[1436]: 12 —16 Aliter haec constituit Vict. f 348a: πῶς — οὔσνς ῥητέον δὲ ὅτι ἠκηκόει παρὰ τῆς μητρός· οὐδέ ἕ φημι —φόνος ἐγγύθεν αὐτῷ (σ. 132. 33). Sequitur: τεύχεα καὶ κεφαλήn] τοῦ γὰρ ἀφελομένου κτῆμα γέγονεν.
[1437]: 23 Postrema Vict. (f. 352a) ita: κατὰ τὴν νέαν ἱστορίαν, ὅτι αὐτὸς αὐτῇ ἀἴτιος γέγονεν τοῦ γάμου.
[1438]: 25 sqq. Scholium ad eundem versum ε 275 recurrentem pertinet. Quae enim nostro loco omni sensu carent ἀπρεπὲς ὁ δοκεῖ κτλ. (p. 226, lin 9), ibi optime ex ira qua Neptunus in Ulixem accensus est et e discordia quae inter eum et reliquos deos intercedit (ε 282 — 90) explicantur. Nihilominus, quoniam. prior scholii pars loco Iliadis optime respondet, codicem B⟩ secuti edidimus. Quae uncinis inclusimus ex ipso Porphyrio hausta esse e schol. Υ 67, de eadem re eodem fere modo agene, apparet. Satis antiquis iam temporibus de huius versus quae videbatur difficultate quaesitum esse, Aristoteles docet, poet. 25, p. 1161 α 20: καὶ τὸ οἴη δ’ ἄμμορος κατ μεταφοράν· τὸ γὰρ ἄμμορόϲ ἐϲτι.
[1439]: Vat. ζητ. ζ΄ *B f. 257b ad ἑτέρην πόλιν
[1440]: 8 δὲ οι εἶτα ἥ δ’ cod. οἶ conieci 18 δίχα δέ ϲφιν ἤνδανε βουλή B, qui versibus qui sequuntur omissis ita pergit: μέχρι τοῦ ἐντὸϲ δ’ ἐτίθει νεῖον μαλακὴν πίειραν ἄρουραν (v. 541). ταράϲϲει γὰρ κτλ. δὲ ϲφίϲιν V 21 ὑπερθωρήϲϲοντο V 25 ἥϲθην V 28. 29 in V post ἵκανον fuit ἐντὸϲ ποταμῶ, quae a versu sequenti aberant; huic addidit, illic delevit V 2 29 πάντεϲι V 30 ἵζοντο V
[1441]: γνωριμώτατον μόνον. Aliae solvendi rationes e Strab. l, p. 3 C et Apollon. v. ἄμμορον peti possunt.
[1442]: 2 sqq. Cf. A Σ 489 intermarg. : οἴη] ὡς πρὸς τὰ προειρημένα ἄστρα, ἐπεὶ καὶ ἄλλα ἐστὶ μὴ δύνοντα, f. 257a ad οἴ : τὸ οἴη οὐκ ἔχει τὴν σύγκρισιν πρὸς ἅπαντα τὰ ζώδια, ἀλλὰ πρὸς μόνα τὰ τῇ ἀσπίδι ἐντ ἐντετυπωμένα· εἰσὶ γὰρ καὶ ἄλλα μὴ δύνοντα. Apollon. l. c.: . . . . ἢ πρὸς τὰ προειρημένα τὴν σύγκρισιν ποιεῖται . . . .
[1443]: 9 —14 V. ad p. 225, 25.
[1444]: 1 ὅποτε V; cuius verbi syllabam postremam et verba sequentia usque ad βοῦϲ humiditate deleta in textu V2 rescripsit 2. 3 inde a syll ἐϲ verbi νομῆεϲ usque ad οὔτι hum. del. V2 in textu rescrps. 5 τάμνοντο V 6 ἀργενῶν V 8 ἱρά . . . . . άροιθε V1, ἱράων προπ V in marg. 10 ϲτηϲάμενοι . . μάχοντο V1 , δ’ 5 V2 in marg. 12 καὶ . . ἑξῆϲ V1, τὰ text. add. V2 τοὺϲ πολλοὺϲ κτλ. interpunxi Kammer., p. 99, secutus 13. 14 ἢ εἶϲ μὲν πολέμιοϲ ὁ δ’ ἕτεροϲ τῶν ἐκ τῆϲ πὁ . . ωϲ V 16 γε om. V 20 ἆρ’ οἱ V1 21 τοῦ πλάϲματοϲ V 22 ἐξηγτικῶν (sic) B⟩ brevius V. ἀλέξιοϲ μὲν ὁ κοτ. οὕτω φηϲί· δύο ϲτρατοὶ κτλ. 23 παρεκάθηντο B⟩ 25 ἐνέδραν τινα BV 26 τῶν ποιμνίων καὶ τῶν βουκόλων V 29. 30 περὶ τῶν εἰϲ ἐνέδραν ἀπιόντων πολεμίων V 30 ἐνέδραν B⟩
[1445]: 31 παρὰ βουϲὶν B⟩
[1446]: 22 sqq. Eust. Σ, p. 1159, 25 sqq.
[1447]: 1 ἐκκληϲίαιϲ V 3 τῶν om. B 3. 4 εἴρουϲι καὶ ἀγορεύουϲιν V 6. 7 πρῶτα μὲν βεβ. ἦν ἡ ἀπὀδ, V 11 — 13 τὸ δὲ — βίαιον recte uncinis inclusit Kamm., p. 99 13 sqq. καὶ τοῦ inserui; B om. (14) ὅτι εἰ ⟨in ras.⟩ ἀπόλεμοι ἐτ. B; corr. Bekk. V post ὑπεθωρήϲϲοντο ita: ἐμβεβλῆϲθαι φάϲκειν περὶ τῶν ἔνδον τὸ οἱ δ᾿ ἴϲαν ἔϲτιν ἐλεγχόντων κτλ. lin. 15 16 καὶ ὁ om. B 17 δυϲὶ V 19 — 21 litteras οὖν οἱ οὕτω διατυπώϲαντεϲ τὸ π et καὶ (bis scrpt.) τὴν πόλιν πολιορκοῦντεϲ ἀξιοῦ humidItate deletas in textu rescripsit V2 (19) πλᾶϲμα V 21 τῶν κτημάτων τῶν ἐντὸϲ αὐτῇ V ἐφ᾿ ᾧ γε V 22 ἐνεδρεύϲαντεϲ codd. corr. Kamm., p. 100 23 ποτὸν B 24 καίπ. V1, ερ V2 in marg. 25 αὐ . . . εἰϲὶ V1. τοι V2 in marg. λέγει V1, ω supra ει scrps. V2 ἐκκληϲιάζοντα. V 26 ἥν ανε V1, ὁ V2 in marg.
[1448]: 19 sqq. B f. 257ᵇ ad τὴν δ᾿ ἑτέρην Σ 509 (id. fere Vict. f. 355a): οὕτως ἐξηγητέον· πόλιν τιν περικαθεσθέντες δύο πολεμίων στρατοὶ τὴν λείαν ἀφείλοντο ἠνάγκαζον δὲ καὶ τὴν κτῆσιν διανείμασθαι τοῦς πολίτας ἐπὶ τῷ παῦσαι τὸν πόλεμον, οἱ δὲ πολῖται οὐκ ἐπείθοντο, ἀλλὰ σκοποὺς πέμψαντες ἐλόχων ⟨ἐλόχουν B⟩, ὁπότε ἥξουσι τὰ θρέμματα αὐτῶν ἐπὶ νομήν, ἵνα ἀφέλοιντο τῶν πολεμίων. καὶ ὁ τοῦτο τοιοῦσιν, οἱ δὲ τὸν θόρυβον ἀκούσαντες — ἔτυχον γὰρ περὶ τούτου σκοποῦντες, πότερον ἀρκεσθήσονται τῇ λείᾳ ἢ πολεμήσοιεν — ἐπι τῶν ἵππων συνψαν πόλεμον. Cf. Eust., p. 1159, 18 sqq.
[1449]: 1 δὲ om. P ἐπεὶ τῶν ἐκτόϲ B⟩ 2 ὡπλί. .ν. . . . .αδόντεϲ V V1, ζοντο παρα V2 in marg. 3 ἐπὶ τῶν om. V 4 ἦν in textu paene deletum in marg. repetivit V2 6 ϲκ . .οὶ V1, κοποὶ V in marg. ἐξιόντων V 8 παρὰ λόγον V 9 ἐπελθόντων B⟩ 10 περικάθηται conieci παρακάθητο B, παρα V; περικάθητο Vill. 11 εἶναι φίλιον V 13 ἀξιοῦν V 14 βουλεϲθαι, εύ supra ε scrpt., V 15 αὐτῶ V τῇ πόλει deleri iubet Kamm. 16. 17 κατ’ αὐτὴν τὰ ἔπη B⟩ 17 ἔϲτι B⟩ ἔχεται pro ἔχει τὰ coni. Bekk. 20 ϲτίζειν ἠξίουν post γῆραϲ (lin. 22) coll. V 21 θεῖχοϲ V 23 ἐξῖϲ B
[1450]: 11 sqq. Discrepat tertia explicandi ratio ab Eust., p. 1159, 28 sqq ., allata.
[1451]: 19 Quae sequntur usque ad finem scholii excerpsit Eust., p. 1159, 61 sqq.
[1452]: 20 sqq. B⟩ f. 257 ad ῥύατ v. 515: τινὲ εἰς τὸ ῥύατο στίζουσιν, ἵνα τῷ ἀνέρες μόνῳ ἁρμόσῃ τὸ ἐφεσταότες, ἵνα ὅ ἔδει ἐπάγεσθαι, τοῦτο ἐντὸϲ μέσῳ κέηται ⟨Vill. κεῖται cod.) ἔδει γὰρ μετὰ δ’ ἀνέρες ἐφεσταότες [ὁ Πλάτων δὲ ἐντὸϲ τοῖς νόμοις κτλ., quae huc non pertinent]. Eadem fere † Vict. f. 355b: τινὶς εἰς τὸ ῥύατ’ στίσουσιν. δεῖ ἐπάγεσθαι, τοῦτο ἐντὸϲ μέσῳ κεῖτα· ἔδει γὰρ μετὰ δ’ ἀνέρες ἐφεσταότες. τὸ εἰ δέ κ’ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ φοῖβος Ἀπόλλων καὶ ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφεγέθων κε ῥέπθσο Κώκυτός τε. [πρὸς δὲ τὸ ἀρσενικὸν ἀπέδκεν, ὡς ἐντὸϲ τῷ μήτε τις οὖν θήλεια θεὸς κτλ. (cf. Bdekk. p. 510 β 40 —44), quae alinde illata sunt[] . Parmeniscum, cuius rationi in utroque scholio excerpto alia quaedam ex eadem quaestione petita (v. ad p.230, 21) adhaeserunt, h.l.e Nicanore afferri, schol. A. v. 514 (II, p. 175, 15 Dind ) docet.
[1453]: 3 ἢ οἦν δυνάμει V1, δυνάμεθα οὖν V2 in marg. 4 κλυτὸϲ ex κλυτὴ corr. V1 7 ἡμετέρων V 8 ἀνέρεϲ εἰϲὶ B⟩ 10 ποτ’ V , corr. V 2 11 δεξὰ B
[1454]: 12 βὼν V 14 τάδ’ ἔρημα φοβεῖϲθαι V 15 τὸ ϲχῆμα δηλούμενον (infra. μενον quinque punctis positis) καὶ ὧδε οὖν πρὸϲ τ. παῖδαϲ V 16. 17 καὶ — ἐπὶ τοῦ in V humiditate deleta in textu rescrps. V2 18 διάνδιχα πάντα codd. 19 κτῆϲιν ὅπωϲ V πτολ. — ἐέργει humid. deleta in text. rescrps. V2 20. 21 ἀναφέρεται πρὸϲ τὸ(?) κτήματα V
[1455]: 3 — 7 Exempla σχήματος Ἀττικοῦ quod vocatur huc collata, quae etium aliis cum scholiorum tum Eustathii locis (cf. praeterea P lut. V . Hom. c. 42) re- ex Aristarcho petita sunt (v. Friedl., Ariston., p. 31 ). ld unum h. l. notandum, pro θῆλυς ἀντμή in schol. A Σ 222 θερμὸς ἀντμή] (hymn. in Merc. 110), apud Plutarchum θῆλυς ἐέρσ (ε 467) legi. Θῆλυς ἀντμή etiam Eust., p. 1160, 5, legit.
[1456]: 8 sqq. Nicanorem sequitur (v. ad p. 229, 20) ab Aristarcho (v. Freidl. ’ l. c. p. 32) de figura πρὸς τὸ σημαινόμενον vocata non dissentientem. —Cf. Plut. l. c. cp. 45.
[1457]: 21 sqq. †A f. 249 ad 515: τὸ ἐφεσταότες πρὸ τὸ ἀαότες ἢ δύναται παραπλήσιόν τι τῷ Ἀλκμανικ πεπονθέναι σχήματι· ἐθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυρι φλεγέθων ⟨πυρὶ φλεγέθον cod. ⟩ τεῥέουσι Κώκυτός θ′, ἢ δέ χ’ Ἄρη ἄρχωσι μάχης. διαφέρει δὲ το Ἀλκμανικοῦ, ᾗ ἐκεῖνο μὲν τοῖ κατ’ ἀριθμὸ σχήμασιν ἀπιπίπτει, τοῦτο δὲ τοῖς παρὰ γένος, ὑπερβατῷ δὲ ἀμφότερα ⟨ἀμφότεροι cod.⟩ λύεται ⟨in ras.⟩. Cf. postrema verba scholiorum B et Vict. ad p. 229, 20 collatorum, quae cum Parmenisci ratione male coaluerunt.
