὁμίλου.
[275]: *Β f. 41b ad Δύϲπαρι.
[276]: 9 προκαλεῖτο Lp προεκαλεῖτο πάνταϲ τ. ἀρ. A 10 λύϲιϲ om. AL 11 δὲ post φοβεῖϲθαι om L 13 καὶ ἐμοὶ μὲν δοκεῖ AL 14 ὁπλήϲεωϲ A θράϲοϲ A θάρϲοϲ ἀλλ ότι L 15 αὐτοῦ Lp προτέθεικεν L 16 προϲοφλήϲει L
[277]: 2 Aliter Aristarchus, v. schol. Ariston. Ι 180.
[278]: 9—16 Aristarchum v. 19 20 obelo notasse schol. Ariston. docet.
[279]: 27 † B f. 42a ad ἀριστῆα v. 43 (id. Lp f. 83ᵇ alteri schol. h. v. subiunctum, A f. 42b c. l. φάντες ἀριστῆα): πότε ⟨δὲ add. Lp⟩ ὑπέλαβον Ἕλληνες Ἀλέξανδρον δρον ⟨pro Ἕλλ. Ἀλ. A αὐτὸν⟩ ἀριστέα εἶναι δῆλο ὅτι ὁπότε πάλλων τὸ δόφατκ Ἀργείων προκαλ ίζετο πάντας ἀρίστους.
[280]: 26 † B f. 42a ad νυὸν Γ 49 (id Lp f. 83 c. l. νυὸν ἀνδρῶν): πάντε γὰρ οἱ ἄριστοι τὴν Ἑλένην ⟨τῶν Ἑλλήνω Lp⟩ ἐμνηστεύσαντο, μόνου δὲ Μενελάου θαλερὴ γένονε παράκοιτις
[281]: 34 sqq. Duo scholia eandem rem in epitomen redactam continentia conincta esse vix est quod moneamus. Ex eodem fonte petita sunt verba quae in schol. B f. 41a ad Ἀργείω v. 19 (id. L f. 56a, Lp f. 82b c. l. Ἀργείων) leguntur: . . . . . . κραδαίων τοίνυν τὸ δόρυ προεκαλεῖτα τοὺς τῶν Ἀργείων ἀρίστους εἰς μάχην. τοὺς ἀριστεῖς τῶν Τρώω προετρέπετο ⟨προτρέπεται L⟩ κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Quae ibi sequuntur aliunde illata esse videntur.
[282]: *B f. 47ᵇ ad δουρὸϲ. Lp f. 83b.
[283]: *B f. 42b ad δῶρα. L f. 58a, II. Εton. (Noeh- den p. 34), II.
[284]: 15. 16 τὸ οῦ τοι ἕλοιτο om. L ἐρικερδέα Lp 17 θεῶν L 18 ἐρικερδέα Lp πῶϲ ἄν τιϲ ἑκὼν οὐχ ἕλοιτο Et λύεται τὸ conieci; codd. λύϲιϲ, om. τὸ 18. 19 ἑκὼν ἕλοιτο om. Lp 19 ταῖϲ om. Lp τὸ ante κοινὸν om. Et 20 post δοιοὶ aliquid erus. B⟩ 21 κατακείατο L 22 ἐάαν L Et καὶ τὰ κακὰ LEt 23 δοθέντων L 24 θεοῦ Lp 25 ἐξουϲίαν κεῖϲθαι LLp 26 μηδὲ correxi; codd. μήτε ὑπ’ ἐχόντων codd.: corr. Vill οὐχ ὅτι codd.: corr. Bekk. 30 ῇ post utrumque κὰν L.Et 33 ἀποβαλὼν LEt ἀποβαλ οὐδἑ ἑκὼν Lp
[285]: 15 sqq. Aristarchus diplen posuit πρὸς τὸ ξη το ύμενον, πῶς, εἰ οὐκ ἔστιν ἀπόβλητα, ἑκὼν ουκ ἄν τιρ ἕλοιτο (schol. A, cf. Lehrs, Ar. p. 209).
[286]: *B f. 19ᵇ ad πανϲυδίη B12.
[287]: *B f. 43b ad Γ 101. L. f. 59a Lp f. 84b.
[288]: B f. 43b ad οἴϲετε. Lp f. 84b c.l. οἱϲετε δ’ἄρν
[289]: Lf. :59b, II. Εton (Noeh. p. 35), Π
[290]: 1 quae post κεῖται leguntur LEt om. ante λύεται in B. ras. 2 δῆλον Lp 3 ἅπόντα codd. correxi 16 — 19 L scholium verbis subiinpit, quae in cod. A ad Γ 103 leguntur: τὰ οἰκεῖα ἑκάϲτῳ θεῷ τοιαύτη ἡ θεόϲ (p. 145, 13 —15 DIind.) 16 πρὸϲ τοὺϲ τρ. Lp 18 διέφθειρε L. μονομαχίαν B⟩ LpL προϲετέτακτο L 20 praemittuntur in B⟩ et Lp nonnulla a quaestione aliena: ἐὰν ϲτίξωμεν τῶν καρπῶν (p. 165, 10 — 12 D.), quae in L alterum scholium efficiunt
[291]: 4 q. Si rem spectas, ad P 118 vel ad Γ 276 potius utrumque schol. referendum fuit. Sed cum ex versu 111 in priore allato appareat, quae poeta Menelaum dicentem faciat (v. 97 — 110) per errorem ad Agamemnonem referri, ad. ipsam Menelai orationem, cui alterum in codd. adscriptum est, edere maluimus.
[292]: 16 sqq. Cf. Paris. up Cramer. A. P. III, p. 157, 18.
[293]: 27 Baud scio an ex eodem Porphyrio derivatum sit B⟩ f 44a ad λευκωλένῳ (id. Lp f. 85a c. l. λευκωλέῳ ἐντὸϲ ἀρχαῖς τᾷ τῆς Ἥρας αὐτὴν ἐπιθέτῳ κοσμεῖ, Ἀργείας τε ἄμφm καλεῖ· Ἥ ρη τ′ Ἀργ είη (Δ 8) καἰ ’Αργείη Ἑλ έν η ( z 323). ἦλθε δὲ ἄχχελος, δηλονότι παρὰ τοῦ Διός· οὐ γὰρ αὐτάγγελος. θῆλυ δὲ θήλεϊ
[294]: L. f 59b.
[295]: *B f. 44 ad Aἴθρη. L f. 61a, II, c. l. Αἴθρη. πιτθῆοϲ. Lp f. 85b. Eton.(Noehd. p. 35) II.
[296]: Β f. 44b ad Αἴθρη Lp f. 85b.
[297]: Townl. (Cra- An. P ar. III, p. 281).
[298]: πείθεται (κτλ ., quhe aliunde illata sunt). Eadem sed ordne inverso, iti ut illa ἐντὸϲ ἀρχαῖς — Ἀργείη Ἑλένη scholium claudat, Leid. f. 60a.
[299]: 15 — 18 Inter Quaestiones scholium retulImus, quia iisdem ex parte verbis quibus quaestio Townleiana utitur.
[300]: 19 Extrema scholii verba quamνis pessime tradta sint docent Porphyrium inter alias rationes, propter quas Aethra Pitthei Troeteniorum regis filia esse non posset, negasse Melenam ab Homero ut Phesei uxorem induci, quod idem Aristarchus diple posita monuit (v. Lehrs, Arist. p. 185). De cuius de nostro loco iudicio v. Lehre ap. Friedl., Ariston p. 84, et Aristarch. p. 347.
[301]: 26 sqq. † B⟩ f. 45a ad dp μοι v. 166 (id. Lp f. 86a c. l. ὥς μοι καὶ τόνδ’ ἄνδρα): πῶς ἐντὸϲ ταῖρ πρώην πρὸ τείχους γενομέ ναις συμβολαῖς ο ὐ παρεκ άλεσε Πρίαμος παρ Ἑλένης μαθεῖν τοὺ ἀρίστους ὅτι ἐνόπλων αύτῶν προσβαλλόντων τῷ τείχει δυσχερὲς ἦν έπισημήνασθαι αὐτούς, καὶ τῶν ὅπλων πολλ λάκις δυναμένων άπατᾶν, ὡς καὶ ἐπὶ Πατράκλου· κ αί τοι τε κε α κ αλ ὰ δότω, αἴ κ ἐ os τῷ γ’ ἴσκοντες δὲ τοῦτο κ τλ , quae huc non pertinent.
[302]: *B f. 45a. A f. 45a c. l. ἔοικεν v.170. L f. 61b. Cf. Cramer, An. Par. III, p. 157, 35.
[303]: Eust.Γ p. 403, 39.
[304]: *B f. 45 ad πηγεϲιμάλλῳ. L, f 62b c.l. πηγεϲιμάλλῳ. Lp f. 86b c.l. Eton. (Noeh-den p. 35). den p. 35), II, c. eod. l.
[305]: 4 schol. B⟩ signo apposito non ad textum sed ad schol. quod p. 55, 26 edidimus refertur 5 ῥητέον οὖν ὅτι om. A καὶ ῥητέον ὅτι L πὸλειϲ om, B περὶ τοῖϲ ἀϲτυγειτόνοιϲ ἐπλαν. L. ἀϲτογείτοναϲ A 6 ληίδα A BL 7 πρότερον μὲν A L 10 ποιῶν Let A, qui ita pergit: ἐρρόντιζε γὰρ τὸ τηνικαῦτα ὸ Πρίαμο.. οὐ π. τ. 11 μηνιῶντοϲ A LLp 12 ἰϲορρόπου τῆϲ μάχηϲ A L τοῦ τείχουϲ ἐκτὸϲ L. 14. 15 ἐπὶ τοῖϲ Διομδουϲ L 15 τροφαλείη A 16 τεθέαται πάνταϲ ἐνόπλουϲ L τεθέατο οὺτοϲ π. ἐν. A 21 ἐκ τοῦ πυγὸν et πυγῷ Lp κύματα L 22 οἰῶν B⟩ ὥϲ τ’ ὀίων Lp ἀργενάων Lp 23 καὶ τοὺϲ ἵππ. πηγ. LEt 24 οί παρὰ (post ὰ addito ϊ) ίππικῆϲ γράφοντεϲ φηϲὶ Lp
[306]: 19. 20 Ex Eustathio in cod. Paris. 2767 (Cram. A. P.lll,p.196) trausierunt, ubi Κῖλον legitur.
[307]: 23 sqq. † B⟩ f. 45 ad πχγεσιμάλλῳ (id. A f. 45ᵇ c. l. πήγεσ μᾶλλον, Lp. f. 86 c. l. πηγεσιμάλῳ): μελανομάλλῳ. οὗτος γὰρ ἐντὸϲ λευκ ῷ τῷ ⟨om. A ⟩ ποιμνίῳ διάσηλος ἔσται. τῷ πραοτάτῳ δὲ εἴκ ασται διὰ τὸ ἀτ άραχον. Cf. Eust, p.403, 42. Εt M. p. 669, 20. . . . . . καὶ σημαίνει τὸν μέλανας μαλλοὺς ἔχοντα. πόθεν δῆλον ἐκ τοῶ εἰπεῖν τὸν ποιητήν· ὅς τ’ ὀίων μέ γα πῶν διέρ χεται ἀργεννάων. ὁ γὰρ τοιοῦτο φβερὸς φαίνεται ἐντὸϲ πλήθει προβάτων . Idem fere Epimer. in Anecd. Oxon. l. p. 358, 6 Etym . Gud. p. 465, 1.
[308]: † f. 117a ad πηοὺ I 124 : μέλ ανας· τοὐτους γὰρ ἀρίστους φασὶν οί περὶ ἵππων γράψαντες. τνές δὲ μεγάλους κτλ.
[309]: *B f. 46 ad δοιώ.
[310]: 1 κατά τὸ κῦμα LpEt δὲ post κῦμα om. LEt 2 ὅτε μὲν — ὅτε δὲ Lp κύματα πηγῷ Lp, κύματι πυγῷ (e πηγῷ corr.) L 10 huic lineae in interiore paginue latere adscript. Ἀριϲτοτέλουϲ
[311]: *B f. 46 ad Λακεδαίμονοϲ V. 239.
[312]: B f. 46 ad δύναμαι. Lp. f. 87a. c.l. οὐ δύναμαι.
[313]: *B f. 47a ad Ζεῦ πάτερ. L f. 65b, Π. Eton. (Noehd. P. 35), Π.
[314]: 35 L. et Et incipiunt: Πορφυρίου εἰϲ τὸ Zεῦ πάτερ Ἴδηθεν μεδέων κύδιϲτε μέγιϲτε καὶ μέχρι τοῦ ϲτίχου ⟨καὶ — ϲτίχου om. L ⟩ ὦδὲ ϲφ’ ἐγκέφαλοϲ χαμάδιϲ ὁέοι ὡϲ ὅδε οἰνοϲ ἀπορία. διὰ τί κτλ. pro ἐπιορκῆϲαι Et ἐπιορκίϲαι 36 ἀπόλωνται L ἀπό.λωνται B⟩ (ras.) οὐδαμῶϲ LEt 36 οἴεται corrupt. esse liquet
[315]: 37 sqq. Cf. Porph. Γ 457.
