[1]: B f. 1b.
[2]: Lp f. 52b (v. 36).
[3]: Cf. Cramer, An. Ox. IV, p. 403, 4.
[4]: 1 Schol. B numerator decimum et tertium, qui numerous (ιγ΄) textui non adscriptus est (ιβ΄ ad Ἀτρείδῃ v. 24, ιδ΄ ad ἀλλὰ κακῶϲ v. 25) Lp inc.: ζητεῖται ὄπιϲθεν διὰ τί κτλ., quibus verbis indicator scholium ad initium carminis pertinere 4 ἐξή.εϲαν (post η rasura) B πυλῶν, υ e corr., Lp ϲχεδῶν Lp 5 τὰϲ δὲ ὁμ. π. Lp 7 δὲ evan. B 12 μέλλοι codd. post ἡρώων sign. scholii finite (: —) B, id. verbo πάλιν novam lineam incipit 13 ὡϲ om. Lp 14 ἔγραψε Lp 1—8 † A Α 1 („Schol. nanus recentioris in marg. exterior intra ornamentum circumpictum“ Dind.): διὰ τί εὐθὺς ἀπὸ τῶν τελευταίων τοῦ πολέμου ἤρξατο 〈ἤρξαντο cod., Ludwich, Mus. Rh. XXXII p. 19〉; καί φαμεν ὅτι ἅπας μὲν ὁ χρόνος ὁ πρὸ τοῦ δεκάτου ἔτους 〈δεκαετοῦς cod., Ludw. p. 17〉 οὐκ ἔσχεν οὕτω συνεχεῖς τὰς μάχας, διὰ τὸ καὶ τοὺς Τρῶας αὐτοὺς φόρῳ τοῦ Ἀχιλλέως ἐντὸς κατακεκλεῖσθιαι τοῦ τείχους· τὸ δὲ δέκατον πλείονας ἔσχε τὰς πράξεις καὶ τοὺς πολέμους ἰσοπάλους 〈Dind. e codd., A ἰσοπάλου〉, τοῦ Ἀχιλλέως ὀργιζομένου. ὁ δὲ ποιητὴς οἰκονομικῶς καὶ ἐν 〈Ludw. p. 17〉τούτῳ ἤρζατο μὲν ἀπὸ τῶν τελευταίων, διὰ δὲ τῶν σποράδην αὐτῷ λεχθέντων περιέλαβε καὶ τὰ πρὸ τούτου πραχθέντα. Cf. Plut. V. Hom. c. 162. Eust. Α, p. 7, 9.
[5]: 6—8 cf. Porph. Μ 127: . . . . καὶ γὰρ οὗτος εἷς τρόπος ἑρμηνείας, ἐκ τῶν ὕστερον ἀρξάμενον ἀναδραμεῖν εἰς τὰ πρῶτα καὶ πάλιν συνάψαι ταῦτα τοῖς ὑστέροις κτλ., in quibus ad Α 1 recurritur.
[6]: A. f. 12a c. l. μῆνιν ἄειδε.
[7]: Lp f. 52a c. l. μῆνιν.
[8]: Cf. Cramer, An. Ox. IV, p. 403, 1.
[9]: *B f. 1a ad προῒαψεν, Π.
[10]: B f. 1a ad προΐαψεν.
[11]: Lp f. 52a c. l. προΐαψεν.
[12]: 1 ἠρίϲτεθϲεν Lp 3 τινὰϲ αὐτῶν Lp μὴ ἔχων αὐτῶν B 5 μήνιδ. . . . ξατο Lp 6 ἀποκαταρρεύϲῃ A 8 προεθίϲῃ γενναίωϲ φερ. ἡμ. Lp 9 πολλέμουϲ A δεύτερον δὲ ἵνα Lp 11 τῷ ἐκείνων ἐπαίνων Lp 15 φημὶ πεφυγμένον praeter φ prioris et π alterius vocis detrita 16 post καὶ in extreme margine 6 fere litterae detritae ἠύ . . . . . ροϲ cod. 17 πεποτήαται cod., corr. Dind. 17—19 Verba miserrime detrita ut plurima discerni nequeant ita supplevi, ut sensui aliquatenus satisfieret 20. 21 inter ἀντὶ et τῷ 25 fere litterae evanuerunt; in medio fere spatio προ ἄλλων discernere mihi visus sum 22 post προΐαψεν breviores lineae sequuntur litterarum quae ita detritae sunt, ut paucissima tantum enucleare potuerim: ο τερα μεν (?) | λογίϲαϲθαι | ἑβαλ . . . ὅτι δὲ | εβαλετο τινεϲ? | 5 lineae prorsus desperandae | αποτροπ | πάθοϲ ὥϲτε | νῆεϲ . . . γὰρ | παντελεϲ | λέγε. Tum quae olim sequebantur intterciderunt marginis parte avulse 23 τῶν pro τῷ Lp 26 inter τὴν et τελευτήν In Lp 16 fere litterae evanuerunt 27. 28 verba γῆραϲ — θάνατοϲ in Lp discerni nequeunt 23 Haud scio an scholium h. l. editum partem olim effecerit quaestionis longe uberioris in codicibus nostris versui Ζ 488 adscriptae.
[13]: *B f. 1b ad μὲν.
[14]: A f. 12a c. l. εὗ δ᾿ οἴκαδ᾿ ἱκέϲθαι.
[15]: *B f. 2a ad τὴν δ᾿ ἐγὼ.
[16]: B f. 2b ad τίϲειαν.
[17]: 1 καιροῦ B non certum, potest esse ὅρου, Lp lacunam habet
[18]: 2 A Β 493 Ariston.: ὅτι περισςὴ ἡ πρό πρόθεσις.
[19]: 16 sqq. Aliter school. min.: . . . . . ῥητέον οὖν ὅτι οὐ δι᾿ ἐπιθυμίαν αὐτην τοσοῦτον ἐπάγει, ἀλλὰ πρὸς στρατιωτικὴν ὕβριν, ἵνα ἅπερ Μενέλαος ἐπεπόνθει τοῦτα καὶ αὐτὸς δράσῃ. ὡς καὶ ὁ Νέστωρ φηςὶ τῶ μή τις πρὶν ἐπειγέσθω οἶκόνδε νέεσθαι, πρίν τινα πὰρ Τρώων ἀλόχῳ κατακοιμηθῆναι (Β 355, ubi cf. school. Vict.).
[20]: 25—33 † Lp f. 53a v. 42 (c. l. Δαναοί): πῶς Ἕλλησιν ἐπαρᾶται τοῖς ἐπευφημήσασιν αὐτῷ δοθῆναι τὴν θυγατέρα καὶ μὴ μᾶλλον Ἀγαμέμνονι; φαμὲν οὖν· εἰ ἀπέθανεν Ἀγαμέμνων, ἀνεκζήτητος ἔμεινεν ἡ αὐτία τοῦ λοιμοῦ ἢ πλεόντων ἐπὶ τὴν πατρίδα τῶν Ἑλλήνων ἀναπόδοτος ἔμεινεν ἡ Χρυσηίς. ἄλλως τε
[21]: *B f. 2ᵇ ad τίϲειαν.
[22]: A f. 13ᵇ.
[23]: *B f. 3a ad καίοντο.
[24]: A f. 13a c. l. θαμειαί.
[25]: τοῖς Ἕλλησιν ἀρᾶται, ἐπεὶ καὶ αὐτοὶ πορθήσαντες Θήβας ἀπέδωκαν Ἀγαμέμνονι. εἰ δὲ προσθείης ὅτι βάρβαρος ὁ Χρύσης καὶ πᾶσιν ἐχθρός. Cf. scholia min. (Parisina ap. Cramer., An. Par. III, p. 3; 121; 272), Eust. p. 37, 8.
[26]: 6 Scholium, quod in cod. in margine exteriore duabus columnis non ab ea.. manu quae reliqua scholia scripsit, sed ab altera scriptum est, si e quaestione Porphyriana fluxit, in formam certe redactum est ab ea qua scholia eius quam. dixi originis uti solent satis discrepantem. Verba quidem ῥητορικῶς et ἀληθέστερον καὶ φιλοσοφώτερον λύειν, quae Eustathium redolent (v. e. c. p. 40, 40 ἡ ῥητορικὴ ἐπιβολή opp. τῇ ἀλληγορίᾳ) frustra in illis quaesiveris. Certius etiam iudicium est de extrema scholii parte (p. 14, 1—10 Dind.: τῆς δεκάτης δὲ ἡμέρας — καλέσσατο λαὸν Ἀχιλλεύς;), quae aeque ac schol. ΒΑ 53 (id. Lp f. 53 a) ex Heracliti alleg., c. 14 extr.; 15, excerpta est, quae capita. cum aliis integra in scholia *B transierunt. Tamen quaestionem illam qualiscunque est omittere non visum est respexisse enim hunc locum Porphyrium vel inde veri simile fit, quod non solum Aristoteles (poet. c. 25, p. 1461a 9, cf. Heitz, d. verl. Schr. d. Ar., p. 266) sed etiam Zoilus (Heracl. c. 14), quibus auctoribus Porphyrius uti solet, de eo egerunt.
[27]: B f. 3a κήδετο.
[28]: Lp f. 53b c. l. κήδετο γὰρ Δαναῶν.
[29]: B f. 3b ad μάντιν.
[30]: L f. 4a.
[31]: 1 Lp ita inc.: κήδετο πῶϲ, ὅτι περ ἡ αἰτία γέγονε τῆϲ μήνιδοϲ Ἀχιλλεῖ; εἰ γὰρ γὴ τοῦτο ὑπῆρξεν, οὐκ ἂν διενέχθη ὁ Ἀγαμέμνων οὐδὲ ἔχθρα ϲυνέβη δι᾿ ὧν μᾶλλον ἐβλάβηϲαν Ἕλληνεϲ. ῥητέον οὗν Ὅτι κτλ. 2 μηνίϲαι B θαρϲήϲαντεϲ οἱ Τρῶεϲ τῷ πεδίῳ προέλθωϲιν νικηθῶϲιν κτλ. Lp 4 μακρὸϲ ἂν ἐγένετο ἢ καὶ ἀτ. ὁ πόλεμοϲ Lp, ubi additur: κήδετο ἡ Ἥρα τῶν Δαναῶν κτλ. quae scholio A h. v. respondent neque ad Porphyrium referenda sunt
[32]: 5 sqq. Tria quae h. l. edidimus scholia maximam partem e scholio excerpta sunt multo uberiore, quod, etsi in codicibus nostris ad Α 462 adscriptum est, partem olim effecisse disputationis ad Ψ 259 servatae probari potest et cum ea coniunctum edendum erit. Sed cum tertium certe scholium nonnulla iis admixta contineat, quorum neque school. Α 462 neque Ψ 259 ullum vestigium habet, loco quem in codicibus obtinent movere noluimus. Quod autem scholia breviora quae h. l. infra textum collocavimus in verbi ὀνειροπόλος interpretandi ratione ab iis discrepant inde factum esse dicas, quod school. Α 462 ambigue de ea re agit.
[33]: 10 Aliter Nicanor (school. A), v. Friedl. Nic., p. 276.
[34]: 13—17 Porphyrii sententiam aliter acceperunt school. A f. 13a v. 62 (cf. Paris. 2679 Cramer III, p. 3): . . . . . ὁ δὲ Πορφύριος τὸν δι᾿ οἰωνῶν ἢ 〈ante οἰωνῶν legitur A〉 σημείων ἢ τεράτων μαντευόμενον, ὀνειροπόλον δὲ τὸν ὀνειροκρίτην et school. Lp (f. 53b, c. l. ἐρείομεν): . . . . . ὁ δὲ Πορφύριος τρία ἀποδέχεται, μάντιν λέγων τὸν 〈τῶν cod.〉 διὰ οἰωνῶν ἢ σημείων ἢ τεράτων μαντευόμενον, ἱερέα δὲ τὸν διὰ θυσιῶν, ὀνειροπόλον τὸν ὀνειροκρίτην, scholio quod supra tertio loco posuimus prorsus contrarium docens.
[35]: 14 Non solum ab Herodiano sed etiam ab Aristarcho et Nicanore (v. Friedl., Nic. p. 96. 107) Porph. dissentit.
[36]: 15 Apollon. v. ἱερεύς: . . . . ἐπὶ δὲ τοῦ διὰ τῶν θυσιῶν μαντευομένου· ἀλλ᾿ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ὴ ἱρεῆα. Cf. Hesych., Et. M. h. v.
[37]: 16 Apollon. v. ὀνειροπόλος: ὁ περὶ τοὺς ἰδίους ὀνείρους πολούμενος. Hesych. h. v.: ὀνειροκρίτης ἢ ὁ περὶ τοὺς ἰδίους ὀνείρους πολούμενος. Cf. scholium quod supra sequitur.
[38]: *Β f. 3ᵇ ad ὄναρ.
[39]: B f.148b ad ὄϲϲε Λ 356. L ib.f. 235b, Π, c. l. εἰϲ B f. 5 a ad Α 104 (inde a lin. 30). Cf. HPQ δ 622 Dind.
[40]: 4 —6 † A v. 63 (c. l. καὶ γάρ τ ἄναρ): τοῦ τί ἐστὶν συναλοιφή· καὶ γάρ τι. οὐ γὰρ πάντα λέγει ἀληθῆ, ἐπε φησιν οὐ πάντας εἶ ναι τοὺ ὀνείρους ἀληθεῖς· αἱ μὲν γ ὰ ρ κεράεσσι τ ε τ ε ύ χ α τα (ι, αἱ δ᾿ ἐ λ έ φ α ν τ ι (v. Ludwich, M. Rh. XXXII. p. 17; 25).