[1458]: B f. 259 ad τῷ L f. 410a. Vict. f. 358b.
[1459]: B f.259b ad θώρηκα.
[1460]: 1 τ.ν V ὅπέρ ἐϲτι B⟩ V 2 ῥ . . .ϲι V1, ῥέου in marg. V V2 4 ἐντὸϲ . .ϲω V1, , μέϲω V2 in marg. ὃ ex ἡ corr V2 6 ἐπ . .ἀγη . τῶ V1, ἐπαγάγηϲ τῶ V2 in marg. 7 όνω V1, μόνῳ V2 in marg. ἢ B, ἣ V 8 ὑπερβατῶϲ V 13 — 16 καὶ οἱ μὲν — εἰργάϲατο uni Vict. debentur, qui reliqua ita. constituit: ἄμεινον δὲ ἐκεῖνο φάϲκειν, ἐπεὶ πρώην χορευόντων ἀνδρῶν καὶ. γυναικῶν πρῶτοι οἱ μετὰ Θηϲέωϲ κτλ. 18 ϲυνθέντεϲ L 20 ἦεν L
[1461]: 1 sqq. De locis figura Alcmanica explicandis cum A ristarcho consentit, v. Ariston. Υ 138.
[1462]: 6 sqq. † A Σ 515 (v. ad p. 230. 21). 13—16 E Nicanore hausta esse videntur, qui schol. A v. 591 rationes eorum, qui τῷi ἴκελον οἷον scribi iusserunt, refutat Eo minus huc referre dubitavi, quod etiam ea quae sequuntur alteri explicationi a scholio Nicanoreo allatae respondent.
[1463]: 16 sqq. †Eust. Σ, p. 1166, 16 sqq. — Cf. Nicanor l. c. extr.: . . . . καὶ τάχα ὄμοιόν τι εἶχεν ἡ κατασκευή, ὅτ ἐξ ᾐθέων καὶ παρθένων, ἢ ὅτι ὀθόνας εἶχον καὶ στεράνας. Paullo aliter ** B f. 259ᵇ ad Ἀριάδνῃ v. 592 (id. A v. 590 et schol. min. c. l. ἐ δὲ χορὸν ποίκιλλε): . . . . ἐξελθὼν δὲ μετὰ τὸ νικῆσαι ὁ Θησεὺς μετὰ τῶν ἠιθέων καὶ παρθένων χορὸ τοιοῦτο ἔπλεκεν ἐντὸϲ κύκλῳ τοῖς θεοῖς, ὁποία καὶ ἡ τοῦ λ;βυρίνθου εἴσοδός τε καὶ εξοδος ἐγεγόνει, ἧς δὴ χορείας τὴν ἐμπειρίαν ὁ Δαίδαλος ἀυτοῖς ὑποδείξας ἐποίησεν . . . . , quae in scholio leguntur quodk ad Porphyrium referri nequit.
[1464]: 21 sqq. Eust. Σ, p. 1167, 43 sqq, et schol. Vict. f. 359a (incipit: ἔφθη ἐκφράσαι τὸν Ἀγ. θώρακα κτλ.) collatis, dubitari potest an quaestionis forma extrinsecus sit addita.
[1465]: A v. 83 c.l. Πηλείδη μὲν ἐγὼν ἐνδείξομαι. L f. 412b.
[1466]: *B f. 261 ad ἀϲκελέωϲ. L f. 412b Cf. EQ α 68, II.
[1467]: Vat. ζητ. κδ΄ *B f. 261 b ad φεύγων. L f. 412a, II.
[1468]: *B f. 261b ad ἑϲταότοϲ. Vat. ζητ. κε΄.
[1469]: 4 ἐζήτητο δὲ δι’ ἣν αἰτ. (cf. infra ad h. v.) A 5 αὐτῷ A 9 τὸ ἀϲκελέωϲ τὸ ἄγαν ϲκληρόν· ϲκελλιᾶν γάρ κτλ. L. 10 κατὰ ϲτέρ. L 11 μετὰ om. B L; ins.e schol. Od. καὶ διὰ τῆϲ ἰατρ. L. 14 15 ἀλλά τιν’ πολέμοιο om. P L ita inc.: εἰϲ τὸ ἀλλά τιν’ ὀίω ἀϲπαϲίωϲ αὐτῶν γόνυ κάμψειν ὅπωϲ κε ⟨ὅϲ κε text.⟩ φύγηϲι δηίου ἐκ πολέμοιο ὑπ’ ἔγχεοϲ ἡμετέροιο 15 τεταμμένον B⟩ 16 καθεδεῖταί τιϲ τῶν φευγόντων B L 17 αὑτὸν B ; ὃϲ καὶ ἀναϲώϲει αὐτὸν, rel. om., L. 19 οὐδ’ V
[1470]: 20 ὑβάλλειν B, ὑββαλεῖν V
[1471]: 4 sqq. Omissis quae in cod. A antecedunt (de ἐνδείξομαι) ad v. 83 pertinentia recte ad h. l. Bekker retulit. Etiam in L scholiis ad v. 79 relatis subinctum est, sed in schol. min. recte c. l. ὁ βῆ (v. 40) legitur.
[1472]: 9 — 13 Dubitanter huc retuli; vix enim recte se habere videtur Πορφύριος illud, quod schol. E Q apud Dindorium claudit. Contenderis, inde ortum esse, quod in codice Iliadis, unde propter ἀσκελέως, quod sub finem eius legitur, scholium transcriptum esse videtur, eodem modo quo in cod B⟩ factum est a scholio Porphyriano ad v. 72 relato, quod nos quoque ei subinximus, exciperetur, ita ut nomen Porphyrii priori perperam adhaereret. Scholium, utcunque de eius origine statuendum est, non solum ab Eust. α, p. 1392, 25 sqq., sed etam, additis rebus quibusdam futtilissimis, ab Et. M., 154, 38, exscriptum est. ln Vict. (f. 361b) brevissimum legituir scholium: ἀσκελέως] ἄγαν σκληρῶς.
[1473]: 14 sqq. Cf. Eust. Τ, p. 1171, 45: καὶ σημείωσαι ὅτι Ὅμηρος μὲν τὸ γόνυ κάμφειν ἐπὶ τοῦ καθεσθῆναι λέγει πρὸς διαφορὰν τοῦ ἵστασθαι, οἱ δὲ μεθ’ Ὅμηρον ἐπὶ ἱκεσίας καὶ προσκυνήσεως τίθενται κτλ.
[1474]: 18 † Vict. f. 361b: γόνυ κάμφειν] δ τὴν σύντονον φυγήν.
[1475]: 1 πολλ. .μάδῳ V ἀκούϲει V 2 εἴπῃ V ἀγορητ.ϲ V 3 lacuna in codd. non comparet, v. infra ad h. v. οὖν om. V ἔχειν τὸν λ V 4 ἀγαμέμ. ονοϲ V ϲυγχωρεῖν, post ρ ras. un. litt., B⟩ 5 λέγοι V φαϲι coni. Kamm., p. 102 αὐ . . θεν V τό in marg. V 5. 6 ἐξ ἐντὸϲ μέϲοιϲιν (sic ἀνα humiditate deleta rescrps. V 2 7. 8 post ἀλλὰ aliquot verba, quae dicas fuisse τὴν χεῖρα τέτρωται καὶ , in cod. V tinctura adhibita deleta ; in sequent. τὴν χεῖρα, quae humiditate deleta fuerunt,, rescrps. V2; sequntur verba δὲ οὕτωϲ τέτρωται ὥϲτε μικρὸν ὕϲτερον αὐτὸϲ ἀποϲφάττει τὸν . προν ⟨κά supra. scrps. V 8 ἐα . . ροϲκείμενοϲ V, κἂν supra scrps. V2 8, 9 κἂν προϲκείμενον δὲ τῷ ϲτίχῳ ἦν B⟩ 10. 11 ἐντὸϲ μέϲω τῷ πλήθει V
[1476]: 3 sqq. Aristarchi sententia iisdem fere verbis et affertur et refutatur a. schol. A (ll, p. 184, 14 —21) D.), cui in fine additum o οὕτως ὁ Κοτυαεύς. Quem non ipsum h. l. a Porphyrio induci, sed Dionysii Sidonii verbis usum, inde sequitur quod illa ἐκ τοῦ τῶν ἀριστέων συνεδρίου ἐυ μέσῳ τῷ πλήθει (lin. 9 —11) ab Apollonio v. ὐββάλλειν ad Dionysium illum referuntur: . . . οἱ δὲ περὶ τὸω Σιδύνιον ἑστῶτα μὲν λέγουσι τὸν Ἀγαμέμνονα παρὰ τῇ καθέδρᾳ οὐδ’ ἐντὸϲ μέσοις ἑστῶτα. Accedit quod ipsum Cotyaensem Porph., p. 234, 10, ita affert, ut quae ibi leguntur demum illius esse existimare videatur. Qua in re Porphyrium errare — eadem enim illa de ὑποβάλειν per verbum ὑποκρόειν explicando eidem Sidonio Ap Pollon. l. c. Tribuit — ad eam rem de qua hic agitur haud magni momenti est. Cf. quae pluribus olim de A Apollonic h. l. commemorato, Dionysii Sidonii praeceptore, in Fleckeis. Annal. 1866, p. 232 sq q disputaVi, a quibus nunc ita dissentio, ut propter verba illa Ἀρίσταρχος οὖν κτλ. lacunam, cuius loco Sidonii nomen a Cotyaensi commemoratum interciderit, initio scholii quum post καί φης (lin. 5) statuere malim. Ceterum de Aristarchi ratione, quam Eust. T, p. 1172, 22, prave intellexit, consentit Ariston. v. 77.
[1477]: 9 Cf B⟩ f. 261b ad αὐτόθεν v. 77 (id. fere Vict. f. 361b): . . . . οὐ προελθὼν εἰς μέσην τὴν ἐκκλησίαν, ἵν᾿ ᾖ· ἀναστὰς ἐδημηγόρει, οὐκ μέσοις, ἀλλ’ ἐκ τὴ ἕδρας τῶν βασλέων ⟨quae in B⟩ sequitur Epaphroditi interpretatio in Vict. praecedit alii lemmati adscripta⟩. Simil. Eust. p. 1172, 2.
[1478]: 11 De Apollonic v. Fleckeis. Ann. i. c. ubi quod scripsi, Eustath., p. 1171 extr., Apollonii sententiam male reddere, errori dubetur; neque enim. huius sed Aristarchi sententiam eum afferre schol. A v. 80 docet (in Apollon. lex. v. ὑββάλλειν Archiae nomen ex Aristarcho corruptum esse videtur, quamquam in Crameri A. P. lV, p. 179, 30, ubi variae v. Ἀγρειφόντης interpretationes afferuntur, uterque nominatur).
[1479]: 1 παραιτεῖϲθαι codd.; corr. Bkk. 3 ὑποβαλέτω, alter. λ supra scrpt., [χαλε]πὸν V, χαλε in marg. V2 5 ἀκούϲειε V εἴπῃ V 6 αὐτοϲχ . . . άζειν V, εδιά sopora scrpt. V2 8 τ[ιν]α V, τινα in marg. V2 10 φηϲὶ καλῶϲ ἔχειν V 12 ϲυμβαίνει pro ϲημαίνει V ὑβάλλειν B, ὑββαλεῖν V τῶ ⟨e τὸ corr. V1 πάνυ δεινὸν V 13 — 19 τὸ γὰρ — δημηγοροῦντοϲ om. V, quem secutus Kamm., p. 103, uncinis inclusit 16 διαπαίζων ἔχειϲ pro παίζειϲ ἔχων coni. Kamm. 16. 17 χαλεπόν περ B ; corr. Bkk. 19 δύναϲθαι καὶ οὕτωϲ V
[1480]: 10 sqq. †L f. 412b (initium v. ad lin. 20 sqq.) : . . . . ὁ δὲ Κοτυαεὺς ⟨κοττυαεὺς cod.⟩ Ἀλέξ ανδρος λέγει· καλῶς ἔχει τὸ ἑστῶτα δημηγοροῦντα ἀκούειν, χαλεπὸν δὲ καὶ τῷ πάνυ δεινῷ ἐντὸϲ ταραχῇ εἰπεῖν (sequitur s. nov. lemm.: εἰδὼς ὁ Ἀγ. ὅτι μέλλει θορυβεῖσθαι κτλ. **B v. 79, p. 208, 17 Dind.). E Leid. Paris. 2679 (An. Par. Ill, p. 25, 3) petitum est. Eadem, quae ad eundem Cotyaensem schol. A. v. 79 refert, Sindonio Apollon. v. ὑββάλλειν tribuit, cf. supra ad p. 233, 3 sqq.
