[1156]: sqq. Heraclit. alleg. 47 extr.: ἔτι γε μὴν μετὰ τῶν ἄλλων ἀπείρονα γαῖαν ὀνομάζει καὶ παάλιν ἐπὶ τῆς Ἥρας· εἶμιγὰρ ὁ εἶμιένη πολυφόρβου πείρατα γαίης, οὐ δή που μαχομέναις δόξαις πρὸς αὑτὸν στασιάζων, ἀλλ᾿ ἐπειδ πᾶν σφαιροειδὲς σχῆμα καὶ ἄπειρόν ἐστι καὶ πεπερασμένον· τῷ μὲν γὰρ ὅρον τιωὰ καὶ περιγραφὴν ἔχειν εὐλόγως αὐτὸ πεπεράνθαι νομιστέον, ἄπερον δ’ ἂν ὅ κύκλος ὀνομάζοιτο δικαίως, ἐπειδήπερ ἀμήχανόν ἐστι δεῖξα πέρας ἐντὸϲ αὐτῷ τι· τὸ γὰρ νομισθὲν εἶναι τέλος ἐξ ἴσου γένοι τ’ ἄν ἀρχή. Quae licet cum iis quae h. l. a Porphyrio disputantur quam maxime congruant (qua de re v. Prolegg., cap. IIl), tamen post Bernaysium (d. Heraclit. Briefe, p. 146), cui Assentiuntur Schuster (Act. soc. Phil. Lips. III, p.173), Bywater, p. 29, Patin (in libro inscripto Festschrift f. L. Urlichs, p. 57), dubitari nequit, quin ab hoc Heracliti Ephesii verba afferantur ξυνὸν enim illud a Plotino, Enn. Vl, 5, 10 usurpatum, quo Mehler, Her. all, p.101, 3, nisus locum hic obvium ad allegoriarum scriptorem retulit, cuius verba Porphyrius hac voce usus circumscripserit, vix recte se babet. nam pro διὸ καὶ ξυνὸν τὸ φρονεῖν κτλ. scribendum esse ibi videtur: διὸ ἀεὶ συνὸν τὸ φρονεῖν, οὐ τὸ μὲν ὧδε τὸ δὲ ὡδὶ ὄν· γελοῖον γὰρ καὶ τόπου δεόμ λοῖονενον τὸ φρονεῖν ἔσται.
[1157]: 17 †* B⟩ f. 122b ad ἀφήτορος Γ 404. . . . . ⟨in ras.⟩ τοῦ πολυφήτορος, τουτέστι τοῦ πολλὰς φήμας ἀφιέντος, ὃ καὶ ἄμεινον.
[1158]: 2 οὖ Vill.; οὐ cod. 3 ἶϲον cod. ἀρεπὲϲ cod. 4 ἰϲορεπέϲ cod. 6 ἶϲον cod. 7 τὸ ante τὴν inserui 12 δαναοῖϲι cod., e schol. α 98 corr KIamm., p.90 18 περίϲτητε cod. 20 ϲυναραμένου cod. corr. Vill. 22 ἢ πόϲιν cod. 24 ἀπείρονι cod. 26 τόϲοι, altero ϲ supra scrpt., cod. 26. 27 ἀμφὶ ϲ’ ἔχοιεν cod.
[1159]: 1 ἄξυλος ὕλη ab ipso Porphyrio 4 155 (p. 162, 16) aliter accipitur.
[1160]: 4 Cf. ad p. 122, 11.
[1161]: 10 sqq. Cf. Eust. H , p. 690, 43: καὶ ὅτι καθ᾿ Ὅμηρον μὲν ἀπείρων ἥ ὅλη γῆ, ὅ ἐστι σφαιροειδὴς καὶ στρογγύλη . . . . (simil. Lp H 446); Hesych. v. ἄπειρον: . . . περιφερές, στρογγύλον, διὰ τὸ μήτε ἀρχὴν μήτε πέρας ἔχειν. Bekk. An. p.420, 18: . . . . . ἐλέγετα δὲ ἀπείρων καὶ ἄπερειρος παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς καὶ τὸ περιφερὲ ἁπλῶς σχῆμα.
[1162]: 20 ssq. Etym. M. 120, 45 (ἄπειρος): . . . . . λέχει δὲ Ὦρος ὅτι σημαίνει χιτῶνα. διέξοδον μὴ ἔχοντα, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ ἐντὸϲ Πολυξένῃ (fr.473 D.) χιτών σ’ ἄπειρος ἐνδυτήριος κακῶν, καὶ παρ’ Εὐριτίδῃ ἐντὸϲ Ὀρέστῃ· ἡ πόσιν ἀπείρῳ περιβαλοῦσ᾿ ὑφάσματι
[1163]: 27 — p. 192, 22 (οἱ ἀπείρονες δεσμοὶ καὶ σφαιροειδοῦς) paucissimis mutatis in schol. BQ ad Θ 340 legutur.
[1164]: 3 ἤρητο vel εἴρητο cod. corr. Bkk, 5 ἶϲον cod. 10 οὕτωϲ coni. Buttm. ad θ 340 cod. τοῦτο 12.13 τόϲουϲ (utroque loco altero ϲ supra scrpt.) cod. 13 ὁπωϲοῦν cod.: rectum schol. θ 340 suppeditare Kamm., p. 91, vidit 19 λέγοι ἂν οὖν τὸ τρὶϲ μὲν τρὶϲ τόϲουϲ (altero ϲ supra scrpt.) πολλαπλ.cod. 21 sqq. καὶ ἔϲτι τοῦ κτλ., ex initio scholiinonnulla male hic repetita esse videntur 22 πειρᾶται γαίηϲ cod.; corr .ViIl, 25 ἐρήθη cod. 26 μὴ ante ἐξίτητον om. cod. sensu postulante addidi 29 οὐδ’ οὕτωϲ ἀντιπίπτει πρόϲ τι κατὰ τὴν ϲχέϲιν aut οὐδ’ οὕτωϲ ἀντιπ. κατὰ τὴν πέραϲι πεπεραϲμένην ϲχέϲιν coni. kamm., p. 92 haud scio an medela loci corrupti e p. 193, 14. 15 petenda sit
[1165]: 25 sqq. †**B f. 270 ad ἀπειρεσίην Υ 58: τὴν πέρας μὴ ἔχουσαν, διὰ τὸ σφαιφοειδ εἶναι (sed cf. ann. crit. ad lin. 21 sqq.).
[1166]: B⟩ f.190 ad ἔοικε. L. f. 3O3b. Lp f. 228b c. l. τὴν δ’ αὖτε προϲἐεεπε. Vict. f. 260b.
[1167]: 31 Vict.s.ullo intervallo scholio v.230 (v.ad p.194, 15sqq .) subinctum ὅτι Vict.: ὡϲ καὶ Ἀλκίνουϲ· ϲὺ μὲν δεδμημένοϲ ὕπνῳ λέξαιε (sic) καὶ τὰ ἑξῆϲ 34 ἐκώλυεν Vict.
[1168]: 11. 12. Cf. Eust. H, p. 690, 43: καὶ ὅτι καθ’ Ὅμηρον μὲν ἀπείρων ἡ ὅλη γῆ, ὅ ἐστι σφαιροειδὴς καὶ στρογγφλη.
[1169]: 22 sqq. οὗ γὰρ ἂν ἔλθῃ τις, τοῦτ’ ἄν αὐτῷ πέρα ἴσως ἔχοι ἢ διὰ τὸ ἰσοπέρατον εἶναι correxit Polak, p. 39.
[1170]: 31 sqq. Cf. Porphl. 0 13.
[1171]: *B f. 191a ad φιλότηϲ L f. 304b. Cf.Paris. ap Cramer.,A P. IlI, p.19, 29, et H Q Θ 288.
[1172]: A c.l. Λῆμνον δ’ εἰϲαφίκανε L f. 304a. Lp v. 230.
[1173]: B f. 191 ad v. 231. Lp I. c., c.l. ἔνθ᾿ Ὕπνψ ξύμβλητο.
[1174]: 1 ἢ δίδωϲι κτλ. in uno Vict 3 L inc.: ἱμάντα ποικίλον ἔνθα δέ οἱ θελκτήριο πάντα τέτυκτο, ἔνθ’ ἔνι μὲν φιλότηϲ ἐντὸϲ δ’ ἵμεροϲ ἐντὸϲ δ’ ὀαριϲτύϲ. ἀποροῦϲι διὰ τί κτλ. καὶ ante ἐντὸϲ ins. L φηϲὶν ὁ Ὅμ. L. post ἵμεροϲ ins. ἐντὸϲ δ’ ὀαριϲτύϲ L. Ϲάτυροϲ μὲν οὖν (om. φηϲὶ) ἐπεὶ L 6 δίκαϲαν pro ἐοίκαϲι L
[1175]: πάθη, η e corr., B⟩ 9 L praem. ἀπορία, id. in marg. λύϲιϲ et infra ἱϲτορία 10 ὁ Ἥφ. L. 11 ἀδελφὸϲ L ἐκεῖϲε L 12 ταύτην δὲ αὐτῷ ἐπαγγέλεται L. 12 ἡ Ἥρα L. λύεται δὲ καὶ φυϲ. L 14 δ’ om. A φέρουϲαι A. 15 ὁ om. A ἕπεται L. 18 ὡϲ οἱ ins. Edv. Schwartz, de schol Hom. ad histor. fab. pertinent., p. 14
[1176]: 3 sqq. Cf. ad Ξ 314 sqq.
[1177]: 4 Eust. Ξ, p. 919, 49: . . . . αἴνιγμά φασιν αὐτὸν (τὸν κεστὸν) εἶναι το πληγῶν καὶ ἱμάντων ἄξαι τοῦς φαύλως ἐρῶντας πάσχειν.
[1178]: 6 ristarchi nomen errori deberi contenderim, quamvis Lehre, Ar. p. 200, pro genuino habuisse videatur. Quae Ari stonico auctore de cesto Veneris ad eundem referuntur v. ibid., p. 193.
[1179]: 16 sqq. Transierunt amplificata in schol. Vict f. 260b: φίλοινοι γὰρ ὡς ἀπόγονοι Θόαντος τοῦ Δινύσου ⟨Διονυσίου cod.⟩. καὶ Εὔνεως οἶνον πέμπει (H 468)· καὶ Ὀδυσσεὺς ἀπὶ Θρᾳκῶν τὸν εἶνον δέχεται (σ 197 ) καὶ οἱ σ Ῥήσῳ καιμώμενοι ἀνῃρέθησαν (Κ 470)· καὶ οἱ Λήμνιοι ὐπὸ τῶν γυναικῶν· καὶ. οἱ Ἀχαιοὶ ἐντὸϲ Λήμνῳ πίνουσ κρητῆρας ἐπιστε φέας οἴνοιο (Θ 230). ἢ διὰ Πασιθέαν τὴν γυναῖκα Ἠφαίστου πάρεστιν αὐτὸς λιπαρῶν τυχεῖν τῆς ἀδελφῆς· τὸ δὲ χαλκεῖον Ἡφαίστου ἐντὸϲ Λήμνῳ. ο δὲ ὅτι Φιλοκτήτης ἐδεῖτο αὐτὸν ⟨ἔδει τὸν αὐτὸν cod.⟩ εἶναι ἐκεῖ διὰ τὰς ὀδύνας. οἱ δὲ ἐκ τύχης συντετυχηκέναι. τινὶς δὲ γράφουσι ἐρχομένῳ κατὰ φῦλα βροτῶν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν. πῶς ἡ ἄλλους ἐξαπατπωσα κτλ. (schol. v. 212). Cf. Eust.. Ξ, p. 980, 58 sqq.
[1180]: **B f.191ᵇad γένεϲιϲ. L f. 305a. A f. 185a.
[1181]: *B f. 192a ad προφερε L f. 304b, II.
[1182]: *B f. 139a ad πρόφερε K 479. L f. 219b ib., II,cf HQ1 276.
[1183]: 1 A (c. l. Ὠκεανοῦ ὅϲπερ γένεϲιϲ πάντεϲϲι τέτυκται) praemittit verba: ἐπεὶ ἐξ ὑδάτων αἱ αὐξήϲειϲ ὑπάρχουϲιν, L inc.: ἀπορία. πῶϲ φηϲιν Ἡϲίοδοϲ πάντ. πρῶι. γεγ. τὸ χάοϲ, Ὅμ. δὲ φηϲιν Ὥκεανὸν τὸν ποταμόν, 1. 2 γεγενῆϲθαι τὸν om. A ; id. om. ποταμόν 3 μὲν post εἴρηκεν ins. A 4 prius τῶν om. A. ὅλων pro ϲτοιχείων B⟩ L 7 D praemittit ἀπορία, id. in marg. λύϲιϲ 9 ὅτι post οὖν ins. L. 11 ἐϲτὶ πάθοϲ L 17 lacunae in codd. vestigium non exstat: v. infra ad h. v. L inc.: εἰϲ τὸ ἀλλ’ ἄγε δὴ πρόφερε κρατερὸν μένοϲ, post λέγει id. ἤτοι ins.
[1184]: 1 —5 Idem schol. ap. Cremer. A . P. III, p. 19, 22. Ceterum dubito an non inter quaestiones referendum, sed e schol. A Ξ 201 ortum sit.
[1185]: 11 sqq. Cf. Chrysipp. de Gratiis (Philodem. de piet. c.14; Diels, Doxogr. p. 547): . . . . καὶ τὰς Χάριτας τὰς ἡμετέρα καταρχὰς καὶ τὰς ἀνταπολόσιες τῶν ςὐεργεσιῶ . . . — De Aristarcho duo Gratiarum genera (πρεσβυτέρα et νεωτέρας esse docente v. Lehrs, p. 180.
