Capítulo 5. Ε
[436] [5.1]
1. Πῶϲ ἐντὸϲ τῷ καταλόγῳ δεύτερον εἰπὼν Ἀχιλλέωϲ Αἴαντα (B 768) τὴν πρώτην ἀριϲτείαν οὐ τούτῳ τῷ δὲ Διομήδει ἀνατίθηϲιν: ἢ ὅτι ὁ μὲν δυϲκίνητοϲ καὶ μεγαλόφρων τὴν φύϲιν ὑπάρχων κατὰ πάϲαν τὴν μάχην ἦν ἄριϲτοϲ, ὁ δὲ ὀξὺϲ καὶ φιλότιμοϲ ὤν ὑπὸ τῆϲ Ἀγαμεμνονοϲ Δ ιομηδέἵ. A f. 62a c. l. προτροπῆϲ ⟨Δ 370⟩ ἀνεπτέρωται· οἱ γὰρ νεανίϲκοι καὶ θυμοειδεῖϲ ὑπερεθιϲθέντεϲ εἰϲ μεγάλην τὴν ἐπίδοϲιν ἀναφέρονται. ἢ ὅτι εἰϲ τὸν μείζονα κίνδυνον αὐτὸν φυλάττει τὸν περὶ τῶν νεῶν· ἧττον γὰρ ἀπεδίδραϲκε καὶ διὰ τὸ δέοϲ Ἀχιλλέωϲ (H 116. 17?) καὶ διὰ τῶν ὅρκων τὴν ὑποψίαν. καλῶϲ δὲ ὁ Διομήδηϲ προτρέπεται ἰδίᾳ· ἡ γὰρ κοινὴ πρὸϲ τὸ πλῆθοϲ προτροπὴ τὸν καθ’ ἕνα ἀμελέϲτερον ἐργάζεται, ἡ δὲ πρὸϲ ἕνα τινὰ μονομαχία εὐθαρϲέϲτερον καὶ γενναιότερον.
[437][438][439][440]
[5.7] 7. ἀδύνατον τοῦτο πῶϲ γὰρ ἂν ἔζηϲεν ὁ οὕτω καιόμενοϲ ἅπὸ[441] τῆϲ κεφαλῆϲ καὶ τῶν ὤμων ἐγχειρεῖ μὲν οὖν τῷ ἔθει λύειν, ὅτι ϲυγ κεχώρηται τὸ δοκεῖν τοὺϲ θεοὺϲ δύναϲθαι τοιαῦτα δρᾶν τιναϲ ἃ τοῖϲ, πάϲχουϲιν ἀκίνδυνά εἰϲι κατὰ τὴν ἐκείνων προαίρεϲιν. λύεται δὲ Vl ἐκ τῆϲ λέξεωϲ διχῶϲ, ἢ ὅτι τὸ πῦρ οὐ κυριολογεῖ ἀλλ’ ἐπὶ τῆϲ λαμπὴ δόνοϲ τίθηϲιν, ἢ ὅτι μετωνυμικῶϲ ἀπὸ κρατόϲ τε καὶ ῶμων λέγει, ἀπὸ τῶν περιεχομένων ἐπὶ τὰ περιέχοντα· προείρηται γὰρ δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθόϲ τε καὶ ⟨post h. v. B rasura⟩ ἀϲπίδοϲ ἀκάματον πῦρ (v. 4). ἢ καὶ ἐκ τοῦ ἔθουϲ· εἴωθε γὰρ ⟨om. B2 L⟩ ἐπὶ τῶν μαχομένων τὸ πῦρ λαμβάνειν εἰϲ παράϲταϲιν ⟨B2 π in ras.⟩ τῆϲ ϲυντόνου ⟨ϲυντόμου L⟩ καὶ ἐνθέρμου ὁρμῆϲ· ὧϲ οἱ μὲν μᾶρναντο ⟨μάρνανται L⟩ δἐμαϲ πυρὸϲ αἰθομἐνοιο (Λ 596. N 67 3. P 366. (C 1 ) καὶ (Δ 342. MA 316) μάχηϲ καυϲτειρ ῆϲ ἀντίη ολῆϲαι ⟨ἀντιβολήϲαϲ L⟩. καὶ τὰ περὶ τὸν Διομήδη οὖν παραϲτατικὰ τῆϲ κατὰ τούϲ ῶμουϲ καὶ τὰϲ χεἰραϲ ἐνθέρμου ὁρμῆϲ καὶ τῆϲ κατὰ τὴν κεφαλὴν πυκνοτέραϲ ἐπιϲτροφῆϲ· οὕτω γὰρ⟨om. B2⟩ καὶ κορυθαίολοϲ⟨κορυθαιόλοϲ ΒΒ2, tum ὁ Ἕκτωρ B2⟩ εἴρηται.