[316]: *Β f 48ᵇ ad ἀμπεπαλὼν v. 355 L. f 67b, II. Lp f. 89a. Eton.(Noehd p. 36), II.
[317]: 1 τῇ ἑλένη Et οὐδαμῶϲ LEt 2 φηϲὶ δ’ ὁ ἀριϲτ., praemisso λύϲιϲ, Et huic lineae Ἀλριϲτοτέλουϲ adscrpt. B⟩ 3 —5 ὥϲ φάτο εἰπὸντεϲ om. L, qui eorum loco Eustathiana habet, tum verbis Ζεῦ κύδιϲτε — ἄλλοι in lemmate praemissis pergit: οὐκ ἐπιὼρκηϲαν μὲν οὺν κτλ. (lin. 8) 4 ὤμοϲαν Et 6 ὑπερὀρκια B (id. text.) 9 κατηρήϲαντο Et 11 ὑπερόρκια B⟩ 12 ὡϲ ὅδε οἰνοϲ om. L 13 ἐλθὼν LEt φίλοπιν (o ex ω correcto) L πειρᾶν δὴ εἴ κεν (?) B⟩ 14 τρῶαϲ LEt πρότερον Εt 15 ὑπερόρκια B⟩ 18 οὐ γὰρ Lp 20 pro εἴχετο coni. ἐμάχετο Hoemer ap. Hleckeis. 1878, p. 538 20. 21 ἡττηθεὶϲ — ἔμελλεν. om. LEt 20 ἀπέλαβεν B⟩ Lp: corr. Vill. 22 ἀποβάλλειν L 24 ἀποβαλεῖν L Pt τῶν ἑαυτῶν Lp 25 ἀμφότεροι LLp Et
[318]: 18 sqq. Posterius scholium in cod. B⟩ in superiore, prius in inferiore margine scriptum est. contra illud (p.61,5sqq.) alteri (p. 60, 18 sqq ) eo quo edidimus modo non solum in codice Lp sed etiam (auctore Dindortio, vol. Ill, p. 185) Scorialensi et Harleiano subiιnctum legitur. Primus Bekkerus num ab altero divellens prius ad v. 100, alterum ad v. 291 edidit, quem Dindorfius secutus est. Qua edendi ratione καί particula qua alterum incipit eodem modo intercidit quo in codicibus Leidensi et Etonensi factum, uboi posterius a priore scholiis ab utraque quaestione alienis interiectis dirimitur. Nobis satius visum locum
[319]: B f. 48ᵇ ad ἀμπεπαλὼν. L f. 70a. Lp f. 89a. Eton. (Noehd, p. 37), II.
[320]: *B f 47ᵇ ad οὕπω.
[321]: B f. 293a ad Ἔκτωρ Χ 38.
[322]: 1 γένηται αὐτοῦ LLp ἑαυτῶν Lp 2 κρατῆϲαι τῆϲ Ἑλένηϲ L. 5 καὶ om. LEt 6 οὐδὲ LEt 9 ϲυνέβαλον Lp 11 ϲτρατεία L 12 καὶ μιμ. ὤν L 13 ἀλλ’ corr. ex ἄλλωϲ LEt
[323]: investigare, cui duae quaestiones coniunctae convenire viderentur. — Scholium quod in cod. B⟩ ad v. 281 relatum est (διὰ τί τῶν συνθηκῶν ὑπ’ Ἀγαμέτοιούτων γεγονυιῶν κτλ .) ad v. 45 pertinet ibique editum est.
[324]: A f. 48a Γ 313 c.l. ἄψορροοι.
[325]: *B f. 48a ad πρῶτον. Eton.( Neohd. p. 36), II.
[326]: *B f 48a ad διεμέτρεον.
[327]: 6 sqq. Parisini duo codices (Cram. An. Par. Ill. p. 159, 29; 197, 12. 20) ad verbum fere cum A congruunt. ln altero (p. 197 ) scholium bis ad Γ 305 relatum.
[328]: 13 Omisimus in textu verba scholii quae ante χῶρο δὲ δι εμ ἐτρεον leguntur. Exstant eadem in cod. A (f. 48a) in duas partes divisa ad duo lemmata (χῶρον μὲν πρῶτον et αὐτὰρ ἔπετ κ λήρους relata; prior pars in Leidensi quoque codice legitur (f. 67a), eadem et dimidia altera inter Didymi quae vocantur scholia. Ad Dorphyrii fragmentum quod supra edidimus ea verba non pertinere certum est, eandem enim versus χῶρον μὲν πρῶτον διεμέτρεον explicationem quae lin. 13 legitur proferat. Dossunt a Porphyrio aliena esse, potuit pars certe eorum ab altero grammatico ex integra Porphyrii quaestione excerpta. casu cum iis quae supra edidimus in codico B⟩ coalescere. Quam ob rem hic subiungere visum est: ἀναγκαίως δὲ ⟨om. A ⟩ διεμέτρουν πᾶε τὸ χωρίον ἐντὸϲ ᾧ ἔμελλον ⟨ἤμελλον A ⟩ μονομαχήσειν, ὥστε μόνον τὸν διὰ τῶν ὅπλων ἡτνενικῆσθαι, ἀλλὰ κνὶ τὸν ἀπολιπόντα 〈ἀπολειποντα A ⟩ τὸ ἀποδεδειγμένον χωρίον, ὅπερ ⟨ὥσπερ A ⟩ καὶ ἐπὶ τῶν ἀθλητῶν. ἄλλοι δέ φασιν ⟨ὅτι add. A ⟩· ἵνα μὴ πρὁς τὰ ἑαυτῶν πλήθη χωρισθῶ ἀλλ’ ἵνα- ⟨om. A ⟩ ὥσπερ ἐντὸϲ ⟨om. B⟩ L.⟩ εἱρκτ ⟨εἰρκτῇ A⟩ τῇ περχραφῇ ⟨παοαηραφῇ L⟩ μένωσιν. μετὰ δὲ ταῦτα ⟨haec quidem L. om., in A, ubi δὲ deest, alterum scholium efficiunt ⟩ δεόντως καὶ κλ ῇρον ἐποιήσαντο περὶ τῆ ἀφέσεως τοῦ δόρατος, ὥστ ε μὴ θόρυβον ἐμπεσεῖν τοῦ ἁστέρου φθάσαντιος διὰ τὴν πρώτην βολὴν ⟨τῆς πρώτης βολῆς A⟩ ἀνελεῖν τὸν πολέμον. ψῆψοι δέ τικες κιλ. (haec quidem non Porphyriana).
[329]: B f. 48a ad διεμέτρεον. L f. 67b. Lp f. 88b c. l. διεμέτρεον.
[330]: *B f. 48a ad κνημῖδαϲ. L f. 67a. Lp. f. 88b c. l. κνημῖδαϲ. Eton. (Noehd. P. 36), II.
[331]: 1 pro ἐκδίδοται legendum videtur ἐκλέγεται 4 προειδόμενοι cod. 6 παρεξελθὼν ἐξελθὼν legi videtur, detritum 10 recte Cobetus lacunam verbo Πάνδαροϲ explevit 13 παραβάϲεωϲ supplevi: in codice βάϲεωϲ detritum 22 ἄλλωϲ τε δεδίαϲι L 22 _25 Ἀλέξανδροϲ δράϲαϲ om. L 24 καὶ post ὅτι om. LLp 25 ὅϲτιϲ L. 30 πρῶτα L. 31 ἢ ante ὅτι om. Et ἀναγκαῖον ἦν LEt
[332]: 9 sqq. † B⟩ f. 53a ad M ενλαόυ Δ 100 (id. Lp f. 93α c. l. Μενελάου): πῶς μὴ Ἀγαμέμνο να τοξεύε ἀκαθόπλιστον ἄντα ⟨in ras. H ⟩ τινα τῶν ἀρίστων ἄλλον, ἀλλα τὸν ἐντεθωρακισμένον Μενέλαον δῆλον οὖν ὡς ἀποτριβόμενος τὴν κατηγοίαν τῆς ἐπιορκίας, ἵνα δοκῇ μᾶλλον Ἀλέξανδρος εἶναι ὁ ἐκ λόχου Μενέλαον τοξεύσας ἀλλὰ μ Πάνδαρος.
[333]: 16 —19 † Eust. p. 418, 36 sqq.-
[334]: 29 sqq. B⟩ f. 48a ad ὤμοισιν v. 328 (id. Lp f. 88 c. l. ἀμφ’ ὤμοισιν): ὡς ἰδίᾳ μέλλοντες κινδυνεύειν ἀσψαλ ἐστερο ὁπλ ίζονται. ἠ ὡς μέλλοντες' κάμειν
[335]: *B f 49 ad ᾤμωξεν. L f. 68b Lp f. 89b. A f. 49a.
[336]: *B f. 49a ad κόρυθοϲ λόβεν. L. f. 69a, II. Lp f. 89b. Eton. (Noehd. p. 36), II.
[337]: *B (v. annot. crit.). L f. 68b. Lp f. 89b. A f. 49a.
[338]: B f. 49a. L. f. 69a. Lp f. 89b.
[339]: *B f. 49 ad ἐπόρουϲε. L. f.69b. Eton. (Noehd. p. 37 ), II.
[340]: 1 μέλλονταϲ om. I μονομαχεῖν om. τοϲ μέλλονταϲ διαναπαύεϲθαι (ανα e corr.), ultima littera verbi μέλλονταϲ multo maiore quam reliquis litteris forma appIυta, ut vacuum quod ante διαναπαύεϲθαι spatium fuIt expleretur, Lp
[341]: προδιαναπαύεϲθαι LEt 2 εἰτα pro οὕτωϲ L 6 scholium A ita incipit: ἐμοὶ τῷ Μενελάῳ διηλονότι. ἐνόμιϲαν γὰρ τινεϲ διὸ τούτου βλαϲφημείν τὸν Μενέλαον ῥητέον οῦν ὅτι κτλ. 7 νεμεϲᾶι L. οἰδεν A οἰδέ τε Lp 8 νεμεϲϲᾶ A L 11 καὶ om. Lp 12 εἴη om. BLp 13 schol. B⟩ superiori schol. (ἄλογον τὸ μὴ κτλ.) signo scholii finiti eraso ita subiungitur, ut cum eo cohaerere videatur: etiam Lp cum superiore cohaeret A inc.: διὰ τί δὲ ὁ μεν ., L: διὰ τί φηϲιν ὁ μὲν. ξίφοϲ Lp 14 ἢ ὅτι A τῷ λογιϲμῷ corr. in τὸν λογιϲμὸν B⟩ τὸν λογιϲμὸν Lp τῷ κινδύνῳ τὸν λογιϲμὸν ἐκπλαγείϲ L. τῷ κινδ. τὸν λογ. ἐκκλαπείϲ A 15 ἕλληναϲ ϲἕλλη B⟩ Lp ⟩ ἐκλῦϲαι B⟩ L. Lp πάνταϲ ἑλλη ἐκλῦϲαι A ἑλκύϲαι corr. Bekk. 16 ἐκϲεϲωκει L. 18 τῷ ἑαυτοῦ ξίφει L. 19 ἀπογνοίην L. 20 ἶϲον Lp τοῦ ὑπεκϲτ. Lp 21 ἀξίωϲ om. L. 23 εἰϲ τὸ αὐτὰρ κτλ. LΕt 24 ἔγχει χαλκ. om. LEt φηϲιν pro φαϲιν Εt δυνατόν φηϲιν L
[342]: πρανεκτήσαντο ἑαυτοὺς τῇ τῶν ὅπλων ἀνέσει (κοσμεῖ δὲ αὐτὸν κτλ. quae huc non pertinent).
[343]: 6 —8 Cf. Paris. 2556 ap. Cram , A. P. III, 160, 17.
[344]: 9 — 22 Cf. Porph. E 20.
[345]: 23 sqq. De diple ν. 380 Aristonicus: ξητεῖται ποίῳ ἔχχει κτλ.
[346]: B f. 49b ad καλκεἰῳ. Lp f. 89b c. l. χαλκείωκεν
[347]: B f. 49 ad αὺτὴ. Lp f. 90a c. l. αὐτὴ δ’.
[348]: *B f. 49ᵇ ad δευὺν. L f. 69b, II. Eton. (Noehd. p. 37), II.