[1186]: 17 sqq. Scholium in codd. nostris ad K 479 adscriptum, quod ad eum locum non pertinere apparet, veri simillimum est cum quaestione de verbi ὁπλότερος notione ad nostrum locum servata coniungendum esse. Inter utrumque scholium supplenda esse nonnulla liquet. Duo praeterea scholia ex eodem fonte petita esse videntur, quamvis habeant quae alinde fluxerint; agitur enim in iis de comparativa v. ὁπλότερος forma ratione ab ea quam locis huc collatis Porphyrius sequitur nonnihil discrepante. Sunt autem haec:
[1187]: 1) **P f. 43 ad ὁπλοτέρων L 108 (id. Lp f. 84b): ὁπλότερος ὁ νεώτερος ἔστι δὲ συγκριτικόν. ὡς δὲ τὸ νεώτερος καὶ πρεσβύτερος τύπῳ μέν εἰσι συγκριτικὰ τῇ δὲ φωνῇ ἀντὶ ἀπλῶν παραλαμβάνονται, οὕτω καὶ τὸ ὁπλότερος τύπῳ μέν ἐστι συγκριτικὸν τῇ δὲ φωνῇ ἀνθ᾿ ἀπλοῦ παραλαμβάνεται. γίνεται
[1188]: B⟩ f. 192b ad φίλουϲ. Lp f. 230a c. l. οἶον ὅτε πρὠ-τιϲτον. Simil. Vict. f. 263ᵇ.
[1189]: B⟩ f. 192b ad ἔρχομαι. v. 301. Lp v. 300.
[1190]: B f. 192b ad ἔρχομαι. L f. 306b, II. B f. 8b Inde ap 197,17 etiam *B f. 8b ad οὐρανόθεν A 195 (B 1) L f. 8b ibid., P (L2), LP f. 56b ad οὐραανόθεν ibid
[1191]: 1 ἐναντίον L 3 ἀλλά γε δὴ B, ἀλλά ϲε δὴ L. 7. 8 τοὺϲ μὲν δὴ αὐτὸϲ ibid. Lp 9 ἐμίγη, ὡϲ παρθένοϲ δὲ ὑπονοουμένη ὅτι (sic) ἐταρταρώθη ὁ Κρ. ἐξεδόθη κτλ. Lp 10 quae post Ὠκεανοῦ de Volcano Iunonis filio et de nuptiarum. apud Samios ritu leguntur, casu cum quaestione coaluisse videntur eadem al Eust (p. 987, 6 sqq ) ita afferuntur, ut quaestionis vestigium appareat nullum 17 δεκάπεντε vel δεκάπεντε ἢ ἔ Duntzer, Zenod. p. 197, 8; πέντε ἢ δέκα πέντε codd., quam dittographiam e πεντεκαίδεκα et δεκαπέντε ortam esse liquet ἐπιχείρει ἐπὶ ταῦτα L. 19 ἐπὶ τοιοῦτο L.
[1192]: οὖν παρὰ τὸ ὅπλον, ὃ μπαλλον ὅπλα φέρειν δυνάμενος , ὡς πρὸς τὸν γέροντα (transierunt haec in Epimerism. An. Ox. I, p. 322, 6 et. admixtis aliis, Etym. M .628, 24), et
[1193]: 2) L. f. 305b ad Ξ 267: οὐ πιθανὸν δύο γένη Χαρίτων νομίζει. ἀλλὰ τῷ Ἡφαίστῳ τῆς προτέρας γεγαμημένης, ταῖν λοιπαῖν δώσειν φησὶ τὴν ἑτέραν. ἢ τὸ ὁπλοτεράων οὕτως λέγει· αἷς ἀεὶ συμβέβηκεν εἶναι νέαις, ὡς τὸ αἰεὶ δ’ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν (Γ 108 ].
[1194]: 11 —14 Paullo aliter Vict. v. 301 (f. 264a): ἀθετοῦσιν ὡς ἀμβλύνοντα τὴν ἐπιθυμίαν Διός. ἀλλήλοιϲ οὐ ἠμβλύνθη, τοῦ κεστοῦ ἐπετείνοντος. ἄλλως τε περὶ ἀφροδισίων λέγουσα ἐπιτείνει τὸν πόθον καὶ πλείονα ἐξάπει. —Hiller (Phil. XXVVIII, p. 102) recte monuit, causam ἀθετήσεως hic allatam a schol. Ariston. v, 304 alienam esse.
[1195]: 15 sqq. B⟩ f.192b ad ἄκριτα Ξ 304 (id. Lp f.230 c.l. ἄκριτα νείκεα λύσω, et Vict. f.264a: καὶ πῶς ἐντὸϲ τῇ A μετὰ τῶν θεῶν ἐλθοῦσα ἐς Ὠκεανὸν οὐ διήλλαξας —ξε L p⟩ τὴν ἔριν; ἀλλ’ ὅτι οὐ ⟨om.L p⟩ σὺν αὐτοῖς ἦν δῆλον ἐξ ὧν ἀπ οὐρανοῦ πέμπει τὴν Ἀθηνᾶν παύσουσαν τῶν στρατηγῶν τὴν ἔριν.
[1196]: 17 Cf. Porph. Σ 125.
[1197]: 1 προϲέφη L 5 οἱ om. L 5 6 ἐπὶ τούτου L 9 οὐδ’ ἐλθοῦϲα BKK. ὃ διελθοῦϲα codd. 10 ἐπῆλθε L. 13, 14 καὶ ταῦτα λύομεν nov. schol. L 14 ὅτι οὐκ ἀπεληλ. L, nov. schol. incipiens 15 παραγενομένην D 17 incipiunt B1L1Lp: διὰ τί φήϲαϲ πάνταϲ τοὺϲ θεοὺϲ εἰϲ Αἰθ. ἀπεληλυθέναι κτλ. 18 ἀπεληλυθέναι etiam L 19 ἐληλυθέναι L1 19. 20 ἀεί ποτε ϲυλλ. εἴρ. L1 22 πανύχιοι L. 23 μενέλεων B⟩ L 24 βλεφάροιϲ B⟩ LL1Lp 25 τῷ Διὶ om. L εἴρ, suprascrpt. η, B1, εἰρῆ Lp 26 ἔρημοϲ ἔμελλε καταλείπεϲθαι ὁ οὐρανόϲ B¹Lp, ἔμελλεν ἔρ. κατ. οὐρ. L1 post ὁ οὐρανόϲ in B1 signum. scholii finiti ; sequitur, neque tamen ita ut novo signo praeposito ad textum. referatur, allegorica versuum A 194. 95 interpretatio (ap. Dind. IIl, p. 40,
[1198]: 19 sqq. †B f. 14a ad χθιζὸς A 424 (id. Lp f. 61 c. l. χθιζὸς): . . . . τὸ δὲ πάντες συλληπτικόν —κῶς Lp⟩, ὡς τὸ ἀριστῆες Παναχαιῶν ⟨παν ἀχαιοῖς Lp⟩ εὗδον παννύχιοι ⟨om. εὗδ. πανν. B⟩ ⟩. καὶ γὰρ Ἀθηνᾶ πρὰ ὀλίγου ἐξ οὐρανοῦ κατῆλθε πεμ φθεῖσα ὑπὰ Ἥρας. Cf. Porph. Ξ 434, Ο 189 et schol B⟩ f. 9ᵇ ad δαίμονας A 222 (id. Lp f 57a c.l. δαίμονας ἄλλους : δαίμονας ⟨om. Lp⟩ τὸν τῶν δαιμόνων τόπον μετωνυμικῶς ἐκάλεσεν. ἤ μόνους τοὺς ἄρσενάς φγσι τῷ Διὶ πρὸς Αἰθιοπίας ἕπεσθαι καὶ τὰς θηλείας καταλελεῖφθαι ὅτι τὸ ⟨om. Lp⟩ πάντες ἐκεῖσε ἀντὶ τοῦ τἱ πλείους τέτακται.
[1199]: B f. 193a ad πώποτέ μ’ ὦδε. L f. 307a. Lp f. 230b c. l. οὐ γὰρ πώ ποτ’.
[1200]: B f. 193 ad πέλεται φάοϲ
[1201]: B f 193ᵇ ad πρὔφρων v. 357.
[1202]: B f. 194a ad φιλότητι v. 360.
[1203]: B f. 195b ad δινήεντοϲ. L f. 310b Π. B f. 283 ad Φ 194 (B1). L f. 441a (L1).
[1204]: 4 ὁ ποιητὴϲ τοὺϲ νέουϲ Lp ὅπου γε L p 6 addunt LLp; τὸ δὲ οὐδὲ γυναικόϲ ἀντὶ τοῦ θνητῆϲ κτλ., quae in B⟩ alio scholio ad v. 315 relato con 14 B, quod inc. : ἐναντίον δὲ δοκεῖ κτλ ., subiunctum est scholio manus prioris ad κρείων Φ 194, signo quod ibi erat scholii finiti eraso 16 δ’ ἐπὶ B1L1
[1205]: 15—21), quae in eodem codice ab eadem manu scripta in inferiore eiusdem paginae margine recurrit, neque in codd. L. et Lp, qui item ad h. v. retulerunt. cum quaestione cohaeret; exstat etiam in cod. A et ap. Matr. A. Gr. ll, p. 407, 27, ubi ζήτημα illud non exstat. apparet igitur eam ad Porphyrium referri non posse.
[1206]: 1—6 Cf. Plat. Rp. IlI, p. 390 B. Ex eodem cum hoc scholio, cui Vict. f 264a simillimun est, fonte petitum esse videtur B⟩ f. 191a ad πάρφασις Σ 217 (id. Lp f. 228b c. l. πάρφασις, Vict. f. 259b): προκατασκ ευάζει Vict.⟩ διὰ τούτου ἵνα μὴ θαυμάζωμεν, εἰ Ζεὺς ἠπάτηται. καὶ ἐπὶ θυμοῦ δέ φησιν οἰδάνει ἐντὸϲ στήθεσσι νόον πύκα περ φρονεόντων (Γ 554). διδάσκει δὲ ὡς, εἰ καὶ συνετὸς εἰ τις, ἁλλίσκεται τοῖς τοῦ νοῦ πάθεσιν, εμὴἑαυτω ⟨ἑαυτοῦ Lp⟩ προσέχοι ⟨ante σ ras. unius litt. B⟩ ⟩ . . . . , cf. Eust. p. 979, 45 sqq- Ceterum haud scio an utrumque scholium cum quaestione v. 216 sqq. cohaeserit.
[1207]: 7. 8 Idem schol. in Lp f. 231a c.l. ὀξύτατον et Vict. f. 265b. — Cf Porph. B⟩ 447 (p. 42, 24), 1 (p. 113, 21), Γ 1 (p. 127, 27).
[1208]: 9 — 13 Utrumque scholium, quod vix dignum esse, quod inter quaestiones referatur, dicas, coniunctum in cod. Paris. ap. Cramer., A. P III, p. 374, legitur; prius etiam L f. 308ᵇ et Lp (c. l. πρόφρω νῦν) f. 231a, alterum L. l. c., Lp (c. l. παρήπαφεν f. 231ᵇ, Vict. f. 266a exstant, sine ulla fere lectionum varietate, nisi quod lin. 12 Lp φησὶ habet. Veri simile est ex eodem fonte manasse:
[1209]: B⟩ f 193b ad ἐρέων Ξ 355 (id. Lp f. 231a c. l. θέειν ἐπὶ νῆας): διὰ τὴν ἐπαγγελία τῆς ἐρωμένης καὶ ἃ μ κελεύεται ὃ Ὕπνος ποιεῖ· οὐ γάρ ἐστι τῶν συμμαχούντων, ὡς οὐδὲ Ἥλιος οὐδὲ ἡ ⟨om. Lp⟩ Δημήτηρ
[1210]: 14 sqq. Quattuor scholia ex eadem quaestione paullo aliter aliud excerpta
[1211]: *B f. 195. L f. 310b
[1212]: B⟩ f. 279b ad τέκετο Φ 2. L f. 435b.
[1213]: 1 ἂν om. L1, λύεται δ’ ἐκ B1 καθ’ ἕτερον B1L1 οὐ pro καὶ L 2 ὁμώνυμοϲ L. 3 post Ὠκεανοῦ B1: Ζεὺϲ γὰρ πατ. ἀνδ. τε θεῶν τε 4. 5 post θεῶν τε addito signo scholii finiti (: —) eadem manus B⟩ pergit: ἄλλωϲ: πῶϲ ποτὲ κτλ.; eodem molo L., nisi quod πῶϲ om . 5 λέγει, alter. ε ex o corr., L 6 excidisse in codd. versum οὐδὲ βαθυρρείταο μέγα ϲθένοϲ Ὠκεανοῖο ap paret ἑτέρωθεν B⟩ 12 ὅτι om . L 13 ἀρχηγὸϲ pro χορηγὸϲ coni. Kamm., p. 104 14 lacuna quam statui in codd. non significatur; Kamm. verna πατὴρ — θεῶν τε post ὁ Ζεύϲ; (lin. 13 ) transposuit 15 πλέων, ω e corr., B, πλέον χειμάρων L
[1214]: huc contulimus, quamquam veri haud dissimile est, quaestionem coniunctam olim fuisse cum altera illa argumenti simillimi ad Π 174 edenda (cum qua maxime conferenda p. 199, 15; 200, 5; cf. Eust. Φ, p. 1219, 31: ἱστέον δὲ καὶ ὅτι τὸ ὃν τέκετο Ζεὺς διαλελυμένη ἑρμηνεία ἐστὶ τοῦ Ξάνθος διιπετής, ὄπερ ἐντὸϲ τοῖς ἑξῆς ἐρεῖ. Simil. id. Ξ, p. 996, 40).
[1215]: 1 Cf Porph. Ξ 304 —6, p. 197, 20.