[1481]: 20 sqq. † L f. 412b Τ 7979 sqq. : ἑσταῶτος μὲναλὸν ἀκουέμεν οὐδὲ ἔοικεν ὑβάλλειν — ἀγορητής ⟨ut in textu edidimus⟩. ἐκκλησίας ἀθροισθείσης ὁ Ἀγαμέμνω καύει προοιμιαζόμενος τὸν θόρυβον· λέγει γὰρ ὡς ἡ ἐκκλη- οὐ πρὸ αὐτὴν ἔχει τὴ ἀπόβλεθιν οὐδὲ δεῖ νῦν ὑββάλειν ἢ ἀποκρούειν καὶ ἐμποδίξειν ζητοῦντας μαθεῖ τίνος ἕνεκεν συνεληλύθεσαν ⟨ —θησαν cod.⟩· καλεπὸν γὰρ θορυβεῖν τὸν ἐπιστάμενον τὰ ὄντα. τίνα δέ ἐστι τὰ ὄντα πάντες. που ἐγίνωσκον, ὅτ ἐμήνισαν κτλ. ἡ σύνοδος διὰ τοῦτο. [τὸ μὲν οὖν ἐπιστάμενόν περ ἐόντα τὰ ὄντα καὶ τὰ ἐνεστῶτα λέγει τὸν κατ᾿ ἕκαστον αὐτῶν ἐπίστασθαι.] χαλεπὸ πὖν καὶ δεινὸν πρᾶγμά ἐστι τὸν ἐπιστάμενον τὰ ἐόντα καὶ τὰ ἐνεστῶτα θορυβεῖν, πυνθανόμενον ὡς ἀγνοοῦντα ζητοῦντα περὶ ὧν οἷδεν ἀκούειν. καὶ ὅτι τοῦτο νοεῖ δηλοῖ δι᾿ ὧν ἐπάγει· Πηλείδῃ μὲν ἐγὼν ἐνδείξομαι, αὐτὰρ οἱ ἄλλοι σύνθεσθ᾿ Ἀργεῖοι, ὅτι ἡ ἀπότασις τοῦ λόγου μου πρὸς τὸν Ἀχιλλέα ἐστίν, οὐ πρὸς ὑμᾶς τοὺς εἰδότας διὰ τί συνεληλλύθαμεν.
[1482]: A f. 253 c. l. δ᾿ ἄγε νῦν μοι ὄμοϲϲον.
[1483]: 2 μαθεῖν om. V 5—8 τὸ οὖν ἐόντα, quae a V absunt, recte Kamm. uncinis inclusit 8. 9 πρᾶγμά ἐϲτι om. V 9 τὸν ἐπιπάμενον(?) V 9. 10 πυνθ. καὶ ἀγνοοῦντα B 11 οἷϲ ἐπάγει V 13 ἀργείων V 14 μὲν pro μοι B 16 ἀκούοντεϲ pro ὑποκρ. coni. Vill.) 17 τὰ ante πάντα om. V λόγοϲ μου V ἡμᾶϲ V 18 τὸν om. V 20 [ὃ]ν V 21 δὲ om. V ἐπι.ράφεται V, γ in marg. V2 25 προάγει V. Rose, Ar. ps. p. 168; πρὸϲ cod. 27 φαϲὶν cod. corr. Vill.
[1484]: διὸ χαλεπὸν (cf. supr. lin. 18) τοῦς εἰδύτας τὴν αἰτίαν τῆς συνόδου ὡς μὴ εἰδότας θορυβεῖν καὶ διὰ τοῦτο ἐμποδίζειν καὶ τῷ λέγοντι καὶ τῷ ἀκούοντι πρὸς ὃ λέγω ὃ παρὼν ἕστηκε. πολλὰ τοιαῦτα καὶ τοῖς ῥήτορσι προοίμια ἐπιγράφει. πρὸς τοὺ θορύβους. ὁ δὲ Κοτυαεὺς Ἀλ. (v. ad p. 234, 10). P Pars eorum in. schol. Paris. 2679 Transcripta est (An. Par. Ill, p. 24, 28).
[1485]: 25 sqq. B 1. 262a ad ὄμοσσον v. 108 (id. L. f. 414a, simil. Vict. f. 363a) διὰ τί μ νεῦσαι αὐτὸν κελεύει τάχα φοβουμένη μὴ μετατεθῇ ἐπὶ τὸ ἰσχυρότερον ἔρχεται, cf. Eust. T, p. 1175, 30.
[1486]: 28 sqq. B f. 262a ad εὐχόμενος v. 100 (id. Vict. f. 363a): . . . . πῶς δὲ τὰ παρὰ θεοῖς οἶδε γινόμενα; ῥητέον δὲ ὅτι κοινὸν ὄντα τὸν μῦθον παρείληφεν.
[1487]: *B f. 264b ad φυλόπιδοϲ. L f. 416b, Π.
[1488]: 6 ηδυῖα cod. εϲθόμενοϲ cod. 16 post λέξιϲ (compend. scrpt.) ras. unius litt. B 20 ἀμητὸϲ δὲ εὔκαρποϲ L 21 post ϲωζόμενοι L perperam ins.: ἀντὶ τοῦ καίειν κτλ. (═schol. B v. 228), tum φηϲὶν οὖν κτλ. lin. 21 23 ὁ μόροϲ L 24 ἐκκλίναντοϲ L 25 ἑτερορεποῦϲ B L. 27 ἀμητὸν L(?) 28 ἐόντων L. δὲ, quod L. om., scholio B postea add. esse videtur 31. 32 αἳ τοῖϲ ἀμητοῖϲ ἂν εἶεν ἀν. L 32 οὔτοι ϲonieci; οὕτωϲ Β, οὔτ᾿ L. ἀμητὸϲ L.(?) 33 ἑτερορρεπὴϲ, τερ in ras., B
[1489]: 10 sqq. Usus hoc esse scholio videtur Eust. T, p. 1181, 30 sqq., qui utrum e Porphyrio an aliunde ea hauserit, quae de ἄμητο et ἀμητός distinguendis recte attulit, non diiudico. Codici Paris. 2679 nonulla (A. P. III, p. 25) Arsenius adscripsit.
[1490]: 5 τρόπων L ἡ om. L 9 νῆϲτιϲ B, νήϲτιϲ L 10 βουλεύεται codd.; corr. Vill. 10 λέγει L 12 ἐκ τῆϲ πρ. καὶ βρ. ϲυμβ. L 14 προϲανακτηϲάμενοι codd.; corr. Dind. τὴν ἀλλοτρίαν L. 17 post h. v. L. scholia nonnulla. ad v. 268, 267, 258 pertinentia inserit, tum inde a πυρῶν ἢ κριθῶν novo scholio pergit 21 οἱ δ᾿ ἕτεροι B 25 προϲκευάϲαντεϲ L; legendum videtur προπαραϲκευάϲαντεϲ 26 ἐπικαρ, supra scrpt. π΄, B 32 τε om. codd, 33 κορεϲάμενοϲ L 34 πολεμίζει B, πολεμίζ L 35 ἦτορ, acc. in ras., B τι om. codd.
[1491]: B⟩ f. 266b ad Ἀτρείδα. L. f. 418b. Viet. f. 369b L f. 420a, Π.
[1492]: *B f. 268a ad ἐπίϲταται. L f. 419b, Π.
[1493]: 20 πάλαι L ἐξηγεῖται L. 24 ἐπεὶ δὲ οὐδ’ ἐμὲ L 25 γενέϲθαι τι L
[1494]: 10—19 Quaestio, cuius initium melius servavit Eust., p. 1189, 37 (τῷ δὲ καίτοι γε βαρείας ὕλης ὄντα ὅμως εὖτε, ἤγουν καθάπερ, πτερὰ ἐγίγνετο) in cod. B⟩ peiore ratione tradita est. Alteram enim eius partem (lin. 14 sqq.) manus prior (f. 268a ad ἄειρε) cum margini appinxisset, altera deinde manus, signo scholii finiti eraso, priora illa verba (lin. 10 — 14) subiunxit. Incipit igitur schol. B: τινέ φασιν ὅτι κτλ. — ὑπερβολή, quibus *B addidit: τὰ ὅπλα γοῦν, φησὶ, κοῦφα γεγόνασιν κτλ. Praeterea annotandum, lin. 13 ibi legi ἀνάειῤ 17 αὐτὸν τοῦτον (ut L), 18 καὶ τὰ πτερὰ δέ. E Leid. transcripsisse videtur Arse- nius, An. Par. III, p. 26, 25.
[1495]: 14 † Vict. f. 371a h. l. ἄειρε δὲ ποιμένα λαῶν] τινὲς ἐμεθώριζεν (sic) ὁ κόσμος.
[1496]: 20 A Aristarcho obloqui videtur, cf. Lehrs, Ar. p. 148. — De eodem versu. in quaestione Vat. ια (edit. in fine operis) aliam rem spectante Porphyrius egit.
[1497]: B f. 968b ad αὐδήεντα. L f. 420b. Vict. f. 371b.
[1498]: Λ Ϲ 490. L f. 408a ibid.
[1499]: L. f. 422a. A Υ 7.
[1500]: B f. 269b ad εἰ γὰρ. L f. 421a. Simil. Vict. f. 373a.
[1501]: 1 πεῖραϲ ἑλέϲθαι, rel. om., L 3 praecedunt haec (de αὐδήεντα): λογικοῦ ζώου φωνὴν ἔχοντα φηϲὶ Vict. 5 εἰϲάγει L. θεῷ περιάπτει τὴν αἰτίαν Vict 6 τινὲϲ δὲ ἄτοπον L. 7 γάρ οἱ L. 8 ἑτοῖμοϲ om. Vict. signo scholii finiti eraso add. *B: τὸ αὐδήεντα δ’ ἔθηκε θεὰ λευκώλενοϲ Ἥρη οὐκ ἔϲτι φωνὴν ἔχοντα κτλ., v. infra ad lin. 9 A adhaesit scholio de duabus ur- bibus Ϲ 490 commemoratis; quam ob rem δὲ post ποίαν insertum (Ludwich, M. Rh XXXII, p. 17); in cod. L., ubi ἀπορία (ut nte ῥητέον lin 10 λύϲιϲ) praemit- titur, alia scholia unum ab altero dirimunt 10 ἐπεὶ om. L. 12 A, cuius lemma. οὔτε τιϲ οὖν ποταμῶν ἀπέην (L νόϲφ᾿ Ὠκεανοῖο in lemm.), scholio Ari- stoniceo adhaesit quam ob rem δὲ post τὸν ins. 15 οἱ μὲν γάρ φαϲιν L
[1502]: 3 sqq. Veri simile est hanc quaertionem cum altera illa ad ε 334 perti- nente (v. V. Rose, Ar. ps. p. 171, qui schol. Q ζ 125 addere debebat), cuius partem is qui scholia scripsit in fine scholii addidit, cohaerere. Res tamen non ita constat, ut haec loco suo movenda sint. — Partem eorum quae hic edi- dimus Eust. T, p. 1190, 4 sqq, h. l. legit.
[1503]: 6. Vocis quae affertur definitio Stoica est (Diog. L. VII, 55); Eust. Σ, p. 1158, 36, Zenoni tribuit.
[1504]: 9—11. Quaestio ab eo quo codd. afferunt loco certe aliena est.
[1505]: 12. 13 † *B (ab altera manu scholio B⟩ f. 269a ad ποταμῶν v. 7, signo scholii finiti eraso, subiunctum): ἵνα μὴ κωλύῃ αὐτοὺς τῆς πρὸς ἀλλήλους μάχης πρεσβύτης ὢν simil. Vict. f 372b: πρόγνος γὰρ θεῶν, ἵνα μὴ τοῖς ἀπογόνοις ἑαυτοῦ παρῇ πολεμοῦσιν. Eadem et plura ap. Eust. Υ, p. 1192 extr., quae num e quaestione excerpta sint non diiudico.
[1506]: 14 sqq. † Eust. Υ, p. 1193, 50 sqq, qui λύσιν afferre noluit, hoc usus iudi- cio: καὶ oὕτω μὲν λογιωτάτη ἡ ἀπορία, οἱ δὲ λύοντν ἃ θέλουσι.
[1507]: B⟩ f. 270a ad λαοϲϲόοϲ. L . 422a c. l. ὦρτο Ἔριϲ κρατερὴ λαοϲϲόοϲ.
[1508]: *B f. 270a ad ἔναντα. L f. 423a.
[1509]: 1 ἶϲα B, om. L. 3 verba εἰ δὲ καὶ τῶν θεῶν, quae in codd. post τῶν Τρωικῶν (lin. 1) leguntur, recte transposuit Bekk. 5 Ἀχιλλεῖ quod codd. exhibent delendum videtur Vict.: ἀλλ’ ἵνα πρόφ. ἀπάτηϲ Ἀλχιλλεῖ γένηται Ἀπόλλωνοϲ 6 ϲκάμ. ανδροϲ cum ras. un. litt. B⟩ 7. 8 προϲηγ. — ὅτι Ἔριν om. L. 9 φιλονεικίαν νῦν φηϲίν L 14 L in lemn.: ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποϲειδάωνοϲ ἄνακτοϲ ἵϲτατ’ Ἀπόλλων Φοῖβοϲ ἔχων ἰὰ πτερόεντα 16. 17 πρὸϲ δὲ τὴν τοιαύτην ἐπίλυϲιν οἱ μὲν ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ κατηγοροῦντεϲ 〈B κατηγοροῦνται L⟩ ἀλληγορίᾳ 〈B, ἀλληγορικῶϲ L.⟩ πάντα εἰρ. νομ codd., quae sensu postu- lante mutavi 18 ἐντὸϲ e coni. inserui 18. 19 καὶ γάρ φηϲι τὸ ὑγρὸν τῷ ξηρῶ καὶ τὸ ψυχρὸν τῷ θ. μάχ. L
[1510]: 7 sqq. † Eust. p. 1195, 18 sqq.
