[1664]: 16 sqq. † B⟩ f. 308b ad χρυσοῖο 269: πῶς τῷ τετάρτῳ πάντω μεῖζον δίδωσι φησὶν οὖν ὁ Ἀριστοτέλης μὴ εἶναι τὸ τάλαντον ὡρισμένον ποσόν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἥσσονος καὶ μείζονος λαμβάνεσθαι· νῦν μὲν γὰρ ὡ ἧττον ἵππου λαμβάνεται, ἐντὸϲ δὲ ταῖς Λιταῖς ὡς μεῖζον. εἶχε δὲ ποτὲ μὲ ἑκατὸν δραχμὰς κτλ., quae alinde illata sunt. Eadem fere Vict. (f. 425b), nisi quod post ἐντὸϲ δὲ ταῖς Λιταῖς ὡς μέγιστον verba inserit: καὶ ἀλκίνου φησί· φᾶρς ἐυπλυνὲς ἠδὲ χιτῶνα καὶ χρυσοῖς ταλαντον ἐνείκατε (θ 392), αὐτὸς δὲ ὡς μεῖςον δώσων· τόδ ἄλεισον ἐνὸν περικαλλὲς ὀπάσσω (θ 430). νῦν δὲ κελ. Ε quibus, ut ex Eust., p. 1299, 48 sqq., qui eodem fonte usus esse videtur, quae in scholio Leid. lin. 18 exciderunt suppleri possunt. Cum Aristotele Aristar- chus congruit, Ariston. Ψ 269: ὅτι οὐκ ἴσον τῷ καθ᾿ ἡμᾶς ταλάντῳ καὶ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ἦν· ὡς γὰρ ἧσσον τοῦ τρίποδος καὶ τοῦ ἵππου καὶ τοῦ λέβητος τόιεταο . . . (ead. ap. Suid. v. τάλαντον).
[1665]: Praeter L hinc etiam B f. 23b ad ἀτάλαντον Β 169, L f. 30a ibid. (L1), B f. 175a ad ἀτάλαντοϲ Ν 295 (B1), L f. 279a ibid., Π, (L2).
[1666]: 1 λύων ὁ Ἀριϲτ. (in marg. inter. adscripto Ἀριϲτοτελ) inc. B, λύων Ἀριϲτ. L1; ab ὁ Ἀριϲτ. inc. B1L2 1. 2 τὸ ἀτάλαντοϲ L2 3 ὡϲ om. L φιάλην L1 3. 4 ϲχῆμά τι μέτρον δέ τι sec. Val. Rosei coniecturam (Ar. ps, p. 155) edidi codd. οὐκ ante ἔχον om. et μέτρον δὲ οὐκέτι pro μ. δὲ τι habent; delevit haec verba inde a ϲχῆμά τι Thurot, rev. crit. 1870, p. 152 4 δὲ ante μέτρον om. L2 5 ποϲὸν BLL1 6 ὑπερφίαλοϲ B1L2 καὶ ἀτάλαντοϲ B1LL2 τὸ ὑπερφίαλοϲ B1LL2 7 ὡϲ — οὔϲηϲ sec. edidi; ὡϲ τῆϲ φ. ἀμέτρου οὔϲηϲ BB1L, ὡϲ τῆϲ φ. καὶ ἀμέτρου οὔϲηϲ ἐκτὸϲ L1; μέτρου pro ἀμέτρου coni. Thurot. l. c. δὲ pro γὰρ L2 8 τὸ μέτρον τῆϲ φιλίαϲ B1L2 8. 9 οὕτω καὶ ἀτάλαντον ὁ τὸ ἄνιϲον κτλ. lin. 11 L1 9 τοῦ κατὰ τὸ τάλαντον μέτρου B1L2 10 ὁ γὰρ οὐ (?) οὐκ ἄνιϲοϲ L ὁ ante τὸ om. L 12 L1 addit nonnulla a Porphyrio aliena
[1667]: 1 sqq. † Eust. Ι, p. 740, 18: ἰστέον δὲ ὅτι ἀόριστον, ὡς καὶ ἐντὸϲ ἄλλοις ἐρρέθη, τὸ τάλαντον παρὰ τοῖς παλαιοῖς, καθὰ καὶ Πορφύριος καὶ ἄλλοι. ἀπέδειξαν. Simil. id. Β, p. 196, 33 sqq et Ψ, p. 1299, 53. Cf. *B f. 74b ad ἀτάλαντον Ε 576 (id. Lp f. 113a ibid., aliis scholiis in ima columna postea, ut videtur, additum, c. l. ἀτάλαντον Ἄρηα, cum text. cod. Lp ἀτάλαντον Ἄρηι habeat): τὸ τάλαντον ⟨om. haec verba Lp⟩ ὁ μὲν Ἀριστοτέλης ἄλλως ἐξηγεῖται, καὶ εὑρήσεις τοῦτο ἔμπροσθεν ἐντὸϲ τῷ Ν εἰς τὸν οὕτως ἔχοντα στίχον· ὣς φάτο· Μηριόνης 〈μυριόνης Lp〉 δὲ θοῷ 〈θεῷ Lp〉 ἀτάλαντος τος Ἄρηι . . . Quibus verbis in codice archetypo, unde et B⟩ et Lips. pendent. legentes ad scholium versu Ν 295 adscribendum revocabantur; neque enim haec verba cum Roseo, Ar. ps. p. 155, Diogeniani lexico tribui possunt, nam ea quoque quae in scholio proxime sequuntur e Diodoro (v. Hultsch, scrpt. metrol. rel. I, p. 156), neque, ut postrema, e Diogeniano flnxerunt. Talentum Homeri tempori- bus longe minoris quam postea pretii fuisse, ipso hoc versu (Ψ 269) commemorato Poll IX, 55 attulit.
[1668]: 6 sqq. Simil. Et M. 780, 10: . . . ἢ ὑπερβάλλων τῇ ἀμετρίᾳ ὡς τῆς φιάλης ἀμέτρου οὔσης . . . , † Epimer. ap. Cramer. An. Oxon. I, p. 421, 1: ὑπερφίαλον λέγουσι τὸ πολὺ καὶ ἄμετρον, ὡς τῆς φιάλης ἀμέτρου οὔσης, ἐξ οὗ καὶ ὑπερφίαλος λέγεται ὁ ὑπερβάλλων τῇ ἀμετρίᾳ τὸ μέτρον τῆς φιάλης, quibus eadem quam codd. lin. 7 exhibent corruptela (ἀμέτρου) subest.
[1669]: 9 sqq. Aliter, sed iisdem exemplis allatis, verbi ἀτάλαντος notionem Porph. Θ 233 explicavit, ubi v. quae (p. 122, 11) attulimus, quibus addendus Eust. Ψ, p. 1299, 53: ὅθεν ἀτάλαντος κατὰ Πορφύριον ὁ ἀπεοικκὼς τῷ ταλάντῳ καὶ μὴ ταλάντου ἀνισότητα ἔχων, ἀλλὰ ἶσος.
[1670]: B⟩ f. 309a. L f. 475b.