[41]: 6 — 10 Aristarchum sequitur (v. Ariston E 149), qui Zenodotum ὀνειροπόλον prave accepisse suspicatus est (Ariston. A 63).
[42]: 14 sqq. Cum sine dubio casu factum sit ut longius scholium ad librum undecimum, brevius ad primum in codicibus nostris adscriberetur, praestare visum est utrumque coniunctum eo loco quo verbum ὄσσε primum legatur edere. Ceterum scholium ab usitata quaestionum ratione ita discrepat ut, nisi Porphyrii quod in Leid. prae se fert nomen propter prmorum verborum formam omni ex parte fictum esse existimandum est, ad alterum illum Porphyrium Dionysii Thracis scholiastam (v Hoerschelmann., Act. soc. phil. Lips, v, p. 297 sqq .) referendum esse videatur. R. Schmidt, de Plut. quae fert. vit. Hom., p 17 , 62 ad nostri γραμματικὰ ἀπορίας retulit.
[43]: L. f. 3b. A
[44]: B⟩ f. 5ᵇ ad
[45]: A
[46]: 15 λέγει δὲ τῆϲ κλυτ. L καὶ om L ὅτι om. L 16 ἕνεκεν L ἕλληναϲ A (Dind.), τοῖϲ ἕλληϲιν L 18 δοκεῖ L ἵνα in A supra ὅτι scriptum (Ludwich, Mus Rh. XXXII. p. 23) 19 ὀργίζοιντο A (Ludw.)
[47]: 3 —12 Transcripsit Mosch opulus ad A 104 (p. 700, 27 Bachm.), ϲuius scholio in margine codicis Lips. (f. 38 b) adscriptum πορ
[48]: 10 qq. Herodiani rationem sequitur, v. Lentz ll, 1. p. 245, 13.
[49]: 16—20 Cf. E ust. p. 61, 7 12.
[50]: 21 —23 Transierunt in cod. Paris. 2556 (Cramer, An. Par. Ill, p. 126, 12), ubi idem δ αζευκτικόν, non παραδιζευκτικόν, legitur. Quod non mutandum est. Nam vel apud Apol oniun ἢ disiunctivum coninctioni disertivae ita opponitur ut subdisiunctivum in se comprehendut (de coni. p. 222, 24 28 223, 7 Schn.). Quem usum loquendi haud ita accuratum inferioribus temporibus, quibus scholium nostrum e Porphyrio excerptum est, invaluisse, a Choerobosco docemur (in schol. Dion Thr., p. 962, 9: τινὲς δὲ διαζευκτικοὺς καλοῦσιν ὅταν μάχης μ οὔσης τὸ ἕτερον κατ᾿ ἐκλογὴν διαφόρως ἀδι αφόρως ? προκρίνωσιν κτλ.).
[51]: 24 — p 8, 2 Ιdem fere schol. Parisina (Cremer, An Par.lll,p. 4, 26; 274,1) et Eust. h. l, p. 62, 18, τοὺς παλ αιοὺς auctores afferens, exhibent, Ceterum
[52]: Lp f.54b c.l. ἢ ἀπολέϲθαι.
[53]: *Β f. 6ᵇ ad τεὸν.
[54]: tria quae huc contulimus fragmenta e quaestione a Porphyrio instituta derivata esse etiam ea re probatur, quod in epimerismis e cod. Oxon. a Cramero editis de coninctione haec legimus (An. Ox. l, p. 189, 22): ἔστι δὲ καὶ διασαφητικὸς ὁ ἐλ εχκτικ ὸρ καλούμενος παρὰ τοῖς Στω κοῖς. οὕτω λ ύσει ς· βούλομ’ ἐγὼ λαὸν σόον ἔμμενα ἢ ἀπολέσθαι· ἔστι γὰρ ἤπερ ἀπολέσθαι. ἐντὸϲ ἤθει. δὲ λέγεται ὑπὸ τοῦ Ἀγαμέμνονος. Cuius rei etiam in cod. Coislin. 387 vestigia. exstant, in quo in epimerismo de ἥ et sim. (ad Α 2) instiuto traditum est (An. Par. IIl, p. 302, 24 ): καὶ διασαφητικόν, ὅς οὐδέποτε ἐντὸϲ ἀρκῇ τίθεται, μετήνεκται δὲ ἀπὸ τοῦ διαρευκτικοῦ εἰς διασαφητικόν· βούλομ ἐγὼ λαὸν σόον ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι · τοῦτο δὲ οὐ λ ύετ ι ἐντὸϲ θει. Ceterum vix crediderim, Porphyrium , ut Aristarchi rationem du ἤθει verba dicta esse censentis (v. schol. Ariston.) reiecerit, versum ratione artificiosissima hoc dicere voluisse: ,,(cupio populum salvum esse vel me ipsum perire vel utrumque fieri “, quod idem fere est ac si dicas ,,cupio populum salvum esse et me ipsum perire“ (cf. Apollon. Dysc. de coniunct. p. 219, 17 Schn : οἷόν τε γάρ ἐστι τὸν παραδι αζευκτικὸν καὶ ςἰ τὸν καί μεταλ αμβάνεσθαι.). Potius statuerim eum inter varias difficultatis quae videbatur solvendae rationes eam quoque quae in codicibus nostris ad eum ipsum refertur attulisse de qua indicaretur.
[55]: De aliis scholiis cum his fortasse coniungendis v. ad E 553. 886.
[56]: 12 sqq . † B f. 7a ad ἢ Αἴας v.145 (id. Lp f. 55b c.l. Αἴας) : . . . παραφυλακτέον φυλακτέον B ⟩ ὅτι, ὅτε ἀτιμάσαι 〈ἀτιμᾶσαι praemisso μὲν Lp〉 ἀπειλεῖ, προτίθησι 〈τῶν ἀτιμαζομένων ins. Lp〉 τὸν Ἀχιλλέα · 〈ἢ τεὸν Αἴαντος ins. Lp〉, ὅτε δὲ ὑπὲρ Ἑλλήνων θῦσαι ἀπελθόντα ἔδει 〈ἔδ. ἀπελθ. Lp〉. τελ ευταῖον 〈αὐτὸν ins. Lp〉 καταλέγει μετὰ ὕβρεως· ἐκ πα γλότα τε γάρ φησι, τουτέστι ὑβριστικώτατε 〈post καταλ έγει Lp ita: καὶ μετὰ ὕβρεως· ἐκ π α γλ ότατε. ὑβριστικὸν γὰρ τὸ ἔκαγλον καὶ ἀεικές 〉.
[57]: 17 qq. *B f 6ᵇ ad τεὸν v. 138: ἄλογον τὸ καὶ τούτους συνυβρίζειν τοὺς μηδὲ ἀδικήσαντας ἢ πλημμ ελήσαντας. λύσις ἐκ τοῦ προσώπου· ὑπόκεινται γὰρ Ἀχιλλ έως φίλοι ἀμφότεπροι. ἀπορία. διὰ τί κτλ. (supra l. 3).
[58]: *B f. 9ᵇ ad οἰνοβαρέϲ. Lp f. 57a, inde a ρ. 10, 16.
[59]: 8—11 †B f. 9a ad ἔπεσι μὲν (id. Lp f. 57 c. l. ἔπεσι μὲν): ὀνειδίσαι φησὶ τὸ ὑπομνῆσαι τῶν εὐεργεσιῶν, ὡς Πορφ ύριός φησιν, ἤτοι ὡς ἀζάριστον αἰτιάσασθαι .
[60]: 20 sqq. Ε duabus questionibus coniunctis haec excerpta sunt:
[61]: 1) B⟩ f. 9ᵇ ad οἰνοβαρές (id. L. f. 9b, Lp f. 57a c. l. οἰνοβαρὲς): ’Ισοκράτης Κόνωνι τῷ Ἀθηναίων στρατηγῷ τρία μαρτυρεῖ, ἐπιμ έλειαν πίστιν ἐμπειρία πολῖται λέμου. τούτων τὰ ἐναντία κατανοήσας Ἀγαμέμνονα ὀνειδίζει · ἐξ οἰνοποσίας μὲν γὰρ ἀμέλεια , ἀπιστίσ δὲ ἐξ ἀναιδείας , καὶ πολ έμων ἀπειρίαν ἡ δειλία ἐρνγάζεται. φαίνεται δὲ ἐντὸϲ Ἰλιάδ ἐπὶ τρίτου αὐτὸν λ έγων δειλὸν διὰ τὸ φεύγωμ εν σὺ ν νηυσί, μέθυσον δὲ δια τὸ πλ εῖαί τοι οἴνου κ λισίαι. μάλ ιστα δὲ τῷ ἀναιδεῖ ἐπιμένει, ὅπου μὲν λέγων ὦ λὰ σοί, ὦ μέγ᾿ ἀναι δές, ὅπου δὲ ἀναι δ είην ἐπι ειμ ένε, πῇ δὲ κ υν ῶπ α, ἐπεὶ προμεμαρτύρηται αὐτοῦ τὸ ῆς θέας ἰταμὸν ἐντὸϲ τῷ πρὸς Κάλχαντα. φύσει δὲ ἀλλήλαις αἱ κακίαι. ὡς καὶ αἱ ἀρεταὶ παρέπονται.. Priorem huius scholii partem Eust. p. 90, 9, τοὺς παλ αιοὺς
[62]: 6 τῷ στρατ. τῶν ἀθην. κόνωνι L 7 ἀγαμέμνονι Lp 8 δειλοὺς Lp 9 ἐπὶ τρίτον BL λέγεν L 10 πλεῖαί τε codd. (Lp τε suprascr.) 11 οὶ (ut videt.) e σὺ corr. B⟩ 12 τ δὲ Lp 13 κάλχαντι L 14 παρέποντ αι. Sequitur Β sine ullo intervallo: ἄλλως. εἰώθασιν οἱ ἄνθρωποι τὰ πλεονεκτήματα πολλάκις ὡς ἐλαττώματα προάγειν κτλ., quae huc non pertinent (id. L).
[63]: nominans, affert Ceterum ab Achille impudentiam maxime Agamemnonisnotari Seleuco iam observatum (Did. A 310).
[64]: 2) *B f 9ᵇ ad κυνὸς: τὸ κ υνὸς ὄμματ ᾿ ἔ χων ἐξ ὧν εἶ δεν αὐτὸν ὀργιζόμενον· οσσε δέ οἱ πυρὶ λ αμπετόων τι ἐίκ τ η ν. τὸ δὲ κραδίην δ’ ἐλάφοιο διά τὸ ἐπίφορο εἶναι είς τὸ λέγ ειν φ ε ύγωμεν ὡς δειλόν · τρὶ γὰρ τοῦτο φαίνεται εἰφηκὼς ἐντὸϲ τῆ Ἰλιάδι.
[65]: *B f 10ᵇ ad ϲκηπτοῦχοϲ. L f. 11b. Lp f. 58a c. l. ϲκηπτοῦχοϲ.
[66]: B f. 11α ad πάντων. A (usque ad l. 24). Lp f. 58b c. ἀλλ᾿ ὁ δ᾿ ἀνήρ.
[67]: L. f.11b, II, εἰ τὸ ἀλλ’ ὅδ᾿ ανὴρ — ϲημαίνειν. Cf. Escor. ap.Dind.lV, p. 409.
[68]: 5 Sententia versus A 105 ab ipso Porphyrio ratione diversissima redditur in quaestione XVII cod. Vaticani; quae quoniam non uno loco explicando occupatur sed plurimos complectitur in calce operis nostri edenda erit
[69]: 20 — 27 Haec verba ex parte certe e quaestione Porphyriana derivata esse scholium Leid. (lin. 30) docet multo quidem brevius at servatis auctoris nomine et quaestionis forma traditum.
[70]: 30 sqq. Cf. Eust. p. 105, 20 sqq.
[71]: *B f. 11a ad ἄλλων v. ἅλλωνv.300 (usque ad ὅπωϲ l. 5). B f. 11α ad τῷ v. 299 (inde a μὴ ἀκπατὴcib.). Lp f. 58b.
[72]: B⟩ f. 11b ad κέλευθα.
[73]: L 12a Lp f. 59a c.l. κέλευθα.
[74]: *Β f. 12a ad βαϲιλῆοϲ L f.14a, Π. Lp f. 59b.
[75]: 1 sqq. Quo modo factum sit, ut prior pars scholii ab altera manu, ab altera posterior (inde a lin. 5: μὴ ἀκρατὴϲ εἶναι ) scripta sit, recte Hillerus docuit, Fleckeis. ann. XCVII, p. 802, cui non habeo quod addam nisi ante verba. μὴ ἀκρατὴϲ in scholio manus prioris vigim ti fere esse litteras erasae. 1 χερϲὶν Lp 2 οὔτι corr. ex οὔτοι B⟩ ; οὔτοι Lp 6 ὧν φείδεται Lp 8 ἀποδοθείϲηϲ, ἀπ e corr, Lp παρηνώμει Lp 10 ὀδυϲϲῆοϲ B, id. Lp, ubi additur: καὶ πάλιν αὐτὰρ ἐμοὶ γέραϲ (ν. 118) 12 ἐπέτρεπεν, ab eadem manu super ε scrpt. ϊ, Lp 13 ἀνδρίαϲ B⟩ ; ἀν δρίαϲ, ab ead. m. super intervallum scrpt. αν, Lp 18 οἱ om. Lp πυθαγόριοι L καὶ om. codd., addidit ViIl. τὸ ἀνθρώπιον γένοϲ L 19 ὁμ. δὲ πρώτου L, id. l. 20 om. τε 21 αὐτοῦ B⟩ αὐτοὺϲ Lp 21. 22, περὶ μὲν γὰρ τοῦ β., om. καί, L 22 —24 versus in uno L exstant; l. 24 βαϲιλέωϲ legitur, tum pergit: προϲέθηκε δὲ διὰ τὴν ὀργὴν τὸ ἀπηνέοϲ 25 μεταπέμπει Lp ϲκοπούμενοϲ L 26 ἤδη L
[76]: 1 sqq. Cf. schol Townleianum apud Dindorfium , lV, p. 409.