[1511]: 8 sqq. Utramque verbi interpretationem, praeter Eust. h. l et schol. min. et Vict. Ν 128, Apollon., Hesych., Et. M h. v. afferunt; priorem, quam Apioni Apollon. tribuit, Suid. h. v., Phot. p. 299, Bachm. An. I, p. 288, 8 alteram schol Vict. Ρ 398. — Hoc quidem loco Vict. (f. 373b) partem scholii inde a. lin. 10 novo lemmati adscriptam ab iis quae antecedunt separatam habet: ἔρις λαοσσόος ἡ τοὺς λαοὺς σεύουσα καὶ παρορμῦσα.
[1512]: 14 sqq. Cf. quae de scholio gruvissimo in Prolegom. cap. III, 2. 3 attulimus.
[1513]: 17 sqq. † A v. 67 (c. l. ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάων καὶ τὰ ἑξῆς): ἡ τῶν θεῶν μάχη περιέχει φυσικὴν στοιχείων πρὸς στοιχεῖα ἀντίταξιν, κακιῶν πρὸς ἀρετάς. Ἀπόλλων μὲν γὰρ ἐναντιοῦται Ποσειδῶν, τὸ μερικὸν πῦρ τῷ παντὶ ὑγρῷ Ἀθηνᾶ δὲ Ἄρει, ἡ φρόνησις τῇ ἀφροσύν Ἥρα δὲ Ἀρτέμιδι, ὁ περίγειος ἀὴρ τῇ σελήνῃ· Ἑρμῆς δὲ Λητοῖ, ὁ λόγος τῇ λήθῃ· Ἥφαιστος δὲ Ξάνθῳ, τὸ ὅλοε πῦρ μέρει τοῦ ὕδατος (huc usque eadem fere Lp h. v., f. 291b, p. 678, 3 Bachm.; Mdatr. An. II, p. 386, 30 ═ Cram., A. P III, p. 120, 26. Sequntur in cod. A quae p. 242, 17 sqq. edidimus). — Ad μερικὸν πῦρ et ὅλον πῦρ, quae scholium commemorat, quod attinet, cf. non solum p. 211, 2—4, sed etiam
[1514]: A v. 67. L f. 422b. Cf. schol. min. v. 74
[1515]: 7—9 καὶ τὰ λοιπὰ Ἄρεα om. L. 9 τὸν om. L 9. 10 τῇ Λητώ v. om. codd. 10 προϲοικιοῦϲι L. 11 ὑπολογιών L ῥιγίνου BL. (B prius ϊ in ras.) 13 ϲυγκεχωρεῖϲθαι L. 16 καὶ ἕτερα conieci; καὶ ἔτι codd. 17 ἐνυφαϲμένοιϲ τοιϲ γιγαντομχ (μχ spr. το scrpt.) L 18 τοῦ τότε conieci τοῦτο B, τὴν τότε L. 19 καὶ ante βαϲιλ. ins. L 20 ἄξονταϲ L. ποιεῖν conieci ποιεῖ codd.
[1516]: ἀπὸ τοῦ εἰϲ ἂν μὴ L 21 δοκῆ, ῆ in ras, B⟩ ὑποπλάττει B, ὑποπλάττειν (om. δὲ) L 24 ἀϲυμφόρωϲ coni. Vill. verbo κατηγορεῖται scholium in utroque codice finitur sequuntur in B, novo tamen signo, quo scholia ad tex- tum referri solent, non praemisso, ea quae p. 242, 17 sqq. edidimus.
[1517]: Heracl. alleg. c. 58 init. Neque enim ad Neo Platonica (Procl. ad Plat. Remp. p. 374) confugiamus necesse est.
[1518]: 3 sqq. Cf. B⟩ Φ 366: . . . . Ἥφαιστο δέ ἐστιν ἡ πυρώδης ὅλη οὐσία, Σκάμανδρος δὲ μέρος τῆς οὐσίας τοῦ ὕδατος.
[1519]: 11 De Theagen Rhegino v. Prolegg. cap. III, 2. 3 init.
[1520]: 13—17 Cf. Porph. Σ 489, p. 226, 9 sqq.
[1521]: 25—p. 242. 10 In scholiis (velut ap. Dind. IV, p. 229, 1—6; 8—17) ut apud Eust. ad h. l, de dis deabusque res admodum inter se variantes afferuntur, pleraeque quidem eae, ut de origine earum non constet, sed ingenii exercendi acuminisque ostentandi causa inventae esse videantur quam bo rem paene nihil
[1522]: *B (v. ad p. 241, 24). L f. 422b. A v. 67.
[1523]: 1—10 v. infr. ad h. l. 2 ἐκεῖνοϲ L δὲ om. A 3. 4 ἢ διότι ἐντὸϲ ὄψει. τὸν θεὸν ὕβριϲεν μαιν. φρέν. ἤλεγε L 5 αὕτη L 6 τὴν om. L 8 ῥύϲιϲ L 12 ἐϲτιν om. L 16 pergit L.: λύϲιϲ. Ἥρα μὲν οὕν κτλ. (v. ad lin. 17—19) 17—19 διὰ τί — Ἀφροδίτη om. L, qui en quae sequuntur inde ab Ἥρα μὲν οὗν Ἐλλ. βοηθεῖν (sic) iis quae etiam in hac editione praecedunt (p. 241, 25—242, 16) subiungit A (quem schol. min. sequitur) subiungit scholium verbis ἡ τῶν θεῶν μάχη — μέρει τοῦ ὕδατοϲ (Dind. II, p. 195, 9—14), quae (ad p. 240, 17) inter scholia excerpta retulimus 17 προείρηνται B⟩ 18 Ἄρηϲ om. B⟩ 19 ῥητέον οὗν om. A 20 ὁ θεόϲ L 22 τὸ Ἥρη τ’ A, καὶ τὸ Ἥρη τ’ L. Ἀλργεία ἢ καὶ ὅτι A οἰκεία ἦν αὐτὴ AL 23 ἤτοι ante διὰ ins. AL
[1524]: inde attuli. Eodem modo de verbis (lin. 1—10) quae in hoc scholio uncinis inclusi iudicandum esse videtur. Mirum enim quantum et a superioris scholii et ab eius quod sequitur simplicitate distant; neque inventis carent quae recte futtilia dixeris. Ceterum rationes ab allegorica fabularum explicatione diversas (cf. p. 241, 13—22) neque Porphyrium hac in quaestione neglexisse vel schol. quod sequitur docet.
[1525]: 17 sqq. Eadem in cod. Lips. f. 291 ad v. 67 (s. temm) leguntur: ζητεῖται παρὰ πᾶσι διὰ τί τοῖς μὲν Ἕλλησιν Ἥρα τε καὶ Ἀθηνᾶ καὶ Ἥφαιστος καὶ. Ποσειδῶν καὶ Ἑρμῆς τοῖ δὲ Τρωσὶν ὁ Ἀπόλλων βοηθεῖ καὶ Ἄρης καὶ ὁ Ξάνθος σὺν Ἀφροδίτῃ καὶ Ἀρτέμιδ καὶ Λητοῖ ῥητέο οὖν ὅτι Ἥρα μέν, ἐπεὶ γαμήλιος θεός ἐστιν κτλ. (v. Bachm. p. 677, quae in plerisque congrunt). Cf. schol. min. v. 67.
[1526]: B f. 272b ad τί ϲυ ν. 178. L f. 426a. Viet. f. 377a.
[1527]: *B f. 274a ad ἤλαϲεν. L f. 428b, Π. (Cf. Cramer. A. P. III, p. 26, 30).
[1528]: 1 ἐπειδὴ A 2 ὀργ. δὲ Λαομ. A 3 πυργοποιίαϲ L Λητοῖ — λήθῃ recte om. A 4 λόγιοϲ ἢ ὅτι om. B⟩ ἢ ὅτι ἐπειδὴ κήρυκαϲ L 5 τῆϲ δια φορᾶϲ A 6. 7 τῶν δὲ κηρύκων προϲτάτηϲ Ἐρμῆϲ AL 7 Ἄρη A 8 αὐτοῦ τὴν γυναῖκα AL προέϲτη BL 9 φιλοπόλεμοι A 10 δὲ Ἀπ. — Τρῶεϲ om. BL 15 αὐτὴν ἀνθίϲτανται A καὶ om. L. 17 ἀτελεῖϲ L 18 ἤμβλυται L. Vict. ἐντεχνεῖϲ Vict. 19 ὀφθήϲεται L 22 πρῶτα μὲν om. Vict. ἐκδηματοῖ L
[1529]: 1 sqq. Cf. Vict. (f. 373b) ad v. 34 Ποσειδῶν] νησιῶται γὰρ οἱ πλείου Ἑλλήνων καὶ εἰς Ἑλλήνων τε καὶ Αἰγὰς δῶῤ ἀνάγουσι (Θ 203), ἢ διὰ Λαομέδοντα.
[1530]: 16 sqq. Cf. Ariston. v. 180: ἀθετοῦντα στίχοι ζ΄, ὅτι εὐτελεῖς εἰσι τῇ κατασκευῇ καὶ τοῖς νοήμασι καὶ οἱ λόγοι οὐ πρέποντες τῷ το Ἀχιλλέως προσώπῳ. — Ad Pium scholium retulit Hiller, Phil. XXVIII, p. 110, qua de re cf. Pro- legomena cap. III, 4.
[1531]: 25 sqq. Antiquissimam esse quaestionem de v. ἔσχετο et de clipei laminis, ex Aristot. poet. 25 (p. 1461 α 33) concluditur. Cf. Gell. XlV, 6 et Ariston. v. 269 (f. 265a c.l. ἀλλὰ δύω μὲν ἔλασσε): ἀθετοῦνται στίχοι δ΄, ὅτι διεσκευασμένοι εἰσὶν ὑπὸ τινος τῶν βουλομένων πρόβλημα ποιεῖν· μάχεται δὲ σαφῶς τοῖς γνηἦ
[1532]: 1 ϲάκε', ε in ras., B; ϲάκει L 6 ϲτερρότητοϲ L χαλκὰϲ B⟩ 7 τὰϲ Vill.; om. B, τελευταίαϲ καϲϲιτερίνηϲ L 8 ϲυνεϲχέθη L 9 οὖν om. L ἔλαϲεν B⟩ 10 ἀντὶ τοῦ pro ἄνωθεν (in cod. B⟩ ἄνω, θ spr. ω scrpt.) coni. Cobet ap. Dind. 13 κοίλαντοϲ L
[1533]: σίοις· ἄτρωτα γὰρ τὰ Ἡφαιστότευκτα συνίσταται (cf. Ariston. v. 266) . . . . Ne. que alterum illam difficultatem, quo modo clipeus Volcani arte factus laedi posset, a Porphyrio neglectam fuisse ea quae infra affert docent: οὐκ ἔφη φἐ ἄτρωτα εἶναι ὅπλα, ἀλλ᾿ οὐ ῥᾳδίως ὑπὸ θνητῶν διακοπτόμενα.
[1534]: 4 sqq. Auream laminam primam fuisse Aristarchus (Ariston. v. 269, coll. Lehrs., Ar. p. 208) eumque secutus Autochthon (B f, 274b ad χακεία v. 271 ═ Dind. lV, p. 243, 5: cf. Eust. Υ, p. 1207, 41) statuerunt
[1535]: 9 sqq. † **B f. 274b ad δύω μὲν v. 269 (id. A f. 265a, L f. 429b): ἀτρώτω ὑπαρχόντων παρ Ὁμήρῳ τῶν Ἀχιλλέως ὅπλων, ⟨καὶ A⟩ ἔξωθεν κατ’ ἐνίους τεταγμένης διὰ τὸν πλείονα κόσμον τῆς χρυσῆς ⟨post h. v. ras. 5 litter. B⟩ πτυχός, οὕτως ἀποδοτέον τὸν λόγον· ἀλλὰ μέχρι μὲν δύο πτυχῶν προῆλθεη ἡ 〈ἐκ ins. L⟩ τῆς πληγῆς ⟨πτυχὸς BL⟩ ἐνέργεια, εἴξεως 〈ἵξεως codd.⟩ καὶ. οἷονεὶ συνιζήσεως ⟨συνηζήσεως corr. e συζησήσως L⟩ γενομένης, ἐντὸϲ δὲ τῇ τρίτῃ ἐπεσχέθη ⟨ἐπειδὴ τ. τρ. συνεσχέ BL⟩.
[1536]: † Schol. eorundem codd., iis quae modo edidimus sine intervallo sub- iunctum ⟨in B⟩ quidem praemisso ἀπορία⟩: πῶς, φησὶν, ἄτρωτον ὑποστησάμενος τὴν ἀσπίδα νῦν τοῦτο λέγει; ῥητέον οὖν ὅτι ὁ χρυσὸς χρθσὸς μαλθακώτερος ὢν ἀργύρου καὶ σιδήρου ⟨ὅτι ὁ χρ. ὢν μαλθ. χαλκοῦ ἢ σιδήρου AL⟩ ἐνέδωκε τῷ δόρατι καὶ ἐκοιλάνθη, καὶ ἐγένετο κοιλότης καὶ ⟨om. A⟩ οὐ τροῶσις. Cf. etiam ad p. 243, 25.