[1671]: *B f. 312a ad ἁματροχιάϲ. L f. 479a, Π. Vat. ζητ. δ᾿
[1672]: (B et L) 4 L in lemm. τῆ ῥ’ εἶχε Μενέλαοϲ ἁματροχιὰϲ ἀλεείνων εὐπαιδεύτων παιδεύτων Cobet, Mnem. Χ, p. 400, probante Schneidero, Call. II, p. 402 6 καλλίμαχ (αχ in ras.) B⟩ ἁρματροχιᾶϲ L 9 τρόχων B⟩ 10. 11 ἐξηγηϲάμενοϲ L 11 ἡ om. L 13 ῥοχμὸν (ῥ e λ facto) L 15 ὀμοϲτοιχάει L 16 μετὰ δρόμου propter βάδην (p. 264, lin. 3) delet Kammer, p. 112 αὐτὴ B⟩
[1673]: (Vat.) 4 εἰ τοὺϲ πολλοὺϲ τῶν νῦν παιδευτῶν 5, 6 ἀκριβέϲτατον καὶ πολυπ΄ . . .ϲτατον 7 ἁμ. τροχίαν V1, ἁματροχ in marg. V2 9 τρόχ . . γὰρ V1, τρόχουϲ V2 in marg. 10 αὐτῶν 11 ἡ om. ἁματροχίαν V1, ἁματροχία V2 12 ἁματροχίαϲ ex ἁματροχίαν mut V2 13 καὶ τὴν ῥῆξιν om. 14 φυλαϲϲόμενοϲ τοῦτο δὲ μεταλ. 15 εἰπὼν om. ὁμοϲτιχέει ex ὁμοϲτιχόει mut. V 16 ἐχομένου ἤδη τροφῆϲ V1, τῆϲ τροφῆϲ in marg. V2 ϲυμβ. τῆ μητρὶ φηϲί
[1674]: 1—3 Extrema h. schol. verba certe huc pertinent; eadem enim fere (inde a lin. 2 κρείττονα δὲ) ap. Plutarchum, de aud. poet. cap. 12 (p. 32 F), ita legatur, guntur, ut ad Aristotelem recurratur: ὀρθῶς δέ γε ἐποίησεν, ὡς Ἀριστοτέλης φησίν, ἵππον ἀγαθὴν ἀνθρώπου τοιούτου προτιμήσας, quoe a. Val. Roseo, Ar. ps. p. 177, inter fragmenta ἀπορημάτων Ὁμηρικῶν relata sunt. Quod si recte factum esse cum Heitzio, verl. Schrft d. Arist., p. 274, statueris, veri sane simile est, scholium quod edidimus e Porphyrio fluxisse, e cuius solo opere frag- menta illa Aristotelea in scholiorum codices pervenerunt (cf. Prolegg. III, 2. 3). Ex eodem fonte sumtum esse videtur schol. A v. 297: χρησιμώτερον γὰρ ἐνόμιζε πολεμικὸν Ἵππον ἢ ἀστράτεντον ἄνδρα λαβεῖν (cf. Eust. p. 1303, 10). — Vict. (f. 426b) duo scholia habet: ἀπεσ. τ. ἵππον· δῆλον γὰρ ὅτι οὕτως ἦν εὐγενής, ὥστε καὶ λύτρον ἀστρατείας δοθῆναι: — Ἐχέπωλος] τύραννος Σικυώνιός τις ἦν ὑπὸ Ἀγαμέμνονα. κρεῖττον δὲ ἡγ. πολεμιστὴν ἵππον κτλ.
[1675]: 6 Grammaticorum locos utrumque verbum confundentium v. ap. Schneider. l. c., p. 403.
[1676]: 7 sqq. † Et. M. 145, 14 sqq.
[1677]: 11 sqq. Cf. Ammon. de diff. voc. p. 11.
[1678]: B⟩ f. 312b ad ἐκτὸϲ ἀγῶνοϲ.
[1679]: A c. l. οἴοιϲί μ᾿ ἵπποιϲι πλήθει πρόϲθε βαλόντεϲ.
[1680]: (B et L) 1 ἑοῖο L 2 ἁματροχοῦντα L 3 ἤδη μοι corr. Bkk, ἴδοιμι BL 7 τρόχων B⟩ 8 πολλὰ L 9 γίνετ’ ἐπὶ ϲώτρων L ἁρματροχιὴ BL 13 ἱεμένου L 18. 19 ἀλλὰ μετὰ L
[1681]: (Vat.) 1 ἑῆοϲ μεγάροιϲιν 4 post ἐπικολπίδιον ins. ταὐτὸν δὲ τῷ ἁματροχόωντα θύραζε τὸ 6 ἁματροχία οὖν οὕτωϲ, ἁρμαχία (sic) δὲ ὅτι τὸ ἀπὸ τῶν τροχῶν ἴχνοϲ δηλοῖ αὐτὸϲ πάλιν κτλ. 8 οὐδ’ ἄρα πολλὴ 9 γίνεται 12 δὲ καὶ πῶϲ γίνεται τὸ ἴχνοϲ 19 λεγόμενα
[1682]: 14 sqq. In Callimachi versu, quem Porphyrius prave intellexerit, non significari vestigia, sed collisionem rotarum, Schneider contendit ad Callim. l. c. Alios aliter Callimachum defendisse idem attulit.
[1683]: 20—22 Scholium quaestionis nomine vix dignum in cod. L (f. 479b) cum scholio coniunctum est, quod ad versum qui antecedit retulit: ἀγωνιᾷ 〈γὰρ ins. Bd〉 διὰ τὸν φίλον, καὶ διὰ τοῦτο εἰς τὴν περιωπὴν ἄνεισιν, ὡς σκοπήσων ὃ συμβαίνει, unde καὶ illud (lin. 20) explicatur.
[1684]: 23 sqq. Antecedunt in cod. verba σεσημείωται ὁ τόπο πρὸς τὰ περὶ τῶν Μολιονιδῶν ζητούμενα), quae Aristonico tribuit Friedlaender, p. 335 (cf. Lehre, Ar. p. 176, qui p. 265, 8 sqq. tantum attulit, neque ita ut pro Aristoniceis hahuisse videatur). Pro eorum quae edidimus origine Porphyriana non solum nuiversa scholii indoles pugnat, sed etiam συνήθεια illa lin. 9 commemorata. (cf. e. c. p. 21, 23). Quae autem praeterea in scholiis de Molionidis quaeruntur, ita comparata sunt, ut inter Porphyrii ζητήματα referri vix possint, schol. dico
[1685]: B⟩ f. 320a ad δῶκε μέγα.