[77]: 14 sqq. Cf. schol. Paris. 2556 ap. Cramer., An. P. Ill, p. 133, 30.
[78]: 18 sqq. Ad Porph. opus περὶ τῆς ἐξ Ὁμήρου ὠφελείας τῶν βασιλέων retulit G ildersleeve, de Porph. stud. Ηom., diss. Gotting. 1853, p 21, probante G w olffio, Porph. de philosophia ex oraculis haurienda, p. 20.
[79]: B f. 12a ad μακάρων v. 339. L f. 14a. Lp f. 59b c. l. πρόϲ τε θεῶν μακάρων.
[80]: B f. 13b ad μιν.
[81]: L f. 17a.
[82]: Lp f. 60b c. l. ὅπποτέ μιν.
[83]: 2 βραχμάναϲ L οἱ om. L λόγοϲ δὲ τοὺϲ β Lp 4 πυθεγορικῶν Lp 6 ὥϲπερ L 7 εἶναι om. L 8 ἔπλαϲεν L. altero ϲ sprascrpt. 9 καὶ ὁ ποϲ. L 11 ante γράφουϲι Lp τινὲϲ ins. 13 οἶον ἐντὸϲ L. 16 φαίνωνται e corr. Lp μετὰ τῆϲ θ. LLp 17 δὲ post μύθ. om. Lp 18 post ἐναλλάϲϲουϲι ins. τὰ ἔπη Lp 19 ἐνδέχεται ἄλλουϲ L 20 βίῃ οὗ πατρὸϲ Lp 22 καὶ εἶναι, om. τοῦ, BL. 24 βριάρεον L
[84]: 2 sqq. Cf. Porph. abst. lV, 17 extr Bardesanem auctorem referentem.
[85]: 8 sqq. Quamquam Porphyrius in quaestionibus suis ad allegoricam quae dicitur fabularum interpretationem minime inclinat (de qua re vid. prolegg. ). tamen nihil esse videtur causae, cur eam de qua h. l. agitur quaestionem abo eo abiudicemus. ld unum tenendum est, eum non suam ipsius sed Stoici cuiusdam philosophi (quod ex Heraclit. c. 21 —25 sequitur) interpretandi rationem proponere eodem modo quem in quaest. Υ 67 se sequi testatur. lpse enim Porphyrius, ut h. l. num affferam , (de antr. N. c. 32) Minervam φρόνησιν neque Tellurem esse voluit.
[86]: 11 Zenodotum dicit (schol. Ariston. A 400 ).
[87]: 22 sqq. Cum ab Heraclito, c. 25, quattuor dii prorsus eodem modo accipiantur (cf. de love eund. c. 23: πυρὸς εἰλ ικρινοῦς φύσις — Ζρὺς ἐπώνυμος, ἤτοι τὸ ζῆν παρεχόμενος ἀνθρώποις κτλ.), quod eo maioris momenti est quod praeterea vix quisquam Minervam Τellurem significare perhibuerit, concludi posse videtur, et illum et Porphyrium eodem fonte usos esse, qui qualis fuerit
[88]: *Β f. 13a ad πολλάκι.
[89]: 1 καὶ τὴν φύϲιν L 2 γενομένηϲ L 3 ϲημαίνει δὲ τὸν ἀέρα Lp φύϲιν ἔχοντα om. L ὕδωρ καὶ τότε μάλιϲτα L 5 βουλόμενοϲ Lp 6 ὅθεν ϲυμπλεκόμενον βαίνει Lp 8. 9 τοῦτο φηϲὶν Lp 9 ὅτι τὰ πάντα Lp
[90]: nunc non quaero. uod quae sit Thetis, quis Aegaeon quaeque lovi praestiterint, uterque modo non omni ex parte simili tradit, minus premendum videtur. uae praeterea ad nostrum locum in scholl. et ap Eust. p. 122, 44sqq. traduntur, ita comparata sunt, ut discerni nequeat utrum e Porphyrio an ex heraclito an ex utroque (cf. A 50) hausta sint; quare praeter schol. Lips. partem ad verbum fere cum Porphyrio congruentem hic omisimus.
[91]: 8 † Lp A 402 (f. 60b) a man sec : ἑκατό γχειρον τὸν ἥλιον λέγει, ὅτι. πάντα φίει καὶ τρέφε καὶ αὔ ξει, ὥσπερ εἰ πλείσταις χερσὶ ν ὁμοῦ εἰργάζετο. Reliqua plus discrepant.
[92]: 10 Cf (Porph .) A 50. Cod. Par. 2556 ap. Cramer. An. Par. Ill, p.105, 7 : . . . τὸν ἥλιον ἤτοι τὸν Ἀπόλλωνα, ὃν Βριάγεων κ αλῦσι καὶ ἑκατόγχειρα κτλ .
[93]: 12 sqq. Lp A 407 (f. 61a, c. l. τῶν νῦν μιν) : καὶ πῶς ταύτην οὐκ ιᾔτει. τὴν χάριν κ ατὰ τῶ Τ ρώων, ὅτε, φησὶ, πολ ὰ ς μ ὲν ἀ ΰπ νους νύ κ τα ἴα νε ν ⟨cod. —ον⟩; ὅτι ἡ δόξα τῆ νίκης εἰς Ἀγαμέμνονα ἀνέτρεχεν, ὥς φξσιν· το ύ τῳ μὲ ν γὰρ κ ῦ δος ἅμ’ ἕψεται, εἴ κ εν Ἀ χα ιοὶ Τρώων ἐκπέρσωσ’ εὖ ναιόμ ενον π τολί θρον. τά τε τῆς κίκης ὡμολογήσατο διὰ τοῦ ἀστρά- πτειν τὸν Δία. εὐημερούντω τοίνυν τῶν οἰκείων οὐκ ἔδει χαρέτων ἀμοιβὰς ἀπαιτεῖν παρὰ τοῦ ἐπινεύσαντος τὴν ἧττ αν τῶν πολεμίων, ὀργισθέντα δὲ τοῖς ἀδικήσασιν αὐτὸν μεταβαλεἰ ⟨cod. μεταβαλλεῖν ⟩ τὴν Διὸς γνώμην. ἀλλ᾿ εἴπερ, φησίν, ἔδει κ ατὰ φίλων ἀδικησάντων χρήσασθμι τῇ παρὰ Διὸς ἐπικουρίᾳ , κατὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος δίκαιον ἦν δή που. ἀλλ᾿ εἰ Ἀγαμέμνων ἐκολάσθη, ἀθῷοι ἀναπλεύσαντες οἱ Ἀχαιοὶ οὐκ ἐζήτησαν Ἀχιλ λέα. μένε δὲ συγκολ αζόμενος αὐτοῖς ἀχαρίστοις οὖσιν ὁ βασιλεύς, οἳ τῷ διὰ τὴν κοινὴν ὑβρισθέντι σωτηρίαν οὐκ ἐπήρκεσαν.
[94]: Longe peiore ratione excerptum:
[95]: B⟩ (f. 14a, ad μιν v. 407 ): καὶ πῶς ταύτην οὐκ ᾔτει. τὴν δόβαν, ὅτε, φησὶ, πολ λ ὰς ἀΰ πνο υς νύ κ τας ἴ α υεν 〈 —ον cod. ⟩ ὅτι δόξα εἰς Ἀγαμέμνονα ἀνέτρεχεν. εὐημερούντων τοίνυν τῶν οἰκείων οὐκ ἔδει χαρίτων ἀμοιβὰς αἰτ εῖν, ἐπεὶ δὲ ὠργίσθη αἰτεῖ τὴν τοῦ Διὸς μεταβαλεῖν βουλήν. καὶ εἰ ἔμελλ ε τρέψαι τὴν τοῦ- Διὸς βουλ ήν, κατὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος ὡς ἀδικήσαντος ἐχρῆν τρέψαι, οὐχὶ κατὰ πάντων. ὅτι, φησί, διὰ τὴν ἀχαριστίαν αὐτῶν τοῦτο ποιεῖ καὶ ὅτι. ὑβρισθῆναι πκρεῖδον. τὸ δὲ μν ήσασα διὰ τὴν Ἥραν· διό φησιν αἴ κέ πως θέ λ ῃσιν ἐκὶ Τ ρώε σσι v ἀρῆξ αι (A 408).
[96]: *B f. 14 ad Αίθιοπῆαϲ. Lp f.61a, in imo marg. scrpt., ϲ. l. Αἰθιοπῆαϲ.
[97]: *B f.14a. L f. 16b, Π. Lp f. 61a, in marg. inter. scrpt., c. l. εἶμ᾿ αὐτή.
[98]: B f. 15a ad χερνίψαντο.
[99]: 25 δεῖ γὰρ πρ. θ. Lp post θεῷ Lp ins.: ἀπ ὸ δὲ τῆϲ χερὸϲ ἑνικῆϲ ἐϲτι χερνίψαντο 26 ἀπονίζονταϲ Lp
[100]: 11 sqq. B⟩ f. 14 ad χαλκοβατὲς Α 426 (id. Lp f. 61α c. l. χθιζός, L f.17a coniunct. c. schol. v. 420, c. l. ἀγάννι φον): . . . . . οὐκ ἄπεισι δὲ εἰς Αἰθιοπίαν ἡ] Θέτις, ὅτι ἐκεῖ ἦσαν οἱ Ἀχαϊκοὶ ⟨ἀχαιικοὶ B⟩ ⟩ θεοί, καὶ τ υἱῷ καιρὸν μετανοίας ⟨μεταγνοίας L ⟩ διδοῦσα καὶ αὐτοῖ τοῖς Ἕλλησι, κ αὶ ἵνα Τ ρῶες αἴσθωντα ⟨καὶ τρῶες ἔσεσθαι Lp ⟩ τῆς μήνι δος καὶ τολμήσωσι ⟨τολμῆσα Lp⟩ λοιπὸν εἰς τὴν ⟨om. Lp⟩ μάχητ. Eadem fere Εust. p. 128, 29 sqq.
[101]: 25 Ea quoque verba quae ante διὰ τί leguntur (δεῖ — θεῷ) cum quaestione cohaerere e schol. in cod. Hamburg. (p. 39 ) ad Od. γ adscripto ceterum. longe peius excerpto concludendum videtur. Incipit enim ita: διὰ τί τοὺς ἀνθρώπους πρὶν φαγεῖν ποιεῖ τὰς χεῖρας ἀπονίζα , τοὺς δ θεοὺς οὐδαμῶς διὰ τί πρὸς δεῖπνον μὲν ἀπονίζουσι, μετὰ δὲ τὸν δεῖπνον οὐδαμῶς θεοὶ μὲν οὐκ ἀπονίζο νται · κ α θ αροὶ μὲ ν γάρ. μετὰ τὸν δεῖπνον οὐ ποιεῖ ⟨ποίει cod. ⟩ ἀνθρώπους ἀπονίζεσθαι τὰς χεῖρας ὅτι οὐδὲ κτλ. (reliqua iis quae p. 17, 1 3 edidimus respondent, cf. schol. Od. ll, p. 752 Dind.).
[102]: 26 sqq. † L A 449 (f. 18a): διὰ τί μετὰ τὸ ἀνελ εῖ τὴν τοιαύτην δαῖταν οὐ νίπτουσ τὰς χεἴρας ἀλλὰ πρότερον, χερνίψ α ντο δ᾿ ἔπ ε ι τ α κ αὶ οὐλ οὐλοχύτας ἀνέλοντο ; ἔστι δὲ λ ύσις ἐκ το πράγματος· ou γὰρ ἦμ τοιαύτη δαίτη
[103]: Lp f. 61b c. l. χερνίψαντο δ᾿ ἔπειτα. Cf. schol. "o 52 Dind.
[104]: *Β f. 16a ad ἕερματα. L f. 19a, Π. Lp f. 62b c. l. ἕρματα.
[105]: 2 παυϲάμενοι Lp τὰϲ om . Lp 3 ἀπονίζεϲθαι Lp 4 post φέρουϲα Lp ins.: καλῇ χρυϲείῃ ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητοϲ post φήϲομεν Lp ita: οὐκ εἰϲ τὸ νίψαϲθαι προ τ. δ. μ. 6 οὐκ ἐπὶ Β ἐπέξειϲιν Lp παρέκειτο Lp 8 χρήϲαϲθαι L παρέκειτο om. Lp 9 ὅπωϲ ἐκ τῆϲ ἠιόνοϲ ἀναϲτάντεϲ ἀπ. Lp 10 τ. μὲν τὴν ὁμειωθεῖϲαν, sprascrpt. ο, Lp 11 τῷ om Lp οὐκέτι ὅπωϲ τοῦτο ἀπιοῦϲα ἀπ. Lp ἀντέλαβε B⟩ 12 δίδωϲι μηρ ὀδ. Lp 14 παρ᾿ , ρ θ corr., Β 19 L c. l. ὑπὸ δ’ ἕρματα μακρὰ τάνυϲϲαν incipit: ἐξηγοῦνται τὰ ὑπερ. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνεῖρθαι καὶ ἐρηρ. τῇ γῇ γέγονεν 20 ἐλλώβια L 21 ἐντὸϲ δ’ ἄρα δ ’ ἕρματα. Lp 22 καὶ ἕρμα ὁ κλ. Lp 24 τῆϲ om. L. δὲ ἕρμα B⟩ πόλιοϲ L
[106]: ὥστε δέεσθαι ἐπιν ίψεως ἄλλως τε ὅτι καὶ παυόμενοι τοῦ δείπνου ἔσπενδον μετὰ γὰρ τὸ δειπνῆσαι οὐκ ἦν θεμιτόν.