[1537]: 14 sqq. † Eust. p. 1208, 10: ὅτι δὲ τὸ ἀλλὰ δύο μὲν ἔλασε τινὲς γράφουσιν ἀλλὰ δύο μὲν θλάσε, καὶ ὅτι ἀπάτην οὗτοι αἰτιῶνται τῶν ἄλλως γραφόντων, ὡς τῆς ἄνω περιφερείας τοῦ θ καολβωθείσης εἰς φαντασίαν τοῦ ε γράμματος, δηλοῖ καὶ ὁ Πορφύριος. Idem Eustathius (p. 1207, 49) quod hanc coniecturam Autochthoni tribuit suspitionem quandam movet quoniam ipse paullo infra (p. 1207 extr.) Autochthonem Aristarchi sententiam (Ariston. v. 269, Δ 138), perforari aurum bastae cuspide, amplexum affert. Nisi sta- tuatur, Autochthonem plures loci difficillimi interpretationes attulisse, alterum utrum errori deberi dicas. Qua in re, quae huc non pertinet, diiudicanda illud
[1538]: 1 θλάϲεν B⟩ 9 δ’ αὐτὴν πρ. B⟩ δὲ post μᾶλλον ins. L. 10 ἠνεϲχέθη L 12 εὐτονώτερον L. 15. 16 ὑπὸ τοῦ χαλκοῦ ἀντιτύπου L. 17 ἃν om. codd. 18 εὐθράϲτων B⟩ ϲυνεϲτώϲηϲ τοῦ δὲ καὶ χαλκαῖ πτ. L. ceterum aut cum Bekkero ταῖϲ ἐκ τῶν εὐθρ. ϲυνεϲτώϲαιϲ scribendum videtur aut cum L ϲυνεϲτώϲηϲ, addidi, dito in fine τῆϲ ἀϲπίδοϲ χαλκαὶ B⟩ 19 μετ’ αὐτὴν L 24 δ’ εἵματα B, δ’ ἤματα ἤϲθην L
[1539]: non nullius momenti est, verba scholii B⟩ (lV, p. 243, 5—16 Dind.), cui simillimo Eustathius usus esse videtur, in cod. Vict (f. 380a) duobus lemmatis adscripta. esse: ἐπεὶ πέντε πτύχας] φησὶν ὁ Αὐτόχθων — τὴν χαλκῆν, et τὴν δὲ μίαν χρθσῆν] ὅτι μὲν ἐντὸϲ τῇ ἐπιφανείᾳ κτλ.
[1540]: 11 sqq. † B⟩ f. 283a (id Vict. f. 391a) ad χρθσὸς Φ 165: οὐκοῦν ἐπιπόλαιος 〈α in rus.⟩ ἦν ὁ χρυοσός. εἰ δέ φησιν, ὅτι μέχρι τινὸς ἔρρηξε, μέσος ἦν ὁ χρυσός, ὡς Πορφύριος. [δύναται δὲ καὶ οὕτως εἶναι πρῶτος, quae Vict. om.] Cf. † B f. 274b ad χαλκείας Υ 271 (ead. fere Vict. f. 380a): μέσην νομιστέον τὴν χρυσῆν· ἁπαλώτερος γὰρ ὢν ὁ χρυσὸς ἐκλελυμένον τὸ δόρυ μετὰ τὴν τῶν χαλκῶν βίαν εὐχερῶς ὑποδέξεται. ὅτι γὰρ οὐκ ἦν ἐντὸϲ τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς ἀσπίδος ὁ χρυσός, δηλο δι᾿ ὧν φησι τεχνώμενον Ἥφαιστον τὴν ἀσπίδ τὸ μὲν τορεύειν ἐκ χαλκοῦ, τὸ δὲ ἐκ κασσιτέρου, τὸ δὲ ἐκ χρυσοῦ. τάχα οὖν (cf. p. 247, 20) ἡ μὲν πρώτη ἦν χαλκῆ, ἡ δὲ δευτέρα κασσιτερίνη, ἡ δὲ τρίτη χρυσῆ, ἡ δὲ τετάρτη κασσιτεερίνη, δὲ πέμπτη χαλκῆ. [ὁ δὲ Αὐτόχθων κτλ., quae aliunde illata. sunt, cf. ad p. 244, 4 14, schol. Victor. recte alii lemmati adscripsit.]
[1541]: 1 post χρυϲοὺϲ (sic), % signo in margine posito, L inserit Πορφυρίου εἰϲ τὸ οὐδὲ τότ’ Αἰνείαο κτλ. (v. infr. ad l. 20), tum schol. quod incipit ἀτρώτων ὑπαρχόντων παῤ Ὁμήρῳ κτλ. (v. ad p. 244, 9), quo finito demum, signo illo % iterum posito, pergitur ἔφη χρυϲῆϲ οὕϲηϲ 2 ἐξηλαγμένα L 3 ἐγκυκλῶν ἢ uncinis inclusit Bkk. ἐνκολλῶν L καὶ ναὸϲ χρυϲοῦϲ L 5 χρυϲείη περ ἐούϲη B⟩ 7 χρυϲῆν codd.; corr. Vill. 18 ἐμποικιλομένων L 19 εἰ in- serui: codd. om. 20 ἔνθα pro ἐνταῦθα coni. Bekk. εἶναι om. L. 21 ἀλλὰ τὰ μὴ ῥᾳδ. ὑπὸ θνητ. διακοπτώμενα L 23 ρηίδια ἐϲτὶ B, ῥηίδιά ἐϲτιν L. 24 δὲ θνητοῖϲι L οὐδὲ ὑπ. L 25 ἔλαϲεν codd.
[1542]: 20 sqq. †**B f. 274b ad Αἰνείαο v. 268 (id. L. f. 429b, Π, cf. Cram. A. P. III, p. 36, 34, Π): ⟨εἰς L⟩ τὸ οὐδὲ τότ᾿ Αἰμεόαπ δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχος ῥῆξε δάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε, δῶρα θεοῖ ⟨δ. θ. om. L⟩ δοκεῖ μάχεσθαι τῷ ἀλλὰ δύω ⟨δύο L⟩ μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας, ὥστε ἔρρη ξεν ⟨ὥστ᾿ ἔρηξεν L⟩. ἔστι δὲ ἀπὸ τῆρ λέξεως ἡ λύσις καθ’ ἑκάτερον· εἰ γὰρ ⟨om. L⟩ μὴ δι᾿ ὅλου ⟨διοίου L⟩ διῆλθεν, οὐκ ἔρρηξε τὸ σάκος. καὶ τὸ ἔλασσεν ⟨ἔλασεν L⟩ οὐ πάντως ἔρρηξε ⟨ἔρηξε B⟩ τὸ σάκος, ἀλλὰ διέθλασεν (cf. ad p. 244, 9), ubi illa καθ’ ἑκάτερον docent, de dubus difficultatibus Porpbycium hac quaestione egisse (v. ad p. 243, 25).
[1543]: 25 Cf. Ariston. Υ 266 (c. l. ἀνδράσι γε θνητοςῖς): πρὸς τὴν ἑξῆς ἀφέτησιν· ἄτρωτα γὰρ καὶ ἄθλαστα τὰ ἡφαιστότευκτα.
[1544]: B f. 275a ad ὀξὺ.
[1545]: Schol. min. v. 329, c. l. Καύκωνεϲ
[1546]: B f. 275b ad ἀϲπίδοϲ. L f. 430b.
[1547]: 1 εἴ περ μηδ’ L 2 τὴν ἀϲπίδα L 2. 3 διέλαϲε B⟩ 3 ἐντὸϲ τῇ χρυϲῇ δ’ ἐνὶ καὶ οὐκ ἐρρ. διὰ παντόϲ L, ubi, % signo in margine posito, sequitur schol. v. 307 (═ **B, vol. lV, p. 246, 15—21 Dind.), quo finito, signo illo re- petito, pergitur πάνυ δὲ δυνατῶϲ κτλ. 5 ἤλαϲϲε L πρώταϲ — πρῶται trans- posui codd. post ἐπιφανείᾳ habent 8 πρόκειται codd. (in B⟩ post πρό vac. spat.) 9 ἔνδοθεν L 10 μήλινον L χαλκαὶ B⟩ 14 πρόκειται L 15 καὶ post γὰρ ins. L 16 αὖ. . . . (post αὖ ras. 4 litt., in qua τ’ postea addit.) ἀχι. λεὺϲ B⟩ ἀχιλλεὺϲ καὶ ἵει L 17 ἀϲπίδα, ί ex ἳ corr., B⟩ 20 καὶ μέντοι L. 21 ἔνδοθεν L 23 μήλινον L
[1548]: 6 Cf. B⟩ ad χαλκὸς ἔλαμπε Χ 32: ἔδει χρυσὸς ἔλαμπεν ἀπὸ κρείσσονος καὶ λαμπροτέρου. συμφωνεῖ γοῦν τοῦτο τῷ περὶ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς ἀσπίδος εἶναι τὴν χαλκῆν πτυχήν (paullo plura duo schol. Vict. f. 404b, v. Bkk.).
[1549]: 20 sqq. Cf. ad p. 245, 11.
[1550]: 27 Cf. Eust. p. 1209, 19.
[1551]: 20 sqq. Cf. Ariston. v. 322. — Scholium ad Pium Hiller, Phil. XXVIII, p. 110, retulit (cf. Prolegg. III, 4).
[1552]: L f. 430b.
[1553]: *B f. 281a ad L f. 437b, Π.
[1554]: 1 ἔϲτιν codd.; corr. Vill. 8 ἔνθαδε L. πόλεμον μέγαν L. 11 καὶ e μοι mutavi 15 πρώτῳ om L 18. 19 παρὰ τῷ ἕλληνι codd.; rectum schol. A (v. infra lin. 16 sqq.) suppeditat
[1555]: 3 sqq. Cf. Eust. Υ, p. 1210, 29 sqq. — Postrema scholii verba haud scio an melius quam BL schol. Vict. (f. 381a) servaverit: ὅθεν τῆς ἀσπίδος προσερειδομένης τῷ σώματι τὸ ξίφος ἐπισπάσασθαι μὴ δυνάμενος ὥρμησεν ἐπὶ τὸν λίθον.
[1556]: 7 sqq. †B f. 275b ad Καύκωνες: . . . . καὶ πῶς οὐ συγκατέλεξεν αὐτοὺς ἐντὸϲ τῷ καταλόγῳ; ἢ τοίνυν νεήλυδές εἰσιν ἢ ἐντὸϲ τοῖς Λέλεξι 〈λέξεσι cod.〉 περιέχονται. Idem Vict, f. 381b, ubi quae adduntur τινὲς δὲ καὶ φέρουσι τὸ Καύκωνας αὖτ᾿ ἦγε κτλ., quoniam etiam apud Eustathium, qui quaestionem non habet, legatur (p. 1210, 46), aliunde illata esse videntur. — Idem scholium, quod e Leid. edidimus, addito e simillimo sine dubio codice Πορφύριος, codici Paris. 2679 (Cramer. A. P. III, p. 27) Arsenius adscripsit.
[1557]: 10 Neglegitur, neque Leleges esse in catalogo (v. Ariston. Φ 86).
[1558]: 14 sqq. Transcripsit servato Porphyrii nomine Arsenius (Cramer, A. Ρ. III, p. 27, 10).
[1559]: 16 sqq. † A v. 76 (cf. Ludwich, Mus. Rh. XXXII, p. 17), c. l. πὰρ γὰρ σοὶ πρώτῶ πασάμην: τὸ λέχειν ὅτι οἱ βάρβαροι ἄλφιτα οὐκ ἤσθιον ἀλλ᾿ ἄρτους κριθίνους, φεῦδος· ἤσθιε γὰρ ὡς ἄν βασιλέως ὢν υἱός· καὶ οὐδαμοῦ τοῦτο ὁ ποιητὴς ἐπεσημήνατο. ἡ δὲ λύσις, ὅτι παῤ Ἕλλησι πρώτῳ καὶ ξένῳ τῷ Ἀχιλλῖ ἐγεγόνει φησί.
[1560]: B f. 282a ad Ἀϲτεροπαίψ.
[1561]: B f. 282b ad δολιχεγχέαϲ.
[1562]: 2—15 Duas quaestiones cohaerere vel schol., quod B⟩ 844 sqq. (p. 50, 5, ubi v. quae annotavimus) edidimus, docet, quod et ipsum, ut schol f. 40a (ibi collat.), ex eodem fonte fluxisse apparet. Etiam Eust. Φ, p. 1228, 30. 33, duo scholia coniuncta legit.
[1563]: 2 Quinque qui inde a libro Β numerantur lies non congruunt cum tribus illis ἐντὸϲ ταῖρ παρατάξσι diebus, qui in quaestione ad Σ 125 servata inde ab eo libro numerantur, qua e computandi ratione quattuor nostro loco numerandi fuerunt.
[1564]: 3 sqq. Quae schol. Vict. f. 390b (inc.: πῶς, φησὶ, πρὸ πέντε ἡμερῶς) post ἐληλυθέναι addit: καὶ οἱ μὲν ὑποτάσσουσι στίχον ἐντὸϲ τῷ τῶν Παιόνων καταλόγῳ· αὐτὰρ Πυραίχμης ἄγε Παίονας ἀγκυλοτόξους Πηλεγόνος θ’ υἱὸς περιδέξιος Ἀστεροπαῖος, ὃν καὶ ἐντὸϲ πολλοῖς τῆς Ἰλιάδος 〈ἐν πολλαῖς τῶν Ἰλιάδων cod.⟩ φέρεσθαι (cf. Eust p. 1228, 37), quoniam cum iis quae sequntur, quamquam οὖν (lin. 4) in hoc cod. om., pugnant et ap. Eustathium non eo quo in Vict. loco sed in fine disputationis addita leguntur, a quaestione aliena esse videntur. Neque Porphyrio sed posteriori aetati tribuerim miram illam λύσιν, quam ad v. 156 schol. Vict. f. 391a commemorat: εἰλήλουθα] ἀντὶ τοῦ ᾠχόμην, ὡς ᾤμωξαν ἀολλέες (Ψ 12) ἀντὶ τοῦ ᾤμωζον, ὥστε πρὸ ἕνδεκ ἡμερῶν ἐκ Παιονίας ἐξεληλυθέναι· διὰ τούτου δὲ λύσεις τὸ πῶς πρὸ πέντε ἡμερῶν τὸν κατάλογον ποιησάμενος οὐκ ἐμνήσθη τοῦ Ἀστεροπαίου· οὔπω γὰρ ἦν φθάσας. Contra de iis quae extremo scholio v. 140 addit Vict.: ὥσπερ καὶ Πρωτεσιλάου ἀποθανόντος ὁρῶμεν τὸν Ποδάρκην ἄρχοντα (Β 704), nihil affirmaverim.