[1686]: 2 ἀντόδωροϲ cod.; corr. Vill., An. II, p. 173 not.; Ἀπολλόδωροϲ quidam Κυμ. apud Clem. Alex., strom. I, p. 133, affertur 12 v. infr. ad lin. 8—12
[1687]: Leid. f. 249 ad Λ 750: ἀπορία. ἐπεὶ Ὅμηρος οὐδέ τινα ἀπὸ τῆς μητρὸς σημαίνει, πῶς ἐνταῦθα γέγει Μολιόνης ⟨corr. e Μολιώνης⟩ παῖδες; λύσις. ῥητέον οὖν ὅτι Μολίονε ἀντὶ τοῦ πολεμικούς, ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν μάχην μολύνσεως, καὶ οὐ ὡ νεώτεροι ἀπὸ μητρός, et Vict. (Bkk.) Λ 709: καὶ πῶς καυχᾶται (ὁ Νέστωρ) παῤ ὀλίγον αὐτοὺ λαβών; ὅτι τερατώδεις τινὲς ἦσαν, ὡς Ἡσίοδος, ἄμφω ἐντὸϲ ἑνὶ σώματι ὄντες, ὡς δέ τινες, ἐκάτεροι δύο σώματ εἶχον. Illud enim sine ullo dubio e scholio alius generis (v. A v. 709 vel schol. min. v. 750) ita excerptum est, ut quaestionis forma extrinsecus accesserit; neque alteri (Vict.), cuius neque reliqui codices neque Eustathius vestigium servaverunt, plus fidei tribuerim. Ceterum iisdem, quae h. l. edidimus, Eust. Ψ, p. 1321, 22 sqq., usus est, apud quem Quaestionis forma non comparet.
[1688]: 8—12 Aristarchum (de quo v. Lehre, Ar. p. 176) verba πλήθει πρόσθε βαλόντες Eust. (lin. 26) ita interpretatum esse intellexit, ut significarent: διὰ δῶκε μέγα. πλῆθος, τουτέστι διότι δίδυμοι ἦσαν. Cui rei suffragari videtur schol. min. h. l., quod inter excerpta retuleris: πλήθει πρόσθε βαλόντες] ἢτοι τῶν χειρῶν ἢ τῶν ἁρμάτων, τῶν συναιρουμένων αὐτοῖς θεατῶν τῷ πλήθει ἐμὲ νικήσαντες. διφυεῖς γὰρ καὶ ἀνὰ τέσσαρας χεῖρας ἔχοντες ἱστοροῦνταθ, Quae si recte se habent, post ἄριστα (lin. 12) lacuna statuatur necesse est.
[1689]: 19. 20 Scholium misere decurtatum suppleri posse videtur e schol. Vict. (f. 437a) vix pluris faciendo, quod ad Pium Hiller, PhiI XXVIII, p. 112, retulit: . . . . οἱ δὲ ὅτι διαλυομένων αὐτῶν ἰδίᾳ Ἀχιλλέως γενέσθαι τὰ ὅπλα, ὥστερ ἐπὶ τῆς πάλης 〈πλάμης cod.〉. ἐπειδὴ οὖν ἐκεῖσε ἐδωρήσατο Αἴαντι, νῦν διομήδει. — Aristarchum, Aristophanem secutum, versus obelo notasse, schol. A docet (cf. Vict.).
[1690]: B⟩ f. 320 ad θῆκε. L f. 490b. Viet. f. 437b.
[1691]: B⟩ f. 321a ad ὦρτο.
[1692]: *B f. 321a ad πρῶτοϲ v. 962. L f. 492b, Π.
[1693]: 10 ἦκεν ἐπ. om. L 12 οἱ μὲν ὡϲ ἔφαϲαν L 14 ϲημαίνειν L 15 ἐντεταμνένον L 17 ἐντὸϲ pro ἓν codd. corr. Vill. 22 ἐξείλκυϲε L 23 αὐτὰρ ὀιϲτὸν ἔχον L 25 ἐνηρμοϲμένην L 27 φηϲὶ τοϲοῦτον L
[1694]: 5 sqq. Vestigia eiusdem quaestionis quamvis pessime habita inesse viden- tur schol. T (p. 114) θ 229: δουρὶ δ’ ἀκοντίζω κακῶς, φησὶν, ἑαυτὸν ἐπαινεῖ. οἱ μὲν γὰρ ἐπαινοῦντε ἑαυτοῦ οὐδὲ θεῷ παραχωρήσειαν ἄν. οὗτος δὲ τί φησιν ⟨φασι cod.⟩ οἶος ⟨οἷος cod.⟩ δή με Φιλόκτητος ⟨sic⟩. . . . . . . . καὶ πάλιν δρᾶς ⟨i. e. ἀνδράσι, θ 223⟩ θὲ προτέροις . . . . . . . ὁ Δημόδοκος δὲ ᾖδεν. . . . .
[1695]: 17 sqq. † B f. 321a ad σπερχόμενος v. 870 (eadem fere Vict. f. 438b): ἐπειγόμενος ἀπέσπασε τῆς χειρὸς τοῦ Τεύκρου τὸ τόξον ἑνὶ γὰρ ἠγωνίζοντο τόξῳ, ὡς ἑνὶ δίσκῳ. ὀιστὸν γὰρ, ἐξ ὅτου ἐκεῖνος ἐτόξευε καὶ ἐπὶ τὸν σκοπὸν ἴθυνεν, οὗτος ἀναλαβὼν κατεῖχεν (cf. Eust. p. 1324, 10) Aristarchum similiter esse locum interpretatum, Didym. schol. A v. 870, 71 docet.
[1696]: **B f. 322a ad Ἕκτορα. L f. 493a, Π. Μ(osqu., in Syntip. ed. Matthaeiana) p. 87, Π.
[1697]: 1 M in lemn. ἕλκεϲθαι διὰ Ἀχιλλεὺϲ evan. L 2. 3 ἢ παρανο evan. L 4 ἀνεχείρηϲε codd.. corr. Viil. 4. 5 τὸν Πάτρο. . . . . . . . γὰρ ἡ γνώμη Ἕκτο. . L 5 περὶ Πάτροκλον M 7 post μέμονε L sign. schol. finiti, tum septem fere litterae evanuerunt, deindo pegitur δὲ ἓ θυμὸϲ κτλ. 8 ἀναϲκολόπεϲϲι LM. 9 Πάτροκλοϲ — τὴν om. L 12 δοίη τανύειν με evan. L 11 δὲ τ᾿ ἰκμὰϲ BLM δύνει — ἀλοιφή evan. L τάνυται δέ τε πᾶϲα διαπρό L, in quo reliqua desideruntur 19 ἀπηῦρα B, ubi inter hoc verbum et ἕλχ’ rasura decem. vel undecim litterarum 24 διὰ τῶν πρόφαϲιν προθεμένων coni. Kamm., p. 113 26 δράϲαι B
[1698]: 1 sqq. Vitio vertit Homero h. l. Plato, Resp. III, p. 391 B, quo in refutando Proclus (ad Plat. Remp, p. 391 ed. Basil.) Porphyrii solutione usus est (cf. at p. 268, 10, et Prolegg. III, 2. 3).
[1699]: 18 sqq. † B f. 233b ad τὸν δὲ νέκυν Ρ 127 (id. L f. 371b, Vict. f. 325b): εὔλογον προκατασκευάζει τὴν εἰς τὸν Ἕκτορα αἰκίαν, λέγων ὅτι αὐτὸς ταύτην διαθεῖναι περὶ τὸν Πάτροκλον ἔσπευσεν, cf. † Eust. Ρ, p. 1098, 26 sqq., τοὺς τῶν Ὁμηρικῶν ἀποριῶν λυτικούς afferens, cf. id. Σ, p. 1136, 52 sqq.