[1216]: 3 †L f. 310 ad Ξ 434: ἰδίως μὲν τὸν σωματικὸν Ξάνθον Διὸς γενεαλογεῖ, τὸν δὲ ποταμὸν Ὠκεανοῦ, λέγων ἐξοὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ. παᾶσαι θάλασσαι καὶ κᾶσαι κρῆναι καὶ φρείατα μακρὰ ὰ νάουσιν. Idem A f. 189a ibid. (c. l. Ξάνθου δινύεντος): . . . . . ἰδέως ⟨sic ⟩ δὲ κτλ., ubi item πᾶσαι θάλασσαι. Cf. Porph. Θ 1, p. 114, 18.
[1217]: 8 Cf. Porph. Z 265, p. 100, 4.
[1218]: 11 sqq Scholio huic quidem, quod idem fero in Vict. (f. 385a) legitur, simillimo vel eodem melius tradito usus est Eust. Φ, p. 1219, 19 sqq.: ὅτι ἐντὸϲ τῷ εἰπεῖν ὅ ποιητὴς πόρον Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς, Διὸς τόκον τὸν Ξάνθον φησίν, ἀλληγορικῶς μέν, ἐπεὶ διιπετὴς, φασὶν, ὁ Ξάνθος καὶ τὸ πλέον χείμαρρος, ἐ ἀερίων, ἐστι διίων, τοντέστιν ὀμβρίων, ὑδάτων πληθυόμενος, μυθικῶς δέ, ὅτι θεὸς μὲν τοῖς ἐγχωρίοις ὁ Ξάνθος, Ζεὺς δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶ τε. οἱ δέ φασιν ὄτι το μὲν δαιμονίου Ξάνθου Ζεὺς πατήρ, τοῦ δὲ ῥεύματος Ὠκεανός , ἐξ οὗ πάντες ποταμοί, ὡς μετ’ ὀλίγα ἐρεῖ ὁ ποιητής.
[1219]: 15sqq. Verba miserrime tradita idem fere videntur dicere velle, quod verbis p. 200, 6 continetur, v. Eust. l. supra allato.
[1220]: B f. 279ᵇ ad ἀθάνατοϲ ib. L f. 435a. A Φ 1 c. l. πόρον.
[1221]: B f. 197b ad L f. 314b. L f. 314b. Lp f. 235a c. l. ὑπόδρα.
[1222]: A c. l. ἢ οὐ μέμνῃ ὅτε τ᾿ ἐκρέμνω (v. 18). Cf. schol. min.
[1223]: B f.198ᵇ ad ὄφρ’ ἡ μὲν. L f. 316a. Lp f. 236a c.l. πέϲωϲιν(v.63). Vict. f. 273a.
[1224]: 1 ἀποκείϲη L 3 A, ubi nonulla praecedunt huc non pertinentia, inc.: διὰ τί δὲ πάντ. κτλ. εξ Ὠκ. ῥεόντων A 4 post οὖν A ins. φηϲι 5 καὶ ῥητέον ὅτι L ἂν om. B⟩ 6 addunt codd. ἱϲτορίαν de origine Scamandri eadem fere inter schol **B ad 74 legitur 7 ἐπράϋνε; ῥητέον οὖν ὅτι ἐρ. L
[1225]: ἐρώντων Lp 10 Ἑκτοροϲ L. 15. 16 καὶ ἀέροϲ A (Dind.), καὶ αἰθέροϲ Vill. οἱ κβ΄ οὖτοι ϲτ. L καὶ δύο om. Lp 22.23 παλλίωξϲ B⟩ 24 διὰ τί μὲν γὰρ Ἥρ. L, διὰ τί γὰρ καὶ Ἥρ Lp
[1226]: 6 Cf ad p. 198, 15 sqq.
[1227]: 7 Eadem fere schol. Vict. h. l. (f 271b) habet. Cf. Porph. Ξ 212.
[1228]: 11 sqq. Cf. Hereaclit. c. 40 et Plut. V. H. c. 97 et Prolegg. cap. Ill, 2.
[1229]: 20 sqq. Egimus de hoc scholio et multis quae ad hunc librum tradita sunt similibus in Prolegg. cap. IIl extr. — Causas ἀυετ;γσεως ab Aristonico accuratius relatas male h. l. afferri Hiller, Phil. XXVIII, p.103, docuit; idem Monuit, cohaerere cum scholio videri schol, Vict. O 90 (f. 274a): συμβάλλεται πρὸς τὴν ἀθέτησιν τὴν πρώην· εἰ γὰρ ἦν ἀκούσασα τὰ περὶ τῆς ἁλώσεως, οὐκ ἂν κατηπείχθη. τάχα δὲ τεταγαγμένη ὑπέστρεψε δι’ ὑπόμνησιν τῇς ἀτιμίας.
[1230]: Eust. Ο, p. 1006, 2 sqq.
[1231]: L. f. 318a *B f. 200a (inde P.202, 1) Cf. Phil. XVIII, p. 345, II.
[1232]: 1 τὸ om. Vict. οὖν post Ὀδ. ins. Vict. 3 οὐδὲν ἶϲοι BLLp 4 τρεπνά ἀπολεῖϲθαι ⟨corr. ex ἀπολέϲθαι Lp⟩ 8 Ἀθηναίη B⟩ Lp V 11 νηῶν B⟩ Lp 27 L. in lemn. : τὸ μαινόμενε φρέναϲ ἠλὲ διέφθειραϲ
[1233]: 5 Verbi ἐμπίπτειν εἴ τινα usum, ut sit ,,potestati alicuius se committere, tutela alicuius confidere“, haud scio an uni LXX praebeant (cf. Prolegg. lV). Regg. IV, 25, 11: καὶ τὸ περισσὸν τοῦ λαοῦ τὸ καταλειφθὲν ἐντὸϲ τ πόλει καὶ τοὺς ἐμμπεπτωκ ὁτας, οἳ ἐνέπεσον πρὸς τὸν βασιλέα Βαβυλῶνος, μετῆρε Ναβουζπρδὰν ὃ ἀρχιμάγειρος, coll. Ierem. 38, 19: καὶ εἶπεν ὃ βασιλεὺς τῷ Ἱερεμίᾳ ’ ἐγὠ λόγο ἔχω τῶν Ἰουδαίων τῶν πεφευγότων πρὸς τοὺς Χαλδαίους κτλ.
[1234]: 8 Cf B⟩ f.198 ad ἔπειτα O 69 (id. Lp ibid.): οὐ πρὸ τοῦ Ἀχιλλέα ἐξελθεῖν ἤ καὶ μετὰ τὸ ἐξελθεῖν, ἀλλὰ μετὰ τὸ τελευτῆσαι Ἕκτορα· ἐξελθόντος γὰρ Ἀχιλλέως οὐκ ἦν παλίωξις.
[1235]: 13 sqq. Cf quae de h.l. in Prolegomenis cap. III extr. attulimus ubi etiam de v. Μαλλώτης, quod recte Duentzer, de Zendod. stud. Homer., p. 24, delesse videtur, egimus.
[1236]: 27 — p. 202, 9 Simillimum quidem, ita tamen ut sub finem habeat quae
[1237]: B⟩ f. 200 ad αὐτὰρ. L f. 319a. Lp f. 237b c. l. αὐτὰρ ἐπὴ. Simil.Vict. f. 276a.
[1238]: 1 ὅϲον L schol. Β, quod subiunctum est scholio manus prioris h. v. (v. infra ad hanc lin.), signo scholii finiti quod ibi fuit eraso, inc.: αὐτὸϲ δὲ ἐπάγει κτλ. 3 αὕτωϲ L 4 τὸ om. D 5 νόοϲ δ’ ἀπόλλωνοϲ L 6 ταινόμενε L. 7 verba. uncinis inclusa e coni. posui codd. om. 7 — 9 τοῦ δὲ — πεπλανημένε om. Β (v. infra ad has lin.) 8 ἅλιν L. 10 ἐμβρ. γάρ ἐϲτι τὸ λέγ. L. τὸ ἄπιτε λέγ. Lp, τὸ ἔπειτα λέγ. Vict. 11 εἴποι L μὴ om. codd.: add Vill. 12 πείθεϲθε Lp κατ’ (sic) B⟩ 13 πείθεϲθε pro ἀπέλθετε Lp 17 —19 οἱ δὲ κτλ. in uno Vict. leguntur, unde Hillerum (Phil. XXVIII, p. 104) secutus recepi idem pro τῆϲ Ἥραϲ, quod cod. habet, recte τῆϲ Ἴριδοϲ coniecit
[1239]: alinde (velut e schol. A h. v.) addita sint, schol. Victor. est (f. 275a): μαινό φρένας ἠλὲ διέφθορας] οὕτω Πορφύριος· ος· οὖ δεῖ στίζε εἰς τὸ φρένας ἠλέ, εἶτα καθ’ αὑτ λέγειν διέφθορας, ἀλλ’ ὅλον συνάπτειν τὸ φρένας ἠλὲ διέφθορας, ἵν’ ᾗ τὰς φρένας διέφθορας, ὦ ἠλεέ ἢ ὠλεὲ cod⟩. καὶ αὐτὸς δὲ ἐπάγει πρὸς δὲ (sic) το μαινόμενενύ τοιαὔτιω οὔατ’ ἀκουέμεν ἐστί, πρὸς τὸ δὲ φρένας ἠλέ· νόος δ’ ἀπόλωλεκαὶ αἰδώς, ἵν’ ᾖ τὸ ἠλλέ θερμέ, πρὸς ὃν ἀνθυπήγαγε τὸ αἰδώς· οἱ γὰρ θερμοὶ ἀναιδεῖς. ἠλέ ὡς καλέ, εἴτε ἀποκοπ ἐστιν εἴτε συγκοπή· τὸ γὰρ τέλειον ἠλεέ. ἢ παρὰ τὴν ἄλην, ἢ ὃν πάντες ἀλεόμεθα, πραὰ τὸ θερμόν. ἔστιν οὖν φρένας ἠλεέ ὦ πεπλανημένε τὰς φρένας.
[1240]: 1—3. 7 — 9 †B f. 200 ad μαινόμενε v. 128: δεῖ στίζειν εἰς τὸ μαινό- μενε, τὸ δὲ ἑξῆς ὅλον συνάπτειν· φρένας ήλέ, διέφθορας, ἤτοι τὰς φρέ- νας, ὦ ἠλέ, ἀπώλεσας.. τοῦ δὲ ἠλέε (sic ) εἴτε ἀποκοπὴ εἴτε συγκοπη ἐστι. γίνεται δὲ παρὰ τῆν ἄλην, ἵν’ ᾖ πεπλανγμένε (add. B⟩ αὐτὸς δὲ ἐπάγει. κτλ ., v. supr. lin. 1). Cf. (ad lin. 7— 9) †Eust. O, p. 1009, 14. Ceterum in verbis distinguendis Nicanorem Porphyrius sequitur (A v. 128 ).
[1241]: 10 Cf. A v.147 (Ariston ).
[1242]: 13 — 17 In usum suum convertit aliisrebus additis Eust. O, p. 1009, 61 sqq.
[1243]: Β f. 201a ad Lp f. 238a c.l. πτῆται νιφάϲ. L. f. 319b. Simil. Vict. f. 276b.
[1244]: Usque ad lin. 13 f. 201a ad τριχθὰ, Lp f. 238b c.l. τριχθὰ δὲ πάντα, Vict. f. 277a. Inde a lin. 13 *B f. 201a.
[1245]: 1 πῶϲ δὲ νίφ. ὀ βορᾶϲ ὅπου γε αἰθριγενέτηϲ ἐϲτί; L, πῶϲ ἀεὶ νίφων αἰθρηγενήϲ; Vict. (ubi schol. ab his verbis inc.) αἰθρηγενέτηϲ Lp 3 sqq. post πλεονάζοντοϲ Lp ins.: πλείοναϲ χιόναϲ γὰρ καὶ χαλάζαϲ ποιεῖ ὁ βορρᾶϲ ἢ εὐδίαϲ· ϲκιόεντα γὰρ κτλ., Vict. autem ita pergit: διαϲκιδνᾶϲι γὰρ τὰ νέφη ϲκιόεντα πνοιῇϲι λιγυρῇϲι κτλ. 4 λιγηροῖϲι (sic) διαϲκίδνηϲι κακὴ βορεάο (sic) πεϲόντοϲ, rel. om., Lp 5 τάχα L 7 addit Vict.: νιφὰϲ μὲν ἡ χιὼν κτλ. (=Dind. lV, p. 82, 10) 8 δέτι (spr. ε ras.) B, δέ τοι Vict. 9 οὐ γὰρ ἐπεὶ πάντα δέδ. (om. τούτων μὴ δεδ.) Vict. λύοιτο, priore ο in ras., B⟩ 10 ἢ pro πάντωϲ Vict. post ὡϲ Lp καὶ ins. 13 post τίθεται Vict. addit: τινὲϲ πάντα δέδαϲται, εἴαϲε δὲ τὸ τ, ὡϲ ἐντὸϲ τῷ ἐπίϲτιόν ἐϲτιν ἑκάϲτῳ. Quae aliunde illata esse videntur neque Eustathius novit inde a verbo ὡϲ in rasura scripto, signo scholii B⟩ finiti deleto, pergit *B
[1246]: 1 sqq. †Eust. 0, p. 1010, 60 sqq.
[1247]: 4 Cf. B⟩ f. 267ᵇ ad αἰθρηγεωέος Τ 358 (id. L. f. 419b): τοῦ αἰθρίας αἰτίου καὶ γεννητικοῦ, τουτέστι τοῦ ψύχους· ψῦχο γὰρ ὁ βορρᾶς ἐπιπολλῆϲ φέρει, Vict. f. 370ᵇ ibid : τοῦ γεννῶντος αἰθρίαν, τουτέστι τὸ ψῦχος· ἐνίοτε δὲ καὶ τὸν αἰθρίας αἴτιον. ἔστι δὲ μαχόμενον τῷ ψυχραὶ νιφάδες ( Τ 358). αὕτη γὰρ προτέρᾳ ἐκδόσει συμφωνεῖ (sic). Eust. ε, p. 1538, 37 : αἰθρηγενέτης βορρᾶς ὁ εὐδίαν ἢ ψῦχος ποιῶν . . ., Et M. 33, 38: αἰθρηγεωέτης . . . . ἢ ὁ αἴθρου καὶ ψύχους αἴτιος.