[107]: 19 sqq. Quae h. l. cod. Leid. auctoritatem secuti inter Porphyriana retulimus veri simile est e quaestione derivata esse ad 117 instituta, cuius vestigia et apud Eust. Δ p. 451, 31 (ἔστι δὲ λ ύοντα τὰ τοταῦτα εἰπεῖν κτλ.) et Apollon. lon. v. ἕρμα exstant (ὁ δὲ Σιδώνιος βο η θῶν τῷ λεγομένῳ κτλ.) Eadem fere quae h. l. in nostris codicibus exstant Manue M oschopul us, p. 719 , 28 Bachm.. in usum suum convertit.
[108]: 24 — p. 18, 2 τὸ ἔρεισμα — ἔερτο a Porph. abiudicavit Kammer, Porph. schol. Homerica emendatiora, (diss.) Regim. 1863, p. 34
[109]: *B f.16ᵇ ad κατανεύϲομαι. L f. 20b, Π c. l. εἰϲ τὸ εἰ δ᾿ ἄγε τοι κατανεύϲομαι.
[110]: 1 ἕρμα pro ὅρμοϲ L περιδόραιοϲ L. ἕρμα pro ὅρμον L 2 δὴ λέκτροιϲιν B⟩ Lp δὴ λέκτροιϲιν ἔορτο L, corr. Vill. 3 B⟩ praemittit ἀπορία 7 ἀναλκείοιϲι L 9 πρότερον δοῦναι L 13 διὰ τοῦ Ἰδαίου ἐπαγγέλματοϲ L 15 ἀγαβοί L 16 εἰπέμεν (suprascrpt. αι) εἰέπερ L 18 post ἀλέξανδροϲ Β ras. sex fere litter. 19, 20 ὤφελλεν ἀπ. . . . . . . .ἐθέλει δὀμεναι B⟩ 20 ἄλλα L 21 δ’ om. L 22 ἣν φηϲὶν δώϲειν L 23 γὰρ . . . . . . . . φιγμιένηϲ B⟩ 25 post ἐϲτιν in L schol. ad Α 520 pertinens sequitur (de αὕτωϲ): ὡϲ μάτην ψευδῶϲ κτλ. Quo et aliis quibusdam interiectis, f.21 rursus quaestio Porphyr. (lin. 26): δὴ τρώεϲϲιν 28 ἀγαϲάμενοι L 30 ἰδαίων L Ἀχαιῶν om. codd. 32 καὶ τοῦ ὄχλου L 33 ἀποδιδόαϲι codd.
[111]: 3 sqq. Cf Porph. Θ 5.
[112]: B⟩ f. 17a ad παλινάγρετον, L f. 19b, Π. Lp f.63a c.l. οὐ γὰρ ἐμὸν παλινάγρετον.
[113]: B f. 18ᵇ ad πανδῆμαρ.
[114]: 2 λῦϲιν B⟩ (vid.) ὅρκων L 3 ἐτράποντο L 6 διατραπόμενοι, om. δέ, L 7 ἥραϲ L 13 δώημεν L ἄγειν evan. B⟩ 14 μαχόμεθα L οὐ νύ τοι B⟩ L. ὑμῖν L 15 ῥέξωμεν B⟩ 16 prius καὶ om. L ἥττα L e corr. 32. 33 θεῶν post φερομένων L π ῶϲ τ. ἀλλ. θ. οὐ κινήϲει ἀπὸ τ. οὐρ. φερομένων ἐπὶ γῆϲ. Ἥφαιϲτοϲ κτλ. Lp 33 πανδῆμαρ corr.e πάν δ’ ἦμαρ H ὅτι πανῆμαρ L ὅτι τὸ πανῆμαρ Lp
[115]: 19 qq. Diple v. 526 appicta a schol. Ariston. ita explicatur: ὅτι περιώρικε τοὺς τράπους. Quae in altero schol. A leguntur Porphyrianis simillima διὰ τοῦ παλινάγρετον ἐσήμα νεν ὅτι β βαιός ἐστιν κτλ. (cf. Eust. p. 144, 26) quam originem habeant non constat.
[116]: 33 Aristarchi sententia (v. Lehrs, Ar. p. 151) male reddita.
[117]: L f. 23a. Lp f. 64b c. l. πᾶν δ’ ἦμαρ φερόμην.
[118]: B⟩ f 18b θυμόϲ. ad Lp f. 64ᵇ c. l. ὀλίγοϲ δ ἔτι θυμὸϲἐνῆεν.
[119]: 1 ἑϲπέραϲ Lp 3 πρόπαρ Lp 5 Lp inc.: ὀλίγη δὲ ἰϲχὺϲ ἐνῆν μοι. εἰ ἐλ. κτλ. φηϲὶ L ἀγνοοῦϲι Lp ἀγνοεῖ τιϲ L 6 τῶν om Lp τῶν ἑνωθέντων τ. κ. φὺϲειϲ L μειοῦϲθαι μὲν πεφύκαϲιν Lp ἐλλείπουϲι B L. 7 γὰρ καὶ om. Lp αὐχμῶν, ω in ras., B 8 μόγιϲ δ’ ἐϲ ἀγορήϲατο θυμόν L
[120]: 9 cod. Vatic, haec quaestio per errorem aeque atque superior quinta. decima (ιε΄ ) numeratur 12a |εἰ] γὰρ περὶ V 1. εἰ γὰρ παρά V mg. κόρην V 14a ἔφιπ πον ex ἐφ’ ἵππων V2 15 [κορυϲτὴϲ V1, κορυϲτήϲ V mg. 16a πρῶτα V 20 [ἔκ]τορι V , ἔκ V2 μg.
[121]: 9ᵇ B ad κορυϲτήν, Lp c. l. ἄνδρα κορυϲτήν, L c. l. πρῶτοϲ δ’ Ἀντίλοχοϲ Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυϲτὴν, qui ita incipit: ὥϲ ῥα τὸν ὑψοῦ ἔχοντε κτλ. lin.18 13b κεκοϲμημένουϲ. εἰ δὲ περὶ τὴν κόρυν Lp 15b τὸ ἐφ’ ἵππων ὁπλίται ΒLp 18b κορυϲτά L. 23b τὸ ἱπποκορυϲτήϲ L
[122]: 5 sqq. Cf Eust. A,p. 158, 25: τὸ δὲ ὀλίγος θυμὸς ἐντὸϲ ῆεν ἔχει. μὲν ἀκόλουθόν ποτε τὸ καὶ θανεῖν ἄν τὸν Ἥφαιστον ὀλιγούμενον. λ ύεται δὲ καὶ ἄλλω μὲν τῷ μ ὴ ἐξ ἀνάγκης ἀεὶ τῇ ὀλιγώσει φθορὰν ἐπακολουθεῖν, μάλιστα δὲ ἀλλήλοιϲ ηγορικῶς κτλ. (cf. Cram. A. P. Ill, p. 145, 19). —Quae ad v. 594 de Sintibus traduntur ad Paralipomena potius quam ad Quaestiones referenda videtur dentur (v. Herm. XlV, p 249).
[123]: 1a sqq. E Vaticano nihil notandum.
[124]: δηλοῖ· οὐ μόνον οἱ ἱππεῖϲ ἀλλὰ καὶ οἱ πεζοὶ οὐδ᾿ οἱ ἄνδρεϲ μόνον ἀλλὰ καὶ αἱ γυναῖκεϲ ἐκάθευδον. 4b ρούπαλον L 7 ξῦλον B 10 ἐνιϲκήφθη codd. 16 ἡ om. codd. 18 ἱππεῖϲ pro ἱππεύϲ BLp αὐτῷ τοῦ ἱππεῖϲ L 22 ἀϲπιδιῶταϲ BLp ἀνατιθεὶϲ L 24 ὅτι ἂν τῶν ἰππέων Lp 27 ο om. L, qui deinde verba ἡγεμονικώτεροι δὲ ἱππεῖϲ (27 — 32) om.
[125]: 21 sqq. † B f. 216ᵇ ad ἵππους Π 167 (id Lp f. 253ᵇ c. l. ἀνέρας ἀσπιδιώτας): τοὺς ἱππέας ⟨ἱπέας Lp⟩, ὥς φαμεν νικᾶν τὴν ἵππον τῶν πολεμίων. ὅθεν ἀντέταξεν αὐτῷ τὸ ἀσπιδιώτας. Reliqua aliunde addita sunt.
[126]: *B f.19a ad νήδθμοϲ. L f. 24b, Π (inde a lin. 17).
[127]: 4 ἔτι ζεὺϲ ἐπεὶ B⟩ 13.14 Ἀθήνη et κέχρηται Dindortium secutus dedi, in codice detrita sunt 15 ι ναύ in cod. detrita 16 καταδύϲεωϲ τῆϲ γαϲτρόϲ in cod. detrita, supplenda e schol. infra (ad lin. 16) collato 17 l ita incipit: ἐναντία δοκεῖ ταῦτα· ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρεϲ ἱπποκορυϲταὶ εὗδον παντὸϲ νύχιοι Δία δ’ οὐκ εἶχε νήδυμοϲ ὕπνοϲ τῷ ἔνθα καθεῦδ’ ἀναβὰϲ πάρα δὲ χρυϲόθρονοϲ Ἥρη. λύοιτο δ’ ἄν κτλ. 18 λύοιτο δὲ κ. λ B⟩ 19. 20 καὶ τὸ — ὥϲ καὶ in B⟩ detrita 21 ἀύπνουϲ om. L 21.22 εὐρυν. γὰρ δ’ ἄρ’ ἐπὶ χλαῖναν βάλλε L 22. 23 ἔνθ’ ἐγρηγορόων BL. om ; sensu postulante addidi; eadem in scholio excerpto leguntur
[128]: 1 —16 Eadem breviore forma ad δ 793 in codicibus DE Dindorfii, in D quidem praescripto Πορφυρίου (v. Dind. schol. Οd., praef. p. LIII), leguntur. Nibilominus esse in iis quae aliunde sumpta cum Porphyrianis coaluerint non negaverim.
[129]: 16 ὅθεν καὶ oἱ δίδυμοι κτλ. cf. schol. A et B⟩ l c. (ad νήδθμος): Ἀρίσταρχός φησιν ἐκ τοῦ ὄύνω δύμος καὶ ἐκ ἐπεκτάσει νήδθμος ὅθεν καὶ oἱ δ;θδυμοι, δύο ἐκ μιᾶς καταδύσεως τῆς γαστρός . . . . (id. Lp f. 65ᵃ).
[130]: 18 — p. 23, 3 † B l.c. ad ἔχε B⟩ 2 (id. Lp f.65a c.l. Δία δ’ οὐκ ἔχε): καὶ πῶς φησιν ἔνθ α κα θεῦδ᾿ ἀναβάς λύοι το δ ἂν κατὰ λέξιν· τὸ γὰρ εὕδειν ἰαύειν κεῖσθαι, καὶ ἐπὶ ψιλῆς ἀνακλίσεως λαμβάνονται, οἷον ⟨om. Lp⟩ πολ λ ὰς μὲν ἀύπν ους νύκ τας ἴαυον καὶ E ὐρ υνόμ η δ’ ἄρ’ πὶ χλ αῖνα ν βάλε κοιμηθέντ 〈om. h. vers. B〉 ἔνθ᾿ Ὀδθσεὺς μνηστῆ ρσ ⟨ἔνθα δ’ Ὀδυσσεὺς
[131]: *B f. 19ᵇ ad πανϲυδίη (ν. 12).
[132]: 1 B⟩ detrit. διὰ μέροϲ B⟩ 2 δι’ ὅληϲ — ἐϲτὶ B⟩ detrit.
[133]: μηστῆρσι Lp⟩ κακὰ φρο νέων ἐνὶ θ υμῷ κ εῖτ ἐγρη γορόων. oἱ μὲν ἄλλοι παννύχιοι εὗδον, Ζεὺς δἓ οὐ παννύχιος ⟨ὁ δὲ ζ. oὐ πανν. Lp, addens ἀλλ’ ἐπ’ ὀλίγον ⟩. Sequntur in B⟩ verba ex altero fonte petita: διδαχὴ δέ ἐστιν ὅτι καὶ θεοῖς πρὸς σκέψιν ε ὔθετον νὺξ κτλ.
[134]: † A f. 24 Β 2 (id. L. f. 24a): πῶς ἐντὸϲ τῇ A εἰπὼν 〈εἰπόντα L〉 τὸν Δία καθεύδειν νῶν φησ Δία δ’ οὐκ ἔχε ⟨εἶχε L⟩ ν ή δυμος ὕπνος λέγομεν δὲ 〈om. L〉ἡμεῖς ὅτι. ἐκάθευδε μὲν ἀλλ᾿ ἐπ’ ὀλίγον ἐκαθεύδησε καὶ 〈om. L〉 oὐ διὰ πάσ τῆς νυκτὸς ὡς οἱ ἄλλοι , μεριμνῶν ⟨ὡς κ αὶ oἱ αλλοι καθεύδουσιν L⟩.