Ζωίλοϲ ⟨Ζωῖλοϲ A⟩ ὁ Ἐφέϲιοϲ κατηγορεῖ τοῦ τόπου τούτου καὶ[442] μεμφεται τῷ ποιητῇ ⟨τὸν ποιητὴν L⟩, ὅτι λίαν γελοίωϲ πεποίηκεν ἐκ τῶν ῶμων τοῦ Διομήδουϲ καιόμενον πῦρ· ἐκινδύνευϲε γὰρ ἂν καταβαλεῖν φλεχθῆναι ⟨καταφλεχθεὶϲ A⟩ ὁ ἥρωϲ. ἐνίοι μὲν οὖν παρειλῆφθαι τὸ ὡϲ κατὰ ϲυνήθειαν τῷ ποιητῇ, ὡϲ καὶ ἐντὸϲ ἑτέροιϲ ὣϲ οἱ μὲν μάρναντ δέμαϲ πυρόϲ, καὶ ἐνθάδε τὸ δαῖἐ οἱ ἀκάματον πῦρ, ἵν’ ᾖ ὡϲ πυρὸϲ φανταϲία, οὐκ εἰδικῶϲ ⟨ἰδικῶϲ A⟩ πῦρ ⟨L verbis poëtae δέμαϲ πυρὸϲ adlidit αἰθομένοιο, tum ita peIsit: ὡϲ πυρὸϲ φανταϲίαν καὶ οὐκ εἰδικὸν πῦρ λέγει ὁ ποιητήϲ, ὃ βέλτιον ἂν εἰεν⟩.
[5.20] 20. κατηγορεῖ καὶ τούτου Zωίλοϲ, ὅτι λίαν φηϲὶ γελοίωϲ πεποίηκε[443] τὸν Ἰδαῖον ἀπολιπόντα τοϲ ῖππουϲ καὶ τὸ ἅρμα φεύγειν. ῥητέον οὖν ὅτι κατέθορε μὲν τοῦ ἅρματοϲ ὡϲ ὑπεραϲπίϲων τῷ ἀδελφῷ, εὐλα. βηθεὶϲ δὲ τὸν πολέμιον εἰϲ φυγὴν ὥρμηϲεν. οἱ δὲ λέγουϲιν ὅτι είδὼϲ τὸ Διομήδουϲ φίλιππον διὰ τοῦτο ἐᾷ τοὺϲ ῖππουϲ, ὅπωϲ περὶ αὐτοὺϲ γένηται. ἢ ὅτι οὐκ ἐπέϲτηϲε τῷ ϲυμφέροντι· αἱ γὰρ φρένεϲ ταραχθεῖϲαι παρέπλαγξαν καὶ τὸν ϲοφόν. τοιοῦτοϲ εὺρίϲκεται παρ’ αὐτῷ καὶ Ἀλεξανδροϲ [444] [445] [446] [447] ἑλκόμενοϲ ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἀγχόμενοϲ ὑπὸ τῆϲ κόρυθοϲ καὶ ἀγνοῶν χρήϲαϲθαι τῷ ξίφει κατὰ τοῦ πολεμίου (Γ 369 sq.).
[448]
[5.8] 8. καὶ μὴν ἀπήλαϲτο τὸ ἄρμα. ἢ τῷ τόπῳ τῶν ἁρμάτων φηϲίν. διό τινεϲ ἔλεγον· παρ’ ὄχεϲφι πᾶϲιν ὀρίνθη θυμόϲ, ἵν’ ᾖ οὕτωϲ· τοῖϲ ἁρματηλάταιϲ ὁ Θυμὸϲ ὠρίνθη προϲσοκῶϲι τὸ δεινὸν ἐψ’ ἑαυ τοὺϲ ἥξιν. τὰ δὲ ὲπείγοντα πρῶτον εἰπὼν ἐπιψέρει καὶ τῶν Τρώων τὀ πάθοϲ.
[5.127] 127. ad Ζ 129.