[349]: *B f. 50ᵇ ad τραπείομεν
[350]: 1 καὶ ante ἠίχθη ins. LEt 4 ἀπολόμενον B, ἀπολλύμενον I. Et 5 οὐ κατεκ. B⟩ LEt; ο Vill 7 ειρ verbi διαχειριϲόμενοϲ in ras. B⟩ 9 προαγωγὸν, ωγὸν in ras., B⟩ 11 ἀκρ.αϲίαν, littera inter ρ et α erana, B⟩ 14 διαχρίϲηται, ϊ post ρ in ras, ει supra χ script., B⟩ 15 φηϲιν LΕt 15.16 τῆϲ ἀφροδίτηϲ LΕt. 16 δειρὰν Εt λύϲιϲ om. L 16.17 πολλαχοῦ γὰρ π.LEt 17 τεκμαιρόμενοϲ LEt 18 ἐπιφάνηται lt 19 ἴχνια γὰρ μετ. LEt 22 L. in lemm.: ἀλλ’ ἄγε φιλὐτητι τραπείομεν εὐνηθέντε
[351]: 4 Solutio ἀκὸ τοῦ- καιροῦ A ristarchi est (v. Ariston. h. l.).
[352]: 15 —21 Versus 396 — 418 obelo notati erant. lnter alias causas Aristonicus affert (A v. 395]: πῶς γὰρ χραιᾳ παλαιγενεῖ εἰκασμἐν περικαλλέα δειρὴν εἷχε καὶ ἄματα μαρμαίροντα καὶ στήθεα ἱμερόεντα
[353]: † B f′ 49ᵇ ad ἐνόησε v. 396 (id. Lp f. 90a c. l. ἐνόησε, L f. 69b): καὶ μὴν χραῒ πκρεικασθεῖσα ἦν. ἀλλ’ ἔθος τοῖς ἡμιθέοις τοὺς θεοὺς ἐπιυινώσκειν, ὡς Αἴσα τὸr Ποσειδῶνα. Addit L. iqui verbis ὡδ Ποσειδῶνα caret): οὐδὲν δὲ ἄτοπον γυμνὴν ψαίνεσθαι τὴν θεόν· Ἑλένῃ γὰρ ἧλθε γνωρισθῆναι, κρύτεραι δὲ ταῖς Τρωάσιν (eadem verba in B, ad ἱμερόενται, et Lp, c. eod. l., novum schol. efficiunt), quae haud scio an et ipsaex integra Porph. quaestione fuxerint.
[354]: 17 Cf. A f. 165 N 70 (id. L. f. 27a). . . . πῶϲ δὲ. ψησίν, ὁ Ποσειδῶν οὐκ ἔλαθε τὸν Αἴαντα ⟨ὁ Ποσ. post τὁν Αἴαντα coll. L⟩ ; καὶ ῥητέον ὅτι ψαντασίαν τινὰ παρέχει τὸ θεῖου ἑαυτοῦ.
[355]: 22 sqq. B⟩ f.50b ad ψιλότητι Γ 441 (id. Lp f. 91a c.l. ψιλότητι): πῶς, φασί, μετὰ τοσαύτην αἰσχύνην ὀργᾷ ; ἐμψανίζει οὖν τὴν πρόξενον ἁπάντων τῶν κακῶν SCHRADER, Porphyr. Qu. Hom .
[356]: L. f 71ᵇ, II. Lp f. 91a. Eton.(Noehd. p. 38). II.
[357]: *B f 47a ad Ἀλέξανδροϲ v. 281.
[358]: 1 ἄϲωτον Εt 2 huic versui in marg. B⟩ adscrpt. Ἀριϲτοτελ. 3 ὅτε μὴ ἐξῆν ἢ φοβῶνται LEt 4 μὴ οὐχ ἐξ. Kamm. p. 37 δὲ ante τότε L 5. 6 οἱ δὲ — ἀφαίρεϲιν et 12 — 15 ἵνα δὲ — γενομένου a Porph. abiudic. Kamm. 7 ἐρύϲατο B L Lp, ἐρύϲαϲ Et 8 μεταβάλλουϲα LLp, μεταβάλουϲα B⟩ 10 ἔρωτα L ἐπιτάττεϲθαι L 11 τὴν om. DLp 12 γινομένην L ὁ ἀλ. L 14 χαρ. δὲ διὰ τ. LEt
[359]: αὐτοῦ λαγνείαν. ἀνακτώμενος Ἑλένην προσποεῖται αὐτῆς ἐρᾶν, ὑπονοῶν ὁρυί- αὐτὴν ἐφ’ οἷς ἐκδοῦναι τῷ πολεμίῳ ἔσπευσεν. ὅτι. ὧν στροίμεθα ἄν τούτων ἐρῶμεν.
[360]: 16 sqq. Cf. Porph. Γ 276.
[361]: L f. 73a, II. Et. (Noeh. P. 38). II.
[362]: *B f. 273ᵇ ad ἀνηρείψαντο L. f. 428b, II.
[363]: 27— 34 Scholum e quaestione nunc quidem deperdita excerptum. Cui Θ 230 (v. Lehre, Ar. p. 366) potius quam L 1 orginem dedisse videtur.
[364]: 36 sqq. Tria quae h. l. edidimus scholia inter se cohaerere liquet. Quod
[365]: A f. 51a c.l. πότνια ἰβη. Cf. Cramer, An. Par ΙΙΙ, p. 161.
[366]: A l.c. *Β f. 51 ad Ἥβη L f. 72b. Lp f. 91a. Cf. Par. l. ϲ.
[367]: 14 φηϲιν A 10 17 εὐοικονομήϲω ἀπέϲτη A: corr. Bkk. 19 initium scholii superiori schol. signo (: —) interposito subingit A B⟩ Lp ita inc.: διὰ τί ἡ μὲν Ἥβη τοῖϲ πᾶϲι θεοῖϲ διακονεῖ, ὁ δὲ Γανυμήδηϲ μόνῳ τῷ Διί L. autem ita: ἀπορία ἐζἡτηται καὶ διὰ τί μόνῳ κτλ. ut A 19 20 λύϲιϲ. ῥητέον ὅτι ἅπαϲιν ἡ Ἥβη διακονεῖ ἐπειδὴ L ῥητέον οὖν ὅτι ἐπειδὴ τὸ θεῖον B⟩ Lp 20 ὅτι ἐπεὶ A. 21 ἀβροϲία om. codd ; add. Bkk. 22 γαννυμίδηϲ L. (ut 19 et 24) ὁ δὲ γαννυμήδηϲ ὑπ. B Lp 23 ὁ ante πρῶτοϲ om. BLLp μόν. δὲ ὁ ν. BLLp ἔχει οἰκεῖον BL Lp 24 γάνυϲθαι B⟩ L Lp post ὁ γαννυμήδηϲ (sic, ut h.l etiam A) add. B⟩ Lp: ἡ δὲ Ἥβη ὡϲ λέγεται Ἥραϲ ἐϲτὶ θυγάτηρ.
[368]: h. l. potius quam ad P 234 contulimus propterea factum, quod scholium secundo loco positum a versu cui in codd. adscriptum est divelli nequit.
[369]: 13 —18 Male excerptum schol. I. f. 72b: ἐζήτηται δ δι’ ἥν αἰτίαν Γανυμήδης ⟨γανυμίδης cod.⟩ οἰνοχόος οὖς τοῦ Διὸ πᾶσιν ὑπηρετεῖ. λύσις· ἔνιοι μὲν οὖν φασι ὡσ σκέψεως περὶ τῆς Ἰλ ίου πορθήσεως γενομένης εύοικονμήτως ἄπεσι τοῦ συνεσρίον, ἵνα μηδὶν ἐναντίον γένηται διὰ τὴν πρός αὐτὸν χάριν, ἤ μόνῳ δείξῃ τι οἰκτίξεσθα (cf. Par. l. c.: εέ μόνῳ δόξει τι οἰκτίξεσθαι)
[370]: 20 Cf Porph. Θ 1.
[371]: 22 Similiter Porph. de simul ., ap. Stob. ecl. phys. I. 2, 25, et ap. Euseb. P. E III, 9: Ζεὺς οὖν ὁ πᾶς κόσμος, ξῶον ἐκ ξώων καὶ θεὸς ἐκ θεῶν. Ζεὺς δὲ x αὶ καθὸ νοῦς. ἀψ οὗ προψέρει πάντα, ὅτι δημιουργεῖ τοῖ νοήμισιαν,
[372]: B f. 51a ad L f. 73a. Lp f. 91b c. l. Τρώων πόλιν.
[373]: *B f. 52a ad ἑκών. L f. 74a, II. Lp f. 92a. Eton. (Neehd. p. 38), II. Cf. Cram ,An. Par. Ill, p. 282, 20, II.
[374]: B f. 52a ad τρεῖϲ. L.f. 74a Lp f.92a.
[375]: 9 γε om. D 13 μηδἑν codd.; μηδὲ Bkk. τῶ ἐγὼ Et 14 ἑκὼν recte correxisse Noehden. probat brevius quod infra posui scholium ; codd. ἀέκων μοι Lp 15 δέδωκα om. LEt 16 οὗτοϲ Et ἑκὼν om. LEt; ε h. v. corr. in Lp 17 οὐκ ἔϲτι μάχη Lp 18 δὲ om. L. 19 ἐνάρετον LEt 20 quae post διανοίαϲ ἔχει sequntur, in codicibus L. et Lp altero scholio continentur, quod in Lp quidem priori subingitur, in L praemittitur. Eadem num in Etonensi legatur, gantur non constat 20. 21 ὡϲ ἄν ἀδελφῇ L 21 τοῦ φιλτάτου Lp 22 θαλάττῃ L κινδυνεύειν Lp 23 ἑκώντεϲ τὲ καὶ ἄκοντεϲ Lp 24. 25 ἀπόλλουϲι BLp
[376]: 9 sqq. † A f. 52a Δ 43 (c. lemm. δῶκα ἑκῶν. ἐντὸϲ ἄλλῶ ἀέκοντί γε θυμῷ, cf. Ludw. Mus. Rhen. XXXII, p. 170): βιαξόμενος, ὥσπερ o πλέοντες ἑκόντες μὲν ἀποβάλλουδι τὰ φορτία, ἵνα σωθώσιν, ἄκοντες δὲ ζημιοῦνιαι : — δοκεῖ ⟨hinc etiam, praemissis verbis ἔδωκα. θέλων, L. f, 73ᵇ c l. δῶκ’ ἀεκων corr. e δῶκα ἕκων ⟩ δέ πως ἐναντίον εἶναι τὸ ἑκών τῷ ⟨om. A, κὲ L⟩ ἀέκοντί γε θυμῷ. διὸ κ λῶὲς ὁ T ρ ὐφων, ψησί, αυναλείψας ἐντὸϲ τῷ δῶκα συνάπιει τὸ ἑκών ⟨ἀέκων L⟩, ἵν’ ᾖ ἀῶκ’ ⟨δῶμ’ L⟩ ἀἐκων ἀέκοντί γε θυμῷ. ἤ ἑκὼν ἔγώ σοι. ἔδωκα ⟨om. L⟩ ἀεκούδης μου τῆς διανοίας, ὅ ἐστι καίπερ μ βουλόμενς. Cf. Eust. p. 443,41.
[377]: *B f. 53 ad Πἀνδαρον. L. f. 75a, II. Lp f. 93a. A f. 53a c.l. πίθοιο Eton. (Noehd. p. 39), II.
[378]: *Β f. 52b ad εὗρε Λυκάο- νοϲ v. 89.
[379]: 16 διὰ τί δὲ Ἀθ. L. 18 μᾶλλον om. A 19 καί φηϲιν ὀ ἀρ. A LEt αριϲ, suprascrpt. τ, A huic versui in marg. B⟩ adscrpt. Ἀριϲτοτλ. 21 πᾶϲιν om . A Pt 22 ϲημεῖα Et 23 ἡ τῶν ἵπ πων αὐτοῦ ἐπί οἴκ κατάλειψιϲ ⟨ει e corr.⟩ A 23. 24 καὶ et ἦν om. A 24 τὸ γὰρ ἔθνοϲ A 25 τινἑϲ δὲ οὕτ. λ. A. ἄλλοι δὲ καὶ οὕτ. λ. Et ἄριϲτον LΕt 26 καὶ τρῶϲαι τὴν χεῖρα BLEt. Correxi secutus vestigia cod. Lp, ubi post τρῶϲαι legitur τ et in rasura χρεία. A ita: ὅτι ἀρίϲτου ἦν χρεία τοῦ δυν. τρῶϲαι καὶ καταϲτ., om. τὴν χεῖρα μέρει τιϲ ἢ A. 27 ἐπιφωνεῖν LEt 28 πάνδαρον ἑλεῖν καὶ τόξ. ἀπ. L Et 29 καὶ om. A. 31 δὲ om. A εἰ ἀθηνὰ Lp
[380]: 3. 4 Res Aristarcho observata, v. Ariston. v. 52.
[381]: 16 sqq. † Paris. ap. Cram, A. P. Ill, p. 162. 9: ὅθεν οὐχὶ ἀσεβὴς ἦν, ὡϛ ἀΑρι στοτέλ ης ἀπεφήνατο, ἀλλ’ εὔστοχος.