[1700]: **B f. 300b ad ἐκ δίφροιο Χ 397. A c. l. ἐκ δίφροιο δ᾿ ἔδηϲε. L f. 464b ibid. Lp f. 311a ibid. Cf. schol. min.
[1701]: 1 δράϲαι BM 2 ἀνάγοντα conieci; ἀνάγων codd., ἀνάγειν V Rose, Ar. ps., p. 169 3 post τοὺϲ τάφουϲ excidisse τοὺϲ νεκρὸϲ aut τοὺϲ φονευθένταϲ coni. Matthaei 4 L praescrpt. ἀπορία ϲώζει τὸν Ἕκτ. L καὶ λέγομεν ὅτι ALp λύϲιϲ. λέγομεν ὅτι οὐ διωμολόγηται ὅϲ γε καὶ ἠετίων φονεὺϲ οὐκ κτλ. L 5. 6 ἀλλ’ αὐτὸν ϲὺν τοῖϲ ὅπλ. Lp 6 πρότερον B 8 ἑ om. ABL δέ γε Lp 9 ἀνὰ ϲκολόπεϲι ταμῶν θ’ ἁπαλῆϲ κτλ. L ἐπὶ ϲκολόπεϲϲι ταμόνθ᾿ ἁπ. ὑπὸ δειρῆϲ A 11 Θεϲϲαλοῖϲ A 12 φονεῖϲ Lp 12—17 Ϲίμωνα — πεποίηκεν e cod. Lips. dedi, nisi quod Ϲιμόν, quod ibi legitur, cum schol. A et schol. min. et schol. Ovid. (v. infra ad v. 10 sqq.) in Ϲίμωνα, ϲύραι in ϲῦραι, Θράϲυλον in Θραϲύλον mutavi, τοῦ post περὶ τὸν (lin. 15) et v. τάφον (ibid.), quae exciderunt, inserui, et φηϲίν quod ante ἕλκειν legitur transposui. Eadem BL ita exhibent: Ϲιμὸϲ γάρ φηϲι Θετταλὸϲ 〈Θεϲϲαλὸϲ L⟩ τὸ γένοϲ Εὐρυδάμαντα τὸν Μηδίου ϲύραι ἀποκτείναντα Θράϲυλον ⟨κτείναντα ϲῦραι Θράϲυλον L⟩ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἀψαϲθαι τοῦ νόμου πρῶτον. τοῦτον γὰρ ἐξάψαι τοῦ δίφρου τὸν φονέα καὶ περὶ τὸν τοῦ τετ. τάφ. ἕλκειν. ὡϲ Θεϲϲαλὸν οὖν καὶ τὸν Ἀχ. πατρ. ἔθ. καὶ τοῦτο ποιῆϲαι καὶ δῆϲαι τὸν Ἕκτορα, A autem ita: Ϲίμων γάρ φηϲι τοῦτον ἐξάψαι τοῦ δίφρου τὸν φον. καὶ περὶ τὸν τοῦ τετ. τάφ. ἕλκειν, ὅθεν καὶ τὸν Ἀχ. ὡϲ Θεϲϲαλὸν πατρ. ἔθ. τοῦτο ποιῆϲαι
[1702]: 1 Aristotelis memoria an e Θεσσαλῶν πολιτεία hausta sit dubitavit Heitz, verl. Schr. d. Arist., p. 215; ad Ἀπορήματα V. Rose, Ar. ps. p. 169, retulit.
[1703]: 10 sqq. Proclus ad Plat. Remp. l. c., qui hac solutione integra etiam tum usus est (respexit enim non solum h. l., sed etiam es quae alterum scholium affert), e Callimacho versus attulit πάλαι δ’ ἔτι Θεσσαλὸς 〈Θεσσαλὸν Proci.⟩ ἀνὴρ ῥυστάζει φθιμένων ἀμφὶ τάφον ⟨Blomf.; τύμβον Proci.⟩ φονέας. Ad Aetia. Soheider retulit (fr. 466), cuius rationibus clausula scholii qualem e cod. Lips. h. l. constituimus non obstat. Ex eodem Callimachi loco schol. Ovid. Ib. 329 (p. 465 Merk.) petitum esse: Callimachus dicit Eurydamantem et Thresyllum inimicos fuisse, Eurydamantem vero a Simone L.arissaeo circa tumulum Thrasylli raptatum esse, Schneider (p. 281. 627) recte monuit.
[1704]: B f. 323b ad μήτηρ. Vict. f. 442a.
[1705]: *B f. 323b. M p. 99, Π.
[1706]: Vict. f. 443a.
[1707]: *B f. 3O8b ad ἄεθλα Ψ 259. L f. 474a ibid., Π.
[1708]: 3. 4 ἢ — φοιτᾶν, quae B om., e Vict. add, 6 scholium *B scholio manus priorIs ad Ἶριν v. 117 relato: ἐντελουμένην αὐτῷ τὰ περὶ τούτου τὴν Ἶριν ἀποπέμψω, πέμψω, signo scholii finiti eraso, subiunctum est, qua re δέ illud, quo M caret, explicatur 15 BL inc.: ἐκ τούτου δείκνιται 〈ὁ L⟩ Ὅμηροϲ κτλ. (v. infr. ad. h. v.) 16 διὰ τούτου διαζ. L
[1709]: 2 — 4 Versus 71 — 73 ab Aristarcho reiectos fuisse, ὅτι ψεῦδος περιέχουσιν· οὐ γὰρ διὰ παντὸς συνδιατρίβει αὐτῷ ἡ Θέτις, Ariston. docet. — Schol. h. l. editum ad Pium Hiller, Phil. XXVIII, p. 114, retulit.
[1710]: 6 (Cf. Hes. v. ἐφίημι: ἐφιέναι κελύω, ἐπιτρέπω. Dissentit Eust. Ω, p. 1341 extr.: τὸ δὲ ἐφήσω ἐνταῦθα μὲν ἀντὶ τοῦ ἐπιπέμψω κεῖται· ἀλλαχοῦ δὲ δύνατα ἴσον τῷ ἐντελοῦμαι.
[1711]: 11 sqq. aristarchus v. 130—32 obelo notavit, ὅτι ἀπρεπὲς μητέρα υἱῷ λέγειν· ἀγαθόν ἐστι κτλ., v. Ariston.; cf. Plut. aud. poet. 12: πάλιν αἴχιστ δοκεῖ τὸν οἱὸν ἡ Θέτις ἐφ᾿ ἡδονὰ παρακαλεῖν καὶ ἀναμιμνήσκειν ἀφροδισίων. Schol. Vict. Pio Hiller l. c. tribuit.