[5.132] 132. ν. 315—41.
[5.137] 137. schol. de variis domiciliorum et rusticorum et urbanorum partibus quoniam casu cum h. l. in libris ( *B et L) coninctum est, in fine operis nostri edetur.
[5.153] 153. cf. ad Α 250.
[449]
[5.182] 182. καὶ πῶϲ γινώϲκει πολέμιον ὄντα ὅτι ἔϲτιν ὅτε καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν πόλεμον ϲυναντῶϲιν ἀλλήλοιϲ καὶ γνωρίζονται, ἐϲτι δ’ ὅτε καἰ ⟨om. B Lp⟩ μὴ ὄντοϲ πολέμου κατοπτεύοντεϲ βλέπουϲι τοὺϲ ἀλλήλων ἀριϲτεῖϲ.
[450]
[5.265] 265. […] πόθεν δὲ οἶδεν ἐξ αἰχμαλώτων δηλονότι, ὅθεν καὶ ἰδομενεὺϲ ἔμαθε τὰ περὶ θρυονέωϲ (N 3 74 sq.). δύναται δὲ καὶ ὡϲ Ἀλργεῖοϲ εἰδέναι ταῦτα, εἰ γε Ἡρακλῆϲ ἐϲτράτευϲεν ἐπὶ Τροίαν ⟨ἐπίνοιαν Lp⟩.
[451]
[5.269] 269. […] πῶϲ παρὰ τῷ Πριάμῳ τὸ γένοϲ οὐ ϲώζεται; ὅτι τοὺϲ Λαομέσοντοϲ Ἡρακλῆϲ ἀπήγαγε πορθήϲαϲ τὴν Ἴλιον.
[452]
[5.290] 290. 91. ζητεῖται πῶϲ Διομήδουϲ μὲν ἀκοντίϲαντοϲ πεζοῦ, Πανβέλοϲ δάρου δὲ ἀπὸ ἅρματοϲ, οὕτωϲ ἐκ τοῦ κοιλοτέρου φερόμενον τὸ δόρυ νεν Ἀθήν κατωφερῆ πεποίηκε τὴν τρῶϲιν. ἔϲτι δὲ λέγειν, ὅτι πρῶτον μὲν Ἀθήνᾶ καὶ τὰ ἑξήνη ἦν ἡ κατειnύνουϲα αὐτό, ἦν δυνατὸν τοῦτο ποιῆϲαι, ἔπειθ’ ὅτι προϲεπινεύϲαϲ ὁ Πάνδαροϲ ἕνεκα τοῦ θεάϲαϲθαι, εἰ καιρίωϲ τέτρωται ὁ Διομήδηϲ, οὕτωϲ ἐβλήθη διὰ τῆϲ ῥινὸϲ τὴν γλῶϲϲαν. οἱ δὲ ὅτι ἐντὸϲ ἀνωμάλοιϲ τόποιϲ μαχομένων εἰκὸϲ τὰ μὲν ἅρματα ἐντὸϲ χθαμαλωτέροιϲ [453] [454] [455] [456] [457] τόποιϲ τρέχειν τοὺϲ δὲ πεζοὺϲ ἀπὸ μετεώρου μάχεϲθαι, ὥϲτε καὶ τὸν Διομήδη ἀφ᾿ ὕψουϲ βεβληκέναι. ἢ ὅτι δειλωθεὶϲ τῇ ὁρμῇ τοῦ ἥρωοϲ ὁ Πάνδαροϲ ϲυνεκάθιϲεν.
[5.315] 315—41. οὐχ ἵνα μὴ τρωθῇ· πῶϲ γὰρ ἐνόμιϲεν ἄτρωτον τὸν[458] ἑαυτῆϲ πέπλον εἶναι, τιτρωϲκομένων καὶ τῶν θεῶν; ἀλλ᾿ ὑπὸ οὐδενὸϲ αὐτὸν ⟨αὐτῶν cod.⟩ τῶν πολεμίων ὁραθῆναι θέλει. ὡϲ γὰρ αὐτοὶ οἱ θεοὶ τοῖϲ ἀνθρώποιϲ εἰϲὶν ἀφανεῖϲ, οὕτω καὶ ἡ ἐϲθὴϲ αὐτῶν ἀόρατοϲ. πῶϲ οὖν ἐπιφέρει μή τιϲ Δαναῶν τα χυπώλων χαλκὸν ἐνὶ ϲτήθεϲϲι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕληται ἀπὸ τοῦ ἡγουμένου ἐδήλωϲε τὸ ἑπόμενον. εἰ γὰρ ὤφθη, ἴϲωϲ ἂν ἐτρώθη, καὶ τρωθεὶϲ ἀπέθανε. Διομήδηϲ δὲ μόνοϲ ἐπεδιώκει· τὴν ἀχλὺν γὰρ ἦν ἀφηρημένοϲ.