[382]: 29 Cf. ad p. 71, 24.
[383]: L f. 75b. Lp f. 93a c. l. Λυκάονϲ. A f. 53a c. l. εἴ που ἐφεύροι.
[384]: B f. 53a ad πρωτογόνων. L f. 76b. Lp f. 93b c. l. πρωτογόνων.
[385]: L f. 76b, Π. Cf. Scorial. Dind. IV, p. 411, Π.
[386]: A f. 53a. L f. 76a.
[387]: *B f. 89b ad Πάνδαροϲ B 827.
[388]: 1 ὁ om. A ἀπεϲτάλη L ὁ μὲν Ζεὺϲ εἰδὼϲ τοὺϲ ὅρκουϲ κακῶϲ γεγ. A. 2 οὐδὲ γὰρ ἑτέρωϲ A 4 τὸν λογ. αὐτὸν τὸν τοῦ Πανδ. καὶ ὅτι αὐτὸϲ A 5 ἄπιϲτοι γὰρ Λυκάονεϲ codd., quod e coni. correxi 5. 6 ὡϲ καὶ Ἀλριϲτ. μαρτ. A 6 λύοντέϲ φαϲι A 7 πείραν L πεῖραν Lp πειρᾶν τ᾿ αἴ κε θέλῃϲιν οὐ πείθειν A 10 καὶ αἰγῶν καὶ ταύρων θυϲ. L 11 ἐροῦμεν οὖν ὅτι L 14 αἴγαϲ Lp 15 ἡβοὐλετο L 24 Πάνδαροϲ δωκεν in uno Et
[389]: 3—8 Simillimam solutionem e scholis Syriani magistri ad Platon. Rempubl. edidit Proclus, p. 377 ed. Basil. Nostra in usum suum convertit Eust., p. 447, 36, e quo cod. Lipsiensis margini interiori f. 93a altera manus adscripsit (p. 193, 36 Bachm.). Ceterum conf. supra ad p. 13, 8.
[390]: 12 †B f 2b ad ταύρωκ Α 41 (id. Lp f. 53a c. l. τκὐρων): θυσίαις ταύρων καὶ αἰγῶν ἥδεται ὁ Ἀπόλλων· ὕλη γὰρ τοῖς τόξοις τ κέρατα αὐτῶν.
[391]: 16 sqq. † B f. 53ᵇ ad κέρα Δ 109: . . . . πῶς δὲ δύνατα κέρας εἶναι δύο καὶ ἥμιαυ πήχεων ἢ οὐκ ἐπὶ ἑκατάρου τοῦτό ψησιν ἀλλ᾿ ἀμψοτέρων.
[392]: 20 sqq. † B f. 53a ad ἐσύλα Δ 105 (id. Lp f. 93b, L f. 75a) . . . . ἢ ἐντομίαν· οἱ χὰρ τέλειοι διωκόμενοι ἐντρίβονται τοὺς ὄρχεις . . . . Ιdem apposito Porphyrii nomine apud Eustathium, p. 450. Scholium transiit in Etym. M. v. ἴξαλος.
[393]: 24 sqq. Hanc quaestionem a disputatione de mira cornus ἰξάλου αἰγὸς magnitudine insuituta Porphyrium seinxisse cum veri dissimile sit, utramque una edidimus.
[394]: L. f. 53a. Lp f. 81a c.l. Πάνδαροϲ. Eton. B 827 (Noehd. p. 33). II
[395]: B f. 54a. Lp f. 94a.
[396]: Β f. 54b ad πολυδίψιον. L f. 78b. Lp f. 94b.
[397]: B f. 55b ad Tροὡων. L. f. 80a c. l. ἐπὶ Τρώων ϲτίχεϲἤλυθον. Lp f. 75b c. l. ἐπὶ Τρώων.
[398]: 1 αὐτίκα ϲύλα corr. in αὐτίκ’ ἐϲύλα Lp 2 ϲτέρνοιϲι L. ϲτέρνοιϲ Lp 3 τὸ om. Et 3. 4 λύοιτο δ’ ἄν ἢ τῇ λέξει τὸ γὰρ τῷ καὶ τόξον LEt 5 μεταφ. ἢ τῷ ἔθει εἰθίϲμεθα γὰρ oὺχ ἕν ἔχειν ὅπλον It 6 ὅπλον ἔχειν Lp 5. 6 eadem fere verba: λύεται δὲ καὶ τῷ ἔθει, εἰθίϲμεθα γὰρ οὐχ ἕν ἔχειν ὅπλον κτλ. in altero scholio B⟩ manus secιndae legιntur, quod subiunctum est scholio manus primae ad Πάνδαροϲ (B 827 ) relato: τὴν τοξείαν μετωνυμικῶϲ. προϲυνίϲτηϲ δὲ αὐτὸν κατὰ Μενελάου. τὰϲ δὲ εἰϲ ἄκρον εὐεξίαϲ θεοῖϲ ἀνατίθηϲιν ὁ ποιητήϲ. Etiam in Lipsiensi illa (λύεται δὲ καὶ τῷ ἔθει κτλ., eodem modo extra ipsam. quaestionem repetita) cum verbis τὴν τοξείαν μετων. κτλ. coniuncta unum schol. effioont 8 αὐτὴ B⟩ 15 Lp haec addit: τινἑϲ δὲ πολυδίψιον τὸ πολλοῖϲ ἔτεϲι διψῶ · ἄνυδρον γὰρ τοῦτο ὸν ἔνυδρον ἐποίηϲεν ὁ Δαναόϲ. Eadem scholio B⟩ scriptor scholiorum B⟩ in ine addidit. ln Leid. scholium supra. editum scholia excipiιnt ad v. 166 et 169 pertinentia, tum (c.l. πολυδίψιον Ἄλργοϲ ἱκοίμην ) pergitur: πολλοῖϲ ἔτεϲι διψῶϲαν. ἄνυδρον γὰρ ταύτην ἔνυδρον ἐποίηϲεν ὁ Δαναόϲ
[399]: Neque scio an iure nostro quaestioni ad ν. 88 editae eas adiungere potuerimus. Eudem certe, quae ad 8 827 leguntur: δύναται ἐπὶ τὴν τοξικὶν μεταψέρεσθαι, in quaestione supra edita eiusdem versus explicandi qratia aferuntur (p. 70, 30): ὃ σημαίνει τὴν τοξικήν. Qua in ratione Dorphyrium Aristarchum sequi e schol. A B⟩ 827 Aristoniceo apparet.
[400]: 4 Cf. B⟩ t 206 ad τόξον 0 441 (id. L. f. 328b, Lp f. 243b), ubi arcus Teucro abo Apolline donatus eodem modo explicatur, Plut. V. hom . c. 22.
[401]: *B f. 55b ad ἕαϲε. L f. 80b, II. Lp f. 96a. Eton. l.c., p. 40, II.
[402]: *B f. 57ʳ ad ἱππῆαϲ μὲν. L f. 83a, II. Eton. l.c. p. 40, II.
[403]: 9 μέϲον LEt ίππεῖϲ LEt 10 ϲτῆϲαι pro ποιῆϲαι coni. liam , p. 37 10. 11 versui in marg. B⟩ adscript. Ἀριϲτοτελ. 17 πρῶτα καὶ μέϲον Et ὕϲτερον It 19 ἐπιτιμἀτο B⟩ 20 lacuna quam statui in codicibus oblitterataest, cuius loco satis multa interodisse videntur, intur alia ea quae in scholio statim edendo de γεφύραιϲ quae dicuntur πολέμου exstant. liammer p. 38 coni.: οἱ δὲ ὅτι οὐδέν ἐπιτιμ, εἰ οὕτωϲ ἔταξε. καὶ γὰρ κτλ. Βοιωτοῖϲ (ῖ in ras. ) B; Βοιωτοὺϲ LEt ὥϲτε κτλ. in no B⟩ 24 ὡϲ εἰκὸϲ B; correxi e schol. A infra allato
[404]: 3 —7. Id. P aris. 2681 (Cram. A. P. III, p. 283, 4), II.
[405]: 8. 20 †. f. 83b ( Eton. ap. Noehd. p. 40, cf. Paris. 2681 apud Cramer p. 283, 8): Πορψυρίου· καὶ γὰρ καὶ τὸ ἱππ ῆ ας μἐν πρῶτον σὺν ἵπποισι καἰ χεσψ οὖ ψασν τακτικὸν εἶναι. οὐδένα χὰρ οὕτως τάσσειν ὡς ὁ Νέστωρ εἰσῆκται. τινὲς μὲν οὖν ψασι Βοιωτοὺς εἰρῆσθαι ⟨κεχρῆσθαι ci. Kam. l. c.⟩ τούτῳ ⟨τοῦτο L⟩. ωστε ἀπὸ τοῦ ἔθους ἡ λύσις. οἱ δὲ ἀπὸ τῆς λέξεως, τὸ χὰρ πρῶτον δηλον τὸ δεξιὸν κέρκρ, ὄπισθεν δὲ τ ἀριστερόν.
[406]: 22 sqq. † A f. 57a (L. f. 83a) c.l. ἱπ πῇ ας μὲν πρῶτα: πρώτους ⟨om. L⟩ εἰκὸς εἰρῆσθαι τοὺς ἐπί τοῦ δεξιοῦ κέρως ⟨ἐπί τό δεξιὰ μέρη L⟩ ἑστῶτα, ἄπιθεν ⟨ὄπισθεν L.⟩ ὄὲ τοὺς ἐπὶ τοῦ ἀριστεροῦ, ὧν ⟨ ὡς L⟩ εἰκὸς μεταξὺ τετάχθαι τοὺς δειλούς· ofτo γὰρ λόγον ἕξει τὸ ὄψρ κ αὶ οὐκ ἐθ ἐλω τις ἀναι χκα πολ εμίζ ⟨πολεμίζειν A rel. in uno A ⟩· ἐπὶ γὰρ μετώπου τάσσει τὴ φάλαγγα, οὺ κατὰ βάθος, μεταξὺ δὲ δὐο ὐνδρείων ἕνα κακ ὸν ἔβαλλεν (cf. p. 74, 6).
[407]: B f. 57a ad πρῶτα. L. f. 83b. Lp f. 97a c. l. ίππῆαϲ μὲν πρῶτα Eten.(Noebh. p. 41).
[408]: B f. 58a ad πύργοϲ. L. f. 84a. Lp f. 98 c. l. πύργοϲ Ἀχαιῶν.
[409]: B f. 59b ad προϲὲφη. L f. 87a. Lp f. 99a c.l. προϲέφη.
[410]: 1 ἄλλωϲ praem. LΕt 4 γέραϲ B, ad quod syll. φυ (inter text. et schol. script) signo ?? apposito ead. manus retulit 6 ἔβαλλον L. 7 μέρουϲ pro κερῶ. Et 8 ἀναγκάζονται L 9 signo scholii finiti eraso addit B: βραχὺ δὲ διαϲταλτέον εἰϲ τὸ ὄχεϲφι· κοινὸν γὰρ τὸ ϲτῆϲεν. Eadem in Lp post ἐπιτάϲϲων, in A inter schol. intermargin. legatur
[411]: 3 B⟩ 1 57a ad ἕρκο v. 299 (id. Lp f. 97. c. l. ἕοκος. L. f. 83b): ἵνα τῶν ἱππέων ὑποχωρούντων οὗτοι τοὺς ἐπιόντας δέχοιντο. μέσον δὲ τοὺς κακούς, ἕνα ⟨ὅπως L⟩ μιμοῖντο τοὺς ἔμπροσθεν καὶ ὑπὶ τῶν ὅπισθεν ἐπείγοιντο. κακοὺς δὲ ἤτοι τιὺς ἐκ πάντων ἤ τοὺς ἐκ μόνων πεξῶν· οἱ] δὲ ὅτι ἐντὸϲ τοῖς δύο τάγμασι τοὺς κακοὺς ἐμέσασε ⟨ἐμέσασαν L⟩.
[412]: 10 sqq. † Eust. p. 479, 29.
[413]: 16 Aristarchum censuisse Τρώων esse idem quod ἐπὶ Τρῶας docemur schol. Aristoniceo v. 335.
[414]: 21 † B f. 58a ad χ ’ ὁρόῳτε v. 347 (Lp f. 98a c. l. χ’ ὁρόῶτε): ἐλυδε τὸ ἔμπροσθεν ἀμψίβολον. καὶ οἱ μὲν ⟨ἕνα add. Bekk.⟩ ἀναμένουδιν, ὁ δὲ ἀνειδίξω ⟨δέκα add. Bkk.⟩ ψησίν.
[415]: B f. 59b ad αἰδεϲθείϲ. L f. 87a c. l. αἰδεϲθείϲβαϲιλῆοϲ ἐνιπήν. Lp f. 99a c.l. αἰδεϲθείϲ.