[1565]: 4 sqq. Cf Vict. Ν 195 (f. 233b) Στόχοπς: . . . . τοῦ δὲ Στιχίου ἐντὸϲ τω καταλόγῳ οὐ μέμνηται, ὅτι οὐκ ἦν ἀναγκαῖο καὶ τοῦς δεθτέραν τάξιν ἔχοντας καταλέγειν . . . .
[1566]: 8 Neplegitur, versu Ν 690 ipsum Menestheum nominari; quem versum neque schol. Vict., versum quidem 689 afferens, respexit.
[1567]: 13—15 Similia habet schol. Vict. h. l. (f. 391a): καὶ τῶς ἐντὸϲ τῷ καταλ. φησὶν αὐτοὺς ἀγκυλοτόξου καὶ γὰρ καὶ Τεῦκρος ἐπαμφοτερίζει. ἴσως δὲ δισσὸν ἦν τὸ γένος, καὶ οἱ μὲν ὑπὸ Πυραίχμῃ, οἱ δὲ ὑπὸ Ἀστεροπαίᾳ εἰσίν. Eadem fere Vict. Κ 428 (f. 181b) ἀγκυλότοξοι] καὶ πῶς φησιν (Π 207) ὃς Παίονας ἦγεν ἱπποκορυστάς; εἰ μὴ ἄρα περιδέξιοι ἦσαν, ὡς Τεῦκρος. Ubi quae se-
[1568]: B⟩ f. 285b ad τρέε.
[1569]: B⟩ f. 285b ad αἴ κε πίθηαι. L f. 444a. Vict. f. 395a.
[1570]: *B f. 445a, Π. Cf. Cramer, A. Ρ III, p. 27, 33.
[1571]: 7 post μὲν Bekk. αὐτῷ οἱ θεοὶ ins. 9 φηϲιν αὐτῶ ἕπεται διὰ τί κτλ. L πίοϲ. corr. e πῖοϲ B⟩ διὰ γὰρ ἤμελλε Vict. 10 ϲυμβουλεύατα (?) L. 11 ϲύ, acc. in ras., B⟩ 13 ἀφέξεϲθαι Vict. 14 schol *B quod scholio manus prioris (v. infra ad lin. 14 sqq.), signo scholii finiti eraso, in fine subiunctum est, καὶ διὰ τί inc.
[1572]: quuntur: Δίδυμος οὖν τοὺς τόξῳ καὶ ἀγκύλῃ χρωμένους ἀγκυλοτόξους εἴρηκεν, utrum e quaestione an aliunde petita sint non constat. — Conferendum etiam schol Vict. Π 287 (f. 307a, cf. Townl. ap. Cramer., A. Ρ. III, p. 287, 1), a quaestionis forma longius remotum: ἱπποκορυστάς] Μίμνερμος· Παίονας ἄνδρας δρας ἄγων, ἵνα τε κλειτὸν γένος ἵππων. ἐντὸϲ δὲ τῷ καταλόγῳ· καὶ Παίονες ἀγκυλότοξοι. ἢ οὗτοι ὑπὸ Ἀστεροπαῖον, οἱ δὲ ἱππεῖς ὑτὸ Πυραίχμην. ἢ διαφόρῳ ὁπλίσει ἐχρῶντο. ἱπποτοξόται ἦσαν.
[1573]: 7 Praeter L. f. 443 idem fere schol. Viet. f 395a habet.
[1574]: 14 sqq. Τὸ ξητούμενον πῶς οὐ κατακαίεται ὁ Ἀχιλλεὺς ἀναζέοντος τοῦ ὕδατος schol. A (Ariston.) v. 344 commemorat, addita Aristarchi interpretationes tione, quae in quaestione neglecta vel male intellecta est: ὅτι πρῶτον τὸ πεδίον δίον ἀνεξήρανται τῇ φλογί, εἶτα εἰς τὸ ῥεῦμα τοῦ ποταμοῦ τρέπει τὴν φλόγα. ὅτε ὁ Ἀχιλλεὺς ἤδη ἐντὸϲ τῷ πεδίῳ ἐγεγόνει.
[1575]: † B f. 287a ad πυρὶ v. 365 (id. L. f. 446a; simil. Vict. f. 397b): καὶ πῶς γὰρ μὴ ⟨supra γὰρ scrpt. B⟩ ἐκαίετο ὁ Ἀχιλλεύς; ὥσπερ ὁ Σκάμανδρος Ἀχιλλέα ἔπνιγε, Τρῶας δὲ ἔσωξεν, οὕτω καὶ ὁ Ἥφαιστος πᾶν μὲν ὑφάπτει τὸ ἄλλο τοῦ ποταμοῦ πλὴν ἐκείνου τοῦ τόπου, ἔνθα ἦν Ἀχιλλεύς. Etiam L. f. 494b ad v. 343 (in Β prior pars scholii f. 286b ad ἐντὸϲ πεδίῳ ibid. relati) e Porphyrio fluxisse videtur: ἵνα ἀναξηράνῃ τὸ εἰς αὐτὸ ἐκκεχυμένον ὕδωρ. καῖς δὲ νεκρούς, Ἀχιλλέα δὲ οὔ· οὐδὲ γὰρ ὁ Σκάμανδρος τοὺς Τρῶας ἔπνιγε ⟨add. *B καὶ διὰ τί κτλ., quae supra edidimus⟩.
[1576]: 23 post οὐδετέρωϲ per errorem δεικνύναι V repetit τὸ κνίϲοϲ V 25a ἵκε V
[1577]: 5b in text. cod. H κνίϲην radendo in κνίϲη mutatum est ceterum in his formis scribendis consulto mihi non constiti, sed librorum auctoritatem secutus sum 6b—12b versus schol B⟩ om.; in L in fine f. 445b leguntur 14 κνίϲϲην L; id. B⟩ habuit, sed alter. ϲ eras. est 16b κνίϲϲαν L; B⟩ alter. ϲ eras. 24b ἦκεν L (id. in text. h. v. ἵκεν habet, ex ἧκεν corr.) ἵκεν B⟩
[1578]: 5 sqq. Eustath. Φ, p. 241, 28 sqq., Porphyriana peiore etiam quam h. l. nostri codices exhibent ratione legisse videtur. Id. Η, p. 668, 35, breviter de κνίσσην et κνίσσῃ lectionibus egit.
[1579]: 13 Aristarchum κνίσην h. l. scripsisse cum schol. B⟩ h. v. p. 253a, 1 editum tum tum scholia cod. A (II, p. 224, 6—10 Dind.) docent.
[1580]: 23 sqq. † Paris. 2766 ap. Cramer., A. P. III, p. 292, 11: κνίσσῃ μελόμενος] δύναται καὶ οὐδετέρως κνίσση, ὡς ἡ κωμῳδία· τὸ κνῖσος ὀπτῶν ὀλλύεις τοὺς γείτονας 〈quae quidem verba, ap. Cramer. corrupt. tradita, ex iis, quae p. 253b, 10 sqq. edidimus, excerpta sunt, cf. quae ad p. 252, 22 init. notavimus〉, ὁ δὲ ποιητὴς ἀεὶ θηλυκῶς τὴν κνίσαν φησία, ἵνα ἦ μὴ παρὰ τὸ τὰ μέλη τήκων, κων, ἀλλὰ τῇ κνίσσῃ ἄλδων ⟨ἄρδων Cr.⟩ τὰ μέλη τοῦ τρίποδος, μεταφορικῶς, ὥς φησι· μέλε᾿ ἤλδετο ποιμένι λαῶν· ἵνα ᾖ τὰ μέλῃ τοῦ λέβητος λιπαίνεσθαι. σθαι. Eadem fere cod. Paris. 2679 (Cramer, A. Ρ. III, p. 28, 25).
[1581]: 1a πεδίου e correct V2 3a ἕδεῖν V1, quod delevit V2, altero verbo non adscripto 5a ποιμένι e ποίμνια corr. V2 7a εὑρύνουϲα V 14a εὐτραφ . . V1, φοῦϲ V2 in marg. 17a. 18 μέλη — ἀντὶ humiditate deleta in textu rescrps. V 22a de κνίϲη v. ann. crit. ad p. 251, 5b
[1582]: 2b δεῖται L 2b. 3b ἔλδειν codd. corr. Kamm., p. 109 5b τὰ εὐτρ. BL, quod correxi 13b ἀλείφατο L 15b κνίϲϲη 〈η in ras. supra ϲ scrpt.⟩ μέλη BL, 17b λαβόντεϲ coni. Kamm. 18 μέρη pro κρέη coni. Kamm. 22b verbo κνίϲῃ in textu cod. B⟩ ι postea subscriptum esse videtur Lp c. l. κατά τε κνίϲη
[1583]: 2 Cf. Et. M. 576, 20: μελδόμενος· τηκόμενος. κυρίως δὲ μέλδειν ἐστὶ τὸ τὰ μέλη ἔδειν, ὅ ἐστιν ἐσθίειν, οἷον μελέδειν, κατὰ συγκοπήν.
[1584]: 3 sqq. Hermogenem ita interpretatum ess perhibet. schol. B⟩ h. v., p. 253a, 7.
[1585]: 14 sqq. v. ad lin. 18—21.
[1586]: 16 sqq. (16. 17) Aristarchum notare consuevisse τόν ποιητὴν δοτικὴν ἀντὶ. γενικῆς παραλαβεῖν constat (v. Fiedl., Ar. p. 22), a cuius ratione mira illa. quae h. l. affertur interpretatio toto caelo distat.
[1587]: 18—21 Quae verba uncinis inclusimus, quoniam eundem interpretationcm continent, quae lin. 7—13 proposita est, a scholio eo certe quo leguntur loco aliena sunt; quaestio Vatic. verbis illis, quorum sententiam reddunt, subiungit (lin. 14. 15). Ceterum non multum refragabor, si quis omnia illa, quae inde a lin. 14 leguntur, alterum scholium esse contenderit, quod de eudem re de qua superiora agens casu cum illis coaluerit.
[1588]: 22 sqq. Scholia e regione posita, quae inde a lin. 13 sq. ad verbum paene
[1589]: 12a ἄλδειν sensu postulante ex ἔδειν mutavi
[1590]: 2a κνίϲη. altero ϲ spr. lin. addito, B; κνίϲη Lp 11b κνῖϲϲοϲ L. ὄπτων Lp 13b πλεον. γὰρ Ὅμ. L 14b sqq. καὶ ϲημ. κ. τ. ἀν. τ. ἐκ τῶν κριῶν (sic) L.
[1591]: concinunt, in iis quae antecedunt ita comparata sunt, ut utrumque sibi propria. habeat, quibus alteri praestet. Vclut cum schol. Β 423 de plurali verborum in ος terminantium numero plenius quam Φ 363 agat, longe illo ea re inferior est, quod ipsum Aristarchum κνίσση legisse vult, qua de re recte Hoffmann, Il.. XXI et XXII, Prolegg. p. 233 not., iudicavit. Tertiae cuidam recensioni debetur schol. Viet. f. 397a (Φ 363), de quo in Proles. cap. lV pluribus eg σὺν τῷ ν Ἀρίσταρχος κνίσην, τὸ ⟨τὸν cod.⟩ δὲ μελδόμενος ἀντὶ τοῦ τήκων, κνίσην δὲ πᾶν τὸ πιμελές. τινὲς δὲ οὐδετέρως ἤκουον τὰ κνίση καὶ τὸ μελδόμενος ἀντὶ ἐνεργητικοῦ τοῦ μέλλων, ὅ ἐστι τήκων· ἀλλ᾿ οὐδὲν τῶν εἰς ος οὐδετέρων ἀδιαίρετόν ἐστι παῤ Ὁμήρῳ κατὰ τὸ πληθυντικόν· τείχεα γὰρ καὶ βέλεα λέγει. τί οὖν ἐστι τὸ Τηλέμαχος τεμένη μέμεται οὕτως οὖν καὶ. τὰ ⟨τῆ cod.⟩ κνίση μελδόμενος. ἀλλ ἀεὶ παῤ Ὁμήρῳ κνίσα θηλυκῶς εἴρηται. Ἑρμογένης δὲ τῷ περὶ τῶν ε΄ προβλημάτων γράφει κνίση μελδόμενος, ἵν τῇ κνίσῃ μελδόμενος ⟨μελδόμενου cod.⟩. τινὲς δὲ κνίση μελδομένου, ἵν᾿ ᾖ 〈δὴ cod.⟩ συὸς τηκομένου τὴν κνίσαν. μέλδειν δὲ κυρίως τὸ τὰ μέλη ἔδειν. ἄμεινον δὲ τῃ συνήθει γραφῇ χρῆσθαι· κνίσῃ μελδόμενος νος ἀντὶ τοῦ λιπαινόμενος. καὶ ἔοτι μελδόμενος ἀντὶ τοῦ τὰ μέλη ἀλδόμενος, ὡς ἀλλαχοῦ· μέλη ἤλδανε ποιμένι λαῶν. σημαίνει δὲ κνίσα καὶ. τὴν ἐκ τῶν κρεῶν ἀναθ. ὡς ὅταν κτλ., verbo paene tenus cum schol. B⟩ p. 254 lin. 1—10 congruentia (reliqua v. ad p. 254, 11).