[1712]: 15 sqq. Scholium ad locum Ψ 259, cui in codd. B L, verbis ἐκ τούτου δείκνυται extra sententiae conexum praemissis, adscriptum est, non pertinere in aperto est Neque enim perspicitur, qui factum sit, ut ex eo loco tractando profectus ad quaestionem de Leode, utrum vates sit habendus necne, deferretur. Optime contra omnia inter se cohaerent, si statuimus de versu Ω 221 Porphyrium agentem quaesivisse, num μάντεις, qui ibi commemorantur, genus sint, θυοσκόους et ἱερῆας qui ibidem sequuntur ut species suas comprehendens (cf. Nicanor 221). Quam verborum accipiendorum rationem improbans Pορυηυριθσ primum quidem negat, coniunctionibus disiunctivis eodem modo quo copulativis fieri soleat species generi subiungi, deinde docet θυοσκόους, qualis Leodes ille fuerit, non esse vates. Ex eadem quaestione excerptum esse schol. ad Α 462 servatum, cum collato uno cum altero apparet tum iis evincitur, quae in canonis-
[1713]: *B (v. ann. crit. h. l. L f. 475a, Π
[1714]: 3 πολύ τε ϲίδ. L 6 ὄιϲ τε L 6—8 καὶ Βοιωτ. πετρήεϲϲαν om. P (id. in schol. Od., v. infr. ad p. 269, 15 sqq.) 9 φυτὰ L 11 πραϲίη BL 13 πραϲίαν L 14. 15 κῆποϲ corr. e κῆπον L 16 πάϲϲει B 17 λαχνευομένων L πράϲοιϲ, quod codd. om., ex Eust. η, p. 1574, 28, addidi 19 post καὶ τ. ἑξ. ἔπη in codd BL sequitur: τὰ μὲν οὖν ϲυνεκτικὰ πολλῶν κτλ., qunc p. 271, 16 sqq, edidimus (cf. quae infra ad lin. 20 notavimus) 20 in cod. B post verba πρὸϲ οὐρανὸν εὐρὺν ἄερθεν (p. 272, 8) vacuum spatium trium fere litterarum capax, tum πάλιν δένδρεα κτλ.; L nonum schol. hubet, c. lemm. δένδρεα δ’ ὑψιπέτηλα κάρηθεν χέε καρπὸν, tum inc.: δένδρον τὸ γένοϲ κτλ.
[1715]: matis e Manuele Moschopulo, qui qunestiouem etiam tum integram legisse videtur, excerptis (p. 698, 4 Bachm.) ad Α 62 exstant (exscrpt. schol. Barocc. ap. Cramer., An. Ox. IV, p. 407): οὐ περιεκτικὸν ὄνομα ἐνταῦθα τοῦ ἱερέως καὶ τοῦ ὀνειροπόλου ἀξιοῖ ὁ Πορφύριος εἶναι τὸν μάντιν. ἐπιχειρεῖ δὲ τοῦτο διὰ τῶν τοιοτων ἐπιδεικνύναι· ὁ Ὅμηρος, φησὶν ὁπόταν τὸ γένος προείπῃ καὶ τὸ περιεκτικόν τινων κτλ. Ceterum quae inde ab initio scholii usque ad p. 270, 19 leguntur, etiam in cod. M et in formam redacta breviorem in codd. EQ ad γ 274 servata sunt (ubi illa ἐκ τούτου δείκνυται non exstant).
[1716]: 14—19 Quae uncinis inclusimus cum ea re, de qua Porphyrius agit, minime nime cohaerentia, aliunde, velut e lexicis vel ex Eustathio illata esse videntur. Cf. e.c. Hesych. πρασιαί· αἱ ἐντὸϲ τοῖς κήποις τετράγωνοι λαχανιαί, οἷον περασιαί, διὰ τὸ ἐπὶ πέρασι τῶν κήπων, Eust. Ε, p. 595, 22 Χ, p. 1280, 34.
[1717]: 20—p. 271, 15 Scholium quod cum iis verbis quae in cod. B antecedunt (v. ann. crit. l. 19. 20) non cohaerere res ipsa docet, alterum excerptum esse videtur ex eodem quo ea quae apud nos antecedunt fonte (cf. quae ad p. 269. 15 sqq. attulimus) petitum neque enim video cur Πορφυρίου illi a Leid. addidi,
[1718]: *B (v. ann. crit. h. l.) L f. 474a.
[1719]: 2 κλεῖθροι τ’ B, κλεῖθροί τ’ ἔγειρόϲ τε L 3 τότε pro τάμνεν L 4 ὅρπηκαϲ L 5 ἂν om. BL; τὰ ἐκ φόνου νέκυν L 6 τὴν ἔντεα (?) L 7 ἀνδρῶν om. B; ἀργ. ϲτόνοϲ γέγονεν ἀνδρῶν L 8 verbo φόνον schol. B finitur; quae lin 9—15 sequuntur, in uno L exstant; in quibus esse videntur lin. 12—15), quae non ab ipso Porph. profecta sint, sed iis qui scholia transcripserunt debeantur 16 τὰ μὲν οὖν ϲυνεκτ. κτλ. in codd. B L post illa καὶ τὰ ἑξῆϲ ἔπη (p. 270 19) leguntur 17 ἢ ἱερῆα κακῶν L 19 Lacuna, quam sipnificavi, in codd. non exstat (cf. infr. ad lin. 16) 19. 20 ὅτι οὐκ ἔϲτιν μαντικὸϲ L 22 εὖ δηλοῖ L τόδε supr. lin. scrpt B 23 πρόϲωπα τε νέρθε τε L
[1720]: dito fides negetur. Praestare igitur visum est h. l. scholio inserere, quam toti scholio finito et alienissimo quidem loco subiungere.
[1721]: 3 Cf. Nicanor Φ 37 et Friedl. p. 95.
[1722]: 8 Cf. Eust. χ. p. 1930, 60.
[1723]: 12 sqq. Cφ Porph. Π 162.
[1724]: 16— p. 272, 8 Verba scholii, in quibus sub finem inesse videntur quae aliunde illata sint (v. ad p. 272, 6). suppleri possunt ex altero scholio (Α 462) ex eadem quaestione petito, quod huic subiunximus (cf. ad p. 269, 15 sqq.; 272, 10).
[1725]: 21 sqq. Cf. Plut. V. Hom. cap. 212 Theoclymenum exemplum μαντείας ἀτέχνου καὶ ἀδιδάκτου quam Stoici statuerint afferens.
[1726]: *B f. 15a ad ἐπὶ ϲχίζῃϲ Α 462. Lp f. 62a ibid., c. l. καῖε δ᾿ ἐπὶ ϲχίζῃϲ
[1727]: 1 πλέων B καὶ om. codd. 2 ἱεμένων e corr. L 4. 5 ῥέπε — Ἀίδαο om. codd. 7 πολυβοτείρη codd. 8 v. ad p. 270, 20 11 δοκεῖ δέ μοι BLp 13 τὰ τι θύμια (sic) Lp 20 εὔχεαι, χ e corr., Lp εὐρημέναι Lp 23 οἳ evan. B 24. 25 ἀλλὰ ἢ θυοϲκόοι ἢ ἱερῆεϲ BLp; prius ἢ sensu flagitante omisi; W Ribbeck, Mus. Rh. XXXV, p. 469, ἀλλὰ ἢ μάντειϲ ἢ ἱερῆεϲ coni.