[416]: *B f. 60a ad λευκόν. L f. 88a, II. Lp f. 99b c.l. γάλα λευκόν Εton. (Noehd., p. 41), II.
[417]: 2 B⟩ f. 38ᵇ ad ἱπποδάμοιο v. 370 (id. Lp f. 98b c.l. ἱπποδάμοιο, L. f. 86a) : τὴν ὕβριν μειοῖ 6 ἔπσινος τοῦ πατρός· ἡδέα γὰρ τ]α τῶν πατέρων ἐγκώμια λεγόμενα . . . . Quae sequuntur huc non pertinent.
[418]: 3 et 5 B⟩ f 59ᵇ ad ἀμείνω v. 400 (id. Lp f. 99 c. l. άμείνω, L. f. 86b, A f. 59a c. l. ἀγορῇ δέ τ’ ἀμ είνω : . . . . . . . πιθανῶς δὲ προψυλαξάμενος ἀγορητὴν αὐτόν ψησιν, ἵνα πρὸς τὴν ἀπολογίαν ὀκνήση. διὸ οὐδὲν προσθε΄γγεται ὁ Διομήδης. Ceterum ad hanc quaestionem conferenda quae ad E 1 extr. attulimus.
[419]: 23 Cf. Porphyr. ad N 340 (*B f. 175b) adscriptus (=ζητ Vat. 9): . . . . γλαυκιόωντες δὲ οἱ λέοντες καὶ Ἀθηνᾶ γλαυκώπις ἀπὸ τοῦ γάλ ακ τος, ὅ ἐστν ἄδκ ιον καὶ διὰ τοῦτο λευκόν, ὑπ’ αύτοῦ εἴρητ † Paris. 2767 Δ 434 γάλα λευκόν; λευκὸν δὲ διὰ τὸ μ ἀποτελ εῖν σκιὰν αὐτὴν τὴν ψύσιν εἶναι (An. Par. ΙΙΙ, p. 203, 15).
[420]: 24 -28 Cf. Plut. Q. conv. VI, 9, 3
[421]: A f. 60a c.l. ἐϲθλὸν ἐνὶ προμάχοϲι ν. 458.
[422]: B f. 60ᵇ ad Ἀντίλοχ. Lp f. 100a c. l. Ἀντίλοχοϲ
[423]: *B φ. 61 ad ᾶμαρθ’. L f. 89b, Eton. (Noehd. II p. 42), II.
[424]: B f. 61a ad Ὀδυϲϲέοϲ.
[425]: 9 BB f. 85a ad ῥέοντα Ζ 172 (Lp f. 123b c.l. Ξάνθον τε ῥέοντα ): καὶ ποῖ ⟨Lp ins. γὰρ), ψγσί, ποταμὸς οὖ ῥεῖ ; ῇnτέor ἐπεὶ Ξάνθος ἐστὶ Λυκίας πόλις ἤ τὸν ἀέναον λέγει καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχοντα. μᾶλλιν τὸν ῥευματώδη. Eust. ibid., p. 634, 15: προσέθηκε δὲ νῦν τὸ ῥέοντα κατὰ Πορ ψ ύριον πρὸ διαστολὴν Ξάνθου λυκιακ ῆς πόλεως.
[426]: 19 Aristarchi eam sententiam fuisse e scholio Aristoniceo apparet.
[427]: 22 Scholium e quaestione, cuius in schol. A pars servata est, derivatum esse ex Eust. concluditur, p.498, 30 -40; puqqllo plura Vic t. (Roem.,schol.ex., p. 17 ).
[428]: L. f. 89b. Lp. f. 101a c. l. Ὀδυϲϲέοϲ.
[429]: *B f. 77a ad φίλοϲ ε 695. L f. 116a, II. Cf. Schol. a 238.
[430]: 8 L. inc.: εἰϲ τὸ ὅϲ’ ϲοι (sic) φίλοϲ κτλ. 12 καὶ ἔτι L. ϲυνδιαίταϲ cod.: Dind. coni. ϲυνδαίταϲ 13 εἰλαπινιϲτήϲ B, εἰλαπινηϲτήϲ L 14 δι’ ἔν L, 16 ἤν L. 17 καὶ τοῖοϲ codd.: om. Bekk. ἐγὼ om. B⟩ 21 ἐθελοντῆταϲ I 28 ἢ μετὰ codd. 30 ἐλυπήθη B⟩ εἰ om. L; id. lin. 31 ante ἀπώλετο ins ἢ
[431]: 3 Aristarchi sententia, nam schol. A intermg. diplam codici appictum ita. explicat: ἅτι συγχεῖται τὸ τῆς τάξεως διὰ τὴν τοῦ πολέυον ταραχήν. Idem aliis locis (v. Lehrs, Ar. p. 116) ἑταῖρος eadem qua Porph. (pro συνερυός ratione accepit. Ct Hes. v. ἑταiροt et ἑταῖρον.
[432]: 8 sqq. Ηuc retuli propter p. 76, 32.
[433]: 9 — 11 Transierat servato Porphyrii nomine in cod. Barocc. 162 ad A 179 (An. Ox. lV, p. 408, 26). Quod ad rem attinet cf. Apoll. v. ἑταῖροι· ψίλοι Hesych.: ἑταὶρος· ὁ ψίλος.
[434]: B f. 61b ad χώρηϲαν. L f. 90a. Lp f. 101a.
[435]: B f. 62a ad Αἰνόθεν. Lp f. 101b.
[436]: B f. 62ᵇ ad Διομήδεϊ. L f. 91b. Lp f. 102a c. l. ἔνθ’ αὖ Τυ- δείδῃ Διομή δεϊ.
[437]: 1 φύξιν, ὑ e corr., B⟩ 3 φύξα L 20 ἀλλὰ τῷ Δ. L ἀνατίθεται A. 22 φιλότιμοϲ ὡϲ A ὑπὸ τῆϲ τοῦ Ἀγ. L. 23 ἐπτέρωται, in marg. ab ead. man ανε, Lp θυμὼδειϲ A, θυμοοιδεῖν L. 25 νέων A, cui quae sequuntur desunt 27 ὑπεροψίαν L
[438]: 15 sqq. Rem neque verba spectanti cum quaestione H orphyriana ad B⟩ 844 sqq. edita coniungendum est.
[439]: 25sqq. Verba inde ab ἧττον corruptissima et ut videtur laenis hiantia co- dices secutus edidi. Dt quo modo δέος Ἀχιλλέως Aiacem ad maiorem virtutem impulerit versibuxsupra commemoratis explicari possit, quidnam ὅρκων ὑποψία vel ὑπερψια sibi velit et cuinam adscribatur haereo.
[440]: 27 sqq. Si non ad Minervae sed ad AAgamennonis (v. 9) hortationem spectant, scholium cum quaestione ad Δ 401 edita iungendum est sed verba corrupte tradita iudicium constare non sinunt.
[441]: B f.2b ad κρατόϲ. lade a lin. 9 (εἶωθε) etam B f. 153b ad πυρὸϲ Λ 596 (B2) et L ibid. f. 243a.
[442]: A f. 62a c.l. ἀκάματον. L f. 92a. Cf. Cramer, An. Par. III, p. 9. 165.
[443]: *B f. 63a ad ἀπόρουϲε. L f. 92ᵇ c.l. Ἰ Ἰδαῖοϲ δ᾿ ἀπόρουϲε. Lp f. 102b et Α f. 62b c. eod. l.
[444]: 27 καὶ τούτου τοῦ τόπου ὁ Ζ. A πεποίηκεν ὁ ποιητὴϲ τὸν Ἰδ. A 28 A. post φεύγειν ita: ἠδὐνατο γὰρ μᾶλλον ἐπὶ τοῖϲ ῖπποιϲ ἀλλὰ ῥητέον ὅτι, L: δυνατὸν γὰρ μᾶλλον ἐπὶ τοῖϲ ῖπ ποιϲ φυγεῖν, ἀλλὰ ῥητέον ὅτι κτλ. . 29 τὸν ἀδελφὸν A 30 εἰϲ φυγὴν ἐτράπη A 31 τὸν Διομ. φίλ. Lp 32 ἐπέϲπειϲε B, ἔϲπειϲε A (?), ἐπέπειϲε Lp, ἀπέϲπαϲε L, ἐπέϲτηϲε Bkk. ταραχθῆϲαι A 33 τὸ ϲοφ. A καὶ ὁ Ἀι. A.
[445]: 5 B⟩ f 62a ad πῦρ (v.7): πῦρ ἐνταῦθα τὴν λαμπηδόνα καλεῖ.
[446]: 15 —17 Cf. Porph yr. quaest. Vatic. 3 (= *B Z 359): . . . καὶ κορυθαίολος οὖν ὁ συνεχῶς κινῶν τὴν κόρυθα
[447]: 27 sqq. Cf. Eust. p. 516, 22 sqq.
[448]: B f. 63a ad παρ ὄχεϲψι. L f. 93b. Lp f.102b c. l. παρ δχεϲψι.
[449]: B f. 66a ad L. γιγνώϲκων. L f. 99a Lp f. 150b c. l. ἀϲπίδι γινώϲκων.
[450]: Lp f. 107a c. l. τῆϲ γάρ τοι γενεῆϲ.
[451]: Lp f. 107a c. l. λάθρη Λαομέσοντοϲ.
[452]: A f. 68 c.l. βέλοϲ δ᾿ ἴθυνεν Ἀθήνη καὶ τὰ ἑξῆϲ. L f. 102a. Lp f. 107b c. l. τὸῦ δ’ ἀπὸ μὲν γλῶϲϲαν.
[453]: 1 ἀγόμενοϲ B⟩ LLp post κόρυθοϲ AL. ins.: καὶ τῆϲ παρούϲηϲ ϲυμρορᾶϲ 2 τῷ παρόντι ξίφει AL 24 ἐζήτηται L μὲν om. L. 26 τὴν πτῶϲιν Lp Ἀθηνᾶ om. Lp 27 αὐτὸ om. Lp ἧ δυν. ῆν L ἐπειδὴ A 28 ἐτρώθη L 29 ῥηνὸϲ A γλῶτταν L. 30 ἀνομάλοιϲ A.
[454]: 1 Cf. Porph. Γ 370.
[455]: 3 sqq. Cf Nicanor (schol. A).
[456]: 18—23 Quod codicis B⟩ scholia huc pertinentia non exstant e conditione fol. 68. 69 ( E 259 3—55) explicaturi v. Hiller ap. Fleckeis. XCVII,p. 803.
[457]: 24 sqq. B⟩ f. 68 ad βέλος δ’ ἔθυνεν (ab eo qui textum utriusque folii scripsit exaratum ; id. L. f. 102a): δητοῦσι ⟨τινες add. L ⟩, πρ τοῶ Πανδάρου τῷ δόρατ πεληότος κ ατὰ τὸν ἀψθσλμὸν τὲ δόρυ ἐξῆλθε διὰ ⟨κατὰ L⟩ τοῦ γενείου. ῥητέον οὖν ὅτι Ἀθηνᾶ μείξων ιὖσα καὶ ὑψηλοτέρ ἄνωθεν κατενεχθῆναι ἐποίησε τὸ δίρυ, ῥῖνα παρ ὀψθαλ μόν, καὶ οὕτως λευκοὺς διεπέρησεν ἀδόντας.
[458]: Lp f. 108a c. l. ἀμφὶ δ᾿ ἑὸν (v. 314.)
[459]: *B f. 65a ad v. 132. Lp f. 104b. L f. 96b.
[460]: *B f. 69b ad οὐ γὰρ ϲῖτον.
[461]: 1 τόποιϲ om. Lp 1. 2 ὥϲτε κτλ. prohis Lp ita: ἔτεμε δὲ τὴν γλῶϲϲαν αὐτοῦ, ὅτι ἐπιώρκηϲεν καὶ ὅτι δι᾿ αὐτῆϲ ἐμεγαλαύχει 2—3 ὅτι — ϲυνεκ. nov. schol. A δηλωθείϲ A, δειλιάϲαϲ L τὴν ὁρμὴν τοῦ ἥρ. ἄλλοι φαϲὶ ϲυνεϲ. L
[462]: 4 sqq. Veri simillimum est brevia scholia quae ad v. 315—41 congessimus inter se cohaerere et e quaestIone derivata esse a Porphyrio de pugna Diomedis et Veneris instituta. Cf. Porph. Ζ 129. Qui factum sit, ut nostro loco ampliora. cod. B scholia non exstent, v. ad p. 80, 18.
[463]: 8—11 Lp f. 108b c. l. ἀμβροσίου (v. 338): καὶ πῶς αὐτὸν προβάλλεται; οὐχ ὡς ἄτρωτον ἀλλ᾿ ὡς ἀψανείας ποιητικόν. Διομήδης δὲ ὁρᾷ αὐτὸν ὑπὸ Ἀθηᾶς ἐνερυούμενος.