(336). διὰ τί κατὰ χειρὸϲ τιτρώϲκεται ἡ Ἀφροδίτη; ὅτι τῆϲ χειρὸϲ[459] λαβομένη ⟨ὅτι δεῖ λαβ. Lp⟩ παρῄνει τὴν Ἑλενην (Γ 385).
διὰ τί κατὰ χειρὸϲ τιτρώϲκεται Ἀλφροδίτη; ὅτι χειρὶ λαβομένη παρῄνει τὴν Ἑλένην. καὶ ἄλλωϲ. ἠρέθιϲται ἀκούϲαϲα.
[5.341] 341. ἄλογοϲ ὁ ϲυλλογιϲμόϲ· οὐ γὰρ διότι ϲῖτον καὶ οἶνον οὐ[460] προϲφέρονται, διὰ τοῦτό εἰϲιν ἀναίμονεϲ καὶ ἀθάνατοι· πολλὰ γὰρ καὶ ἄλλα ζῶα οὐ προϲφέρεται ταῦτα. λύεται δὲ ἐκ τῆϲ λέξεωϲ· ὑπακοῦϲαι γὰρ δεῖ τῷ οὐ ϲῖτον ἐδουϲιν ἀλλ᾿ ἀμβροϲίαν, τῷ δὲ οὐ πίνουϲιν οἶνον ἀλλὰ νέκταρ.
[461][462][463][464][465][466][467][468] [469]
[5.338] 338. οὐκ εὖ φαϲι προϲκεῖϲθαί τινεϲ τὸ πολλά ⟨οὐκ εὑ φαϲ. ἔνιοι πρόϲκειται τὸ πολλά Lp⟩· καὶ γὰρ ἐραϲτήϲ ἐϲτι ⟨om. Lp⟩ καὶ ἀδελφὸϲ μαὶ τοῖϲ αὐτοῖϲ βοηθεῖ. ῥητέον δὲ ⟨om. Lp⟩ ὅτι τὸ γυναικεῖον καὶ ἀϲθενὲϲ ἐμφαίνει ἡ πολλὴ δέηϲιϲ καὶ τὸ γονυπετεῖν ⟨LP add.: ἄμπυξ δὲ κτλ. quae huc non pertinent⟩.
[470]
[5.430] 430. καὶ πῶϲ ὕϲτερον (889 sqq.) ὑβρίζει αὐτόν; ὅτι τὸ δίκαιον ὑπερέβαινεν οὐ βοηθῶν ἀλλὰ καὶ αὐτουργῶν κατὰ τῶν Ἀχαιῶν· Περίψανια γοῦν ἀπέκτεινεν (ν. 842).
[471]
[5.451] 451. καὶ πῶϲ Διομήδηϲ οὐ μηνύει τοῖϲ Ἀχαιοῖϲ ὅτι εἴδωλον ἦν, τὴν ἀχλὺν ἀφῃρημένοϲ ⟨ἀφήρηται γὰρ τὴν ἀχλὺν Lp⟩, ὄφρ’ ε ὐ ὠγινϲκοι ϲκοι ⟨γινώϲκῃ L p⟩ θε ὸν ἠδὲ ⟨om. Lp⟩ καὶ ἄνδρα (v. 128); ῥητέον δὲ ⟨om. Lp⟩ ὅτι τὸ εἴδωλον ἀμφοτέρων τούτων ⟨ἀμφοῖν, om. τούτων, Lp> ἐϲτέρηται.