[1592]: 5 (8) Cf. HQ λ 185: τεμένη] σεσημείωται τὸ ὄνομα ἀδιαιρέτως ἐξενεχθέν, quae verba Aristarchi rationem reddere, Hoffmabn l. c. recte negavit.
[1593]: 10b sqq. † Paris. 2766, v. ad p. 251, 23 sqq.
[1594]: 13 (14) sqq. † A Α4 317 c. l. κνίση δ᾿ οὐρανὸν ἷκεν: δοκεῖ ἡ λέξις τέσσαρα σημαίνειν, ὡς καὶ τῷ Πορφυρίῳ δεκεῖ, αὐτό τε τὸ λίπος καὶ τὸν ἐπίπλουν καὶ τὸ κρέας καὶ τὴν ἀναθυμίασιν . . . . . (verbo tenus paene idem Matr. An. Gr. II, p. 420, 19, Epimer. ap. Cramer., An. Ρ. III, p. 347, 31, An. Oxon. I, p. 220, 1. Et. M. 522, 28, et, omisso Porphyrio auctore, Et. Gud. 331, 48). — †L f. 13a (id. schol. min.) ibid. λέξις αὕτη σημαίνει τέσσαρα, ὡς καὶ τῷ Πορφυρίῳ δοκεῖ, αὐτὸ τὸ λίπος καὶ τὸν ἐπίπλουν κτλ.. — † Lp f. 59a ibid. (c. l. κνίση δ᾿
[1595]: **B f. 287b ad ϲάλπιγξεν. L f. 446b, Π
[1596]: 2a ἡδὺϲ in ἡδεῖ’ mutavit non B⟩ aut *B sed alia quaedam manus 3a ἷκε, ι in ras., B⟩ 14 μηρῶν, η e corr., B⟩
[1597]: 3 ἀφήλυθεν Lp 4 ἵκεν B, ἧκεν L; ἱκεν λιϲϲομένη Lp 5 δὲ post ϲημ. ins. Lp 6b λῖποϲ B⟩ 8b δὲ post ϲημ. ins. Lp 10b Lp, verbis δίπτυχα ποιήϲαντεϲ in lemm. positis, nov. schol. inc.: διπλῶϲ γὰρ ποιήϲαντεϲ κτλ. 13b ἐπάγει (pro ἐπεὶ) γὰρ L 16b τῆϲ ἐπίπλου L
[1598]: 19 L. inc.: εἰϲ τὸ ἀμφὶ δὲ κτλ. 20 ἐγέλαϲε B, γέλαϲε L
[1599]: οὐρανὸν ἶκεν): κνίσσην σημαίνειν τέσσαρα, τὸ λίπος, τὸν ἐπίπλουν, τὸ κρέας καὶ τὴν ἀναθυμίασιν, ὁ Πορφύριός φησιν. ln quibus operae pretium est animadvertere quattuor e Porphyrio afferri huius verbi notiones, cum in scholium liis supra allatis et consentiens quidem cum Apollonio (v. κνίσης) et Hesychio (v. κνῖσα), tres commemoret. Error ex iis quae p. 253a, 2 sq. leguntur: κνίση δὲ πᾶν τὸ πιμελές, oriri potuit.
[1600]: 10 sqq. Verba uncinis inclusa, quae in cod. Lp recte ab iis quae antecedunt separantur, a Porphyrio vel eam ob causam abiudicanda sunt, quod in iis τὰ κνίση, quam formam ille supra (p. 251, 21; 253a, 6) repudiaverat, probatur.
[1601]: 11 sqq. Postrema scholii verba in Victor. codice (v. ad p. 252, 22 sqq.) ita leguntur: διπλᾶ γὰρ ποιήσαντες τὰ κνίση τοὺς μηροὺς ἐπεκάλυψαν. δίπτυχα αὐτὰ κνίση πάντες ⟨ποιήσαντες ?⟩. ἐπεὶ γὰρ δύο οἱ μηροί — τοῦ ἐπίπλου ἐκάλυπτον. καὶ ἔστιν ἐντὸϲ τῆ κωμῳδίᾳ τὸ ἑνικὸν οὐδέτερον· τὸ κνίσος ὀπτῶν ὀλλύεις τοὺς γείτονας.
[1602]: 19 sqq. † B f. 81a ad ἔξθιστος Ε 890 (id. Lp f. 119b c. l. ἔχθιστος δέ μοί ἐσσιν L. f. 124a): . . . ἄχθεται δὲ αὐτῷ (τῷ Ἄρει), οὐχ ὅτι ἔριδι χαίρει, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς γελᾷ ὅθ᾿ ὁρᾶτο ⟨ὡρᾶτο Lp⟩ θεοὺς ἔριδι ξυνιόντας, ἀλλ᾿ ὅτι ἀεὶ καὶ πάνυ. . . . Cum eadem quaestione haud scio an cohaereant quae ap. Eust.
[1603]: B f. 80a ad νείατον Ε 857. Lp f. 118a. L f. 122a.
[1604]: B f. 288a ad πέλεθρα h. v.
[1605]: A f. 278b c. l. μιϲθῷ ἐπὶ ῥητῷ (v. 445). L f. 448a. **B f. 288b ad μιϲθῷ.
[1606]: B f. 290a ad γούναϲι. L f. 449a.
[1607]: 1 δοκεῖ τοῦτο ἐναντίον εἶναι καὶ ὑποδιαλεγομένῳ πρὸϲ τὸν Ἄρ, L 2 quae uncinis inclusa sunt sensu flagitante addidi; codd. om. 4 τὸ γὰρ ἄιε codd. corr. Bkk. λύει L, ubi subiungitur: εὖ δὲ πόλεμον θεῶν κελεύϲματι οὐρανοῦ διήγειρε κτλ., quae, cum in cod. B (lV, p. 271, 30—34) minime cum iis quae edidimus cohaereant, ad Porphyrium referre non audeo; e libro Leidensi simillimo Dindorfius, Phil. XVIII, p. 346, Porphyrio tribuit 5 B praemittit: κατὰ τὸ ἔϲχατον τῆϲ λαγόνοϲ, ἤτοι τὸ ἐνδότατον, quae LLp om. Lp (c. l. νείατον ἐϲ κενεῶνα) etiam οὖν om. ἑπτάπλεθροϲ Lp 5. 6 τὸ Διομ. δόρυ L.; πῶϲ φθάνη τὸ δόρυ (e corr.) Διομ. τρία πλέθρα; ὅτι νῦν κτλ. Lp (id. Vict. ap. Bkk.) 7 εἴκαϲται· καὶ νῦν οἱ πάρα κεῖνοϲ κτλ., om. φηϲὶ, Lp 11 schol **B, signo scholii finiti eraso, subiunctum est scholio prioris manus: μιϲθὸϲ λέγεται ἡ ἐλαχίϲτη ἀμοιβὴ, παρὰ τὸ μεῖον. ῥητῷ δὲ τῷ ὡριϲμένῳ· ὅθεν καὶ αἱ ὡριϲμέναι ϲυνθῆκαι ῥηταὶ (sic) καλοῦνται schol. A praemittit: ἐπὶ ὡμολο γημένῳ καὶ ὡριϲμένῳ μιϲθῷ, L. ἀπορία (id lin. 12 λύϲιϲ ins.) φηϲὶν om. B μὲν om. BL. 11. 12 τῆϲ περὶ Λαομέδοντοϲ θητ. L. 12 μνήμην om. L τούτου μνείαν ποιεῖται B 12. 13 ῥητέον οὖν ὅτι 13 μὲν post Ποϲ. ins. BL 13. 14 καὶ προϲέτι παρ. τῇ γνώμῃ L, καὶ — παροξ. om. B 15 κἂν τελ. ᾖ B
[1608]: δύν. μείζω ἐγκλήματα λῦϲαι BL. 18 pro τοῦτο ποιεῖ L ridiculo errore: τοῦ Ταντάλου
[1609]: Φ, p. 1242, 45 sqq., de love adspectu pugnantium gaudente leguntur, quorum pars etiam in scholiis nostris exstat; sed res parum certa est.
[1610]: 9. 10 Id. schol. L. f. 447b ad Φ 407 (praemissis, ut in schol. B, verbis nonnullis de mensura plethri agentibus): . . . εἰ δὲ ζητήσεις πῶρ ὁ Διομήδης κτλ.
[1611]: 11 sqq. Id. schol. min. h. v.
[1612]: 17 sqq. Collato schol. Vict. (f. 401a): ἀφελὴ διάθεσις καὶ παρθένῳ πρέπουσα. Ἀφροδίτη δὲ, ὡς γεγαμημένης τῆς Διώνης, ἐκείνης ⟨ἐκεῖ δὲ cod.⟩ ἐντὸϲ γούνασι πῖπτε διὰ τὸ καταπονεῖσθαι τῇ πληγῇ (eadem ap. Eust. Φ p. 1249, 23 sqq.), dubitari potest an quaestionis forma extrinsecus scholio sit addita.
[1613]: **B f. 291a ad ἀπαειρόμενον. Cf. Phil. XVIII, p. 346, Π.
[1614]: B⟩ f. 293a ad μεμαὼϲ. L f. 453a.
[1615]: B⟩ f. 293b ad νέῳ. Vict. f. 406b.
[1616]: *B f. 295a ad ἵκανον. L f. 457a, Π.
[1617]: 1 post Διόϲ L ἐφέζετο ins. 5 ἰϲτούϲ ἱϲτόν δὲ B⟩ 10 πῶϲ εἰπὼν ὁ Ἀχ. μηδεὶϲ κτλ. L 12 Ἀπόλλωνι L οὖν φηϲι L 19 φανήῃ, ι sub alter. η eras., B⟩
[1618]: 2 sqq. Cf. B⟩ Ε 371 (id. Lp f. 109a c. l. δ᾿ ἐντὸϲ γούνασι Ε 370): . . . . διὰ. δὲ τὸ τρυφερὸν τῆς δαίμονος πῖπτεν εἶπεν, ἅμα 〈δὲ ins. Lp⟩ καὶ τὴν ἐκ τοῦ τραύματος παρειμένην ἐμφῆναι θέλων.
[1619]: 4. 5 Prima verba, reliquis omissis, schol Vict. (f. 402b) iis quae schol B⟩ ad h. v. habet (IV, p. 278, 6 Dind.) subiungit: ἀπαειρόμενον] ἀντὶ τοῦ ἀπαίροντα ἐκ μεταφορᾶς τῶν νηῶν τῶν ἐπαιρουσῶν εἰς τὸν πλοῦν τοὺς ἱστούς.
[1620]: 10 sqq. Scholium in Victor. (f. 404b) cum schol. B⟩ (IV, p. 282, 9—12) congessisse fusum. — Ceterum ex eadem quaestione qua schol. v. 165 et 201 excerpta sunt petitum esse videtur, v. ad p. 257, 11 sqq.
[1621]: 21 sqq. Paullo facilior intellectu † Eunt. Χ, p. 1257, 50: τινὲς δὲ τὸ ὅττι φανείη ἄλλως νοοῦσι, λέγοντες, ὅτι τὸ μὲν ῥιψοκίνδυνον αἰτιᾶται ὁ γέρων ὡς ἀνωφελές, καλὸν, δὲ λέγει εἶναι τῷ ἐντὸϲ μάχῃ πεσόντι ὅ περ ἂν φανείη, ἤγουν τὸ κυρίως καλόν, καὶ ὅπερ ἂν φαίνοιτο ἤτοι περιφανὲς εἴη.
[1622]: 24 sqq. Idem fere Vict. v. 147 (f. 410a): ἀλλὰ ⟨leg. videtur ἄλλως.⟩ καὶ πῶς ἐντὸϲ τῇ Μ ἀπὸ τῆς Ἴδης φησὶν ἔχειν αὐτὸν τὰρ πηγάς; ῥητέον οὖν ὅτι νῦν
[1623]: B⟩ f. 295b ad περιδινηθήτην v. 165. Vict. f. 410b.
[1624]: 1 δίοϲι Ϲκάμ. L 2 προρρέουϲιν BL. (B alter. ρ suprascrpt.) 3 καλλι- ρόω B⟩ ἔνθα τε L. 6 τείχεοϲ ante ὑπὲκ add. Kamm, p. 119 7 ἐκ τῆϲ λέξεωϲ τῆϲ ἐξ L. 13. 14 ϲυμμ. καὶ τοῦτο δὲ λέγεται ὅτι ὁ μὲν Ἀχ. ἀνάριϲτοϲ πενθήρηϲ προκαμὼν ὑπὸ Ξ. κτλ. Vict.