[1728]: 25 ἵν’ ᾖ bis scrpt. B 27 ἀλλάγε B
[1729]: 6 Aliter Porphyrius Θ 70 (p. 118, 10), ita ut vel hanc ob causam ultima scholIi verba (ut videtur inde a lin. 3 vel 4) ab eo abiudicanda esse contenderis.
[1730]: 10 sqq. Cf. ad p. 211, 16. — Verbo μάντιες loco Ω 221 θυοσκόιο iunsgi posse Nicanor docuit (schol. A h. l.). Ita θυοσκόος εἶδος μάντεως esse dicitur ab Apollon, cf. Hesych. Contra sacerdotem esse θυοσκόον praeter Eust. χ, p. 1928, 62, τοὺς παλαιοὺς afferentem, Suid. h. v. contendit.
[1731]: 25 Cf. ad lin. 10 sqq.
[1732]: 26 Cf. ad p. 269, 15 sqq.
[1733]: 27 sqq. Cf. scholia excerpta quae Α 62. 63 edidimus, in quibus ea quae p. 5, 15 leguntur ὁ δὲ Πορφύριος ἱερέα λέγει τὸν διὰ θυσιῶν (μαντευόμενον) ea re male Porphyrii sententiam reddere videntur, quod, cum ille sacerdotum
[1734]: 1 περὶ μάντεωϲ evan. B 4 καὶ τῶν ϲτρουθῶν evan τῆϲ Ἰλ. Lp 5 θεοκλήμενοϲ Lp 10 τυχὸν Lp de lacuna quae post ὑπερεύχεται statuenda. videtur v. ad p. 272, 27 sqq.
[1735]: res a μαντικῇ distinxerit, verbo μαντεύσεθαι utuntur. Negasse tamen Porphyrium a sacerdotibus, quamvis futura non pruedixerint, numinis volun- tatem aut iram hominibus aperiri, quod si verum esset versus Α 62 omni sensu careret, nemo contendet; veri igitur simile videtur, in scholio quod h, l. edidimus excidisse nonnulla, praesertim cum quae in codd. tradita sunt de sacerdote versu Α 62 commemorato multo brevius agant quam de vate et de ὀνειροπόλῳ. Quam ob rem p. 273, 10 laenam significavi. Neque neglegendum est, quamvis de re ipsa rectissime Lobbeck, Agl. I, p. 262 iudicaverit, veteres in Homero artem haruspicinam iuvenire sibi visos esse, v. Plut. V. Hom. cap. 212, et, qui maxime huc facit, Galen. ad Hippocrat. de vict. in morb. acut. I (XV, p. 442 K.): ὡσαύτως τῷ ποιητῇ . . . καὶ γὰρ κἀκεῖνος . . . φησὶν ἀλλ᾿ ἄγε δή τινα μάντιν κτλ., ἱερέα μὲν λέγων τὸν ἱεροσκόπον, ὀνειροπόλον δὲ τὸν περὶ τοὺ ὀνείρους ἔχοντα, μάντιν δὲ τὸν οἰωνιστήν, cf. praeterea Apollon. v. ἱερεύς, Hesych. v. θυοσκόος, Et. M. 457, 43, schol. B Ω 221, Eust. Ω, p. 1346, 41.
[1736]: 10 sqq. Porphyrium v. ὀνειροπόλος duas notiones, quas alii unam ab altera. distinxerint (ut sit ὀνειροκρίτης aut κάτοχος ὀνείροις0, esse voluisse (ut etiam Hesych. v. ὀνειροπόλο et Eust. Α, p. 48, 14), cum ex iis quae h. l. (v. lin. 15. 16) leguntur tum e scholiis, quae ad Α 62. 63 edidimus, concludendum (v. ad p. 5, 5 sqq.). Veri enim simile videtur, in quaestione, unde scholium h. l. editum fluxit, paullo plura de ὀνειροπόλῳ illo qui Α 63 commemoratur dicta fuisse, in quibus vel difficultas illa vix neglegenda, quae p. 5, 7 movetur (οἱ δὲ ὀνειροπόλο μηδενὸς ὀνείρου νῦν ζητουμένου παρέλκουσι), allata et soluta fuerit.
[1737]: 15 Aristarchum ὀνειροπόλον interpretatum esse τὸν διὰ τῶν ἰδίων ὀνείρων μαντευόμενον Ariston. docet, v. ad p. 6, 6.
[1738]: *B f. 328b ad τελειότατον. Μ p. 113. Cf. Phil. XVIII, p. 346, Π.
[1739]: 1 ἀετο M 2—4 ἐντὸϲ τῇ ἰλιάδι κ εἰϲ τὸν ϲογ ϲτίχον, οὖ ἡ ἀρχὴ τοῖϲι δὲ δεξιὸν ἦκεν ἐρωδιν. καὶ ζήτει τοῦτο εἰϲ τὴν ἀρχὴν τῆϲ ἰλιάδοϲ λ ἔνθα ἐϲτὶ τὸ κιϲϲίον. καὶ πάλιν αἰετοῦ θηρητῆροϲ ἔϲτι δὲ ὁ αὐτὸϲ κτλ M 8 ἀετὸν M 10 ὡϲ post τ. ποιητ. om. B, ins. Bkk.; τοῦ ποιητοῦ τοῦ μελ. M 11 ἐπὶ τῶν ἀετῶν M 14. 15 ἔφη κράτιϲτον M κράτιϲτόϲ τε M
[1740]: 1—4 Verbis quae uncinis inclusi scholium, quo de aquila et Φ 252 et Ω 31 venatrice vocata quaesitum fuerat, ratione parum idonea ad h. l. refertur, quod ex initio scholii Mosq. melius etium perspicitur. Excidisse autem vel aliis rebus perverse a transcribentibus additis obscurata esse videntur, quae olim eorunm loco fuerunt; in quibus commemoratum fuisse conicias genus aquilarum larum πύγαργον (Aristot. l. c.) vocatum, quod scholiastae causa exstitit ut ad ardeam πύγαργον, de qua ad Κ 274 (p. 155, 10) agitur, legentes revocaret. Ceterum, cum initio huius quaestionis exigua fides habenda sit, non dissimulandum est, dubitari posse num recte Porphyrio scholium tribuatur; neque tamen habeo, cur codici, quo usus Dindorf (Phil. l. c.) ad eum auctorem retulit, fidem denegem.
[1741]: 5 Aquila, quam μορφνὸν s. πλάγγο s. νηττοφόνον vocent, cuius Homero merus mentionem fecerit ἐντὸϲ τῇ τοῦ Πριάμου ἐξόδῳ, ab Aristotele ab ea, quae verbis in textu allatis describitur, distinguitur. Confudit Porphyrius, nisi transcribentium neglegentia plura exciderunt.