[464]: † A f. 68b c. l. πρόσθε δέ ο (v. 315): . . . . οὐχ ὡς ἀτρώτῳ δὲ περιβάλλεν τὸν πέπλον αὐτῷ ἀλλ᾿ ἵνα κρύψ αὐτόν (id. L f. 103a, nisi quod αὐτὸν τὸν πέπλου).
[465]: 12 sqq. † A f. 64b c. l. ἀτὰρ εἴ κε (v. 131): . . . . κατὰ χεῖρα τιτρώσκεται ἡ Αφροδίτη, ὅτι χειρὶ λαβομέν παρήνει τῇ Ἑλένῃ (rel. v. ad lin. 15). Sim. Paris. ap. Cramer. III, p. 166.
[466]: 15 καὶ ἄλλωρ — ἀκούσασα ex ampliore aliquo scholio male excerpta esse, schol. A v. 131 docemur (I p. 203, 30 sq. Dind.): . . . . . καὶ ἄλλωρ. ἠρέθιοτχι ἀκύουδα πρακτικη ψρόνησις καὶ ⟨om. A⟩ καταψρονεῖν τὸν Διομήδη ἡδονῶν παρασκευάξε (cf. B, III, p. 236, 32 Dind.). Quae cur item ad Porphyrium referantur causa non adest.
[467]: 16 sqq. † Eust. p. 554, 2 (exscript. in cod. Par. 2767, ap. Cramer., . p. 209): ἔνθα σημείωσαι ὅτι ἐν τῷ οὐ γὰρ σῖτον ἔδουδι δεὶ κατὰ τὸν Πορψύριον προσυπακούειν τὸ ἀλλ᾿ ἀμβροσίαν κτλ.
[468]: Lp f. 108ᵇ οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσ᾿; καὶ μὴν πολλὰ τῶν ξώων οὐ σῖτον ἔδουσιν, οὐ πίνουδιν οἶνον, καὶ οὔτε ἄναιμα οὔτε ἀθάνατά εἰσι. δεῖ τοίνυν προσυν SCHRADER, Porphyr Qu. Hom
[469]: B f. 70a ad πολλὰ. Lp f. 109a c. l. πολλὰ λιϲϲο· μένη.
[470]: Lp f. 110a c.l. ταῦτα δ’ Ἄρηι.
[471]: B f. 71ᵇ ad δῖοι Ἀχαιοι. L. f 180a. Lp f. 110b c. l. ἀμψὶ δ’ ἄρ’ εἰδώλῳ δᾐουν ἀλλή λων.
[472]: *B f. 72a ad L f. 108a, II.
[473]: A f. 51a c.l. χρυϲέῳ ἐν δαπέδῳ (Δ2). L. ib. f. 72a.
[474]: B⟩ f. 73a ad νεφέλῃϲιν.
[475]: Bf. 73a ad νεφέλῃϲιν Β f. 73b ad ἦ. L f. 110b. Cf. schol. θ 186.
[476]: 14 τὸ λαιϲήιά τε πτερόεντα ἄλλοι ἄλλωϲ ἀποδ. ἐγὼ δέ φημι ϲάκη λέγειν τὰ χειροϲκοὐτερα (? ) κοῦφα ἤτοι ἐλαφρά, λαιϲήια δὲ εἰρῆϲθαι τὰ ἐντὸϲ τῇ λαιῇ βαϲταζόμενα, ὥϲ ποτε ἔφη κτλ. L 16 μικρὰ ἀϲπιδίϲκια om. D 18 πτερόεντα δὲ ὅτι κοῦφα ἦν ὡϲ πτερά· τῷ δ’ εὐτε κτλ. L 21 post δαπέδῳ add. L: καὶ οὐρανὸν ἐϲ πολύχαλκον μὲν post ὅταν om. L. 22 ὅταν — χρυϲοῦν om. L
[477]: ακούειν τὸ οὐ σῖτον ἀλλ ἀμβροσίαν , οὐ πίνουσιν οἶνον ἀλλὰ νέκταρ. Eadem in cod. Parisino 2556 ap. Cramer., p. 166, mixta legatur cum altero col. B⟩ scholio (ap. Dind. Ill, p. 247, 13 —16), quod huc non pertinet
[478]: 16 Eust. p. 570, 31: Ἡ ρωδι ανὸς δέ ψησι καὶ άντα τό κατὰ μάχην σκεπαστήρια λαισήια λέγεσθαι διὰ τὸ ἐντὸϲ τὲ λαιᾷ ψέρεσθ (cf. Lentz l, p. 361 , 14).
[479]: 20—22. Cf. Paris. up. Cram , A . P. Ill, p. 198.
[480]: 23. ld. L. f. 110, Lp f. 112a (supra νεψέλῃσιν scrpt). 24sqq. Scholium quod h. l. edidimus vix quisquam ad Porphyrium referret, nisi in codice quodam eum auctorem prae se ferre Dindorfius testaretur (cf. Phil XVIII, p. 343); partem extremam olim Brunckius (lex. Soph. p. 723) ut Porphyrianam. e schol. MS, h. v. attulit. Neque video, cur codicum auctoritati fides deneganda sit. Nam ut Porphyrium data opera in verbi naturam inquisivisse a studiorum eius ratone alienissimum sit, nihil tamen obstat quominus statuatur, scholium fragmentum esse quaestionis nunc quidem deperditae. Cui quaestioni causam praebere potuit Υ 114, ubi Ζenodoto ἦ δ’ ἄμυδις καλέσασα θεοὺς ῥεῖα
[481]: ζώοντας scribenti Aristarchum oblocutum de verbi ἦ usu egisse Ariston. docet potuit Α 117, ita ut simili modo, quo in Apollon. lex. (v. ἦ), Etymologico M. imprimis p. 414, 52 41 5, 4; 41 5, 16 —20; 415 extr.—416, 9, quae cum schol. A A 219 congrunt), Epimerismis factum est, Porphyrius quoque varias verborum et ἤ notiones inter se comparasse videri possit. Quae coniectura si vera est, haud scio an schol. ad D 886 referendum sit.
[482]: 2 — 7 Sequi videtur Did ymum (schol. A Υ 114) Aristarchi praeceptum (Lehrs, Ar. p. 95) tradentem.
[483]: 19 sqq. Ex multarum rerum consensu, qui nostro loco cum Choerobocs ο intercedit, concludendum videtur, Porphyr h.l Herodianum sequi (v. Lentz, Herod. Il, 1. p. 326, 29; 2, p. 835, 23).
[484]: *B f. 74b ad Πυλαιμενεα (corr. e — μένεα). L. f. 112a. id. f. 113a, II.
[485]: Lpf. 113a c.l. ἐνθα Πυλοι μένεα. B f. 74 ad Πυλαιμεν (v. spr.) et Lf. 112 inde. a lin. 17.
[486]: Β f. 182a ad Πυλαιμενέοϲ N 643.
[487]: 17 secundum Dindorfium (Phil. XVIII, p. 343) ex auctoritate unius vel plurium codicum (,,nach handschriftlicher auctoritat“) quos non nominavit, verbis πῶϲ οὺν κτλ., quibus in B⟩ et L scholium incipit, praemittendum ἑτέρου εἰϲ τὸ α ὐτό. Quod si recte se habet, tamen non sufficit ad originem scholii a Porph. abiudicandam 19 οἱ om. lp ἔνθα γάρ οἱ BL Πυλαιμενέοϲ corr. e Πυλαιμένεοϲ BA 20. 21 καὶ ὁ μὲν βαϲιλεὺϲ οὺτοϲ δὲ ἄρχων B⟩ L. καὶ ὁ μὲν ἀρχηγὸϲ ὡϲ ἴαϲοϲ ναύταρχοϲ μὲν ὸ δὲ βαϲιλεύϲ Lp 21 διὸ καὶ ἡ πλείων ϲπουδὴ ἐκεῖϲε γίνεται Παφλ. καὶ Ἀλεξ. B⟩ L, qui reliquis carent 23 Lp add .: Πυλαιμένεα δὲ ὡϲ Διομἡδεα 24 scholio L praemittitur: ζήτει ἑτέραν ἀπορίαν ϲυμβαλλομένην ἐνταῦθα εἰϲ τὴν Ἰλιάδα τοῦ ε ′ τὸν ϲτίχον ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην (?) ἀτλαντοϲ Ἀλρηι, tum inc.: ἔνιοι δὲ τοῦτον
[488]: 6 sqq. Temporibus Aristarcho iam superioribus huius dificultatis solutiones quaesitas esse diple docet versui B⟩ 851 apposita, ad quam ita A ristonicus: ὅτι. οὗτός ἐστι πυλαιμένης περὶ οὗ π ολλοὶ τῶ ν ἀρ χαίων ἐξ, τ ή κασιν. enodotum eam ob caussam in rhapsodia N Κυλαιμένεα scripsisse pro Πυλαιμένεα praeter fragmentum cod. A a Dindorf νοι. I, p. 1 editum Eustathius (ad Ν, p. 953, 29) auctor est, cui si fides haberi potest, iam ante ⟨Ζenodotum difficultatis vitndae caussa N 658 de anima H Pylaemenis insepulti intellectus est, unde haud scio an recta lin. 11 supra editae interpretatio petenda sit.
[489]: 17 Cf. ipsum Porpb yr. I init.
[490]: 24 sqq. † A f. 176ᵇ ad N 658. 59 (id. L f. 290a: ἐρ τήτηται πῶρ ἀνωτίρω ἀν-
[491]: L. f. 290a Lp f. 220b c. l. υίὸϲ ἐπλτο Πυλαιμένεοϲ.
[492]: B f. 74b ad κόρϲην. L f. 113a. Lp f. 113a c. l. ξίψει ἤλαϲε.
[493]: B f. 75 ad υίωνόϲ.
[494]: 1. 2 ἔνθα Παφλαγόνων om. L 3 Ϲχέδιοι B⟩ 8 —12 ὀ μὲν ὑπὸ — βάρβαροι τρεῖϲ om. L 9 ἀναιρούμενοϲ post Διομήδουϲ Lin. 8 Lp collocat 10 ἐϋ· ϲώρου ὁ μὲν Lp 14 ἀναιρούμενοι Lp μελανίποδεϲ L 15 ἐμπεϲὼν L 16 lacunam cuna, cuius in codd. vestigium non exstat, ita fere explenda: ὁ μὲν ὑπὸ Τεύκρου ( Θ 274) ὁ δὲ ὑπ’ Ἀχιλλέωϲ Φ 210). Ὀέλτιοι δύο. Quae sequntur ita corrigen- da: ὁ μὲν ὑπ’ θὐρυάλου (z 20) ὁ δὲ ὑφ’ Ἕκτοροϲ (Λ 302) 2 praemittitur in codd.: ταχέωϲ ἄμφω ἐδήλωϲε· τὸν μὲν γὰρ ϲμεν διὰ τοῦ καταλόγου, τὸν δὲ νῦν ⟨om. Lp⟩ γνωϲόμεθα. Pergit Lp: πῶϲ δὲ ϲυγγ. όντεϲ
[495]: ῃρημένος ὑπὸ Μενελάου ὁ Πυλ αιμένης τὰ νῦν δύναται ἀκολουθεῖν τῷ παιδὶ καὶ κλ ακίειν. ἔστι δὲ λέχ ειν ⟨ῥητ έον οὖν L⟩ ὅτι δὐο Πυλαιμένεις Παψλαυόνων ἡγε- μόνας συνίστησιν ὁ ποιητής, ὡς Αἴσντας δύο καὶ Εὐρυβάτας δὐο κήρυκας τὸν μὲν Ἀυαμένουος , τὸν δὲ Ὀδυδδέως ⟨ὀδυσσέος A ⟩. ἔνιοι δὲ πιθανῶς μεταγράψουδι μετὰ δ’ o ὔ σψι ⟨σψίαι L⟩ π ατ ὴρ κίς δάκ ρνα λείβ ων ⟨A nonnulla nulla addit aliunde illata ⟩.
[496]: 1 sqq. Aristarchum homonymias notasse diple apposita πρὸς τὰ περὸ πυλαιμένους res nota, v. e. c. A B⟩ 837 Ariston.
[497]: 3 † B f. 32a ad Σχεδίος Β 517 (id. Lp f. 75b, c. l Σχέδιος): δύo Σχεδίοι πχρ’ ὁμήρῳ, Σχεδίον ΙΙ εριμήδεος υἱ ὁ ν (0 515) καὶ Σχεδίον μεγα Θ ύ- μου Ἰ ψίτου υἱόν ( P 306). καὶ δύο Εύρυβάτα κήρυκες, ὁ μὲν Ἀγαμέμνονος ὁ δὲ Ὀδυσσέως. πάλιν τε δύο Εὐρυμέδοντες, ὅ Ἀυαμέμνο νος καὶ ὁ Νέστορος ἡνίοχος.