[472]
[5.453] 453. τὸ λαιϲήια εἰ καὶ ἄλλοι ἄλλωϲ ἀποδεδώκαϲιν, ἀλλ’ ἐγῶ λαιϲήια. φημι ϲάκη λέγειν κοῦφα ἤγουν ἐλαφρά — τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ πτερό εντα — εντα —, λαιϲήια δὲ εἰρῆϲθαι τὰ ἐντὸϲ τῇ λαιῇ βαϲταζόμενα [μικρὰ ἀϲπιδίϲκια], ὥϲ ποτε ἔφη ὁ δ’ ἀριϲτερὸν ὦμον ἔκαμνεν ἔμπεδον αἰὲν ἔχων ϲάκοϲ αἰόλον (Π 106). πτερόεντα δὲ ὡϲ κοφα· τῷ δ εὐτε πτερὰ γίνετο (Τ 386).
[473]
[5.504] 504. πῶϲ τὸν οὐρανὸν πολύχαλκον λέγει καὶ πάλιν χρυϲοῦν, ὡϲ τὸ χρυϲἐῳ ἐντὸϲ δαπέδ ῳ (Δ 2) ἰϲτέον δὲ ὅτι ὅταν μὲν ϲτερεὸν βούληται λέγειν, τότε πολύχαλκόν φηϲιν, ὅταν δὲ καλόν, χρυϲοῦν.
[474]
[5.522] 522. διὰ τί μὴ πύργοιϲ ἢ ὄρεϲιν; ὅτι ὕϲτερον κινηθήϲονται.
[475]
[5.533] 533. τὸ ἦ ὅτι μὲν ταὐτὸν ϲημαίνει τῷ ⟨τὸ L⟩ἔφη διϲυλλάβῳ καὶ τῷ φῆ διγραμμάτῳ ῥήματι παρ’ Ὁμήρῳ δῆλον, καὶ δοκεῖ γεγενηϲθαι [476] [477] [478] [479] [480] τὸ ἦ ἀπὸ τοῦ φῆ κατὰ ἀφαίρεϲιν τοῦ β. ζητοῦϲι δὲ τίϲ ἡ διαφορὰ τοῦ ἦ πρὸϲ τὸ φῆ. διαφέρειν δὲ φαίνεται, ὅτι τὸ μὲν ἦ ἐπὶ προειρημένοιϲ λόγοιϲ ἐπιλέγεται, οἷον ἐντὸϲ τούτοιϲ· ἡ καὶ κυανἐῃϲιν ⟨κυανέοιϲιν L.⟩ ἐπ ὄφρύϲι νεῦϲε Κρονίων (Α 52S), ἢ καὶ ἐπ’ ἀργυρέῃ κώπῃ ϲχέθε χεῖρα βαρεῖαν (Α 219)· προειπόντοϲ γὰρ τοῦ Διὸϲ καὶ τοῦ Ἀχιλλέωϲ, ταῦτα ὁ ποιητὴϲ λέγει, καὶ δι’ ἀμφοτέρων ὅλων τῶν ποιήϲεων οὕτωϲ αὐτὸ καὶ μόνον ὑποτάττει. τὸ δὲ φῆ καὶ τὸ ἔφη καὶ προτάϲϲεται τῶν ῥηῆῆηϲομένων λόγων καὶ τούτοιϲ ὑποτάϲϲεται. καὶ μία μὲν αύτη διαφορὰ τοῦ φῆ καὶ ⟨τοῦ ins. L⟩ ἔφη πρὸϲ τὸ ἦ, δευτέρα δὲ αὕτη· τὸ μὲν γὰρ ⟨om. L⟩ ἦ καθ’ ἕνα χηματιϲμὸν ἐκφέρεται καὶ ϲημαίνει. ῥῆμα τὸ ἢ, εἶπὲν, ὁριϲτικὸν ἑνικὸν ἀορίϲτου χρόνου δηλωτικὸν ὑπάρχον τρίτου προϲώπου, τὸ δὲ φῆ κλίϲιν εἰϲ ἄπανταϲ χρονουϲ καὶ τοὺϲ ἀριθμὸϲ καὶ τὰ πρόϲωπα καὶ τὰ γένη λαμβάνεται ⟨λαμβάνει L.⟩, καὶ τρέπεται καθάπερ τῶν ἄλλων ῥημάτων τὰ παραπλήϲια.