[1742]: 9 sqq. † Lp f. 301a (signo apposito ad v. μέλανος τοῦ θηρητῆρος Φ 252 relatum): Ἀριστοτέλης ρ συνθέτως μελανόστου, καὶ ὡς Ὀρέστου βαρυτόνως ἆναγιωώσκει. φησὶ γὰρ τοὺς ἀετοὺς μέλανα ὀστᾶ ἔχειν. τινὲς δὲ γράφουσι μελανόσσου, παρὰ τὸ μέλανας ὀφθαλμοὺς ἔχειν. Ἀρίσταρχον δὲ παρατίθενται ἀορίστως ἀνεγνωκέναι. — † Schol. min. ib. (c. l. μέλανος): μέλανος ὄντος, εἶτα ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς τοῦ θηρητῆρος. τινὲς δὲ μέλανός του, ἤγουν μέλανός τινος. μελανόστου Ἀριστοτέλης συνθέτως, βαρεῖνα τάσιν, ὡς Ὀρέστου· φησὶ. γὰρ τοῦς ἀετοὺ μέλαμα ὀστέα ἔχειν. τινὲς δὲ γράφουσι μελανόσσου, παρὰ τὸ μέλανας ὀφθαλμοὺς ἔχειν (brevius etiam L f. 442b ═ Par. ap. Cramer. A. P. III, p. 27, 21). Quibus locis Aristotelis pro Democriti memoriam eorum qui scholia. excerpserint incuria irrepsisse, recte V. Rose, Ar. ps, p. 167, perspexit. Peius etiam excerptum est schol. Vict. ad Φ 259 adscriptum (Roemer, de schol Vict.
[1743]: 1 τοῦτον μελάμπυγον M 2 ἤ τευ codd.; μή τευ Bergk. secutus dedi τύχοιϲ coni. Bergk. 3—5 locum corruptissimum sec. codd. dedi, nisi quod Θείαϲ υἱοὺϲ (Lobeck Apl. II, p. 1299) pro θιάϲουϲ receti; post πυλι in codd. spa tium vacuum 4 vel 5 litterarum; πυγὰϲ legendum esse nemo negabit; sed apparet. paret verba eorum iam qui schol. nostris codicibus adscripserunt temporibus manca fuisse 7 μελάμπυγα M 7. 8 τὸ μελανόϲτω B, τοῦ μελανοϲτόου M; τὸ μέλανοϲ τῷ τοῦ coni. Dind. 8 οὔτε τοῦ μελανόϲϲου γρ, M 10 μελανόϲτου BM; corr. Bkk. 12. 13 τῷ Τελαμωνιάδηϲ καὶ Ἀϲκληπιάδηϲ M; τῷ ante Ἀϲκλ. om. B ἠτίμηϲεν M 15 ουνάγοι 16. 17 ἄλλωϲ (sc. θηρητὴρ) e coni. posui; ἄλλοϲ codd.
[1744]: Hom., p. 6): . . . . ὅτι μέλανα ὀστᾶ ἔχουσ οἱ ἀετοί, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης ἐντὸϲ ε΄ περὶ ζώων. Quod praeterea ad Φ 252 de eadem re traditum est sϲholium (B f. 284b ad μέλανος), quamvis habeat quae ex integra quaestione excerpta esse possint, tamen h l. sequatur: Ἀριστοτέλης μελανόστου ἀναγινώσκει, τοῦ μέλανα ὀστᾶ ἔχοντος· ἀγνοεῖ δὲ ὡς οὐ δεῖ ἀπὸ τῶν ἀφανῶν ποιεῖσθαι slaζχ. τὰ ἐπίθετα. οἱ δὲ μελανόσσου, μέλανας ὀφθαλμοὺς ἔχοντος. Ἀρίσταρχος μέλανός του 〈μελανόστου cod.⟩. ἀγνοεῖ δὲ ὅτι ὁ ποιητὴς τῷ ἐγκλιτικῶ τοῦ οὐ χρῆται. ἄμεινον οὖν ἄρθρον αὐτὸ ἐκδέχεσθαι· οὐ γὰρ ἀεὶ λείπει τοῖς ἄρθροις ὁ ποιητής (simil. Eust. Φ, p. 1235. 40, ante oculos habuit).
[1745]: 4. 5 Proverbium de quo agitur ad Cercopes primus, quantum nobis congessisse stat, Zenob. retulit (cent. V, 10), ubi conf. Schueidewin.
[1746]: 6. 7 Cf. Tzetz. Lyc. 91: πύγαργον, δειλὸν αἰσχρὸν ἅρπαγα. εἰσὶ γὰρ μελάμπυγοι καὶ πύγαργοι εἴδη ἀετῶν κατ᾿ Ἀρχίλοχον (fr. 189, ubi Bergk: nisi. forte tatum fr. 110 respexit).
[1747]: 14 Ex Herodiano Ω 316 sequitur, Aristarchum μόρφνον cum θηρητῆρα, Ptolemaeum Ascalonitem θηρητῆρα cum περκνόν iunxisse.
[1748]: B f. 332 ad χειρὸϲ.
[1749]: A f. 321a. Cf. schol. min.
[1750]: B f. 333 ad δώρων v. 528. Simil. Vict. f. 452b.
[1751]: 17 A δοιοὶ γάρ τε πίθοι, schol. min. δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐντὸϲ Διὸϲ οὔδει in lemn, habent In utroque schol. nonnulla antecedunt, quae ex parte ex ipso Porphyrio excerpta alteri quod hic edidimus scholio adhaeserunt (v. infra ad lin. 25) 18. 19 ἐκ θεῶν εἶναι καὶ αὐτούϲ φηϲιν om. A, e schol. min. addita sunt
[1752]: 15 Vict. (f. 452b) quaestionem tantum neque solutionem babet
[1753]: 16 Cf. Eust. Ω, p. 1362, 19: ἐλεεῖται τῇ πρὸ τὸν Πηλέα ὁ γέρων Πρίαμος ἀναφορᾷ.
[1754]: 17 sqq. Ex eadem quaestione excerpta sed loco cui adscripta sunt accommodata esse videntur quae in schol. Q ad α 33 leguntur: ἐξ ἡμέων] ταῦτα οὐ συμφωνεῖ τῆ πάσῃ μυθοποιίᾳ, καθ᾿ ἣν εἰσάγει τοὺς θεοὺς πολλῶν αἰτίους συμφορῶν. δυνατὸν μὲν οὖν λύειν τῷ σροσώπῳ διὰ τὸ τότε μὲν τὸν ποιητὴν λέγειν, νῦν δὲ τὸν Δία. μᾶλλον δ᾿ ἂν τῇ λέξει λύοιτο· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν, ὡς καὶ τῶν θεῶν αἰτίων, οὐ μὴν ἁπάντων γε, καθἀπερ οἱ ἄνθρωποι νομίζουσι. — Cf. praeterea Porph. Ζ 488 et quae ibi (p. 106) notavimus.
[1755]: 25 — p. 277, 4 Idem fere scholio superiori (A, ubi iis antecedunt Aristonicea, et schol. min., quod ab his verbis incipit) in codd. praemittitur: . . . εἰς παραμυθίαν τοῦ Πριάμου ὁ ποιητὴς εἰσήγαγε τὸν Ἀχιλλέα λέγοντα ταῦτα, ἐπειδὴ μό- νων ἀγαθῶν δωρητικὺς ἐπίσταται Ὅμηρος τοὺς θεούς, λέγων θεοὶ δωτῆρες
[1756]: B f. 333b ad αὐτὸν v. 569.