[135]: 4 Cf. Plat. rp. Il, p. 383 A .
[136]: 7 B⟩ f. 20 ad νήπιος B⟩ 38 (id. Lp f. 65b c. l. νήπιος): νήπιος ⟨om. Lp⟩ ὁ Ἀχαμέμνων, ὅτι τὸ νυν ἐπὶ μιᾶς ἡμέρας ἐνόμισεν.
[137]: 11 sqq. † B⟩ f 19ᵇ ad νῦν Β 29 (id Lp f. 65b c. l. νῦν γάρ κεν): ἐκείνη γὰρ ἡμέρα πεπόρθηκε τὴν πόλιν διὰ τὴν τῶν ὅρκων παράβασιν.
[138]: 18 † Paris. 2556 Β 12 ap. Cramer., An. Par. Ill, p. 147 (c. l. πανσυδίῃ: . . . . ζητεῖται δ ποίαν αἰτίαν ψευδόμενον παρεισάγει ὁ ποιητὴς κατὰ τὴν ἐπαγγελ ίαν τῆς Ἰ λίου πορθήσεως τὸν Δία; καί φαμε ὅτι oὐ ψεύδεται ἀλλ᾿ Ἀγαμέμνων πεπλ άνητ αι· μὲν γὰρ ἔφη θωρ ῆξαί ἑ κέλ υ ε πα νσυδίῃ ὁ δὲ τὸ μέγιστον μέρος παραλιπὼν τὴν Ἀ χι λ λέως ουμμαχίαν εἰκότως τῆς ἐλπίδος ἐσφάλη, μ νοήσας τὰς του θεοῦ φωνάς. Idem fere ibid p. 146, 11 et cod. 2767 ibid. p. 187, 19. Respicit hanc solvendi rationem P Proculus ad Plat. Remp., p. 381 ed. Bas., τοὺ ἐξηγητάς afferens.
[139]: *B f. 19ᵇ. cohaerens cum scholio. ad Γ 98 sqq. edendo.
[140]: *Β f. 20ᵇ ad πειρήϲομαι.
[141]: 11 scholio in cod. praemittitur Ἀριϲτοτε 12 ϲυμβουλεύειν cod.,corr. Bkk. 13 μαχανῆϲ cod. 14 εἰ om cod , addidit Vill 15 ποιητέων? 20 γε pro τε conieci
[142]: 2 Quae de νέφος quod perhibetur Ἄρεως dicta sunt non expedio Nisi error aliquis latet aut multa exciderunt, scriptura loci alicuius innui videtur (an Zenodotea?) ad nos neque per codices neque scholia propagata.
[143]: 16 sqq † Alterum B⟩ h v., scholio quod supra edidimus verbis καὶ ἄλλως praemissis subiunctum (L f. 26ᵖ Π , c. l πρῶτα δ’ ἐγὼν ἔπεσ πειρήσομαι) ἄλογον τὰ πειράζειν· εἰ γὰρ ἑτέρως ⟨ ἐτέρους L ⟩, ὥσπερ καὶ ἐγένετο, τὸ πλῆθος ἔνευσεν, ἀπώλετο ἂν πάντα τὰ πράγματα. λύεται δὲ ἐκ τῆς λέξεως · προησψάλισται 〈—το L〉 γάρ· ὑμ εῖς δ 〈om. L〉 ἄλλοθεν αλ o ἐρ ητύ ει ν ἐπέεσσιν συνέφ ερε γὰρ πεῖρα διὰ τὸν κ αιρόν, ἀφεστῶτος τοῦ Ἀχιλλέως καὶ τοῦ πλ ήθους ὑποπτευομένου. Aliter Paris. ap. Cramer., A. P. Ill, p. 148. 11
[144]: *B f.21a ad εἰ μέν τιϲ.
[145]: *B f. 21a ad νέον.
[146]: vat. ζητ κϛ΄ (reet. 27).
[147]: 12 ϲod. οὔθ’, corr. Dind φᾶναι cod 17. 18 ἀνέθηκε correxi ex ἀντέθηκε 19 πολυκληῖϲι cod. 2 sequitur: καὶ ἄλλωϲ. ἄλογον τὸ πειράζειν κτλ , v. supra ad p. 24, 16 29 Vatic inc : ἠύτ’ ἔθνεα εἰϲι μελιϲϲά ων ἀδινάων π. . .ηϲ ⟨V 2 in marg. έτρ ⟩ ἐκ γλαφυρῆϲ αἰεὶ νέον ἐρχομενάων. τὸ νέον ἐρχομενάων ἀποδεδώκ. . . . ⟨V2 mg. καϲιν ⟩ ἀντὶ τοῦ νεωϲτὶ ἀεὶ ἐρχομένων 30 εἰλήλουθεν V
[148]: 10 — 23 † B⟩ f. 21 ad ἐρητύειν B⟩ 75 (id. L. f. 26 s. l., Lp f. 66 c l. ἐρητύ- s ιν): οὐκ ἐκείνους φεύγοντας , ἀλλ ἐμὲ ταῦτα λέγοντα. οὐ γὰρ ᾤετο τοσοῦτον ταχέως ⟨ταχαίως Lp⟩ ἀναπτερωθῆναι πρὸς φυγὴν αὐτούς.
[149]: 13 Cf. p. 26, 27.
[150]: 24sqq. † Eust. A, p. 175, 34 sqq — Aliter Paris. ap. Cramer., A. P. III. p. 148, 17 sqq.
[151]: 29 νέον pro νεσιστί Aristarchus accepisse videtur, v. Lehrs, Ar. p. 151 . (rect. 27 ).
[152]: B f. 22ᵇ ad κινήθη. Lp f.67b c.l. ὡϲ κύματα
[153]: 1 τί οὖν ⟨ὖν humiditate deleta V2 rescripsit⟩ V 1. 2 οὐ — ἐπὶ βραχύ (sic) in cod. hum. deleta rescripsit V2 2 αἰεὶ παρέχειν V 2. 3 litterae quae inter ἀρ (ἀρτίωϲ) et τὴν ὥραν in V exstabant tinctura adhibita deletae sunt 3 μ.νὐειν ⟨η a V sprascrpt.⟩ ὅτε πέτονται μᾶλλον V 4 ν.ον V τοῦ ἔαροϲ v 5 αὐτὸϲ δὲ ἐκπλήρω. ἔφη V pro νέον legendum videtur νέου 6 τὸν καιρῶν ρῶν V 7 .ὖται οὖν κατ. .έον ἔαρ V 8 ἐ. .νθεϲιν 〈 π et α a V2 suprascrpt.⟩ 10 ὃ ἑαυτὸ V 11. 12 ἐπ’ ἀμπέλῳ τ. βότρυϲ ὀνόματι V 15 καθ’ om. V ἐκκρεμᾶϲθαι B⟩ 17 ἰλαδὸν φηϲὶν εἰϲ ἀγορὴν V 18 ϲυνήθειϲ correxi, B⟩ ϲυνηθείαϲ. θείαϲ. Εxtrema enim V ita: ϲυϲτροφάϲ. ἰϲοδυναμεῖ ἄρα τὸ ἰλαδόν τῷ βοτρυδόν. δηλοῖ δὲ τὸ ὡϲ ϲυνήθωϲ καὶ τῆϲ πρὸϲ ἀλλήλουϲ ἑταιρίαϲ εἶχον. 20 B⟩ inc.: ὥρμηϲε. μακρὰ δὲ τὰ ὑψηλά, ἤτοι τὰ ἐκ βάθουϲ κινούμενα. ϲυνωθοῦνται γὰρ ἄλλα ἐπ’ ἄλλοιϲ, ὡϲ πάϲηϲ ἐκ βυθοῦ ταραϲϲομένηϲ τῆϲ θαλάϲϲηϲ. διὰ τί δὲ κτλ. Lp inc.: διὰ τί προειπ. 22. 23 οὕτε ἄλλοϲ οὐδεὶϲ οὔτε ὁδ. Lp 23. 24 μόνον οὐχ Lp 24. 25 καὶ ἡ ἀθ. παράγει ἀπὸ μηχανῆϲ Lp 25 τὸν ὁδ. ἐγείρουϲα Lp 27 τοιούτου Lp θεατὰϲ οὖν ἡμᾶϲ ποιῶν τῆϲ ἀταξίαϲ Lp
[154]: 27 Cf. p. 25, 13.
[155]: L f. 29a, II, c. l. πόντου Ἰκαρίοτο. Cf. Scor. ap. Dind. IV, p 410, II.
[156]: *B 23b s. signo.
[157]: 1 μετὰ τὸν νεϲτ. Lp 2 ἐπιδεικνὺϲ Lp 3 Νέϲτοροϲ om. Lp διὰ τοῦ ϲώματοϲ Lp 4 ἐλήλυθεν ἡ ἀθ. οὐ γὰρ δίχα θεοῦ πιθ. τοϲοῦτον καταϲτέλλεϲθαι θόρυβον Lp 27 in cod. Lips. lemmati praemissum ἀριϲτοτλ. ⟨τλ supra o scriptis ⟩; idem nomen scholio P adscriptum
[158]: 2 Cf. p. 32, 13
[159]: 6 sqq. Scholium ab usitata quaestionum forma prorsus discrepans nemo huc referret, nisi a codicibus Porphyrio nominatim tribueretur. Quod nisi quis transcribentum errore factum esse probaverit, statuendum est, fragmentum esse scriptoris nescio cuius quod Porphyrius quaerens, cur Icarium maxime mare poeta commemoraret, attulerit unde simul apparet, cur lin. 17 sqq oratione quae dicitur obliqua utantur.
[160]: 2 sqq. † B f.23 ad θέειν Β 183 (id. Lp f. 68 c.l ἀπὸ δὲ χλαῖνα): . . . . ἀπέβαλε βαλε δὲ τὴν χλαῖναν ἢ διὰ τὸ εὐπερίσταλ τον διὰ τὸ ἐπιστρέφειν τῇ παρκδόξῳ δόξῳ θέᾳ τοὺς πολλούς, ἵνα ταπεινὸς ὑπηρέτης εἶναι δοκῇ ⟨δοκῇ εἶναι Lp⟩ τῶν βασιλικῶν δογμάτων. οἱ δέ, ὅτι ἀπὰ τῆς σπουδῆς αὐτομάτως πέπτωκε. κ αὶ περὶ Ἀγαμέμνονος δὲ ἑτέρωθί φησι πορφ ύρεον μ έγκ φᾶρος ⟨φάρος Lp⟩
[161]: L f. 30b, II. Lp f. 68a c. l. χλαῖνα. βάλε.
[162]: *B f. 24a ad ἐν βουλῇ Lp f. 68 c. l. ἐν βουλῇ δ᾿ οὐ πάντεϲ.
[163]: 1 τοῦτον L. τὸ om. Lp 4 ἐπὶ ϲαλαμῖνι L 5 αὐτὸν B⟩ Lp 6 μετιὼν τοῦ τοῦ ἀγ. Lp 10 in tribus e quibus edidi codicibus (etiam in Lips ) verba. οἱ δὲ ὅτι τὴν ϲπουδὴν κτλ. cum iis quae antecedunt cohaerent interiectis quidem dem his: βῆ δὲ θέειν ἀπὸ δὲ χλαῖναν βάλε, τὴν δ’ ἐκόμιϲε ⟨ἐκόμιϲϲε Lp ⟩ κῆρυξ εὐρυβάτηϲ, quae quin in lemmate posita sint eo minus dubitandum est, quod quae sequuntur partim idem continent quod superiora Duo inter se scholia ita. coaluisse, ut unam efficere videantur quaestionem, etiam aliis locis, e. c. Z 168 videre licet. Nostro loco ea re factum esse, ut initium quod fuerat alterius scholii ἀπορίαν continens abiceretur, non est quod mireris 11 post ἥτιϲ lacunam cunam statui; excidisse videtur αὐτομάτωϲ vel sim. 11 12 ἐπιϲτρ B⟩ 12 παρὰ τοῦ φεύγειν Lp 13 ἑτέρωθεν Lp 15 ἤτοι om. L, qui pergit (17) ἵνα ἀντὶ βαϲιλέωϲ φαίνιηται ποιεῖν post ἵνα B⟩ duae fere litt. eras. 16 λαβὼν Lp 18 ἐξὸν L
[164]: ἔχ ων (Θ 221) διὰ τὸ μὴ ἐμποδίζεσθαι αὐτὸν σπεύδοντα ἀπὸ (sic) τοῦ πλήθους τῶν ἱματίων. Verba inde a ἢ δι τὸ μ ἐμπ., quae Β om., eadem fere in cod. Par. 2766 (Cram. Ill, p. 278, 20) leguntur: ἀπεδύσατο δὲ τὴ χλ αμύδα μύδα διὰ τὸ μὴ ἐμποδίζεσθαι. κτλ.
[165]: B f. 24a ad ϲκήπτρῳ. Lp f. 68b c.l. τὸν ϲλήπτρῳ ἐλάϲαϲκε.
[166]: *B f.24a ad Θερϲίτηϲ.