[1248]: 8 sqq. De difficillima hac quaestione omnino videnda quae collatis et Heracliti alleg. c. 41 et Plutarchi V . Hom. c. 97 in Prolegomenis (cap. Ill, 2) attuli, ubi non dissimulavi dubitari posse an nonnulla ei adhaeserint alinde illata.
[1249]: 8 — p. 204, 1 D f. 319ᵇ, Π: ἐναντιοπυσθαι δοκεῖ τὸ τρι χθὰ δὲ πάντα δέδασται τιμῆς τῷ γαῖα δ’ ἔτι ξυν μακρὸς Ὄλυμπος· οὐ γὰρ ἔτι. πάντ δέδαστια. λ;λυοιτο δ’ ἂν τῇ λέξει· τὸ γᾶρ πάντα οὐ μόνον δηλοῖ τὰ πλεπιστα, ἀλλὰ παρελκομένως· οἱ δ’ ἐννέα πάντες ἀνάσταν (H 161), χρυ δὲ στήσας φέρε δέκα πάντα τάλαντα. τὸ δὲ πάνατ δέδασται ἀντὶ τοῦ πλεἴστα , ὡς εἰ ἔλεγε· τὰ πλείονα μεμέρισται πλ γαίας τε ⟨εἶναί\ τε L⟩ καὶ οὐρανοῦ· ταῦτα γὰρ ἔτι κοινά. [ποτ δὲ καὶ παρέλκει, ὡς τὸ οἱ δ’ ἐννέα πάντες ἀνέσταν ] Cf. Eust. Ο, p. 1012, 40.
[1250]: 10. 11 Cf. Eriedlander ad Ariston. H 161.
[1251]: 12 Cf. Porph. Ξ 304 —6, p. 197, 19.
[1252]: B f. 201ᵇ ad ἄλλο v. 21. Lp f. 239a c. l. ἄλλο δέ τοι ἐρέω. Vict. f. 278b
[1253]: Vict. f. 279ᵇ.
[1254]: 1 sqq. verba corrupta esse in Prolepomenisl c. docui, ubi vid. 3 πόϲεωϲ, ε e corr., B⟩ ἀειδὲϲ e cod. A (v.infr.) dedi, ἀηδὲϲ B⟩ 4. 5 κοινὴ —εὑρίϲκεται A suppeditat (v infr.), ὅλων δὲ τῶν ϲτοιχείων ἡ γῆ εὑρίϲκεται B⟩ 8 Κράγον coni. Meineke, Anal. Alex., p. 367, 1 ; κέρατον H 9 pro καὶ ὁ οὐρανὸϲ Vachsmuth, Crat. Mall. p. 45, καὶ ὁ Ὄλυμποϲ scripsit ego, servato v. ὁ οὐρανόϲ, pro ἐκ τῶν τ. ϲτ. conicio ἐκτὸϲ τῶν τ. ϲτ. (v. Prolegg.) 11 Vict. ea quae reliqui codd. extremo scholio habent initio posuit: εὐϲχήμονα τὴν ἀπαλλαγὴν — ἅ μοί ἐϲτιν. ἀθετοῦνται δὲ κτλ. 14 καὶ τὰ ἑξῆϲ om. codd. περὶ Κάλχ Lp Vict. 15 τὸ pro τῷ Vict. 15. 16 νεμεϲϲ. ὑποείξω om. codd.
[1255]: 1— 4 A 189 c. l. τριχθὰ δὲ πάντ δέδασται (id. fere Paris. ap. Cramer., A . P. Ill, p. 246, 11): φυσικ φαίνεται διάταξις γεγενημέν — παρὰ τὸ σκοτεινὸν καὶ ἀειδὲς τῆς τῶν ἀνθρώπων ἀπωλείας (similia, sed aliis admixtis, ita ut omittere praestet, etiam alia scholia habent). Ceterum huic loci explicandi rationi, Stoicae sine dubio, proluserat quodammodo Ste simbrotus, si modo Curt. Vachsmuth, Crat. Mall. p. 44. 45, alterum h. l. schol. A recte ita. constituit: πῶς δέ φησι· γαῖα Ὄλυμπος Κράτ ἐντὸϲ δεντέρῳ Ὁμηρικῶν καὶ Στησίμβροτος [ὅτι κατὰ στοιχεῖα] πάντα οὕτως δέδασται.
[1256]: 4 sqq. †A ad v. 193 (f. 194b, c. l. γαῖα δ’ ἔτι ξυνὴ): κοιν ὅλων εῶν στοιχείων ἡ γὴ , καθότι ἐντὸϲ αὐτῇ εὑρίσκεται καὶ τὰ λοιπὰ τρία στοιχεῖα — καὶ. περὶ τοῦς Ἡφαίστου κρητῆρας, ὁμοίως δὲ καὶ περὶ Κέραγον Λυκίας καὶ ὅσα τοιαῦτα. ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἀὴρ κέκτηται στοιχείων. ἡ διπλ δὲ ὅτι κτλ., quae casu cum iis quae attulimus coaluisse nemo non videt. Cf. etiam †Eyst, O, p. 1012, 7 sqq, qui nonnulla prave intellexit. De Wachsmuthi sententia e Cratete hoc scholium repetentis v. Prolegg.
[1257]: 11 De ἀθετήσει plenius Ariston. v.212. Cf. Hiller, Phil XXVIII, p.105.
[1258]: 19. 20 Paullo brevius schol. B⟩ f. 202ᵇ ad ὀλιγοδρανέων (id. L f. 321b, quod.
[1259]: B f. 205ᵇ ad Πάτροκλοϲ.
[1260]: B f 206a ad ἶϲα.
[1261]: Vict. f. 286a.
[1262]: 9 ἀνοίκειόν τε cod. 11 ὄπιθεν cod. 12. 13 οἱ Ἀριϲτάρχειοι ? 19 la statui. neque enim cum Hillero, Phil XXXVIII, p. 107, verba ἐπίκουροϲ ἦν ro glossemate habeo, quonaim etiam in codd. BLLP (v. infr. lin. 7 sqq) leguntux
[1263]: incipit καὶ πῶς εἶδεν, et Lp f. 239b c. l. ὀλιγοδρανέων). Omittunt enim priorem solutionem sed in fine addunt: καὶ οὐκ ἄε αὐτὸν ἀνηρώτων.
[1264]: 2. 3 Idem schol. Lp v. 390, l. f. 327, Vict. f 204ᵇ legitur.
[1265]: 4 — 6 Collato Ariston. v. 385 (cf. etiam B⟩ f. 205 ad πρύμηῃσι ibid., L f. 376b, Lp =Dind. lV, p. 92, 12 sqq.) dubitari potest an quaestionis forma. scholio extrinsecus addita sit. Ceterum quae edidimus etiam L. f. 327 b, Lp f. 343a, Vict. f. 285 leguntur.
[1266]: 7 sqq. Brevius, ita ut sit, cur inter scholia excerpta referatur:
[1267]: B⟩ f. 206b ad Ἕκτορι v.449 id. L. f. 328a, Lp f. 243b c.l. Ἕκτορι καὶ Τρώεσσι) ἀθετοῦνται οἱ τρεῖς κτλ. — πῶς γὰρ ἡνίοχος δὢ ὄπισθεν ⟨ὄπιθεν Η ⟩ βάλλεται ἄτοπον γάρ ἐστι τὸ ἀπεστραμμένους εἶναι τοῦς δίφρους· ἐπρηνίσθησαν γὰρ ἂν οἵ παραιβ. κτλ. — εἰς τὴν πτέρναν τοῦ δίφρου ἑστῶτες ⟨ἑστῶτος L⟩. ῥητέο δὲ ὄτι. χαρίζεται τ Ἕκτορ καὶ αὐτὸς ἴσως ὡς ἐπίκορος· Δαρδάνιος γὰρ ἦν· καθ’ Ὅμηρον γοῦ ἄλλη ἐστὶν Τροία καὶ ἄλλη Δαρδανία. εἰκὸς δὲ τὐτὸν ἐπαινεῖν, ὅπου μόνος ἄνευ παραιβάτου πολεμεῖ· διὸ καὶ βάλλεται ὄσως στραφείς· ποικίλ γάρ ἐστιν ἡ μάχη. [αὐχένα δὲ ὁ ποιητὴς τὴν πᾶσα ⟨om. Lp⟩ περι τοῦ τρ. φησίν. ἀντιπρόσωοθ οὖν ἐμάχοντο. εἰ δὲ λέγοις ⟨λέγει Lp>· πως ὠρέγ. κτλ. — τῶν ἵππων ⟨τῶν Τρώων Lp⟩ ὡς καὶ Διομήδης τὸν ἑπταπέλεθρο Ἄρε ⟨τὸν ἑπτάπλεθρον ἀέρα Lp⟩ τέτρωκεν].
[1268]: De causis ἀθετήσεως melius Ariston. v. 449 (cf. Proleg. cap. Ill extr.).
[1269]: 12 sqq. Agitur de ea sententia quam reiecta priore in libro περὶ τοῦ νανστάθμου Aristarchus protulit, ν. Ariston. l. c.
[1270]: 19 Cf. Lehre, Ar. p. 229.
[1271]: 1 γοῦν pro οὖν conieci 5 ἡ μὲν ὅτῳ cod. 6 — 11 quamquam novam. λύϲιν afferre videntur, tamen cum iis quae antecedat adeo non cohaerent, ut suspecta sint 17a ἀθετοῦνται ε ϲτίχοι L, ἀθετοῦνται καὶ διὰ τὸ λέγειν L.p 20 διὰ τί μαρναμένοιο D 301 ἐπαλείληπται Lp 32a τῶν ἔργων om. Lp 32a. 33a ἐπαναλαμβάνων Lp 33a τοῦ δὲ ἀπ’ αἰθέροϲ ὅτι αἰθέριοϲ Ζεύϲ Lp
[1272]: 17ᵇ Zηνοδότου cod.
[1273]: 7 sqq. Cum quaestione de v. L 290 sqq. instituta non videntur cohaerere.
[1274]: 16 sqq. Causae ἀθετήσεως nonnihil discrepantes ap. AristonIcum v. 610, ubi Zenodoti memoria non exstat.
[1275]: 22—30 Cf Hiller, Phil. XXVIII, p. 107. 8.
[1276]: B 1. 211a ad ὀφθαλμῶν. L f. 336a. Lp f. 248a c.l. ἀπ’ ὀφθαλμῶν μῶν.
[1277]: *B f. 211a ad εἰϲωποί δ᾿, L f. 336a ibid., II
[1278]: L. f. 337a ad v. 705.
[1279]: 4a πρόϲληψιϲ L. inclusi ultima scholii verba ut alinde illata, quoniam. antea iam (lin. 22 —30) de hac figura agitur (cf. schol. B⟩ X 329, H T ι 229) 9 λέγειϲ Lp 11 ἡδύνατο L. φρεϲϲὶ B⟩ 11 διὰ τί οὐ πρὸϲ τὰϲ πρώταϲ ναῦϲ ἔδραμον ἐμπρῆϲαι οἱ Τρ. L 15. 16 καὶ τὰ ἑξῆϲ om. codd. 16 πλείϲταϲ coni. Kammer., p. 94 πλείϲτουϲ codd. pro περιεχομένηϲ Kammer πυρὶ ἐχομένηϲ coni. 17 αὐτῶν (in potestate eorum ) conieci: αὐτοῦ codd.; e Kammeri coniecturis maxime placet: ἢ ὅτι αὐτὰϲ ἐμπρῆϲαι ἐθέληϲαν, ὦν ἤδη ἐντὸϲ ἦϲαν 21 δόξει L
[1280]: 4b Cf. ad 4a.
[1281]: 7—12 Longe peius traditum schol. Vict. (f. 292a):
[1282]: ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς· οὐ γὰρ ἀχλύκ τινα. πόθεν δὲ καὶ ἠ Ἀθηνᾶ ἄφνω νῦν παρεφάνη, συγαθημένη τοῖς ἄλλοις θεοῖς εἰ μ λέγοις, ὡς λείπει. ἄλλα πιήματα , δο’ ὧν ἐδεδήλωτο ταῦτα· καὶ ἀποῦσα ἀφῄρηται,, ὡς τὸ εἰ μ ὴ ἐπί φρεσὶ θῆκεν Ἀγ. πότν. Ἥρη αὐτῷ ποιπνύσαντι. Τήλερος δὲ ὡς ἐπί Διομήδους (E 127) ἀκούε ἐντὸϲ σχήματι δὲ ἐδήλωσεν ὅτι σκότος εἶχον. — Apparet enim σχῆμα ἐλλειπτικόν detorta esse in ἄλλα ποιήματα λείποντα (!). Nihilo tamen minus in fine ad σχῆμα illud (ex alio sine dubio fonte petitum) recurritur. Quae cum ita sint, Telephi memoriam , cuius sententiam Eust. O, p.1036, 61, reddere videtur, e quaestione Porphyriana repetere vereor. Secudum Aristonicum v, 668 ab Aristarcho sex versus obelo notati erant (cf. Hiller, p. 108).
[1283]: 14 sqq. Scholia inter se cohaerere et ex eadem longe quidem ampliore quaestione petita esse, vel extrema tertii scholii verba (ἴσως δὲ καῦσαι πάσας οὐκ ἠθέλησεν) coll. primi scholii initio docent.
[1284]: B f. 212a ad Πρωτεϲίλαον Lp f. 248 c.l. νεὸϲ ἥψατ Vict. f. 292b.