[1625]: φησι τὰς πηγὰς ταύτας ἀναβλύζειν ἀπὸ τοῦ Σκαμάνδρου, ἵνα λείῃ ἡ ἀπό· ἀπὸ Σκαμάνδρου. Ubi quae adduntur: οἱ δὲ τοπιπώτερον ἱστοροῦντες δύο λιβάδας εἶναι ἑτέρας τῶν ἀπὸ τῆς Ἴδης πηγῶν, ἃς εἰς τὸν Σκάμανδρον ἐμβάλλειν κτλ., difficile dictu est utrum e pleniore quae olim exstiterit quaestione petita.. an aeque atque alia nonnulla, quae eodem schol. contiIentur, aliunde (velut e Strab. XIII, p. 602 C, vel ex iis, quos Eust. Χ, p. 1263, 40, secutus est) addlita. sint. Idem dicendum de B⟩ f. 295 ad κρουνώ (id. L. f. 457a): . . . νῦν δὲ αἱ τῶν πηγῶν ἀπόρροιαι· ὁ γὰρ Σκάμανδρος κατὰ ἀνατολὰς τῆς Ἴδης ῥεῖ, πρὸ τ᾿ 〈e τροῶμ, i. e. γ΄, correxi, schol. Vict. statim afferendum et Eust. l. c. secutus〉 τῇς Ἰλίου σταδίων, ὑπόγειος δὲ γινόμενος ἐντὸϲ Ἰλίῳ δύο ἀναδίδωσι πηγάς, ἀφ᾿ ὧν οἱ κρουνοί. εἰς δὲ τὸ Σκαμάδρου λείπει ἡ ἀπό, ἵν᾿ ἀπὸ Σκαμάνδρου . . . ., et de Vict. l. c.: αἱ δὲ ἀληθιναὶ πηγαὶ Σκαμάνδρου κατὰ ἀνατολὰ τῆς Ἴδης πρὸ τ΄ σταδίων τῆς Ἰλίου εἰσίν. ἴσως δὲ ὑπόγειος ῥέων ἐξ Ἴδης ὧδε ὁρᾶται. ἀλλὰ καὶ πῶς κτλ. (v. ad p. 256, 24 sqq.).
[1626]: 8 sqq. Sequitur Aristarchum (Ariston. v. 148). Eadem interpretatio ap. Strab. l. c., Demetrio Scepsio (Strab. I, p. 58 C), ut videtur, auctore usum.
[1627]: 11—p. 258, 12 Scholia haec omnia e quaestionibus derivata esse et inter se cohaerere veri simillimum est. Etenim cum Ἕκτορος δίωξιν inter problemata Aristoteles, poet. 25, p. 1460 β 26 (cf. 24, p. 1460 α 15) afferat, et de rebus cum eo problemate artissime cohaerentibus Peripatetici duo, Megaclides et Diocles, egerint, quorum alter etiam in quaestione ad v. 36 relata commemoratur, ex. uno haec omnia fonte ζητήματα Peripateticorum complexo, de quo in Proleg. cap. III, 2. 3 egi, Porphyrius petiisse videtur. Accedit, quod ex Ariston. v. 202. 208. 251 constat, non solum v 165 sqq, sed etiam v. 208 inter ζητούμενα s. ἄπορα habitos fuisse. Eust. Χ, p.1765, 45, iisdem fere quae nobis praesto sunt usus est, sed ita ut de uno Achillis et Hectoris cursu egerit.
[1628]: 12 Idem Aristarch. ap. Ariston. v. 202: . . . λέλυκε δὲ αὐτὸ ὁ ποιητής, ὅτι ὑπὸ Ἀπόλλωνος ἐβοηθεῖτο.
[1629]: A f. 286a v. 201. L f. 458a ibid.
[1630]: B f. 296b ad ἀνένευε v. 205. (205).
[1631]: B f. 296b ad κρουνοῦϲ v. 208 L f. 458a.
[1632]: B⟩ f. 297a ad ϲτέομεν. L f. 459a c. l. ϲτέωμεν.
[1633]: B⟩ f. 298b ad κατηφήϲαϲ. L f. 461a.
[1634]: B⟩ f. 299a ad ἵϲταται. Vict. f. 413b.
[1635]: B⟩ f. 300b ad παιήονα. L f. 463b.
[1636]: 2 προϋποτρέχοντι καὶ ἐκκλίνοντι τὸν Ἕκτορα τῆϲ πόλεωϲ Vict. 3 A c. l. ὣϲ ὁ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποϲίν, L, praem. ἀπορία. om. πῶϲ 3. 4 Ἕκτορα. λύϲιϲ. τὰ μὲν ἐξεπίτηδεϲ ὑπὸ τοῦ π. κτλ. L. 6 ἐντότερον L. 11. 12 τετρά- κιϲ — κύκλουϲ om. BL; e Vict, ubi τρεῖϲ τέταρτον (lin. 12) om., add. Bkk. 27 B⟩ L praem.: οὐ μόνον ϲυμποτικὴ καὶ μετ’ ὀρχήϲεωϲ ἡ πάλαι μουϲικὴ, ἀλλὰ καὶ εἰϲ θρήνουϲ ἐπιτηδεία
[1637]: 8. 9 Aliter Vict. f. 411a (v. 205): Μεγακλείδης πλαστὴν εἶναι τῆν μονομαχίαν φησι· πῶς γάρ τὰ Ἡφαιστότευκτα ὅπλα εἰσίν (excidisse videntur nonnulla].
[1638]: 10—12 Cf. Ariston. v. 251.
[1639]: 21—23 Aliam recensionem sapit Vict. f. 413a: . . . . ἀεὶ δὲ δύο ἔχει δόρατα· πάλλων δ’ ὀξέα δοῦρα· δοιὰ δὲ χερσὶ δοῦῤ ἔχε (Μ 464). πῶς οὖν οὐκ ἔχει νῦν δύο ἢ κατὰ τὸ σιωπ. ἔοικε θάτερον ἀποβεβοληκέναι ἐντὸϲ τῷ δρόμῳ.
[1640]: 24. 25 † Eust. Χ, p. 1271, 27.
[1641]: 27 sqq. Quod p. 11,17 significavi. pertinere huc schol. Α 473, vereor ut recte se habeat. Quae enim in codd, B⟩ LLp ibi leguntur (ad παιήονα): οὔτε τὸν Ἀπόλλωνα οὔτε τὸν ἰατρὸν τῶν θεῶν, ἀλλὰ τὸν ὕμνον quamvis bene huic
[1642]: **B f. 301a ad βείομαι. L f. 465a, Π
[1643]: A c. l. κωκυτοῦ δ᾿ ἤκουϲε. **B f. 301b ad κωκυτοῦ.
[1644]: A v. 431. L f. 465a.
[1645]: 3 πάντωϲ, ωϲ in ras., B⟩ 6 τινυ β. αἰνὰ παθοῦϲα L 7 ποτὶ L 8 τὸ post λέγει ins. codd.; omisi ὅϲϲά τε B⟩ 10 ἔφθαρτο L 11 ἄνερ B, ἄνεροϲ ⟨οϲ spr. lin. addit.⟩ L 15 τῆϲ περ L 17 post τόϲϲη add. L: τὸ δὲ βείω παρὰ τὸ βαίνειν· ζήτει εἰϲ τὴν Ἰλιάδα τοῦ Ζ 18 A praemittit: ἀντὶ τοῦ θρήνου ἤκουϲεν, tum ἐζήτηται δὲ κτλ. 19 ῥητέον οὖν ὅτι ἡ προτέρα τοῦ ἀνδρὸϲ ἐπιζήτηϲιϲ ϲωφρονεϲτέραν αὐτὴν ποιεῖ B⟩
[1646]: loco conveniant, Aristarcheis (A Α 474: ὅτι παιήονα οὐ τὸν Ἀπόλλωνα, ἀλλὰ τὸν ἐπὶ καταλύσει λοιμοῦ ὕμνον) similiora sunt, quam ut Porphyrio tribui possint. — Ceterum cf. cum iis quae h. l. edidimus † Vict. f. 415b: πῶς τὸν πολέμιον Ἀπόλλωνα ᾄδει ὡς Τρῶες Ἀθηνᾶν εὐμενίζονται τὸν θεόν· ἢ εὕρημα μὲν αὐτοῦ ὁ παιάν, οὐ πάντως δὲ εἰς αὐτὸν ὁ ὕμνος. μετὰ δὲ τὴν νίκην τοῦ δράκοντος αὐτὸν ἐξεῦρεν.
[1647]: 6 sqq. Quaestio non tam de βείομαι, quod etiam Aristarchus βιώσομαι esse voluit (Hoffm., prol., p. 309), quam de verborum βίος, αἰών, βιοτή sim. (de βίοτος v. Plut. de poet. aud. 6) notione instituta esse videtur quae quo loco oblato orta sit indagari nequit.
[1648]: 6. 7 Cf. Et. M. 196, 16 198, 7.
[1649]: 18—20 Aristarchum sequitur adversus eos, qui dicerent ὅτι ἀσυμπαθὴς ἡ Ἀνδρομάχη ἐκ τοσούτῳ θορύβώ κατ᾿ οἶκον ἀτρεμοῦσα κτλ., eadem ratione usum (Ariston. v. 440). — Cum schol. A schol. min. congruit.
[1650]: 1 sqq. Primum et secundum scholium ex eadem quaestione fluxisse, ex † Eust Χ, p. 1278, 35 sqq, sequitur Quod tertio loco posuimus verbo καί, quo incipit, cum iis cohaeret.
[1651]: 21—p. 260, 3 Cum schol. L schol. min. v. 431 congruit.
[1652]: B⟩ f. 300b ad v. 406.
[1653]: B⟩ f. 302a ad κρατὸϲ v. 468. L f. 466a.
[1654]: B f. 302b ad ἤνπερ. Simil. Vict. f. 418b.
[1655]: *B f. 304b ad θάπτε με, L f. 469a, Π.
[1656]: 1 καὶ ἐντὸϲ παραγωγῆ L 2 τοϲοῦτον L Ἀνδρομάχη δὲ ἀπρ. εἰϲπεϲοῦϲα εἰκό- τωϲ τοῦτο πάϲχει L 7 καὶ ταῦτ’ ἀποπνεύϲαϲ’ ἐνεργεῖ L 10 ἀνέϲαν τε BL 11 ὀλεϲε L 12 φθεγκόμενοϲ L 13 οὕτωϲ κτλ. L om. ἐκάππυϲϲε B⟩ 14 ἐκάππυϲϲε B⟩ 20 ἐπὶ τοῖϲ πάθεϲι πάθοϲ κινεῖν B⟩ rectum Vict. suppeditat (v. infr. ad lin. 18) 21 λέγει ὅτι θάπτε με τάχιϲτα L
[1657]: 7 sqq. Frustulum habet Vict. (f. 417b): καὶ πῶς ἀποψύξασα ἐνεργεῖ ἔστι δὲ — ἐντὸϲ δυσὶ περικοπαῖς ἐκφέρειν ταῦτα. — Ceterum conferendum, Aristarchea chum monuisse, v. 468 melius quum h. l. post v. 476 legi, neque tamen a. librorum auctoritate discessisse (cf. Lehrs, Ar. p. 359. 60).
[1658]: 16 sqq. Scholium, quod Eunt., p. 1281, 21 sqq., exscripsit, Pio grammatico Hiller (Phil. XXVIII, p. 111) tribuit, qua de re cf. Prolegg. III, 4. — Casas ἀθετήσεως melius Ariston. v. 487 attulit.
[1659]: 18 sqq. Postrema scholii verba Vict. ita exhibet: ἀλλὰ σύνηθες γυναιξὶ φλυαρεῖν ἐντὸϲ τοῖς πάθεσι καὶ μάλιστα ἐπὶ τοῖς παισὶ πάθος κινεῖν.
[1660]: 21 sqq. † H ω 187 σώματ ἀκηδέα κεῖται] καὶ πῶς μίγνυνται τοῖς νεκροῖς, τοῦ Πατρόκλου λέγοντος ἐντὸϲ Ἰλιάδι· οὐδέ μέ πω μίσγεσθαι ὑπὲρ τοταμοῖο ἐῶσιν; ἔστιν οὖν ταῦτα μὲν ἀληθῆ, ἐκεῖνα δὲ ψευδῆ, Ἀχιλλέως οὕτω φαντασθέντος. — Scholium Victor. (f. 422b): πύλας Ἅιδου· τὸν Ἀχέροντα· ἐκεῖ γάρ εἰσιν αἱ τῶν κολαζομένων ψυχαί, οὗ τοὺς περὶ Τιτυὸν εἶδεν Ὀδυσβούλεται
[1661]: L f. 476b, Π.
[1662]: 7 μὴ in cod. B⟩ supra lin. manus recentior addidit, ἐναντιώμενον, om. μὴ, L 9 φαντάζεϲθαι L 10 ἐπιϲτάντα B⟩ αὐτὸν L νομίϲαντοϲ L 18 de lacunam cuna v. infra ad v. 16 sqq.
[1663]: σεύς. ὁμοίως καὶ Ὅμηρος ἐκεῖνο Ἅιδην καλεῖ. ἴσως δὲ πρὸς τὸ πεῖσαι φαντάζει· πῶς γὰρ ἄτφοι μνηστῆρες διαβαίνουσιν quod et cum schol *BL. et cum Porphyrii libri περὶ Στυγός firagmento a Stobaeo (ecl. phys. I. 41, 53) servato similitudinem quandam habet, dubitari potest, utrum e Quaestione, quae nunc quidem exstat, aliunde additis nonnullis, excerptum sit, an res servaverit ab ipso Porphyrio allatas, quas alterum scholium abiecerit. Minore etiam veri cum specie huc referri potest solutio miro illo scholio, quo rationes ἀθετήσεως versuum ω 1—204 refutantur (M V ω 1, de quo optime Eust. ω, p. 1957, 18), inter plurimas allata: ἴσως διά τι καθάρσιον (ἄταφοι κατίασιν), ἢ διὰ τὴν Ἑρμοῦ πρόνοιαν κηδομένου τοῦ Ὀδυσσέως διὰ τὴν συγγένειαν (II, p. 725 3 Dind.).