[167]: 1. 2 δόξειε καὶ τοῦτο εἶναι ἄλ. ὅτι τῆϲ θεᾶϲ εἰπούϲηϲ ϲοῖϲ δ’ ἀγανοῖϲ φαίνεται τύπτων τινὰϲ ὡϲ παρακούων τῆϲ θεᾶϲ Lp 3 ἐπὶ ὀδυϲϲέωϲ Lp 4 ἡ μίμηϲιϲ οὐκ ἄλογοϲ· τὸ γὰρ ἐντὸϲ τοϲ. θορ. μηδὲν ϲφαλλόμενον τὸν ὀδ. ποιεῖν ἀμίμητον πάντεϲ γὰρ ἐντὸϲ τοιούτ. καιρ. ταραττόμεθα παρηχ. ὡϲ π. ἐπιλανθάνεϲθαι, reliquis omissis, Lp
[168]: 6 A B⟩ 199 (id. fere Lp f. 68 b, Paris. 2556 ap. Cramer. Ill, p. 151): οἱ γὰρ θρασεῖς κολακευόμενοι ἐπαίρονται, εἴκουσι δὲ πληγαῖς μᾶλλον. . . . . .
[169]: A
[170]: L f. 31ᵇ. Lp L f. 32a. ldem fer A et Par. 2556, Cramer III, p. 152, 15.
[171]: *B f. 25 ad Ὀδυϲϲεὺϲ v. 272
[172]: 18 — 23) Verba scholii codicem Leidensen religiose secutus dedi. Quae inter Didymi quae dicuntur scholia leguntur: οὗτοι ἦσαν κατὰ μὲν τὸ σύνηθες Ἀερόπης πης καὶ Ἀτρέως παῖδες τοῦ Πέλοπος, τῇ δ ἀλ ηθείᾳ Πλεισθένους, ὥς φασιν κτλ. , quin si rem spectes recte se habeant dubitari nequit ea non coniectura sed libri cuiusdam auctoritate niti Dindorf., vol. l, p. 95, 12 not., innuere videtur. Cum Leidensi ad verbum fere concinunt A et Paris., nisi quod ille φησὶν (20) pro φασιν, hic Ἀτρέως παιδὸς (20) pro παῖδ ες et (22) μ νήμη ἄξιον πάνυ ἀνατρκφέντες ατρκφέντες νέοι οἱ αὐτοῦ παῖδες ὑπὸ Ἀτρέως αὐτοῦ ἐκλήθησαν παῖδες. ln utroque que codice recte Ἀεράπης o Ἀερώπης.
[173]: Ceterum nemo sibi persuadebit hoc fragmentum originem debere quaestioni stioni hoc loco oblato a Porphyrio institutae. Eam etsi veri simile est cum rebus Atridarum B⟩ 104 sqq. narratis coniunctam fuisse, tamen id monere quam scholium eo referre maluimus. Conferendi autem praeter schol. A A 7 Dict. Cret. I, 1; Malal. V, p. 94 Dind.; Herm. XIV, p. 238.
[174]: 24 sqq. Ex iis, quae in utroque scholio extremo de diversa ingeniorum coercendorum cendorum ratione leguntur (p. 31, 28; 32, 8), sequitur, utrumque ex uberiore Porphyrii quaestione excerptum esse. Quod ad v. 272 servatum est scholium eam ob caussam codicis ordine neglecto alteri praemisimus quod ipsum Porphyrium magis repraesentare videtur.
[175]: †B f. 25ᵇ ad ὢ πόποι v.272 (id. L. f.33ᵇ, Lp f. 70 c. l. δὴ μυρί᾿ Ὀδυσσεύς): σεύς): πῶς εἰπὼν ⟨πῶς προειπὼν Lp⟩ αὐτοὺς γεγελ ακ έναι σπουδαῖα καὶ οὐ
[176]: γελοῖα παράγει λέγοντας ⟨λ έγοντα L⟩; τάχα οὖν τοῖς ἐπὶ Θερσίτου περιαιρεῖται ⟨παρῄρηται Lp⟩ τὸ θρασὺ καὶ παρρησιαστικὸν αὐτῶν Ὀδυσσεύς. ἄλλως τε προοικονομεῖ τὴν εἰς ὅλην τὴν ποίησιν ἀμνηστίαν Θερσίτου διὰ τοῦ ο θήν ⟨οὐ μήν L⟩ μιν πάλλιν.
[177]: 14 sqq. Lp f. 70 c. l. οὔ θήν μιν πάλιν: τοῦτο διὰ τὸ μὴ ἔτι μνησθῆναι αὐτοῦ ἐντὸϲ τῇ ποιήσει . . . . .
[178]: 28 sqq. Cf. p. 32, 8 sqq.
[179]: B f. 25ᵇ ad ὥϲ ἄρ ἔφη Lp f. 70a c. l. ὣϲ ἄρ’ ἔφη ϲκήπτρῳ δὲ.
[180]: B f. 26a ad παρὰ. L f. 34a. Lp f. 70 c.l. ἀνὰ δ᾿ δ πτολίπορθοϲ Ὀδυϲϲεὺϲ ἔϲτη.
[181]: *B f 26b ad ἡμεῖϲ δ᾿ ἀμφὶ v. 305.
[182]: 2 ἐτέλεϲεν om. Lp 3 ϲωφρονιζόμενοϲ Lp 3 — 5 ἢ ἀπόπειρα ἦν διὰ τῆϲ ἀπειλῆϲ πῶϲ οἱ πολλοὶ ἕξουϲι τυπτομένου, εἶτα βουλομένουϲ ἰδὼν τοὺϲ Ἕλληναϲ οὐχ ὑπερέθετο κτλ. Lp 5 ταὐτὰ e ταῦτα corr. B⟩ 6 ἀεὶ pro παίει Lp 8 βραχεῖα πληγὴ Lp 9 post ἄκοϲμοϲ ins. ὕβρει Lp, idem τὸ ϲῶμα post ὑγιὴϲ δέ 9 καὶ χρημ. είϲφ Lp 10 ὁ om. Lp τῇ om. Lp 11 in B⟩ et Lp nonnulla. praemittuntur aliunde illata ὁ om. Lp 12 sqq. Lp ita: καὶ θορύβου ὄντοϲ ὡϲ καὶ τὴν Ἀθηνᾶν εἰδομένην κήρυκι ϲιωπᾶν λαὸν ἀνώγειν ἔδει τὸν πρῶτον δημηγοροῦντα ροῦντα γεγωνότερον βοᾶν, ὡϲ ἅμα οἱ πρῶτοί τε καὶ ὕϲτατοι μῦθον ἀκούϲειαν. ὁ μὲν οὖν κτλ. lin. 13 14 ἠδύνατο ὁπότε ὄπα τε μεγάλην ἐκ ϲτήθεοϲ εἴη Lp ἵει, ἵ in ras., B⟩ 15 ὁ μὲν ἔτι τεταρ. δημηγορεῖ, ὁ δὲ νέϲτωρ ἤδη ἡϲ. ἄγ. Lp addit Β: τρία δὲ ῥητορικῆϲ εἴδη, ϲυμβουλευτικὸν κτλ , quae aliunde illata sunt 18 in cod. huic lineae in interiore paginae latere adscriptum Ἀριϲτοτελ.
[183]: 1 — 7 †* B⟩ f.25 ad νφραίνο ντα v. 258 (id. Lp f. 69 c.l. εἴ χ᾿ ἔτι. σ᾿ ἀφραίνοντα, νοντα, L f. 33 Π, c. l. εἰς τὸ εἴ κ᾿ ἔτι σ ἀφραίνοντα κιχήσομαι): ἐναντίον ἐστὶ τὸ εἴ κ᾿ ἔτι ⟨εἰ κέ τι B⟩ ⟩ σ᾿ ἀφραίνοντα κιχήσομαι 〈L pro τὸ —κιχήσομαι σομαι : τοῦτο⟩ τῷ ὥ ς ἄρ’ ἔφ η, σκ ήπιρῳ δὲ μετάφρενον ἠδὲ ⟨ἠὲ L ⟩ κ α ὶ ὤμω πλ ξ εν · μεταξὺ γὰρ οὐχ ὑπερβαλλόμε νος αὐτὸν παίει. λύοιτο δὲ τῇ λέξει· ξει· προεῖπε γάρ · εἰ μ ὴ ἐγώ σε λαβὼ α πὸ μὲ ν φί λ α εἵματα δύσω καὶ. γυμνὸν αἰκιοῦμαι, ὧν oὐδὲν φαίνεται δρῶν τὰ νῦν.
[184]: †L f. 32b (id fere Paris. ap. Cramer. Ill, p. 152, 17): διὰ ποίαν αἰτίαν ε ἴ κ᾿ ἔτι σ᾿ ἀ φραίνο ντα κιχήσομαι εἰπὼν καὶ τὰ ἑξῆς εὐθὺς λ έγει σκ ήπτρῳ πτρῳ δὲ μετάφρενο ἠδὲ καὶ ὤμω πλ ῆξεν λέγομε δὲ ἡμεῖς , ὅτι εἶπε τὸ τηνικ αῦτα ἀποδύειν καὶ o ὕτα τύπτειν γυμνόν. νῦν δὲ ἁπλῶς ἔπληξεν. 8 sqq. Cf. p. 32, 28 sqq.
[185]: Paris. ap. Cramer. Ill, p. 279, 32: . . . . κολ ά ξδζεται ὁ μὲν εὐφυὴς νουθεσίαις, σίαις, ὁ δὲ ἄκοσμος βασάνοις, ὁ δὲ λελωβημένος βραχείᾳ πληχῇ καὶ μεθ᾿ ὅρκω ἀπειλ ῇ. Idem fere apud Eustathium , p. 217, 32, τοὺς παλ αιούς afferentem.
[186]: 13 Cf. p. 27, 2.
[187]: 5. 6 καὶ τότε ἀξίωϲ ἔλ τοῦτο ὅτι οὐδὲ ἀπέδωκεν ἄν εἴη τὸ τέραϲ, quae corrupta rupta esse liquet. ἔλεξε Cobet. ap. Dind.; εἰ ἦν τὸ . . . . . τέραϲ nos tentavimus. Lacunam ita fere supplendam esse: τοὺϲ ϲτρουθοὺϲ ὑπὸ τοῦ ὄφεωϲ κατέδεϲθαι, ϲθαι, ea quae sequuntur vei simile reddunt: numerum avium non congruere cum annorum numero. Corruptelam temporibus deberi codice Veneto superioribus ribus e scholio excerpto infra edito sequi videtur 10 οὓϲ Bekk., cod. ὡϲ 16 νεοττείαν cod., corr. Bkk. ἄκραϲ in cod. compend scrpt, potest esse ἄκρων
[188]: 3—10 † B f. 27a ad ὅου v. 325 (Lp f. 71 c. l. ὅου κλ έος): . . . . . τὸν δὲ λίθον θον ουκ ἐξηγεῖται πρὸς τὸ μ λυπῆσαι ἢ ὅτι τέρας ἐστίν (cf. var. lect. lin. 5. 6).
[189]: 12—14 *B f 27a ad τῷ δεκάτῳ v. 329 (id. L. f. 36a Π, εἰς τὸ τῷ δεκάτῳ κάτᾳ δὲ πόλ ι ν αἱ ρ ή σομεν εὐρυά γυιαν, Lp f. 71a c. l. τῷ δεκάτῳ) μαχόμενον ἔχει τ ὸν ἐπιλογισμὸν ⟨ἀπολογησμὸν B; ἀπολογισμὸ Lp; idem, ἀπo supra lin. script., L⟩ τοῦ ἀριθμοῦ τῷ προκ ειμένῳ πλήθει τῶν στρουθῶν· προείρηκε γάρ· ὀκτώ, ἀτὰρ μ τηρ ἐνά τ η ἦ ν, ἣ τέκ ε τέκ ν α. λύεται δὲ ὅτι. τὸ δέκατον τίθεται καὶ ἐπ᾿ ἀρκῆς, ὥστε εἰ κατ ἀρχὰς τοῦ δέκατου γέγονεν ἡ ἅλωσις, οὺκ ἂν ἐπιβάλλοι ⟨ἐπιβάλλον L ⟩ καὶ τοὺς στρουθοὺς δέκα ποιεῖν.
[190]: Eadem fere, adiunctis aliis quae nonnullis interiectis infra (p. 34, 30) leguntur, in alterum scholium transierunt:
[191]: † B f. 27a ad τῷ δεκάτῳ (id. L. f. 36a, Lp f. 71a c. l. τῶ δεκάτῳ, A) διὰ τί οὐχὶ ἐνάτῳ ⟨καὶ διὰ τί οὐχ ἐν. L⟩ ἔφη ἐνιαυτῷ ἔσεσθαι τὴν πόρθησιν ⟨ἑλέσθαι τὴν πόλιν L⟩, καίτοι τῆς ἀκολουθίας τῶν σημείων τοῦτo ἐχούσης· ὀκτώ, ἀτὰρ μ ή τηρ ἐνά τη ἦν; ὅτι τῶν ⟨τὸ Lp ⟩ ἐννέα πληρωθέντων ἀνάγκη νοεῖν τὸ ἐπέκεινα ⟨B έκ in ras. ⟩ δέκατον. καὶ τὸν δράκοντα αὐτὸν δεῖ συνκφιθμεῖν, κφιθμεῖν, ὅ ἐστι δέκατος, ὡς ὅλου τοῦ ἀγῶνος ἐντὸϲ τούτῳ μέλλοντος παύσεσθαι. ⟨παύσασθαι L⟩. ⟨quae sequntur A om.⟩ ὁ λιθωθεὶς οὖν δράκων ἐσήμανεν ⟨ἐσήμαινεν Lp⟩, ὅτι οὐκέτι κίνησιν ἕλαβεν ὁ πόλεμος. SCHRADER , Porphyr. Qu. Hom .