[498]: 7 Lp (f. 68a) B⟩ 184 de Eurybate: ἕτερός ἐστιν οὗτος παρὰ τὸν Ἀυαμέμνονος, ώς Πορψύρ ος. διὸ καὶ τὸ Ἰθακήσιος προσέθηκεν.
[499]: 23sqq. Cum duobus scholiis quae coniungenda videntur haud scio an etiam
[500]: L. f. 113b. Lp f. 113b.
[501]: B f. 76a ad κατ’ ἀφθαλ μῶν v. 659. L f. 115a.
[502]: B f. 78 ad πάτερ. L. f. 119a.
[503]: L f. 120a, II. Scor. ap. Dind., vol. IV, p. 411, II.
[504]: *B f.78ᵇ ad τρήρωϲι. L.f. 120a.
[505]: B f. 78b ad ἴθμαθ’ L f. 120a. Lp f. 117a c.l. τρήρωϲι πελειάϲιν.
[506]: B f. 81a ad αὐτοῦ (u e — corr.)
[507]: 2 φηϲὶ γὰρ ὅτι om. Lp 3 praemittitur in codd.: τοῦ βρόγχου 〈βρόγχμου B ⟩ διαιρεθέντοϲ καὶ τῆϲ ἀναπνοῆϲ εἰργομένηϲ ταχὺϲ ὁ θάνατοϲ ἐπεγένετο 17 scholium in cod. L. praecedenti praemisso ἄλλωϲ suboingitur 18 ἤγοῦν — πτήϲεϲι om. L 19 τὸ γὰρ — ἀπρεπέϲ om . L 20I ἀπὸ γὰρ τοῦ τρ. βαδ, L 21 βουλευομένων Lp μαθεῖν pro λαθεῖν Lp 22 ἀφανῆ γὰρ τὰ τῶν περιϲτερῶν ἴχνη καὶ Ἀριϲτοτέληϲ λέγει. ἄλλωϲ. πρὸϲ τὸ καθαρὸν καὶ ταχύ. ὅτι γὰρ καὶ ταχὺδῆλον ἀφ’ οὺ τὴν κομιδὴν τῆϲ ἀμβροϲίαϲ (μ 63) πεπίϲτευνται ⟨πεπίϲτευται cod.⟩ Lp, cf..Victor. ap. Roemer., de schol. cod. Venet. B⟩ exegeticis. p. 87
[508]: illud cohaereat, quod in B⟩ (f. 40b) et Lp (f. 82a) ad B 876 adscriptum legitur de Sarpedone: εἴασε νῦν τὸ γένος αὐτοῦ, ἵν’ ἐντὸϲ ἄλλῳ τόπῳ μνεία τούτον ποιούμ ενος πρὸς πλείονα αύτὸ ποι κιλία ἔχη. — Ceterum de pugna amborum aliter in quaestione ad z 234 (p. 97, 10) iudicatur, quae ipsum magis Porphyrium reddit.
[509]: 14 sqq. luod primum posuimus scholium casu Porphyrii nomen servavisse neque propius quam cetera ab ipsa cuius auctor fueritquaestione abesse, vix est quod moneamus.
[510]: 15 Hesych. ἴθματα· ἀρμὰς, βόiματα, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ἰέναι. καὶ ἴχνη .
[511]: 25 sqq. Veri baud dissimile est, cum hac quaestione, quae nescio an cum schol. A 117 et E 533 (ubi vid.) cohaereat, praeterea iungendum esse
[512]: L. f. 123a. Lp f. 119a c.l. ἤ τέκεδηρὸν.
[513]: *B f. 81 ad φόωϲ.
[514]: *B f. 81 ad ἐπὶ. L f. 125b, II.
[515]: 1 εἴ κεν ζὼϲ B, εἴ κε ζὼϲ L, ἥ κε ζὼϲ ἀμεν.ὲα Lp 2 post πῶϲ ins. θεὸϲ Lp ἔτι om. Lp 3 ῥητέον δὲ ὅτι κτλ. L. f. 123 praemissis verbis λύϲιϲ τοῦ ὄπιϲθεν ῥητέον οῦν ὅτι Lp ή δεύτεροϲ ή Lp 4. 5 εἰ καὶ Lp, qui ἐντὸϲ παλάμῃϲιν οὕτωϲ om. 7 addit L: τὸ δὲ ζὼϲ ἀπ ὸ τοῦ ζωόϲ, ἡ γενικὴ ζώου, Lp: ζῶϲ, ή γενικὴ ζωοῦ, ἀπὸ τοῦ ζωόϲ ἐϲτιν ἡ ϲυναίρεϲιϲ, quae in B⟩ novum schol. efficiunt 10 αὐτοῦ correxi ex αὐτοῖϲ cod. 13 ἐπὶ B L
[516]: schol. A f. 42b ad Γ 46 ( τοιόσδε ἐών): ἐνταῦθα δὲ ἐυκλίνεται ὁ δύν- δεσμος ὁμοίως τῳ κ αὶ ⟨τὸ κs cod.⟩ Λ πέρτῃ α ὐτ ν ὁδὸν ἄγγελ o ἔλθω (π 138). καί μοι δοκεῖ ἰδοδυναμεῖν τῷ εἴ. λέγω δὲ τὸ τοιοῦτον εἰ ἤδ δάψα οἶδε περίψρων Πηνελόπεια ⟨ω 404, e corr. Lehrsii, quaest. ep., p. 60, nisi quod pro posuimus εἴ). Quae verba Porph yrium potius quam Nicanorem , cete- rum a mira ea particulae interpretatione non alienum (v. Friedl., Nic. p. 32), repraesentare, etiam Lehrsius l. c. censuit. Videntur et hoc et quod supra edidimus scholium ex uberiore quaestione, qua non solum de B 886 et Γ 46 sed etiam :π 138 et ω 404 Porphyrius egerit, excerpta esse. Schol. h. l. editum Eunt. E. p. 618, 5, ante oculos habuit (cf. end. Γ, p. 407, 18).
[517]: 13 sqq. Hacc non huius loci occasione oblata a Dorphyrio disputata sed ad alium locum pertinentia casu huc translata esse admodum veri simile videtur. Cum in scholio ad Z 273 servato Porphyrius commemoret, nonnullos praepositionem ἐπί ( et aliis locis et 52 (ἡ μὲν ἐπ’ ἡστο) ita explicavisse ut παρε significare statuerent, concludat aliquis, uboeriorem olim eo loco quaestionem exstitisse; in qua Porphyrium illorum opinini oblocutum ea quae h.l. legantur attulisse. Ιdem statuerit quis de versu Α 314 (Ὄσσαν ἐπ’ Οὐλύμπου μέμαοκν Θέμ εν), ubi item fuisse qui ἐπί idem esse vellent atque παρ Epimer. Oxon. l, p. 144, 26 docent. Accedit quod non solum de λ 314. 15 το λ υτικ ού in. nivernum, sed de v. 316. 17 certe nominatim Porph yrium egisse Eust. perhibet (p. 1687, 29. 32, cf. schol. B⟩ Q). Nibilominus incertiora haec sunt· itaque praestat frustula illa suo quodque versui adscriptum edere.
[518]: Idem scholium forma paullo breviore ad ϛ 305 in cod E legitur: ἡ δ’ ἡσται
[519]: B f. 81b ad L. f. 125b. Lp f. 120a c.l. ἀλλά οἱ οὔτιϲ.
[520]: B f. 82ᵇ ad ὅντινα (spir. in ras.) L f. 126b. Lp f. 121a c.l. μηδ’ ὅντινα γαϲτέρι.
[521]: 2 ἤ, in ras., suprascrpt. γ) παρὰ τὸν βωμὸν . . . . . . . . . . . (14 fere litt. eras.) ὅτι κυρίωϲ κτλ. B⟩ 4 ἔχων ὑψηλὰ f. Ὁδυϲϲεὺϲ αὐτὴν ἄγει L. 6 δ’ ἄν βωμοῖϲι L. 7 χρηϲάμενοι L 7. 8 ἡ δ’ ἧϲθαι L. 8. 9 ὑψηλοτέραϲ ούϲηϲ L. 11 ἡ προϲθ. κάλλιϲτον τοῦτο καὶ β. ὑπάρχον ἐξευτελίζειν ὡϲ οὐ κακὸν καλόν. καίτοι κτλ. Lp 12 ἐχρῆν μᾶλλον Lp 13 τοῦτο L Lp προτρεπόμεθα Lp 14 ὡϲ τ’ οὐδ’ ἐκ. Lp 16 ϲυνάπτειν. ἀρετῶν γὰρ Lp 17 ἐπίορκοϲ Lp 19 αἰϲυτὰ pro μιϲητὰ L τῷ βαϲ. ἤθ. Lp 20 θηριότητοϲ L ὧν (spir. et acc. in ras.) B⟩ 21 κἀν spir. eras. B⟩ ὅθεν καὶ L 23 ἢ ψοβ. om. Lp 24 αὐτοῖϲ L 24. 25 λεκτέον δὲ ὅτι εἰ μὲν ἐλέγετο ταῦτα πρὸ τῆϲ ἐπιορκίαϲ ἔγκλημα ἄν ῆν, ἐπεὶ δὲ Lp
[522]: ἐπ ’ ἐσχάρῃ] οὐ σημαίνει τὸ παρὰ τὴν ἐχάραν, ἀλλ’ ὡς τοῦ θρόνου ὑψηλοτέρου ὄντος τοῦτό ψησι. τοιοῦόν ἐοτι καὶ τὸ πά ντας μ ὲν ψι λ ἐεσκεν ὁ δῷ ἔπι oἐκία ναίων. οὐ γὰρ ⟨Buttm., cod. οὐδὲ ⟩ τἐ παρὰ τὴν ὁδὸν οἰκῶν σημαίνει, ἀλλὰ δηλοῖ ἐντὸϲ τούτοις τὸ ὑψηλὸν ἀπὸ τῆς γῆς. ἐπεὶ τοίνυν ἐστὶν ἡ οἰκία ὑψηλοτέρα τῆς γῆς, καὶ ὁ ἐντὸϲ αὐτῇ οέκῶε ἐπάνω οἰκεῖ τῆς γῆς.
[523]: 2 Pro παρά h. l. ἐπἰ accepisse Aristarchus videtur. Cf. infra ad Z 273 et praeterea schol. B⟩ f. 14 ad πολύμητις A 440 (id. Lp f. 61ᵇ c. l. πολύ- μητις . . . . . ἡ δὲ ἐπί ἐστιν ἀντὶ τῆς παρν.
[524]: 11 sqq. Cf. Eust. p. 622, 14 sqq.
[525]: *B f. 83a ad Ἑκτορ. L f.128a, II.
[526]: B f. 83a ud φρονέειν.
[527]: 1 οὐκ ἐπαχθὴϲ (corr. ex ἐπαχθει) Ἀγαμέμνων Lp 2 τὸ δὲ μὴ δὲ γένοϲ Lp ἐπιλιμπάνεϲθαι (ι post λ in ras.) B 3 γοῦν (supra ου alqd. eras.) B⟩ οὖν pro γοῦν L ϲχεδὸν οὺν ὑπὲρ τῶν θεῶν ὁρίζεται Lp 3. 4 πρὸϲ τοὺϲ ἀρχομένουϲ Lp 4 post ἀντιπάλοιϲ Lp: καὶ αὐτίκα ἄν ἐξείποι Ἀλγαμέμνονι, βαϲιλεὺϲ γὰρ ἀγαθὸϲ κρατερόϲ τ’ αίχμητήϲ 6 Ἕκτορ (ο in ras.) B⟩ 14 περικέκλειϲται Bkk.; codd. παρακέκλιται 16 ή ante ἰθὺϲ et οὑν om. L 18 καὶ μάχεϲθαι B, τοῦ μύχ. καὶ τοῦ φρ. L.
[528]: 3 Eust. z, p. 624, 30: οὕτω βαρὺς ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐπιόρκοις ἐχθροἴς ὁ τοῖς ἀρχομένοι πρᾷος.
[529]: 14 †A f. 82α c. l. ἐχκέκλ ταί (z 78): ἐπϲκ ειται, ἔγκειται, ἐμπέπκται, ἐντὸϲ τ ὑμετέρα ψροντίδι περικ ἐκλεισται ἡ εοτηηφ(x τῶν πραυμάτων.
[530]: 16 A interm. z 79 c. l. πᾶσαν ἐπ’ ἰθύν· εἰς πᾶσαν ὁρμήν.