[1757]: B ibid. ad v. 559.
[1758]: B f. 334a ad οὔ μοι.
[1759]: Vict. f. 456a.
[1760]: 3 ϲφίϲιν, acc. in ras., B 4 ὑπέρμορον B 13—15 καί ῥ᾿ ὁ μὲν — ποινήν Bekkerum secutus e Vict. (v. infr. ad lin. 10) addidi; B om.
[1761]: ἑάων (θ 325)· ἴδιον γὰρ θεῶν δῶρον τὸ ἀγαθόν. ζητοῦσι δέ τινες κτλ. (v. p. 276, 17). — Platonem h. l. vituperavisse etiam Eust, p. 1363, 6, attulit. Vid. etiam Plut. aud. poet. 6, Procl. ad Remp. p. 376 ed. Basil., ipse Porphyr. de Antr. N. cap. 30.
[1762]: 5 — 9 Alterum quod priori subiunximus scholium ex eadem quaestione fluxisse, collato Eust. p. 1365, 59 sqq. (maxime lin. 60. 62), quem V Rose, Ar. ps. p. 170, optime comparavit, veri simillimum esse apparet.
[1763]: Utriusque scholIi cod. Victor. alteram recensionem habet; prioris quidem hanc (f. 453b): Ἀριστοτέλης — τὸ ἦθος Ἀχιλλέως. οἱ δὲ ὡς ἀποστῆσαι τοῦ οἴκτου τῇ καταπλήξει αὐτὸν θέλει, μὴ ἰδὼν Ἕκτορα θρηνήσῃ ἀκωλύτως καὶ ταράξ αὐτόν. Alterius (ibid.) haec est: ἀγριαίνεται ὅτι νῦν αὐτὸν θέλει λαβεῖν· ὁ δὲ θεραπεῦσαι τὰ αἰκίσματα βούλεται, μὴ εἰ θρῆνον ἐλθὼν Πρίαμος ταράξῃ αὐτόν· ἢ ὅτι ὑπομιμνήσκε αὐτὸν συνεχῶς Ἕκτορος καὶ τῆς ἔχθρας αὐτοῦ. — Cf. Plut. aud. poet. c. 11 et Prolegg. III, 2. 3.
[1764]: 10 sqq. Aristarchus versus obelo notavit, ὅτι οὐκ ὀρθῶς ἕνεκα δώρων λέγει ἀπολελυκέναι τὸν νεκρόν (Ariston.). Idem poetae crimini dederat Plat. Rp. III, p. 390 E (cf. Procl. p. 389). — Cf. Hiller, Phil. XXVIII, p. 115.
[1765]: Simile est schol. Victor. (f. 454a): τινὲς ἀθετ. τὴν γὰρ Δ. κέλευσιν αἰτίαν ὁμολογεῖν τῆς λύσεως ἔδει. πῶς δὲ ἀποθανόντι τινὲς δὲ οὐκ ἀνάξια τῆς σῆς αἰκίας. ἄλλως τε ἔθος τοὺς φόνους — φόνοιο ποινήν.
[1766]: 17—p. 278, 4 Scholium, quamvis quaestionis forma careat, tamen solutiones continere apertum est; accedit quod ap. Eust., p. 1370, 10, Zoili fortasse sententiam referentem, legitur: ἔχει δ᾿ ἀπορίαν καὶ ὁ κατὰ τὸν γέροντα ὕπνος.
[1767]: † B f. 335 ad λέξο: ἀφίστησιν αὐτὸν εὔκαιρον τὴν νύκτα πρὸς συνουσίαν ποιούμενος, ὡς μήτηρ παρῄνεσεν· βεβαιῶσαι θέλει, ὡς πάντα δι᾿ ἀτοῦ γίνονται, καὶ πρὸς αὐτὸν φοιτῶσι πάντες.
[1768]: A v. 671. Cf. schol. min.
[1769]: B f. 337b ad εἰκοϲτὸν. Vict. f. 457a.
[1770]: 5 A (c. l. ἐπὶ καρπῷ χεῖρα γέροντοϲ) et schol. min. (c. l. ἐπὶ καρπῷ χεῖρα γέροντοϲ ἔλαβε δεξιτερήν) praem.: ἐδεξιώϲατο τὸν γέροντα 10 ἡ τοῦ πολέμου παραϲκευὴ Vict. 11 ὁ Ὀδ. ἐνιαυτῷ εἰϲ τὴν Ἰθ. ἐπαν., πολὺν ἐντὸϲ τῇ πλάνῃ ἐντύχῃ διατρίψα. χρόνον. ῥητ. δὲ κτλ Vict. 13—15 καὶ — ἐϲτρατολόγουν om. Vict. 15. 16 δὲ et ἐϲτὶν om. Vict.
[1771]: 2. 3 Cf. schol. v. 669.
[1772]: 9 sqq. Dubitari potest an scholium a Porphyrio alienum sit. Eadem enim fere in alterum scholium Vict. (f. 456b., ut Bekk. p. 649 β 31—44, nisi quod lin. 31 ἵπποι. lin. 39 Ἀτρεπιδα legitur) transierunt. In quo cum praeterea de Neoptolemi ortu agatur, recte quidem Edv. Schwartz, de scholiis Homer. ad histor. fabul. pertinent., p. 36 sqq., schol. Vict. Τ 326 et Horn. Ι 668 de iisdem rebus coniunctis agere indicavit; quam ob rem ex uno haec fonte derivata esse contendit. Sed omitti non debet, in scholio quod h. l. edidimus, Neoptolemum ne commemorari quidem, scholia autem quae modo dixi Τ 326 et Ι 668 ab ἱστοριῶν multo propius quam a ζητημάτων genere abesse. Quam ob rem haec quidem scholia. e disputatione de loco et tempore quo Neoptolemus ortus sit, in qua viginti illi anni non poterant non commemorari, excerpta esse videntur; qua e disputatione etiam schol. *B Τ 326 (IV, p. 222, 29 Dind.), ipso initio Helenae rap tum et exercitus Graecorum congregationem (στρατολεῖν) afferens, fluxisse dixerim. Iam ad scholia Ω 765 quod attinet, potest sane aliquis suspicari, ex altero scholio Victor., quod ad scholiorum Τ 326 et Ι 228 rationem quam maxime accedit, prius schol. Vict. et B ita excerpta esse, ut quaestionis forma extrinsecus male addita sit, ita ut hic omittendum fuerit, Sed uno scholio cum altero comparando (nonulla enim in altero Vict. male cohaerent, alia, velut lin. 35 et 42 Bkk., bis leguntur) in eam potius sententiam inclino, ut e quaestione, in qua cur item Neoptolemi dicamus rationem habitam fuisse causa non adest, in alterum illud schol. Vict. vel consulto vel transcribentium incuria nonnulla transiisse existimem. — Eust., p. 1374, 46 sqq., ea tantum, quae in quaestione leguntur, ante oculos habuit.