[192]: 8 εὐθ cod. 9 φυλλοροεῖ cod. 19 τοϲαῦτ’ cod. 23 νεοττεία cod . 26 τοὺϲ cod. om.
[193]: 23 Aristotelem cf. supra p. 33, 11. Eust , p. 226, 32, si quidem recte editum : ὁ μὲν δράκων Ἀθηνᾶς, φ ησίν, ἱερός , ὡς ἐντὸϲ τ Α ῥαψῳδίᾳ εἴρηται, διὸ καὶ εἰς τοὺς Ἕ λληνας ἐκλπμβάνεται, Porph yrium afferre videtur neque tamen propterea ausim res nonnullas et ab eodem Eustathio et in scholiis praeter ea quae h l. contulimus allatas a eundem auctorem referre (velut schol, B⟩ B⟩ 328: τρεῖς εἰσιν οἱ χρόνοι, δι᾿ ὧν πᾶς αἰὼν ἀριθμεῖται κτλ. coll Eust. p. 226 extr ).
[194]: 30 sqq. Quae iam sequntur aliunde neque e libro περὶ οἰωνιστικῆς τῇς καθ᾿ Ὅμηρον petita esse, vel inde sequitur, quod decem armorum numerus, qui in iis quae antecedunt aliter constitutus est, nunc ita efficitur, ut ipse serpens novem
[195]: 1 διακένωμα corrupt. nisi gravius mendum latet, fortasse scribendum πᾶϲι δὲ μνῆμα ὢν κτλ 11 νεοττεία corr. e νεοττιᾶ cod. 13 πε.τόμενοι, ante τ littera etas., cod. 19 ἐξειλίφη cod. 23 ἐγκαταλειμμένηϲ cod. 25 νεοττείαϲ cod.
[196]: avibous annumeretur. Accedit quod dicendi ratIo a pedestri oratione remotior, quae illic occurrit (πορείαν dico ἀνύε ν, νηίτην, εὐθάλειαν, λάγνιστον, μικρὰ ταῦτα omisso articulo), in sequentibus desideratur (ἐνδομυχεῖν p. 35, 11 a scholiorum liorum usu non alienum est, v. schol. V Ar, Vesp. 970). Esse tamen etiam in fragmento illo περὶ οἰω νιστικ ῆς et maxime quidem sub finem eius ubi ipse Porphyrius quae legerit referat apertum est.
[197]: 29 sqq. B f. 27a ad ἐλελιξάμενος ν. 316 (id. L f. 35ᵇ, Lp f. 71a c. l. τὴν δ’ ἐλελιξάμενος): ἐπιστραφείς. οὐδὲ τοὺτο δὲ ⟨om. L⟩ ἄχρηστον πρὸς τὴν μαντείαν· τείαν· οὐ γὰρ εὐθέως ἐκράτησαν αὐτοὺς καὶ εἷλον ⟨καὶ ἀνεῖλον L⟩, ἀλλ᾿ ἀν.
[198]: B f. 26h ad ϲῆμα v. 308. L f. 34b. Lp f. 71a c.l. μέγα ϲῆμα. A f. 30a ϲ. l. ϲτρουθοῖο v. 311. Cf. Townl. Cramer. Αn. Par. Ill, P. 280; 153.
[199]: A f. 30a.
[200]: 5 τὴν πλάτανον τῶν τρ. cod. , quae fort. ita servanda erant ut lacuna post πλάτανον constitueretur πόλιν etiam Roemer ap. Fleckeis. 1878, p. 538 10 initum scholii e codd. B et Lp dedi AL brevius: οἱ ϲτρουθοὶ ἀρρ. χρόνον τε ⟨om. L ⟩ δηλοῦϲιν 12 ἢ τὸ μὲν B Lp ὅτε μὲν A νεοττείαν B LLp καὶ (pro τὴν ) ἠν. L 13 οἱ δὲ ὑποπετάλιοι ν. A ὑποτπετάλιοι (sic) L 14 οὔπω L, om. Β Lp, οὐδέπ ω A 15 τῆϲ ἐννεατηρίδοϲ τὸ πολέμου τὸ ἐναγώνιον ἐϲήμ. A L 16 πορία L 17 νεοττείαν B Lp, νεοϲϲιὰν L, νοϲϲιὰν A 18 ἕωϲ τοῦ ν. A post ἀπολ. A ἡ ins. 19 20 ἢ ὅλου Τρῶεϲ om. AL. 20 καὶ ὅτι pro ἢ ὅτι A τὸ τέλοϲ τ. π. A 21 post τέλοϲ sequntur in codd B LLp A: ἔϲτι δὲ ϲῆμα ⟨ϲημεῖον B ⟩ μὲν τὸ παρὰ τόπον γινόμενον κτλ., quae neque ex integra tegra disputatione excerpta sunt neque Porphyrii esse probari possunt. Eadem fere in schol. B ad ε 742 leguntur
[201]: αχθέντες ἀπὸ τῆς Τρωάδος ⟨τρωίδος ΒLp⟩, εἶτα ὑποστρέψαντες. Quae sequuntur tur aliunde huc illata sunt: ἀμφι α χυῖ αν δ τελειοτέρᾳ φωνῇ ἐχρήσατο τοῦ τετρι γῶτ ας ⟨τετριγότας Β τετριγῶτας L, ι e corr.; χρήσατα τοῦ τετριχότας Lp, primo verbo ἐ ab alia manu addito, quae eadem o ultimi verbi in ω mutavit ⟩.
[202]: 10 sqq. Cum veri haud simile sit verba χόνον τε δηλοῦσιν, ἐπεὶ πτηνὸς ὁ χρόνος ex ipso Porphyrii libro excerpta in iis quae modo edidimus casu intercidisse, cidisse, scholium ad scholiaexcerpta referendum infra textum odendum erat. ln magna tamen codicum discrepantia eo quo posuimus loco perspicuitati melius consultum esse existimavimus.
[203]: L f. 35a.
[204]: A Par. 2767 (Cram. III, p. 191).
[205]: *Β f. 28a ad νικᾶϲ v. 370.
[206]: 8 πλήθουϲ codd , quod e schol. B 494 correxi 21 ὡϲ addidi; cod om.
[207]: 1 sqq. Cf. Paris. 2556 ( Cram. Ill , p. 153, 10) c. l. δράκων: ὅπου ἡμῖν ἐφάνη δράκων. οὗτινος τὸ ἄνομα ὁ Πορφ ύριος ἐντὸϲ τοῖ ζητήμασ ἔφη, λέγων αὐτὸν Σθένιον.
[208]: 6 —13 Cf Porph. B 494.
[209]: 29 Cf. ad p. 38, 36.
[210]: 5 δέ θ’ cod. 11 αὐτῶν conieci ; cod. αὐτοῦ 13 ἀθυμίαϲ vel simile verbum bum supplendum esse liquet in cod. lacuna 6 fere litterarum 16 τῆϲ . . . . . . μεϲήϲαι cod. 19 post ϲκοπουμε 5 vel 6 litterae in cod evanuerunt 21 τιϲ κακῶϲ e coniectura dedi; in cod. 5 vel 6 litt evan. 22 ὅτι cod
[211]: 36 sqq. B f. 27b ad γὰρ οὖν v. 350 (id. Lp f. 71ᵇ c. l. φημὶ γὰρ οὗν, L. f. 37a): οἰκείως ὁ μὲν Ὀδυσσεὺς δημοχαριστι κῶς δημηγορῶν τοῦ Κάλχαντος
[212]: 8 cod. Ἑρμόδημοϲ, corr. collato schol. Κ 274 Meineke, Ztschr. f. Alterth. 1844 , p. 11 9 sqq. verba ἀϲτραπαὶ κτλ. corrupta esse facilius intellegere quam qua ratione sananda sint perspicere Excidisse nonulla videntur 19 εὐ . . . (evan ) cod εὐθὺϲ Dind. 20 lacuna quam post μνήμην significavi in cod. non exstat 26 λέγων Dind. in cod. evanuit 29 ἁρμό. . . . (evan.) cod. λόγον cod.
[213]: προβάλλεται τὰς μαντείας, ὃς ἦν ἐχθρὺς τοῖς Ἀτρείδαις τῷ δὲ πλ ήθε γλ υκύς, ὁ δὲ Νέστωρ τῷ βασιλ εἴ χαριζόμενος τὰ τῶν θεῶν προβάλλ ετ αι. διὸ. Ὀδυσσεὺς μὲν παρὰ τῶυ Ἑλλήνων , Νέστωρ δὲ παρὰ τοῦ βασιλ έως ἐγκωμιάζεται. μὰ ν αὖ τ᾿ ἀγορῇ νι κ ᾷς, γέρον, υἷ ας Ἀχαι ῶν· ἐπὶ δὲ Ὀδυσσέως· ὣ ἔφ α θ, ο δ’ Ἀρ γεῖοι μ έ γ ἴαχον καὶ τὰ ἑξῆς (quae sequntur huc non pertinent). Similia ap. Eust. p. 232 extr., τοῦς παλ αιούς afferentem.
[214]: 7 sqq. Transierunt in cod. Eton. ad B 353: γράφει δὲ περὶ τῶν δεξιῶν ἀστραπῶν Ἑρμόδμος κτλ . post φασιν (lin. 9) baec lepuntur: ἀστραπὰς καὶ. βροντὰς δεξιὰς τοὶς ἐπιχειφοῦσιν ἄγεσθαι· φόβου γὰρ τοῖς πολεμίος σημαίνουσιν νουσιν ἐντὸϲ δεξιοῖ γινόμενα. Unde ad locum sanandum nihil lucramur.
[215]: A ν. 374c.l. ἁλοῦϲά τε περθομένη τε.
[216]: B f. 28b ad εἰ δέ ποτ᾿. Lp. f. 72a.
[217]: B ibid. ad πανημέριοι Lp.f. 72b c. l. πανημέριοι.
[218]: Β f. 29a ad Μενέλαοϲ. L f. 38b. Lp. f. 73a c.l. Μερνέλαοϲ.
[219]: *B f. 38b ad αἰγιόχοιο v. 787.
[220]: 3 λόγων Vill.; cod. λόγον 6 γὰρ Vill.; cod om. 7 εὐπορῆϲαι λόγον cod.; λόγων Vill.; ut Bekk. corr Dind. alios codd. secutus 12 ἐπὶ in ras. B τύχῃ, ι eras., B 17 π ῆι, ι eras., B 18 ἐφράϲϲατο codd.. Lp. altero ϲ suprascripto scripto 19 ἑτέρουϲ codd. correxi, quoniam praeter eos qui iam allati sunt nus Polites (Ω 250) a poëta βοὴν ἀγαθόϲ vocatur 20 ἀνακλίϲειϲ Lp 21 τοῦ βοᾶν Lp 22 βραχίτην L βοῶν L 26 ad ν. 447 B in interiore paginae 30a latere: ζήτει τὴν ἐξήγηϲιν τῆϲ αἰγίδοϲ εἰϲ τὴν Βοιωτίαν ἐντὸϲ τ ῷ ϲτίχῳ τῷ οὕτωϲ ἔχοντι· πὰρ Διὸϲ αἰχιόχοιο ϲὺν ἀγγελίῃ ἀλεγεινῇ
[221]: 3 — 8 Εx parte certe ad Porphyrium referenda esse ex Εust. (p. 240, 9 —17 ) sequitur, qui nonulla quae in hoc scholio leguntur iis, quae in altero scholio exstant: οὐ γὰρ ἐντὸϲ πᾶοι πάντων ὑπερτίθησι τὸν Νέστορα, ἀλλ᾿ ἐντὸϲ μόνῃ τῇ ἀγορ ἤτοι τῇ δημηγορίᾳ (cf. supra p. 37, 29 —31), subiungit.
[222]: 16 sqq. Transcripsit Eust. p. 247, 35 sqq.
[223]: 19 sqq. Etym. M. v. βοή (p. 202, 20): . . . βοὴν ἀγαθός, ὁ ἐντὸϲ τῷ πολέμῳ γενναῖος· ἡ μὲν γὰρ δειλία θραύουσα τὸ πνεῦμ α βραχίστην ἀπεργάζεται τὴν φωνήν. . . . .
[224]: 26 sqq. Εx A ristarch o petita esse prima verba quaestionis Ariston. docet, e. c. Δ 167, cf. Lehrs, p. 192.
[225]: 4 φοῖβοϲ, οϲ supra β in ras., cod. 13 lacunae quam statui in codice vestigium non exstat exciderunt nonnulla, in quibus altera quae olim prolata. erat v. ἐπαιγίζειν interpretatio (Suid. v. ἀϲτήρ· ὅτι τοῦ ἀϲτέροϲ τῆϲ Αἰγὸϲ λάμψαντοϲ ϲφοδροὶ πνέουϲιν ἄνεμοι. ἔνθεν καὶ Ὅμηροϲ λάβροϲ ἐπαιγίζων), coniungenda sine dubio cum ea v. αἰγίϲ et αἰγίοχοϲ interpretatione, ex Hesiodo ut Aristarcho visum (schol. th. 484) repetenda, quae utrumque verbum ad Amaltheam s. τὴν Αῖγα retulit (e. c. Lp B 157, cf. A ibid., Apoll. v. αἰγίοχοϲ, Et. M. p. 27, 28), commemorata et reiecta fuisse videtur. Ad quam refutandam etiam diple ab Aristarcho posita spectavit (v. infra) 20 ϲαμφὼ cod.