[531]: 19 sqq. Ad Porphyrium referendum videtur. cum Eustathius Z, p. 626, 26, verba quae initio scholii B⟩ leguntur ita aferat, ut ex eodem fonte petita esse appareat inde verba scholii *B (supr. lin. 16) hausit. Legitur enim apud eum : ὅτι ἀρετ ὴ στρατη γ ο ῦ κατὰ τοὺς παλ αιοὺς βουλ ε ύ εσ θαι μὲ ν ἄρισια τὸ συμψέρον πρ άττειν δὲ κάλλ ιατ α τὸ βεβου ευμλενον. δι καὶ ὁ παρὰ τῳ ποιητ ῇ Ἕλενος ψησίν, ὡς ἄριστι πᾶσαν ἐπ’ ἰθύν ἐστε μάχεσθαί τε ψρονέειν τε, ἤγουν ἐπὶ πᾶσαν ὁρμὴν τοῦ μάχεσθαι καὶ τοῦ ψρονεῖν, καὶ διὰ τοῦτο ὑμῖ κιλ.
[532]: A f. 82b c.l. ϲἰπω βου- λευτῇϲι.
[533]: *B f. 84 ad φωνήϲαϲ ἀπέβη.
[534]: 10 γὰρ addidi cod. πά. . . . . (litterae madore exstinctae) 13 post ἄπει- ϲιν 3 fere litterae evanuerunt: λύϲιϲ? 15 ἰδιῖν et ἀπαίτηϲιν (post h. v. tres fero litt. evan. ) vix sana 18 μικροῖϲ cod. corr. Vill.
[535]: 9 sqq. *B f. 84a ad ἔφo ′ v. 113 (id. L. f. 128a, in alio quodam codice Dindorfio auctore, Phil. XVIII, p. 344, Porph yrii nomen prae se ferens): ἡ εἰς τὴν Ἴλιον ἐπάνοδος τοῦ Ἕκτορος] ⟨ἡ roῶ Ἕκτ. ἐπαi. εἰ τὴν Τροίαν L, cf. Phil. l. c.⟩ ἀλόγως ἔχε δοκεῖ· καὶ γὰρ διὰ κήρυκος τὰ περὶ τὴν θυσίαν ἀποσταλ ῆναι ἠδύνατο. ἡ λύσις ⟨ λέξις L⟩ ἐκ τοῦ καιροῦ· τῶν γὰρ Τρώων ἐθελοκακούντων διὰ τὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀπουδίαν, τὸ πλέον ἐπὶ τοῦτον ⟨τούτους B ⟩ πορεύεται.
[536]: † B f. 84a ad ἀπέβη v.116 (L. f. 128b Lp f.122β c.l. ὥς ἄρα ψωνήσας ἀπἐβη): καὶ τῶς ἔδει τοσαύτῃ περιστάσει συνεχομένω τῶν Τρώων ἀναχωρεῖν καὶ. μ μᾶλλον ἐπικηρυκεύσαθαι τὴν θυσίαν ἀλλ’ ᾔδει τοὺς Τρῶας ἐθελοκακοῦντας τῇ ἀπουσίᾳ Ἀλεξάνδρου, καὶ μᾶλλον ἐπὶ τοῦτον ⟨ἐψ’ ὃν μάλιστα Lp⟩ ὥρ- μητο, ἕνα διεγείρῃ καὶ αὐτόν.
[537]: B f. 83b ad καϲιγνήτω v. 102. Lp f. 122a c. l. ὣϲ ἔφαθ᾿, Ἕκτωρ.
[538]: *B f. 84a ad μαχοίμην. L f. 126b. Cf. Phil. XVIII, p. 344, Π.
[539]: 1 ἱερείων cod.; corr. Bkk. 2 ἀξιόχρεω Vill.; cod. ἀξιόχρεων corr. ex ἀξιοχρέωϲ 17 παράγεται (αγε e corr.) B 19 λέγων L 22 διονὑϲοιο L 23 νηϲήιον αἰ δὲ ἅμα L 24 ante πῶϲ L ἀπορία 28 οὐκ αὐτοῦ κατὰ προαίρ. γέγ. L
[540]: 14 sqq. Cf. Eust. p. 625, 50 sqq.
[541]: 28 sqq. † *B f. 65a ad ἀχλύν Ε 127 (Lp f. 104b): διὰ τί ἡ Ἀθηνᾶ ἀψείλετο ⟨ἀψείλατο Lp⟩ τῷ Διομήδει τὴν ἀχλὺν ὄψρ εὖ γινώσκοι πότερον θεός έστιν ἤ ανθρωπος καί φαμεν· μέχρι τοῦ τὴν Ἀψροδίτην τρῶσαι καὶ τὸν Ἄρεα ἔδωκεν αὐτῷ τὴν δωρεὰν ἀλλ᾿ οὐκ ἀεί. τρωθέντων δὲ τούτων πάλιν κατὰ τὸ σιωπώμενον ἀποδίδοται καὶ οἰκεία ἀχλύς, δι᾿ ἣν ἀγνοεῦ καὶ τὸν Γλαῦκον καὶ ἀναπυνθάνεται πότερον θεός ἐστιν ἢ ἄνθρωπος.
[542]: † A f. 64ᵇ ad Ε 127 c. l. ἀχλῦν δ᾿ αὖ τοὶ κτἑ (L f. 96b, cf. Par. 2894 ap. Cramer. III, p. 250): πῶς ⟨φῶς A; πὲς οὖν L⟩, φησὶν, ⟨ins. νῦν εὐθαρσὴν γενόμενος L⟩ ἐν τοῖ ἑξῆς ἀγνοεὶ τὸν Γλαῦκον Διομήδης λέχοκ τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε (Ζ 123) καί φαμεν ὅτι πρὸς καιρὸν ἀφῄρηται τὴν ἀχλὺν ὑπὸ τῆς Ἀθηνᾶς ⟨τὴν ἀχλ. ἀπὸ τῶν ἀφθαλμῶν διὰ τῆς Ἀθ. L⟩, ἵνα τρώσῃ τὴν Ἀφροκελευϲάϲηϲ.
[543]: 2 ἀφαιρούϲηϲ, suprascriptis ε et λ, L 4 ἄντικρυϲ L 5 τῶν μέμν. ἐφετμέων L 8 τῆϲ παραγγελίαϲ εἰϲ μνήμην ἀγείρει B⟩ 12 ἐρρωμένου B, καὶ ἐρρωμένου L. correxi e schol. infra allato 14 τῇ om. L 21 διονὐϲϲῳ L
[544]: δίτην καὶ ⟨τὸν ins. L ⟩ Ἄρεα· τρωθέντων δὲ τούτων πάλιν κατὰ τὶ σιωπώμενον ⟨L καὶ τὸ σινπώμ ενα A ⟩ ἀνταποδίδοται ⟨ἀποδίδοται καὶ L ⟩ ἡ οἰκεία ἀχλ λύς, δι’ ἥν αἰτίαν ἀγνοεῖ καὶ τὸν Γνύκον.
[545]: † L. f. 96b ibid., II (cf. Phi. XVIII, p. 349): md τί τῆς Ἀθηνᾶς ἀψελούσης τῷ Διομήδει τὴν ἀχλ ὺν ἄψρ εὖ γινώσκοι ⟨γινώσκει L⟩ πότερον θεός ἐστιν ἤ ἄνθρωπος ἡ δὲ λύσις· μέχρι τοῦ τὴν Ἀψροδίτην ἰδόντα τρῶσαι καὶ τὸν Ἄρεα ἔδωκεν αὐτῶ τὴν δωρεάν, ἀλλ’ οὐ ἀε ⟨ἄν L⟩, τῷ δὲ Γλαύκῳ ὕστερον τῆς ἀνώτερον ⟨? τρώσεως ⟩ ἐντυγχά· νει.
[546]: † L f 97a. (cf. Phil. l. c ): πῶς ἀψαιρεθείσης τῇς ἀχλ ὐο ναπυνθάνεται τὸν Γλαῦκον ὁ Διομήδης, πότερον ἄνθρωπό ἐστιν θεός ἔστι δὲ κατὰ τὸ καιρὸν ἡ λύσις. o ὐ γὰρ πρὸς πάντα τὸν χρόνον ἀψῄρηται τὴν ἀχλύν, ἀλλὰ πρὸς τὴ τοῦ Ἄρεος καὶ τῆς Ἀψροδίτης τρῶδιεν.
[547]: † B f. 84 ad σύ Ζ 123 (id Lp f. 122ᵇ c. l. τί δὲ σύ ἐσσι): μέχ γὰρ το τρῶσαι τοὺς θεοὺς τῆν άχλὺν άψήρτο, νῦν δὲ περίκειται αὐτήν.
[548]: 10-17 †*B f. 210 ad μαέsτo Ο 605 (id. I. f. 333a) inverso ordine: καὶ ἐντὸϲ τῆ συνηθείᾳ δὲ ἐπὶ τῶν ὑπερβαλλόντων ἐντὸϲ τοῖς ἔργος και’ ἀνδρείαν ⟨ἀνδρίαν, ι ex ει corr., B ⟩ μαίνεται ψαμέν, μανίαν τὴν ἐνθουσι αστικὴν πρᾶξιν λ λέγοντες. καὶ Πλάτων δὲ διαιρῶ τὰς μανίας δείκνυσι τὰς ἀγαθἀς τε καὶ θεἰας αἵτινές εἰδιν. ἱμοίως καὶ ἐπὶ τοῦ Διονύσου μαινόμενος εἴρηται οὐ κ ατὰ βλασψηίαν ἀλλὰ παρσταικῶν τῆς τοῦ- θεοῦ κατὰ βακχείαν ὁρμῆς φλ έγοντος ἐσχυρῶς καὶ ἀκμάξοντος ἐρρωμένως ἐντὸϲ τῇ τῆς χορείας καταστάσει.
[549]: Lp f. 123a c.l. εἰδ ἐθέλειϲ.
[550]: L f.131a, II. *B f. 85a ad τεθναίηϲ (us- que ad lin. 19). Cf. Scor. et Harl. ap. Dind. III, p. 289.
[551]: 2 ἐναργίαϲ (?) L. καιρία L. 3 βάκχων B⟩ L.: corr. Dind. 4 αἰ δὲ φεύ- γουϲαι, supra scriptis οι et ι (ut sit οἱ δὲ φεύγουϲι) B, οἱ δὲ φεὺγουϲι L. 6 καὶ Θέτιν ὑποδεχομένην L 7 τὸ correxi codd. τὸν 9 . . .θλα (θὐϲ evan.) B⟩ καταχῆαι L 9 10 τὸ ἁβρὸν παρὰ τὸν διόνυϲον βάκχων (corr.e βάκχον) παραγράφειν ϲτήϲει L βάκχων B⟩ 13 οὐχ ὥϲ τινεϲ B⟩ ἐξεδ. τὸ τεθνήξῃ L. 14 ἀποκτείνηϲ L. 15 λεγούϲηϲ B⟩ τιμωρὴϲαιϲ L 16 θελῆϲαι μιγῆναι μοι B⟩ 18 ἀρ- χαῖα vix sanum: αἰϲχρά? 19 ἀκάτου BL: corr. Dind. 20 τρεῖϲ δὲ sqq. in *B non exstant 21 διέβαλεν Sc. 22 ἐθέλων om. L. θελούϲῃ Sc. 23 ἢ βου- λομένην L 25 οὐκ ἔϲτιν Sc.
[552]: 11 Idem omisso Porph. auctore B⟩ 1. 84ᵇ et A f. 83a h.l., ita ut rem ab illo allatam recte ad Nicanore m Eriedlaender retulerit (Nic. π. Ἰλ. στιγμ., p. 186).
[553]: 13—17 Cf. duo schol. Lp f.123b, c. l. τεθναίης (p. 297, 35 298, 3 Bacbm ).
[554]: 20 † B f. 85a ad οὐκ ἐθελούσῃ (id. Lp f. 123 c. l. μιγήμεναι); τρεῖς τρόποι μίξεων. ἤ βούλεταί τις μὴ βουλομένῃ μιγῆναι, ὡς νῦν οὗτος λοιδορεῖται. ἤ μ βουλόμενος βουλομένῃ, ὡς Ὀδυδδεὺς π αρ οὐκ ἐθέλων ἐθελο ύσῃ τῇ Καλυ- ψοῖ. ἢ ὡς Αἴγισθος τῆ Κλυταιμνήστρᾳ ἐθέλων ἐθελούῃ. τέταρτορ δὲ τρόπο ούκ ἔστιν· οὐδεὶ ς γὰρ ἄκων ἀκούσ πώροτε ⟨ποτὲ Lp) μίγνυται. Cf. Eunt. p. 632, 17: ἐνταῦθα δὲ ἐνθυμητ ἐον τὸ το ῦ Πορ ψυρίου, ὡς ἤ ἐθέλων ἐθέλουσάν τι εὑρίακει κτλ ., id. γ 272 (p. 1467, 27).
[555]: B f. 85a ad οἶον. Lp f. 123b. Lp f. 123b c.l. ϲήματα λυγρά.
[556]: B f. ad H 175. Lp f. 136.
[557]: Eust. Z, p. 634, 41.
[558]: *B f. 85ᵇ ad κεῖνοϲ.