[1285]: B⟩ f. 213a ad κούρη. Lp f. 249b c. l. ἠύτε κούρη.
[1286]: A f. 206a. L. f. 338 b.
[1287]: B⟩ f. 203ᵇ ad βέβληται. L f. 339a. Lp f. 250a c. l. βέβληται μὲν ὁ Τυδείδηϲ. Simil. Vict. f. 295a.
[1288]: 1 ἀπρεπῶϲ Lp τὴν om. Lp Vict. ἐπήγαγε Vict. 2. 3 θανὼν γὰρ ἦν om. Vict. 3 ἄν τιϲ ἠφίωϲεν Vict. 4 ἔϲχον ἐπιβοηθῆϲαι Vict. κατὰ ζώντων τινὰϲ Vict. 5 ἐπαύξῃ Lp postrema verba sec. Vict. dedi, nisi quod φηϲί inserui et πρώτην pro καὶ τὴν scripsi; ceteri codd.: τὴν Πρωτεϲ. φηϲί, καὶ ὅτι κατὰ τὰϲ πύλαϲ πρώτη ἦν 8 κλάων, ι post. addito, B⟩ κλάων Lp 10 οὖν supra lin. scrpt. B⟩ 13 φηϲίν Lp 15 A (c. l. βέβληται μὲν ὁ Τυδείδηϲ) praem.: ἀντὶ τοῦ ἐκ βολῆϲ τέτρωται, L ἀπορία et (ante καὶ ῥητέον) λύϲιϲ μηδὲν εἰπὼν ante περὶ Μαχ. L 16 τρώων pro τετρωμένων L. 16. 17 ὡϲ τὴν τοῦ Ἀχ. βεβ. πρόϲληψιν L. 17 ἵνα ἐλεῶν κινήϲει A ὡϲ ἐλ. om. L. 19 καὶ om. L 23 μὴ linea transversa ducta deletum L
[1289]: 8 squ. Cf. Eust. Π. p. 1041, 44.
[1290]: 13 sqq. Pro verbis οὐκ ἠρκέσθη κτλ. schol. Vict. (f. 294a), quod in iis quae antecedut fere congruit, haec habet: καὶ νῦν ὅ μὲν Ἀχιλλεὺς τὸν Πάτροκλον ὡς κόρην, ὁ ὀ Πάτροκλος τὸν Ἀχιλλέα ὡς πετρῶν παῖδα.
[1291]: 22 sqq. Cf. Porph. Λ 624, p. 167, 16 et 27, ubi haud scio an e Vict. inserenda fuerint verba τινὲς οὖν ἐπιχειροῦσιν ὅλως μηδὲ πεπλῆχθαι τὸν Μα Contra ea quae h. l. e Vict, Bekk. ins.: καὶ ὀβελίχους, τοῦς στίχους,
[1292]: B f. 214a ad ἐκ χειρῶν. L f. 340b. Lp f. 251a c.l. ἐκ χειρῶν ἕλετο.
[1293]: B f. 214ᵇ ad κεκλίαται. L f. 341a, Π. *B f. 292a ad κεκλιμένοι X 3 (B1). L f. 454α ibid. (L1).
[1294]: 1. 2 ὠς — Ποσειδῶνος in uno Vict. 3 L. praem.: ἀπορία 5 λύϲιϲ· ῥητέον δὲ ὅτι L 5.6 ὥϲτε εἰ ἔλ. L 8 πολῶν L αὔξη L p 9 ἡ χρῆϲιϲ L p 10 L. inc.: εἰϲ τὸ οἱ δὲ ῥηγμῖνι θαλάϲϲηϲ κεκλίατο κλῆϲιϲ L, κλίϲιϲ aman. rec. corr. e κλῆϲιϲ L 11 — p. 210, 2 in B1L loco Χ 3 ita accommodata: ῥήματα· ὣϲ οἱ μὲν κατὰ ἄϲτυ πεφυζότεϲ ἠύτε νεβροὶ κεκλιμένοι καλῇϲιν ἐπ άλξεϲιν L1 versus integros scribit⟩ λέγει γάρ· περιεχόμενοι τῷ τείχει οἱ Τρῶεϲ, οἱ δ’ Ἀχαιοὶ τὰ ϲάκη τοῖϲ ὤμοιϲ περιέχοντεϲ. οὕτω λύϲειϲ καὶ τὸ οἱ δ’ ἐπὶ ῥξγμῖνι θαλάϲ κεκλίατο· λέγει γὰρ ὅτι περιεχόμενοι ὑπ ὸ τῶν Τρώων ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάϲϲηϲ ϲυνηλάθηϲαν. καὶ τὸ ἠέρι δ’ ἔγχοϲ κτλ. 11. 12 θὐδὲ ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλ. κεκλίατο L. 14 ἠλάθηϲαν L. 16. 17 τείχεοϲ om. B⟩
[1295]: ἐντὸϲ οἶς φησιν ὁ Νέστωρ τοῦτον δ’ ἄλλο ἐγ ὼ νέονγαγον ἐκ πολέμοιο ἰῷ ἀπὸ νευρῆς βεβλημένον: (Λ 663. 4), ὅτι οἶδεν ὅτι οὖ διὰ Μαχάονα ἐπέμφθη, quae et per se mira sunt neque cum quaestione cohaerent, a Porph . abiudicanda esse videntur. Neque Eust. (p. 1043, 58 sqq ) legit.
[1296]: 3 sqq. ld. Vict. f. 297a.
[1297]: 7 Cf. Eust. Π, p. 1045, 39: καὶ ὅρα τὸ ἐκ χειρῶν ἕλετο ῥηθὲν εἰς βίας ἔνδειξιν.
[1298]: 10 sqq. Cohaerere videntur (cf. Moscholpul., techn. canonism., p. 704, 1 sqq. Bachm.) cum quaestione de κλισίῳ (ω 208) agente, quae in codd. nostris ad L 90 adscripta est. Ubi haec accipimus Dorothem Ascalonitan docuisse: ἐμοὶ δὲ δοκεῖ ἀπὸ τοῦ κεκλίσθαι κατωνομάσθαι (τὸ κλίσιον) τοῦ σημαί τὸ περιεληφ;ναιι καὶ περιέχενν (Ill, p. 377, 11 Dind.). Nihilominus, quoniam in Iliadis locis nonnullis versantur, huc retulimus. (Cf. de v. κεκλί- σθαι etc. notione Herodian. ll, p. 224, 18 sqq.
[1299]: †B f. 214b ad κεκλίαται Π 68: προσανάκεινται καὶ περικλ λείονται τῷ τῆς θαλάσσης αἰγιαλω. ἀεὶ δὲ κλίσις παρ’ Ὁμήρῳ τὴν περιοχὴν δηλοῖ. Cf. †Eust. Π, p. 1046, 13.
[1300]: 17 †A Χ 3 (c.l. κεκλιμέοι): ποσκεκλιμένοι, ὅ ἐστ περιεχόμενοι ἑπὸ τῶν
[1301]: *B f. 214ᵇ ad ὀπὸϲ v. 76. L f. 341b. A f. 207b
[1302]: B f. 214ᵇ ad πείθεο. L f. 342a. Lp f. 251b c.l. πείθεο δ᾿ ὥϲ τοι ἐγώ.
[1303]: 3 δῆλον B⟩ καὶ περὶ τοῦ BLD 3 κεκλιμένην L. 4 ἀντὶ τοῦ ante κεῖται B1L1 καὶ πάλιν ὃϲ δ’ ἐντὸϲ κτλ. B1 L1 ὅϲ, ο in ras., B, ὥϲ L. 6 δῆλον P 6. 7 καὶ ἀϲπίϲι ⟨ἀϲπῖϲι B1⟩ κεκλ. B1L1 7 ἀντὶ τοῦ om. L.L 8 ἀπὸ δὲ τοῦ κλ. γέγονε LL1, ἀπὸ τοῦ κλ. δὲ γέγονεν B⟩ 9 εὖρεν BL. 9. 10 οὐδὲ — παρίϲτηϲι om. B⟩ 11 ἤμεθα B⟩ 12 ἀντὶ τοῦ om. L1L1 13 A cohaeret cum schol. v. 86: ἂψ ἀπονάϲϲωϲιν] εἰϲ τοὐπίϲω ἀποκαταϲτήϲουϲιν, ἀποδώϲουϲιν, c.l. ὀπὸϲ ἔκλυον praem.: ἀπορία διὰ τί δὲ inc. B⟩ (subiunctum est scholio Porph. modo edito) 15 ῥητέον δὲ ὅτι Ἄγ. AL 16 Διομήδηϲ AB 17 ὤφελεϲ L 19 βάρβαρον ἐντ. L. τοῦ φίλου Lp 22 ϲυγκινδυνεύονταϲ Lp 23 οὐκ ἐθελήϲονταϲ L θελήϲανταϲ Lp
[1304]: τειχῶν . . ., cf. †Eust. Χ, p. 1254, 3; Hesych. κεκλιμένοι· περιεχόμενοι, προσανακείμενοι. Melius Autochthon et Epaphroditus in schol. B⟩ (id, Vict.) ibid : ἤτοι ἐπαναπανόμενοι καὶ ἐπερειδόμενοι ταῖ ἐπάλξεσιν κτλ.
[1305]: 1 aqq. †Eust. E, p. 556, 17.
[1306]: 6 †Eust. E, p. 59, 8, cf.. Suid. κεκλιμένος· περιεχόενος.
[1307]: 19 sqq. Congruit fere Vict. f. 297b.
[1308]: 20, 21 Quae verbis ἀπρεπὲς —μεμνπησθαι commemoratur difficultas non solvitur; cuius solutio quae margini edit. princ. (Paris. cod. 2879) Arsenii manu adscripta est (Cremer. A. P. III, p. 21, 7: ἐπιτετίμηται μὲν ταῦτα τὰ ἔπη ορῖς τῶν παλαι ῶ κτλ.) recentissimae esse videtur memoriae.
[1309]: A f. 209b.
[1310]: B f. 216a ad παρηορίῃϲιν. L f. 344b Lp f. 253a c. l. ἐν δὲ παρηορίηϲι.
[1311]: 1 ἀληθῶϲ L 3 ϲυμβ. τῷ φίλῳ Lp 4 πηλιάδαο BLp, πηληιάδεο L 5 κακὴν om. Lp 7 ὡϲ ante οὐ ins. Lp Ἀπόλλωνα om. L 7. 8 βαϲκανίαν Lp 9 οἷοϲ Lp 23 πρὸϲ τὸ εἰ κέ μοι L 26 ποικίλαι B⟩ Lp
[1312]: 11 sqq. *B f. 216 ad ἔγχος v. 140 (id. A f. 209ᵇ c. l. ἔγχος δ’ οὐχ ἕλετ’ οἶον, L. f. 344a): προκατεσκεύακε μόνον αὐτὰ τὰ ⟨om. L⟩ δόρυ σώζεσθαι διὰ τ ξύλα μὴ ἐργάζεσθαι τὸν Ἥφαιστον . . . , cf. Eust. Π, p.1050, 25 et schol. B⟩ f. 216a ad ἔγχος (id. L p f. 253α c.l. ἔγχος δ’ οὐχ ἕλετο, Vict. f. 300b: ἐχρῆν γάρ τι ἐξαίρετον εἶναι τῷ Ἀχιλλεῖ. ἄλλως τε οὐκ ἦν τέκτων Ἥφαιστος· οὐ γάρ ἐστιν ἐντὸϲ οὐρανῷ ξύλα. εἰκότως οὖν ὅπερ οὐκ ἐνῆν κατασκευάσαι, τοῦτο Ἀχιλλεῖ τετή κατέκρυψε μέντοι τὸ πλάσμα τῇ τοῦ Ἀχιλλέως ὑπεροχῇ, δι᾿ ἀσθένειαν οὐ δυνηθῆναι φήσας ⟨φθάσας Lp⟩ τὸν Πάτροκλον καὶ τῷ δόρατι χρῆσθαι. Quibus aliena admixta sunt. — Ceterum non omni ex parte abicienda suspitio est, e pleniore quae olim exstiterit quaestione quaestiunculam vix eam dignam quae commemoretur exverptam esse, quae in cod. A ad Σ 478 (debebat ad Σ 608) relata est: ποίει δὲ πρώτισταα σάκος] διὰ τί μάχαιραν ὅ Ἥφαιστος οὐ κατασκευάξει; ὅτι ἡ μάχαιρα καντὶ ἁρμόζει· τό γὰρ σκεῦος εὔκτητον τὸ δὲ δόρυ ὑπεξῄρηται δι’ ἕτέραν αἰτίαν.
[1313]: *B f. 216 ad λάψοντεϲ. L f. 344b, Π.
[1314]: B f. 216b ad πεντήκοντ′. L. f. 344b. Lp f. 253 c l. πεντήκοντ’ ῆϲαν νὴεϲ.
[1315]: 2 κρείττοϲι Lp 4 ἐκκόπτοιντο BLp, ἐκκοπτοιν (οἱ supra οιν scrpt.) τὼ L; corr. Bkk. μέτρω B⟩ Lp, μέτρων L; corr. Bkk. 5 ὑπερβάλλει L 7 ἱϲο Lp 10. 11 μετὰ τῆϲ μεγ. καὶ δεούϲηϲ φρ. Lp 15 ϲτίξειν L. λάψοντεϲ δ’ ἄκρον ὕδωρ λάπτουϲι 5 ἔφη ἄκρον λάψοντεϲ τὸ γὰρ κτλ. L. 16 ἐπὶ πολλῆϲ B⟩ 18 ἀντὶ τοῦ ἐρευγόμενοι φ. αἶμα L. 18 19 πολεμίχθη τουτέϲτι πολεμηθεὶϲ ἐχάϲατο L. 21 φηϲὶν Lp
[1316]: 1 — 11 Eadem fere Vict. (f. 301a), iis quae praecedunt carens: ἄπορον ὅτου χάριν Ἀχιλλεὺς — ἀξιοῖ· τὸ γὰρ χεῖρον πατὰ πολὺ τοῖς κρείσσοσι συμπλε αἰσχύνην. ἀλλο (sic)· ἴσως οὖν ἁρμόσει λέγειν κτλ.