παρὰ δὲ τοῖϲ Ἀττικοῖϲ ἐϲτι τι μονοϲύλλαβον ῥῆμα καὶ μονογράμματον ἦ, ϲημαίνει δὲ δύο, τὸ μὲν τι ⟨μέντοι Bd L, corr. Bkk.⟩ ταὐτὸ ⟨ταὐτὸν L⟩ τῷ παρ’ Ὁμήρῳ· χρῶνται γὰρ αὐτῷ παραπληϲίωϲ ἀντὶ τοῦ ⟨om. L⟩ ἔφη κατὰ τοῦ τρίτου προϲωπου, τὀ δέ τι ταὐτὸν τῷ ὑπῆρχον ⟨τὸ ὑπηρχ. quae B et L om., praeente Dindorfio e schol. Od. addidi⟩, ὃ ποιεῖ ἦν, ὅπερ ἐπιπολάζει νῦν. τῶν δὲ Ἀττικῶν ο μὲν ἀρχαιοί μονογράμματον αὐτὸ προεφέροντο, οἱ δὲ νεώτεροι ϲὺν τῷ ν, καθάπερ τῶν πρεϲβυτέρων τινέϲ. χρῆται δὲ τούτῳ ⟨τοῦτο L⟩ ὁ ποιητὴϲ ποτὲ μὲν εἰϲ δύο ϲυλλαβὰϲ διαιρῶν αὐτὸ καὶ δύο γράμματα βραχέα, οἰον ἐπὶ τοῦ Nέϲτοροϲ εἴ ποτε ⟨κοῦροϲ ἔα e schol. Od. add. Dind.⟩ νῦν αὐτέ με γῆραϲ ἱκάνει (Δ 321 ), καὶ τοῖοϲ ἔα ἐντὸϲ πολέμῳ, ἔργον δἐ μοι οὐ φίλον ἠεν (ξ 222). τούτων τὸ πρὸτερον ἐκτείνων γράμμα εἰϲ τὸ ϲυγγενὲϲ τὸ η, οἷον ἀλλ’ ὅτε δὴ ⟨μὴ L⟩ ϲχεδὸν ῆα κι ὼν νεὸϲ ἀμφιελίϲϲηϲ (κ 156). ἐντὸϲ γὰρ τούτοιϲ ταὐτόν τι λέγει τῷ ⟨τὸ codd., corr. Bkk.⟩ ῆμην. τὸ δὲ μονοϲύλλαβον οὐχ εὑρίϲκομεν παρ’ αὐτῷ κατὰ τῆϲ δυνάμεωϲ ⟨τὴν δύναμιν L⟩ ταύτηϲ ἀλλὰ κατὰ τὴν ἑτέραν ⟨τῆϲ ἑτέραϲ L⟩ μόνον. τῶν δὲ Ἀττικῶν ἐϲτι. παρὰ ἰρατίνῳ ⟨κρατύνῳ L⟩ ἐντὸϲ Πυτίνῃ· γυνὴ δ’ ἐκείνου πρὸτερον ἦ ⟨ἦν codd., corr. Buttm.⟩, νῦν δ’ οὐκέτι, καὶ παρὰ τῷ ⟨om. L⟩ [481] [482] [483] Ϲοφοκλεῖ ἐντὸϲ τῇ Ννιόβη· ἦ γὰ ρ φίλη ἐγ ὼ τῶνδε τοῦ προφερτέρo υ, καὶ ἐντὸϲ Oίδίποδι τῷ ἐπὶ Κολωνῷ (ἐπικλωνῷ L, potius τῷ Τυράννῳ, v. 1123) ἦ ⟨ἦν codd.⟩ δοῦλοϲ οὐκ ὠνητὸϲ ἀλλ’ οἰκοτρα ρήϲ, καὶ παρὰ Πλάτωνι τῷ φιλοϲόφῳ (Rep. l, p. 328 C) οὐ γὰρ ἐγ ὼ ἐντὸϲ δυν άμει ἢ ⟨codd. ἦν⟩ τοῦ ῥὸᾳδίωϲ.