[226]: 9 sqq. Ariston. B 148: ὅτι χωρὶς προθέσεως εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ ἐπικαταιγίζων· αἰγίδας γὰρ ἔλεγον ἃς ἡμεῖς καταγίδας. Cf. Apollon. v. ἐπαιγίζοντα: Ἀρίσταρχος τὸν σφοδρότερον πνέοντα ἄνεμον.
[227]: 20. 21. Cf. Eust. E 738, p. 603, 39 (v. infra ad p. 42, 24), ubi κατάρ legitur. Ab Hesychio κατώρης ⟨ita Lob. path. prol. p.275 pro κατωρής, cf. Herodian. I, p. 72, 4⟩ explicante κάτω ῥέπων rectam verbi formam servatam esse iam cod. Ven. B probat auctoritas.
[228]: 6 ϲυνεκπεφάνηται cod. 8 ὅτε cod. 11 κατενώπα cod. 24 καὶ ἀπ’ ἀλλήλων cod.
[229]: 16 sqq. Ariston. Μ 253: ὅτι διὰ τῶν ἀποτελουμένων φανερὸν ὅτι τὴν αἰγίδα ἔσεισεν ὁ Ζεύς.
[230]: 24 sqq. † Eust. Ε 738, p. 603, 28: ὁ δὲ ραμματικὸς Ἀριστοφάνης ἴσιόν τι σύγγραμμα περὶ αἰγίδος προενεγκὼν ἄλλα τ τινα λ έγει οὐ πάνυ γλ αφυρά, καὶ. ὅτι. Ὅμ ηρος τοῖς πάθεσι καὶ τοῖς δι’ αὐτῶν ἀποτελουμένοις πράγμασιν ὁμωνύμους μους τινὰς ἐφιστᾷ δαίμονας εἰδωλοτοιουμένους μυθικῶς, ἐφ ᾿ ὧν καὶ τό ἀποτελοῦν τελοῦν ἤγουν πκρασκυαστικὸν νοεῖται καὶ τὸ ἀποτελούμ ενον κ ακὸν ἐναργῶς. ἔρως γοῦν καὶ πλοῦτος καὶ ἔρις κ αὶ ὕβρις κ αὶ δεῖμος καὶ φόβος καὶ κυδοιμὸς καὶ βροντ καὶ ἀστραπὴ καὶ ἄλλα μυρία ὁμω νύμως δηλοῦσι. τὰ εἰδωλοποιίᾳ ⟨edit. τὸ εἰδωλοποιίαν ⟩ τε δαιμονιώδ καὶ τὸ ἐκεῖθεν σύμπτωμα. ἐντὸϲ δὲ τοῖς τοιούτοις λέγει ὁ αὐτὸς καὶ ὅτι τὸ συνεστραμένον πνεῦμα κ αὶ κ αταράσσον ἄνεμον κατάρη λέγουσιν Ἀλκαῖος κ αὶ ἡ Σαπφὼ διὰ τὸ κατωφερῆ ὁρμὴ ἔχειν. Cf. ad. p. 45 et Porph. Θ 1; Ι 1 sqq.
[231]: 5 τότε addidi; cod om 18 ἐλέγομεν correxi cod. λέγομεν 20 ὑπάρχει tentavi (cod ὑπάρχειν); dubito an nonnulla exciderint 29 sqq. ἐγκαταϲκεύαϲμά τι —ἐνοήϲαμεν corrupta sunt. Nisi statuendum verba nonnulla excidisse, conicias: icias: ἐντὸϲ καταϲκευάϲμαϲι θείοιϲ καί τοῦτο κτλ.
[232]: 13 sqq. A ristarchi eam esse rationem docet schol. A Λ 4 Arist.: ὅτι πολέμοιο μοιο τ έρ ς τὸν εἰδωλοποιούμενο πόλ εμον, τὸν ποιητικὸν τοῦ ἐνεργουμένου λέμου, ὡς καὶ ἐντὸϲ ἄλλοις κυδοιμοῦ φησιν εἴδωλον τὴν Ἐνυὼ ἔχει ν· ἡ μὲ ν ἔ χουσα κ υ δοι μ ὸν ἀνα ιδέα. Ιbid. Didym : οἱ δὲ ἀστραπήν φασι τὴν Ἔριδα φέρειν, ὡς καὶ Ἀριστοφάνης· φησὶ γὰρ ὡς δ’ ὅτ αν στράτι ῃ τ εύ χων πολ ὺν ἠέ π ο θι πτολ έμιιο (Κ 5 —8). Ἀ πολλ ώνιο ς δὲ τὸν κυδοιμὸν ἀνα ιδέα δηιοτ ῆ τος ⟨δηιοτῆς τα Dind.⟩. οἱ δὲ τὸ ξίφος κτλ. Prior pars in Suid. lex. v. πολ έμοιο τέρας transiit.
[233]: *Β f. 78a ad Γοργείη E 741. L f. 118b ,II. Cf. schol. λ 634 et v. Rose, Ar. ps., p. 162.
[234]: 3 lacunae, quam statui, in cod. vestigium non exstat 9 ἐϋμελίω cod. 11 ἐπιϲείηϲιν cod. 18 δὲ cod. 25 βάλε δ’ L. 28 κεφαλὴ οἵα πελώρου L 29 φηϲὶ δὴ ὁ ἀρ. L 31 γινόμενον L 32 γεγραμμένη L
[235]: 21 sqq. † Eust. λ 633, p. 1704, 27: ἔνθα (ἐν τῇ αἰγίδι) ὥσπερ ἔρις καὶ ἡ ἀλκὴ οὐκ α ὐτὰ ἐκεῖν εἰσι τὰ σωματοειδῆ, οὕτως οὐδὲ Γ οργεία αὐτόχρημα κεφαλὴ φαλὴ τῇ] αἰγίδι ἐντέθειται, ἀλλὰ ἀντίμιμόν τι αὐτῆς κατάπληξις δηλοῦται. γινομένη διὰ τῆς αἰγίδος οἵα καὶ Γ οργόνος τινός.
[236]: Recte a nobis quae de Gorgone in aegide depicta disputantur cum altero fragmento longe illo uberiore coniuncta esse, vum inde veri simile fit, quod quae Aristoteli tribuuntur (maxime quidem illa τὸ ἐκ τῆς Γοργόνος γιγνόμενο τοῖς
[237]: *B f. 30ᵇ ad Ϲκαμανδρίῳ. Lp f. 74a. Eton. (Noehd. p. 30), Π.
[238]: 5 quae extremo scholio codd. Οd addunt: ἐκ τούτου τὸ πλάϲμα τὸ περὶ τὴν Γοργόνην γέγονεν Ἡϲιόδου κτλ., alinde illata sunt 6 εἰϲ τὸ ἔϲται ἐντὸϲ λειμ. Εt 8 post ψαμάθοιϲιν in B fuit καί, quod ex parte eras. est
[239]: ἐνορῶσι πάθος κ αταπ ληκτικόν) ad idem quod illic totiens inculcatur discrimen rei effectae et efficientis recurrunt, tum ex Eustathio probatur. Is enim ad eundem dem illum libri E locum , ad quem in scholiorum codicibus quaestio de Gorgoneo goneo adscripta legitur, verba affert (cf. supra a p. 42, 24) quae iis, quae in cod. B ad librum B leguntur, prorsus respondent. Quod autem Aristophani grammatico Eustathius ea tribuit, potest is sane a Porphyrio transcriptus esse, ita ut nomen auctoris in codice quo Eustathius usus est lectum in nostro desideretur; sideretur; sed ad eas quas olim Nauckius, cui Porphyrii fragmentum nondum innotuerat, de libello περὶ αἰγίδος Aristophaneo moverat dubitationes alia momenta menta accedunt:
[240]: Ac primum quidem, cum apud Porphyrium Aristarchum secutum v. ἐπαιγίζειν ειν B 148 ita explicetur, ut add αἰγίς s.καταιγίς referatur, Aristophanes in loco simillimo o 293 pro ἐπαιγίζοντα legi maluit ἐπαΐσσοντα (schol. Q. Vind. 133). Deinde a schol A Λ 4 docemur, Aristophanem verba πολ έμοιο τέρας ad fulmen retulisse neque , ut Porphyrium Apollonii vel Aristarchi rationem secutum, ad κυδοιμὸν ἀναιδέα δηιοτῆτος. Veri igitur simillimum, Porph yrium ab Eustathio thio transcriptum esse, indeque quod ille A ristotelem attulisset Aristophanis per errorem nomen natum esse (ut e contrario ad ipsum versum B 447 in scholio cod. B: oὕτως καὶ Ἀρίσταρχος καὶ Ἀριστοτέλης, Aristotelem pro Aristophane scriptum videmus). Quod tum facillime fieri potuit, si in codice, quo Εustathius usus est, Aristotelis nomen compendio scriptum primis scholii verbis praemissum Sum erat.
[241]: Ceterum vix est quod moneamus, quae in codicibus nostris ad B 741 legantur gantur cum medio potius quam extremo scholio B coniungenda, e. c. ante p. 42, 24 ponenda esse. Tamen, praesertim cum ab ipsius Porphyrii verbis multo longius quam alterum scholium absint, alteri illi subiungere maluimus.
[242]: 6 sqq. Casu accidit ut scholium Porphyrianum in codicibus lliadis ita traditum sit ut potius ad ι 51 quam ad eum locum cui adscriptum est pertineat. Contra ea scholium quod ad ι 51 in cod Mediolan. (Q Dind.)legitur habet, cur ad nostrum potius quam ad alterum locum spectet, maxime quidem extrema verba: καὶ τῇ ἄλλῃ ἀμφιέσει, τῶν Θρᾳκῶν μάλιστα, ὧν εἰσιν οἱ Κίκονες, ταῖς χροιαῖς ποικιλλόντων λόντων τὴν ἀμφίεσιν (quibus probatur non necessariam esse Noehdeni coniecturam turam pro Θρᾳκῶν scribentis θωράκων). Sed quia neque schol. Odyss. ipsum.
[243]: *Β f. 31a ad Ἀτρείδην v. 482. L f. 41a c.l. εἰϲ τὸ ὄμματα καὶ κεφαλήν, Π. Eton. (p. 31 Noehd.) c. eod. I, Π.
[244]: 2 παραϲτατικὸν Et ὡϲ om Et 3 ψάμου B 5 ποικίλην ἅτε καθοπλίϲει καὶ τῇ ἄλλη ἀφίεμεν τῶν θρακῶν Et 6 addunt B Lp nonnulla de campo Scamandrio quae huc non pertinent 7 δὲ om. LEt B nonnulla praemittit quae v. infra ad lin. 25 sqq. 9 τε om. Et ἀπ ὸ τῶν θεῶν L δὲ post ϲτέρνον om. L 12 προϲλήψεωϲ L Et παρίϲτηϲιν L Et 16 ἀλλὰ καὶ τ. δ. ὅλῳ Et post ὅλῳ vacuum spat duarum litterarum capax B; quae L sequuntur: οὐ τὸ ϲωματειδῆ οὖν ἀπεικάζεϲθαι θεῷ, novum scholium incipiunt οὐ γὰρ ϲωματοειδεῖ οὖν ἀπεικάζεϲθαι θεῷ Et 17 τε om . LEt 18 διέφανε L διέφαινε Et 20 καθιδρύϲθαι B 21 καὶ μακρὰ ὕλη B 22 ἄρη, η e corr., D 25 λοιπὸν δὲ κτλ. in L nov. schol incipiunt
[245]: Porphyrium repraesentat, sed ex parte loco, cui explicando adscriptum legitur, accommodatum est, codices lliadis secuti sumus. Ceterum vix casu factum est quod in eodem cod. Mediol et cod. Heidelberg. (P Dind.) idem scholium ad ζ 103 exstat: quae illic leguntur κάπροισι καὶ ὠκ είῃς ἐλάφοισιν in integra Porphyrii phyrii disputatione, unde scholia quae attulimus excerpta sunt, ut exemplum ἐλαττώσεως commemorata fuisse videntur.
[246]: 25 sqq. B f. 31a ad Ἀτρείδην v. 482 (scholio quod supra edidimus sine · intervallo praemissum, ita ut unum efficere videntur. Ιdem in Εton. ad v.480 c.l. Πορ φυρίου. εἰς τὸ ἠύτε βοῦς ἀγέληφι μεγ ἔξοχος ἔπλετο πάντων, alteri item praemissum): ἀπρεπὲς δοκεῖ τὸ ⟨om. Et.⟩ τὸν εἰκασθέντα τοῖς θεοῖ κ ατὰ
[247]: B f. 31a ad ἠύτε βοῦϲ ω. 480. Lp f. 74 b c. l. ἠύτε βοῦϲ
[248]: B f. 31a ad ἴδμεν (ι in ras.) Lp f. 74b c. l. ἴδμεν.
[249]: 3 ἄρεα e corr. Et οὐκ ἀπεμείωϲε Et 4 ἀπ’ ἄλλου L Et τῶν — Ἀγαμέμνονα om. Et 5 τῆϲ ἐξοχῆϲ om. Et 6 πρὸϲ (linea transversa delet.), suprascrpt. καθ, αὑτὸν L τὰ ante καθ’ αὑτὸν om. Εt 7 ἐπαίροντοϲ L
[250]: τὴν μορφὴν νῦν ὅμοιον εἶναι βοΐ. λύεται δὲ ἐκ τῆς λέξεως· ὃν γὰρ τρόπον, φησὶ . ταῦπος ἐντὸϲ βουσίν, o ὕτως ἐντὸϲ τοῖς ἄλλοις ὑπῆρχεν ὁ Ἀγαμέμνων.