[1317]: 3 — 7 †Eust. Π, p. 1051, 21 sqq.
[1318]: 15 Nicanorem sequitur, v. schol. A v. 162.
[1319]: 16 sqq. Cf. Eust. Π, p. 1052, 6 sqq.
[1320]: 17 Ct Porph. Ω 221 (sed videntur verba ab ipso Porph. aliena esse): . . . τὸ δὲ ἐρευγόμενοι φόνον αἵματος ἀποδεδώκαμεν ἀντὶ τοῦ αἷμα φόνου.— † Vict. f. 302a ad Π 162 φόνον αἵματος: ἀντὶ τοῦ αἷμα φόνου.
[1321]: 21 sqq. Cf Vict. f. 302a: πῶς, φασὶν, ἐντὸϲ ἅπασιν αὔξων Ἀχιλλέα τούτῳ μειοῖ; τινὲς μὲν οὖν οὐκ ἐντὸϲ πλήθει. ἡ ἔχει. Ἀρίσταρχα δφησιν΄ ἐρἑτας ⟨ἀρετὰς cod.⟩ εἶναι διὰ τὸ ἔπὶ κληῖσιν ⟨ἐπίκλησιν cod.⟩. λιτὰς κκ πρὸς ὐπηρεσίαν. Διονύσιο δὲ τὸν μέγιστον ἀριθμὸν ρκ τίμιον, τὸν δὲ λοιπὸν ἐντὸϲ τῷ μεταξὺ τούτων ἄγεσθαι, ὡς φθάνειν πάσας ἀπὸ πε΄ ⟨τε cod.⟩ ἀνδρῶν (quae ap. Bekk. sequntur novo Lemmati adscripta sunt cf. Townl. ap. Cramer. A. P. III, p. 286, 28). Apparet, de nau numero ratiocinando efficiendo addita esse nonnulla (cf. schol, BLV Bekk. B⟩ 488) cum quaestione vix cohaerentia.
[1322]: *B f. 236ᵇ ad διιπετέοϲ P 263. Vat. ζητ. λ΄. l f. 376b P 263, II. Cf Paris, 2679 ibid. (Cram, A. P. III, p.22, 27) Π. et EHQ δ 477.
[1323]: 1 λέγων μόνον L. 3 ἐπὶ κλϊῆϲιν Lp 4 ἀνὰ πεντήκοντα ἦϲαν Lp 6 θαυμά. ϲ supra α et η supra ϲ additis, BA ; θαυμάϲειεν ἄν τιϲ L., θαυμάϲειέ τιϲ ἂν V 8 οὐρανόθε εῖν V 10 φίλουϲ τ’ ίδ. BL. 11 πρὶν δ’ ὅταν BL. αἰγυ οι supra τι scrpt., B⟩ διιπετέοϲ. διι in ras., B⟩ 13 οἶον pro υἱὸν L 14. 15 ἐγὼ δὲ ἀπάνευθεν V 15. 16 ἀλλ’ καλλιρόοιο ⟨καλλιρρόοιο L⟩ recte om. V 17 ὅτε V1, ε del. V 2 18 βέβρυχε LV 18 —20 ποτὶ ἐμφανίζων om V 18 ποτὶρρόον (sic) Bl. τῷ παντὶ L. 19 τῷ pro καὶ Bkk. 19. 20 περὶ τὸν ἦχ. L. 20 διιπετὸν οὖν λέγει τὸν ποτ. τὸν ἐκ Δ. γεγεννημένον L 21 τὸ γὰρ πεϲ. L. χρῆται V 21. 22 ὡϲ τὸ om. LV 22 ποϲὶ V 24. 25 ἐκ Δ. γεννῶνται V
[1324]: 6 sqq. Quaestionem , quae casu versui P 263 adhaesit, etsi ad 5 477 potissimum referenda est, inter quaestiones ad Iliadem pertinentes recepimus, quoniam uno illo loco, e quo interpretando proficiscitur, non acquiescit. Coniuncta olim cum ea fuisse videntur quae nunc in codd, nostris ad Ξ 434 leguntur (ubi vide quae attulimus). Excerpta ex ea sunt schol. B⟩ T et P ε 477 (I, p. 216, 9 —21 Dind.).
[1325]: 7. 8 Cf. Porph. ap. Procl. Tim. p. 37 A et Prolegg. cap. l extr.
[1326]: 24 sqq. Cf Porph. Ξ 434, p. 199,15; 200, 6. Utramque v. διιπετής interpretationem quae sequitur coniunxerunt schol. A Π 174, schol. min. P 263
[1327]: B f. 219ᵇ ad μυιὼν.’ L f. 349b. Lp f. 256b c. l. μυῶν ἀνθρώ- που. Eadem fere Vict. f. 308a.
[1328]: L. f. 351ᵇ. A c. l. αἰθέροϲ ἐκ δίηϲ.
[1329]: 2 ἔτι Διόϲ om. L. 3 ἐπεὶ V τοῖϲ om. V 3. 4 ὕδατι τρέφεται L, τῷ Διὸϲ ὕδατι τρέφονται V 4 Ζηνόδοτοϲ V, Ζηνόδωροϲ etiam cod. Ε 0d. (sec. Dind.): cf. Prolegg. cap. Ill, 4 4. 5 διὰ διφθόγγου om. V 5 διιπετῆ L
[1330]: quae post διφθόγγου in cod. L. (unde vel e simili libro Arsenii scholium cod. Paris. fluxisse videtur) sine ullo intervallo sequntur de granditate versuum P 263 sqq, quae non solum P Platonem sed etiam Solonem a scribendo deterruerit, a Porphyrio aliena esse cum inde probetur, quod quaestio Porphyriana cum loco P 263 minime cohaeret (v. ad p. 213, 6), tum inde evincitur, quod eadem verba inter scholia co. B⟩ a priore manu scripta (f. 236b ad προχοῇϲι P 963) ita leguntur, ut cum alterius manus scholio quod edidimus minime cohaereant (IV, p. 152, 20 —31 Dind ) non recte igitur Valckenaer, op. II, p. 101, pro Por venditavit 9 μυῖεϲ B, μῦεϲ Lp νευρῶν L. ϲτερίφηϲ B, ϲτερι L. 9. 10 ὅθεν καὶ ἐντὸϲ L. 10 νευρῶν LLp 12 ϲυμαφείαϲ, supra scrpt. παθείαϲ, L. 12. 13 ἀπὸ τοῦ ν. μ. Lp 15. 16 ἐντὸϲ τῇ κνήδῃ (sic) ἐϲτὶν ἐπὶ δὲ τὴν πτέρναν κατ., ὃϲ καὶ τέν. καλ. Lp
[1331]: Et. M. 275, 9 sqq .; Zenodoream sequuntur Hesych. v. διιπετέος (v. ad lin. 4) et schol. B⟩ f. 216b ad διιπετέος Π 174, alteram Strab. l, 2, 30 (p. 36 C), Apollon. v. δθθοετέιςμ Hesych. (1), Suit. h. v., Eust. Π, p.1053, 9.
[1332]: 4.5 Cf Hesych. διιπετέος (2): ἐπί μὲν τῶν ἄλλων ποταμῶ ἀπὸ τοῦ Διὸς πληρουμένων, χειμάρρων· ἐπὶ ὁ τοῦ Νείλου δαυκγοῦς, διαφανοῦς , ἢ διαπεπετασμένου.
[1333]: 7 sqq. †B f. 219 b ad πρυμνὸν v. 323 (id. Lp f. 256 c. l. ὦμον ἄφαρ πρυ Vict. f, 308 c.l. δρύψ ἀπὸ μυώνων): . . . εἰ μὲν οὖν τοῦ ἐγκεφάλου ἀποπέφυκε τὰ νεῦρα εἰς ωντιαῖον μυελόν, ἐκ νεύρων δὲ οἱ μύες ⟨μυῖες B, μῦες Lp⟩, ἐκ καρδίας δὲ αἱ φλέβες εἰς τὸν μῦν, συμπάθειαν ἔχουσι καὶ τὰ ⟨πρὸς Vict.⟩ καίρια· ὅθεν αἱ ἀθρόαι ⟨κατὰ ins. Lp et Vict.⟩ τῶν μυῶν πληγαὶ θανατοῦσιν. ld. Eust. Π, p. 1061, 50.
[1334]: 18 sqq. Scholium e notatione Aristarchea a discipulis mule intellecta:
[1335]: Vict.. f. 310b.
[1336]: B f. 221ᵇ ad βάλε. L f. 352b. Lp f. 258a c. l. βάλε πέτρῳ. Eodem fere Vict f. 312a.
[1337]: B⟩ f. 221 ad ἀμιτροχίτωναϲ. Lp f. 258b. L f. 353a. Vict. f. 312b.
[1338]: **B f. 226b ad ἐϲήλατο. L. f. 357b.
[1339]: 1 τάχα οἦν ϲυγχ. (om. ῥητέον ὅτι) A 3 ἐντὸϲ νεφέληϲι καὶ αἰθέρι L 11 λίθον L p, λίθουϲ Vict. 12 μετὰ τὸ πλῆθοϲ L p 14 ἑτέρωθι L. εἶδεν B⟩ Lp
[1340]: 15 ἐπεϲϲύμενοϲ e Vict. dedi; B⟩ LLp ἐπεϲϲὺμενον 18 εἴ που γε Lp 19 ἐπὶ post ἀλλὰ om. Lp 20 οἶον ἐπεὶ οἶδεν Lp 21 διὰ τὸ ἐϲκυλ.om. L p 27 L (c.l. κεῖται ἀνήρ, ὃϲ πρῶτοϲ ἐϲήλατο τεῖχοϲ Ἀχαιῶν) praemittit ἀποροῦϲι, id. πόρρωθεν, suprascript. ἑτέ εἰϲάλεϲθαι L
[1341]: ὅτι δοκεῖ συγχεῖσθαι ἀὴρ πρὸς τὸν αἰθέρα, ortum esse, Lehre, Ar. p. 169, statuit. — Ζητήματι h v. locum dedisse Nicanor docet (v. 365): τοῦτο ἑκαττέροις δύναται προσδίδοσθαι· τὸ μέντον ζήτημα ὁμοίως μένει κτλ.
[1342]: 5 —10 B⟩ f. 221a ad ἕκφερον v. 383 (id. Lp f. 257ᵇ c. l. τὸν δ’ ἔκφερον): . . πῶς δὲ αὐτὸν οὐ διώκεν Πάτροκλος ὅτι τάχιον ἐξελάσας προέφυγεν. ἄτοπον δὲ ἦν ἑπιδ κώοντα πρόρρω που ἐκεῖνον ⟨om. L Lp⟩ ἀμελεῖν τῶν λοιπῶν.
[1343]: 7 Cf Ariston. Δ 500 cum Friedlaenderi annot, p. 102.
[1344]: 11 —16 †Eust., p. 1068, 1 sqq. — Cf Vict. ap. Bkk. p. 456 β 22 sqq. (verba. γράφεται καὶ ἐπεσσύμενος, quae ibi legatur, in cod. desnt).
[1345]: 17 sqq. † Eust., p. 1068, 15 sqq.
[1346]: 27 —p. 216, 5 Cf. eadem no scholio complexum Victor. f. 315b : . . . πῶρ δέ
[1347]: B f. 224b ad πρῶτοϲ.
[1348]: B f. 224 ad ἀεικιϲϲαίμεθ’ L f. 360b. Lp f. 261a c.l. ἀεικιϲϲαίμμεθ
[1349]: B f.226 ad φόνῳ. L f. 360b.
[1350]: Lp f. 266a s. l.
[1351]: A f. 222b. Cf. schol. min
[1352]: 2 πρώτωϲ L 2. 3 καὶ ψ. ἀνάγν. τὸ ἐϲήλατο, rel. om., L 7 νῦν post περιέθηκε L. 8 τὸ ὑποκείμενον Lp 11 τῶν, ων e corr., B; τὸν L.
[1353]: φησιν ἀλλαχοῦ Πριαμίδης, ὃςἐσήλατο; ἑκάτερος τῆς ἰδίας φάλαγγος πρῶτος. ὃςἐσφύριος δὲ ψιλοῖ τὸ ἐσήλατο καὶ ἐκδέχεται τὸ ἐσάλευσεν ἀπὸ τοῦ σάλω, ὅθεν καὶ σάλος. τῦτοo δὲ σπανίως εἶρηται. οἱ δὲ ἔβλαψεν ὑπερβολικῶς. Brevius idem M 438 (Bkk.) Πριαμίδῃ ὃς πρῶτος] καὶ πῶς φησι κεῖται ἀνὴρ ὃς πρῶτος ; ἢ ἴσως ἑκάτερο τῆς ἰδίατάξεω πρῶτος. ἀντὶ τοῦ εσάλευσε τὸ ἐσήλατο. Cf. Eust. Π, p. 1075, 44 sqq.; qui M, p. 913, 8, paullo accuratius: ἀλλ’ ἐκεῖ μὲν (Π) ὁ Πορφύριος τὸ ἐσήλατο ἀντὶ τοῦ ἐσάλευσε νοεῖ, ἐνταῦθα δὲ ἀντὶ τοῦ εἰσεπήδησεν. — 'chol. min. ὃς πρῶτος ἐσήλατο τεῖχος Ἀχαιῶν] ἀντὶ τοῦ διεσάλευσεν, ἐπλήρωσεν εἰσελθών. Hesych. ἐσήλατο . . . ἢ ἔσεισεν. κατέβαλεν. ἐτίναξε. κατέπεσεν.
[1354]: 1 Lysaniam sequitur, v. schol. A Π 558 (cf. Eust. h. l.).
[1355]: 4. 5 Idem schol. L. f. 357 et Lp f. 261a.
[1356]: 6 sqq. idem fere Vict. f. 316a; ct. etiam † Lp f. 261a v. 559: νόμος τοῖς κειμένοις μὴ ἐπεμβαίνεν. δηλοῖ γοῦν τὴν πολλὴν εἰς ἐκεπινον μῆνιν, ὅτι ἐκεῖνος καὶ πολλοὺν ἀνεῖλε καὶ τὸ τεῖχος ἐσήλατο.
[1357]: 10 — 13 Praeter schol. Lp (f. 262b) prorsus congruens eadem fere Vict. (f. 317b) habet.
[1358]: 20sqq. Ariston. v, 850: διπλῆ πρὸς τὸ ζητούμενον· τέσσαρας γὰρ προειπῶν ἐπιφέρει σὺ δέμετρίτος. τὴν δὲ κοινὴν πᾶσι καρεποένην Μοῖρα οὐκ ἀριθμεῖ, ἀυτοῦς δὲ τοὺς ἐπενεγκόντας αὐτῷ χεῖρας. — Ceterum eadem fere quae supra edidimus schol. L. (f. 367a) habet: ἐζήτηται πῶ ἄρα τέσσαρας καταριθμήσας
[1359]: B f. 230b ad τρίτοϲ Lp f. 266b c. l. ϲὐ δ᾿ ἔμε Vict. f. 321b.
[1360]: A f. 222β c.l. χρϲὶ δαμέντ’ Vict. f. 321b.
[1361]: B f. 230b ad Ἀχιλῆοϲ. Lp f. 267a c.l. χερϲὶ δαμέντ’ Ἀχιλῆοϲ.
[1362]: B f. 233b ad Πάτροκλον. L f. 371b.
[1363]: 6. 7 καὶ οὕτωϲ τρίτοϲ Ἕκτωρ, rel. om., Vict. 7 καθ’ ὑπερβατὸν καὶ οὕτιυϲ ἵν’ Lp ἔφορβοϲ Lp 8 quae in B Lp sequntur: αὔξει δὲ αὐτὸν κτλ. in Vict recte novo lemmati praemisso ἄλλωϲ adscripta sunt 9 κτενεῖ Vict. 10 ὑπὸ Θέτ. Vict. ἢ ἐπεὶ pro ὅτι Vict. 11 ἡ om. A 13 ἀπολογίαιϲ A. 22 εἵλωμεν L
[1364]: κτλ., sed sub finem multo peius traditum cum schol. B⟩ (lV, p. 141, 33 Dind.) confusum est.
[1365]: 5 Id. Eust. Π, p. 1089, 64.
[1366]: 9 sqq. †Eust. p. 1089, 60 sqq.
[1367]: 15 sqq. Cf. Sext. Empir. adv. dom. ΙΙΙ, 21 (p. 554 F.): ἀποδέχεται γοῦν (ὁ Ἀριστοτέλης, v. fr. 12 ed. Acad. Berol.) καὶ τὸν ποιητὴν Ὅμηρον ὡς τοῦτο (τὸ προμαντεύεσθαι τὴν ψυχὴν ἐντὸϲ τῷ χωρίζεσθαι τῶν σωμάων) παρατηρήσαντα· πεποίηκε γὰρ τὸν μὲν Πάτροκλον ἐντὸϲ τῷ ἀναιρεῖσθαι προαγορεύοντα περὶ. τῆς Ἕκτορος ἀναιρέσεως, τὸν δ’ Ἕκτορα περὶ τῆς Ἀχιλλέως τελευτῆς.
[1368]: 20 sqq. Caret quaestionis forma schol. Vict.. (f. 325a): . . . κατεχρήσατο δὲ ὡς ἐκεῖ· Πατρόκλοι οβίαν ἐνάριξ εκατακτάς (v. 187)· γυμνὸ γὰρ Πάτροκλος· καὶ τεύχεα δὲ οὐ καταὰ κόσμον ἀπὸ κρατότε καὶ ὤμων βάλεν (v. 205). ἐπεὶ τὰς κνημῖδας ἔλυσεν, ἢ ὡς Ὀδυσσεὒς κτλ. — Aristarchus diplen posuisse videtur πρὸ τὸ δοκοῦν μάχεσθαι, v. Lehrs, Ar. p. 15.
[1369]: 22 Cf. Porph. K 561, p. 160, 22.
[1370]: *B f. 234a ad φύξηλιν. L f. 272a, Π
[1371]: B⟩ f. 237ᵇ ad ἐρύϲαντο.
[1372]: A f. 235b.
[1373]: 4 μχώμενοϲ L 6 ϲ’ αὕτωϲ L 9 οἴχετο L. 16 A in lemm.: Τρῶεϲ ὁ δ’ Ἰδομενῆοϲ ἀκόντιϲε Δευκαλίδαο ἕωϲ τοῦ αὐτὸϲ δ’ ὤλεϲε θυμὸν 18 inter - vallum quod inter versus indicavi in cod. non comparet
[1374]: 2 Neque Eust. P, p. 1099 extr., plura aut meliora quum nos in cod. suo legisse videtur: φύξηλι δὲ εἰ μὲν ὁ φεύγων ἅλις, ἔχεται λόγου τὸ διὰ τοῦ ἦτα γράφεσθαι τὴ καραλ ήγουσαν· εἰ δὲ ὁ φεύγων ἴλας, ἤγου τὰς ἐντὸϲ πολέμῳ τάξεις, κατὰ τὸνπαρὰ Πορφυρίῳ λόγον, ἔχει ἀπορίαν γαρφή. Cf. Et. M. 802, 44: φτύ ξηλιν ἐόντα· ἀνανδρον, φυγόν, καρὰ τὸ φεύγειν τὰς ἴλας.
[1375]: Eust. Λ, p. 855, 48: ἱστέον δὲ καὶ ὅτι ὁ δειλὸς ὁ δεδιὼ τὰς ἴλας, ὁ καὶ φύξηλις.
[1376]: 3 schol. B⟩ N 228 (id. Lp, L. f. 276a) ad μενεδήιος: μένων τοὺρ δηίους . . . Cf. Hesych. μενεδήιος: ἀνδρεῖος, μένων ἐντὸϲ τῃ μάχη.
[1377]: 13. 14 Idem schol. L f. 377b et Vict. f 330a.
[1378]: 16 sqq. Verba scholii καὶ ἔστι τῶν ἔξω περιφερομένων ζητημάτων ita intelligenda esse videri, ut dicat Porphyrius, in operibus illis collectaneis, inde Quaestiones suas contexuisset, ζήτημα illud non infuisse, in Prolegg. cap. III, ubi de scholii L 682 praefatione egi, docui.
[1379]: 20 Cf. A ν. 610 (intermarg.): μακρὰ παρέκβασις καὶ πάντα διὰ μέσου· τὸ γὰρ ἑξῆς· Κοίρανον βάλ’ ὑπὸ γναθμοῖο, quoe Nicanori Friedl. (p. 248) tribuit. Simil. B⟩ f.244 ad γναθμοῖον, 617 (id. L. f. 386 b): . . . . ἔστι δὲ τὸ ἑξῆς· ἀτὰρ Μηριόναο ὀπάονά θ’νίοχόντε, τὸν βάλ’ ὑπὸ γναθμοῖο· τὰ δὲ ἄλλ ἐντὸϲ μέσῳ.
[1380]: B f. 243b ad Ἰδομενῆοϲ V. 608. L f. 386a.
[1381]: *B f. 217a ad Ἀντίλοχοϲ L f. 391b ibid. Af. 239a ad C 9.
[1382]: 1 τὸ cod. 10. 11 πρότερον μὲν ἦν in ras. 22 ἀπολώλει, ε supra ει scrpt., cod.; ἄν add. Dind. 26 ἐκ λύπηϲ L 31 L praem. ἀπορία, deinde in
[1383]: 1 sqq. Fuisse qui v. 613 ad Merionen referrent, schol. A v. 613 docet, cf. Eust. p. 1120, 23 sqq.-
[1384]: 24 sqq. Eadem fere sed paucis (aliunde, ut videtur, neque enim in schol. A, quod praemisimus, leguntur) additis schol. Vict. f. 334a. Scholio BL. simillimum est schol. A v. 614: ἐκδεκτέον τὸν λόγον ἐπὶ το Ἰδομενέως. ὁ Κοΐφανος φανος ἰδὼν τὸν Ἰδομενόα κινδυνεύοντα πεζόν (πεζὸς γὰρ ἀπὸ τοῦ ναυστάθμου), ἐξήλασε τοὺς ἵππους, δεξάμενος αὐτὸν ἐπὶ τῶν ἵππων. ἔφθασε τὴν τοῦ Ἕκτορος βολήν, ὥστε μετὰ τὸ ἀναβῆναι επὶ τὸ ἅρμα τότε πεμφθῆναι τ δόρυ αὐτῷ. αὐτὸς δὲ ὁ Κοίρανος ἀπώλετο, σώσας τὸν Ἰδομενέα.
[1385]: 31 sqq. Scholium ab editoribus recte huc relatum: difficultas enim διὰ τί γυμνὸς τρέχει ad versum Σ 2 non pertinet.
[1386]: A c. l. τὸν δ’ ἄχεοϲ νεφέληἐκάλυψε
[1387]: B f. 249 ad αὐτίκα. L f. 321a c. l. αὐτίκα τεθναίην. Vict. f. 340b.
[1388]: marg. λύϲιϲ, A in lemn.: ὡϲ ποτὲ μοι μήτηρ διεπέφραδε 1. 2 καὶ ῥητέον ὅτι L. 3. 4 ἀντίλοχόϲ τε ταχὺϲ τὲ ὢν A 4 ἄπειϲι A 6 ἐντὸϲ om. L. 11 νῦν εἶναι vel ἐοικέναι coni. W. Ribbeck, Mus. Rh. XXXVI, p. 134 14 τιτθὴ Dind. 17 τε del. Dind.; legendum potius videtur τῷ τότε βίῳ 20 ὅϲ, ο in ras., B 21 τεθνάναι B 21 —23 δουλεύων τὸ ζῆν om. BL. in marg. cod. B exteriore, signo ÷ supra ζῆν (lin. 21) et ante δουλεύων posito, B addidit eadem Eust., p. 1132, 60, in suo libro legit. Vict. post ζῆν (l. 21): βουλοίμην κ’ ἐπάρουροϲ. ἐών; ἢ οὕτε τὸ τεθνάναι κτλ. (lin. 22) 22 τεθνάναι B 23 διὰ om. BL) Vict., supra lin. add. B πράττ. η (ante η ras.) B 24 μὲν οὖν Vict. αὐτίκα τεθναίην id.
[1389]: 11 12 Baud scio an ex eodem fonto derivatum sit schol. A Σ 10. 11 (f. 239a, c. l. Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον: χερσὶν ὕπο Τρώων) extr.: . . . . πῶς δὲ, φασὶ, τοῦτο πεπυσμένος παρὰ τῆς μητρὸς ἔπεμπε τὸν Πάτροκλον εἰ τὸν πόλεμον; ὅτι, φαίη τις ἄν, οὔτε τοὔνομα σαφῶς εἶπεν οὔτε τὸν χρόνον, παρά τε τὸν καιρὸν λήθη γίνεται τῶν τοιούτων, ὅταν δὲ ἀποβῇ μιμνήσκονται. Ad Didymum certe, cuius scholio adhaesit, referri nequit.
[1390]: 20 sqq. † Eust. Σ, p. 1132, 58—62.
[1391]: λ 489 Dinl., c. l. βουλοίμην ἐπάρουροϲ.
[1392]: L. f. 333b (O 598).
[1393]: Vat. ζητ. ιθ′.
[1394]: L f. 394 (Ϲ 100), Π. Vat. ζητ. κ′
[1395]: 2 τθνᾶναι B μέλλει L. 3 ἢ βεβαίωϲ ἀναβιώϲκεϲθαι, εἰ μέλλοι πράξειν ἀναζήϲαϲ Vict quae B L. addunt: ὅρα δὲ πῶϲ τῷ αὐτίκα χρηϲάμενοϲ κτλ. in Vict. recte aliis lemmatibus adscripta sunt 4. 5 τὸν ὀλιγ. cod., quod e coni. mutavi: excidisse nonulla statuit Buttm. 8 L. ἐξαίϲιον ἀρήν in lemm. habet, quod perspicuitatis causa mutavi 16. εἰϲ τὸ om. V εἰμεῖο V
[1396]: 1 † Eust. λ, p. 1695, 14.
[1397]: 4— 7 Ex eadem quaestione qua ea quae antecedunt excerpta esse, ex Eustathii huius loci explicatione, quae schol. 98 respondet (v. lin. 1 ), apparet.
[1398]: 8 sqq. Tres quaestiones (duo enim puae initio posuimus scholia pro uno numeranda sunt) inter se cohaerere in Prolegomenon cap. l docui. Ad hunc potissimum locum retuli, quod difficultas quaedam in eo inesse videbatur (Eust. Σ, p. 1132 extr.: στρελόν ἐστι νόημα καὶ διάφορον τῇ γραφῇ καὶ δυσφραδές).
[1399]: 8 — 15 Alteram, ut solet, recensionem exhibet B f. 210 ad ἐξαίσιον Ο 598 (id. Lp f. 246ᵇ ibid. c. l. ἐξαίσιον, Vict. in marg. f. 209ᵇ ibid. c. eod. l.): ἄδικον· τοὐναντίον γὰρ ἐναίσιμα ⟨αἰνέσιμα Lp ⟩ τὰ κ αθήκοντα ἢ δίκαια ⟨om. ἢ δίκ. Vict.⟩. ἢ ὑπεργόντως nov. schol. Vict. c. l. ἀρήν, in text. scriptum ⟩ αἴτησιν· καὶ γὰρ ἡ εὐχὴ ⟨in Vict. alter. man. ex ἡσυχῇ corr.⟩ αἴτησις παρὰ θεοῦ τυγχάνει· ἢ τὴν καθ᾿ θ e τ corr. B⟩ Ἑλλήνων κατάραν. ὡς φιλέλλην δὲ λοιδορεῖ τὴν εὐχὴν Θέτιδος. ( Addit Vict.: ἐξαίσιον γὰρ τὴν ἔξω τοῦ αἰσίου γινομένην γησίν, οἷον τὴν παρὰ τὸ ὄσιον, ὄπερ σημαίνει τὸ αἴσιον.)
[1400]: De v. ἐξαίσιον notione v. etiam E. ust. 0, p. 1032, 29; δ, p. 1514, 22 ρ, p. 1832, 26; Et. M. 347, 32.
[1401]: 16—p. 222, 4 Eadem fere ex altera recensione petita habet B⟩ f 249a ad δῆσεν Σ 100: ὅμοιον τῷ ἦ ⟨post h. litt. rasura unius litt.⟩ μάλα πολλὸν ἀποιχομένου Ὀδυσῆος δεύῃ (α 254). ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἐδέησεν. 254). ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἐδέησεν. ἀρῆς δὲ τῆς βλάβης, ὡς τὸ Μέντορ, ἄμυνον ⟨ἀμύνων cod ⟩ ἀρήν (χ 208). ἐμοῦ γὰρ, φησὶν, ἐδέησε τῷ Πατρόλῳ, ὥστεμε βοηθὸν τῆς βλάβης γενέσθαι. [τινὲς δὲ Ἄρεως κτλ ., quae e Didymi scholio petita esse videntur. cf. ll, p. 157, 7 Dind.]. Similia sunt quae cod. Vict. f. 340ᵇ habet, nisi quod
[1402]: L f. 414ᵇ (T 182), Π *B f. 263b ad ἀπαρέϲϲαϲθαι ibid. Vat. ζητ. κα΄.
[1403]: A f. 241a c. l. γνοῖεν ὡϲ δὴ.
[1404]: B f. 249ᵇ ad μηδὲ μ’ἔρθκε v. 126. Simil. Vict. f. 342a.
[1405]: 1 ἔδηϲ . . ἀπὸ V 2 τοῦ om. L ἔδέ ..ε V 3 μέντωρ ἄμυνον . . . . . ἐμο V, ἀρήν V in marh. 5. 6 οὐ μὲν — χαλεπήνῃ om. B; βαϲιλῆα etiam in text. L., βαϲιλῆι V πρότεροϲ V (id. text. L) 7 παρὰ τ. β. 7. 8 οὐ νεμεϲητὸϲ, om. ὅτι, V νεμεϲϲητὸν L. 8. 9 ἀπαρέϲεται (bis) V ἀρῆϲ ἐπάραι V 9. 10 ἤτοι τῆϲ βλ. ἀπαλλάξαι V 19. 20 τὸν γὰρ ὅλον χρόνον B⟩ L.; ὀλίγον Vict. praebet
[1406]: tria in eo scholia leguntur: ') ἐδέησεν] ὅμοιον τῷ μάλα —δεύῃ. καὶ. Σοφοκλῆς· δεῖ σοῦ γενέσθαι τῷδ γ’ ἀνδρὶ σύμμαχον. ὄτι εἴω τεν τῷ ἐπεὶ. μὴ ἐπαγαγεῖν ἀνταπόδοσιν, 2) ἄλλως. ἐδέησεν] ἐδέησεν. ἀρὴς δὲ τῆς βλάβης κτλ. ut B, nisi quod in fine add : περισπαστέον τὸ δῆσε· τὸ γὰρ ε τοῦ δέ ἐστιν, 3) ἀρὴς ἀλκτῆρα] τινὲς Ἄρεος κτλ.
[1407]: 1 Aristarchum Ἄρεω pro ἀρῆς legisse schol. Did. l. c. docet (cf . Eust. Σ, p. 1133, 10; Et. M. 38, 2). Porphyrius tamen h. l. Parmenisci sententiam Ἄρης scribente notate videtur (v. schol. A ap. Dind. ll , p. 152, 3; Et. M. 138, 10; Eust. p. 1133, 2: ἐμοῦ δὲ δὴσεν ὁ Ἄρης, τουτέστιν ἔδησε καὶ ἐκώλυσε, τὸ ἀλκτῆρα γενέσθαι ).
[1408]: 3 Ptolenaeus Ascalonita et Herodianus ἀρῆς legerunt, ἴνα σημαίνηται p. 151, 31 Dind.). Ἀρῆς ἐντὸϲ τοῖς εἰκαιοτέροις fuisse Didymus l.c.affert; idme Zenodoteam habuisse recte La Roche, Hom, Textkr. p. 203, statuit. Cf. etiam Eust. l. c.; schol. H χ 208: ἀρήν τὴν βλάβην, τοῦ πολέμου δηλονότι.
[1409]: 5 sqq. Cf. ad K 413, p. 156, 5.
[1410]: 12 Quindecim dies Porph etiam Ξ 304 numerat.
[1411]: 18 sqq. Ex eadem haec qua ea quae antecedunt quaestione petita esse vel inde efficitur, quod Eust. Σ, p. 1134, 58 sqq., sine dubio simillimo scholio usus τοὺς λύνοτας affert.
[1412]: A f. 241ᵇ c.l. δὴ ταῦτά γε πάντα.
[1413]: B f. 250ᵇ ad κρύβδα. L f. 369a. Simil. Vict. f. 341b.
[1414]: A f.241 c.l. ἄλλου δ’ οὐ τευ οἶδα τοῦ ἄν.
[1415]: 1 μάχη L 4 φηϲὶν cod.. φαϲὶν Vill. 6. 7 διόπερ κτλ. verba corrupta. Bekkeri coniectura προέληται pro περιείληπται scribentis non sanata sunt 11 sequuntur verba ad Nicanorem referenda 12 διὰ τί φηϲι L. 14 βούλεται λάθρα L 16 αὐτοῦ Wachsmuth, de Crat., p. 45 18 δὲ om. cod. 23 ϲωθῆ cod.; corr. Vil.
[1416]: 4 — 7 cf. B⟩ f. 249 ad. ναὶ δ v. 128 (id. Vict. f. 342a, L. f. 395b): γενναῖον καὶ τῆς Θέτιδος τὸ ηθος ἐντὸϲ δεντέρῳ τιθεμένης τὴν ἰδίαν συμφρὰν τῆς τοῦ παιδὸς εὐκλείας καὶ ἐπαινούσης τὸν ὑπὲρ τῶν φίλων κίνδυνον, ὃς ⟨ὡς L.⟩ λυπεῖν ἔμελλε τὴν μητέρα.
[1417]: 8 —11 B⟩ f 249 ad χάλκεα v. 131 (id. L. f. 395b): κεχαλκ. ευμένα. καὶ τὸν χρυσυχόον δὲ καλκέα καλεῖ· ἦλθε δὲ χαλνκεὺς ὅπλ’ ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήια, οἷσί τε χρυσὸν εἰργάζετο. Addit Vict. (f. 342a): καὶ ἣν ἄρα καλκεὺς Ἥφαιστος ποίησεν (Ο 309 confus. c. A 608 vel η 92). Similia sed ad alIis, quae aliunde esse petita videntur, ap. Apollon. v. χάλκεα, Et. M. 806, 34 (unde M Q γ 432 pendet), schol. B⟩ Τ 283 (ct. An. Ox. I, p. 436, 14). Χαλκέας τοὺς τὸν σίδηρον ἐργαζομένους dici inter et, quae κατὰ τὸ ἔθος τῆς λέξεως δεῖ διαλύειν, Aristoteles (poet. 25, p.1461 α 28) attulit (cf. Prolegg. cap Ill).
[1418]: 16 — 19 Cf. B⟩ f. 218a ad θεράτων Π 244 (id. L. f. 317a c. l. ἡμέτερος θεράπων, Lp f. 255 c.eod.l.): φασὶν ⟨φησὶν Lp ⟩ ἠκολουθηκέναι Πάτροκλον Ἀχιλλεῖ ὡς ἡνίοχον. τῶς οὖν Ἀχιλλεῖ συναγωνίζεται ἡνίοχος ὤς καὶ τί θαυμαστὸν καιρῷ καὶ ⟨om. L.⟩ ἀναιρεῖν, ὅπου γε καὶ Αὐτομέδων τοῦτο ποιῶν φαίνεται Eudemo fere Vict. f. 305b, nisi quod intiio: Ἀρίσταρχος ὡς ἡνίοχόν φησιν ἠκολουθηκέναι κτλ.
[1419]: L f. 396ᵇ.
[1420]: A c. l. δ’ αὐτοῦ δαῖε φλόγα.
[1421]: A c. l. ἔνθα δὲ καὶ τότ’ ὄλοντο δυώ· δεκα.
[1422]: A f. 243b c l. Ἠέλιον δ’ ἀκάμαντα.
[1423]: 2 τὰ αὐτὰ οὐχ ἥρμοϲεν cod. correxi e schol. min. (v. infra ) 4 ἀχιλλεὺϲ ἡνίοχοϲ νομίζεται cod. corr. e schol. min. 6 αὐτὸν ὁπλιϲθῆναι ἀχιλλέο cod. corr. e schol. B⟩ (v. infr.) 7 ἰϲα cod. ἥραντα cod.; corr. e B⟩ 8 προῦργον corrupt., προὔργου scribendo non multum lucramur 9 pro φηϲὶν Vill φαϲὶν 16 —19 ἡδόμενον δὲ καὶ μὴ κοινὸν τὸ αὐτοῖϲ τὸ ἐπίτευγμα Ἥραν δὲ τὰ ἐναντία βουλομένην αὐτὸν ἀναγκάζειν ἡδόμενον δὲ καὶ μηκύνοντα αὐτοῖϲ τὸ ἐπίτευγμα Ἥραν δὲ τὰ ἐναντία βουλομένην ἀναγκάζειν αὐτὸν δύνειν (sic) cod. corr. Bkk.
[1424]: 1 —8 Quamvis si singula verba spectas pessime tradita sint, e cod. L. edidi, quoniam quae e scholiis H et min. statim afferentur e fonte simillimo hausta in formam breviorem redacta sunt. Eadem Eust.. Σ, p. 1137, 44 in usum suum convertit, ubi quae leguntur: λυθήσεται δὲ τὸ ἄπορον καὶ ἀπὸ τῆς λέξεως· κλυτοὶ γὰρ τύχεα ἐθέλει δῦναι , τοιαῦτα δὲ οὐκ ἔχει εὑρεῖν, εἴπερ τοιαῦτα λἑγει τὰ ἡφαιστότευκκτα, cum lin. 3 cohaerent.
[1425]: 1 —5 Schol. min. (c.l. ἂλλου δ’ οὔ θην οἶδα τοῦ ἄν κλυτὰ τεύχεα δύω): . . . . διά τί δὲ, φησἲ, τὴν Πατρ. ἥρμοσε; καί φασί τινες ἵνα διᾶ παντὸς Ἀχιλλέως ἡνίοχος νομίζηται.
[1426]: 5 —8 †Β⟩ f.. 251 a ad οἶδα: διὰ τί τοῖς Πατρόκλου ὅπλοις οὐχ ὁπλόζεται; φασὶν Αὐτομέδοντα φορεῖν τὰ Πατρόκλου, ὅπως δόξῃ Πάτροκλος εἶναι. ἢ ὅτι. μείζονα μὲν ὥστε οὐκ ἠδύναττο αὐτοῖς ὁπλισθῆναι Ἀχιλεύς. ἢ τῷ μεγέθει. μὲν ἴσα πάντα κίνδυνον. Eadem omissa quaerendi forma Vict. f. 343.
[1427]: 9. 10 Ct Porph E 7, p. 79, 24: ἵν’ ὡς πυρὸς φαντασία, οὐκ εἰδικῶς πῦρ.
[1428]: 15 sqq. Cf. B f. 252a ad πέμπεν v. 240 (id. L. f. 398a; simil. Vict. f. 344a): ἐπεὶ ὑπέσχετο Ζεύς· δύῃτ’ ἠέλιος (P 455). Ἀπόλλων δὲ ⟨ἐστὶν L.⟩ ὁ ἥλιος, ὃς ἄκων δύνει· ἠπίστατο γὰρ πρὸς ἀριστείαν Τρωσὶ δοθεῖσαν παρὰ Διὸς τὴν ἠμέραν. μυθικὸν δέ ἐστ τὸ ὅλον. Eust. Σ, p. 1140, 49, Agathoclis explicandi rationem Crateti tribuit.
[1429]: L. f. 412a Cf. schol. min. V. 245.
[1430]: B f. 252a ad γνώϲεται.
[1431]: B f. 254a ad οὔ ϲε πρὶν. L f. 402a.
[1432]: B f. 255b ad Ζεὺϲ ἄλγε’ L f. 405a.
[1433]: *B f. 257a ad ἄμμορόϲ ἐϲτι.
[1434]: 3 ἐκρέμνω cod.; corr. Vill 12 ἐῇ τὸ ϲῶμα Bkk.; ἐάϲω τὸ ϲ. B L 16 κτῆμα τοῦ ἀφ. γέγ. L. 23 αὐτῇ om. L
[1435]: 7. 8 B⟩ f. 252a ad v. 245 (id. L. f. 398ᵇ, Vict f. 344a): ἄκρως τὴν πτοίαν ⟨δειλίαν L⟩ αὐτῶν δηλοῖ· πλῆδος γάρ ἐστι συντρέχον εἰς ἐκκλησίαν, οὐ στρατηγοῦ καλοῦντος ἀλλὰ το φόβου . . . .