[484]
[5.576] 576. τὸ ἔνθα Π υλαιμένεα ⟨—μένεα B⟩ ⟩ἐλέτην ⟨εἰϲ τὸ ἔνθα Πυλ. ἑλL⟩ μάχεται τῷ ἐν τῇ παρὰ νηυϲὶ μάχη ζῶντι καὶ ἑπομένῳ τῷ παιδὶ Ἁλρπαλίωνι· παρὰ δέ ϲφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων (N 658). ἡ δὲ λύϲιϲ ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ· καὶ γὰρ ὁ Πυλαιμένηϲ ⟨—μενὴϲ B⟩ ὁμώνυμοϲ εἰναι δύναται, καὶ τὸ μετὰ δέ ϲφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων μετωνυμικῶϲ· ἐκδέχεται ἡ τοῦ πατρὸϲ μνήμη. καὶ τὸ ἔνθα Πυλαιμένεα ⟨—μένεα B⟩ ἑλέτην οὐ πάντωϲ ἐϲτὶν ἀνεῖλον, ἀλλὰ κατέλαβον, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ζωὸν ἕλ’ ⟨ἑλον B L⟩ ἵπ πω γά ρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιο (Ζ 38). οὐδὲ γάρ ἀγῶνα αὐτοῦ εἴρηκεν, οἷα εἴωθε λέγειν τοῖϲ ἀποθανοῦϲι· τάχα οὑν αὐτὸϲ ⟨αὐτὸ L.⟩ μόνον τέτρωται.
[485]
ϲκόπει τὴν φράϲιν [ἕλετο] ἑλέτην· ἐπόρθηϲαν, διὰ τὸν ἡνίοχον καὶ τοὺϲ ἵππουϲ, ἤ ϲυλληπτικῶϲ· τὠ τε Θρήκηθεν ἄητον (1 5). πῶϲ οὑν τῷ υἱῷ ἕπεται δάκρυα λείβων ἐντὸϲ τῆ ἐπὶ ταῖϲ ναυϲὶ μάχῃ· ἔν θᾶ οἱ υἱὸϲ ἐ πᾶλτo Πυλαιμένεοϲ βαϲιλῆ οϲ (14 643 ): ἔϲτιν οὗν ὁμωνυμία, καὶ ὁ μὲν ἀρχηγόϲ, ὡϲ Ἴαϲοϲ α ὐτ’ ἀρχ ὸϲ μὲν Ἀθηναίων ἐτέτυκτο, 33 ], ὁ δὲ βαϲιλεύϲ. διὸ πολλὴ γίνεται περὶ αὐτῶν ϲπουδὴ τῶν Παφλαγόνων καὶ Ἀλεξάνδρου. πῶϲ δὲ ὁ Ἁρπαλίων ἐνταῦθα οὐκ ἐ Τήμυνε τῷ πατρί, εἰ τούτου ἦν υἱὸϲ τοῦ Πυλαιμένεοϲ;
[486]
ἔνιοι τοῦτον (V 643. 658) ἐνόμιζον εἰναι τὸν ἐντὸϲ τῷ ε ἀναιρεθέντα. [487] [488] [489] [490] ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην ἀτάλαντον Ἄρηι ἀρχον Παφλα[491] γόνων. ἔϲτιν οὖν ὁμωνυμία, ἐκείνου μὲν ρχοντοϲ ὄντοϲ, τούτου δὲ βαϲιλέωϲ. πολλαὶ γὰρ παρὰ τῷ ποιητῇ ὁμωνυμίαι· Ϲχεδίοι γὰρ δύι Φωκέων ἡγούμενοι, ὁ μὲν Περιμήδουϲ (0 515), ὁ δὲ Ἰφίτου (B 517) οὓϲ ἀμφοτέρουϲ Ἕκτωρ ἀναιρεῖ. Εὐρυμέδοντεϲ δύο ἡνίοχοι, ὁ μὲν Ἀγαμεμνονοϲ (Δ 228, ὁ δὲ Νέϲτοροϲ ( Θ 114. Λ 620). κήρυκεϲ Εὐρυβάται δύο, ὁ μὲν δυϲϲέωϲ (B 184. τ 246), ὁ δὲ Ἀγαμέμνονοϲ (Α 320. I 170). Ἄδραϲτοι τρεῖϲ βάρβαροι, ὁ μὲν ὑπὸ Διομήδουϲ (Λ 328), ὁ δὲ ὑπὸ Μενελάου (Z 51 ), ὁ δὲ ὑπ Πατρόκλου (Π 694) ἀναιρούμενοϲ. Ἀκάμαντεϲ δύο, ὁ μὲν ΕΘὐϲώρου (Z 8), ὁ δὲ Ἀντήνοροϲ B⟩ 823). Ἀϲτύνοοι δύο, ὁ μὲν ὑπὸ Διομήδουϲ ἀναιρούμενοϲ (Ε 144), ὁ δὲ Πολυδάμαντοϲ ἡνίοχοϲ (Ο 455). Θόωνεϲ βάρβαροι τρεῖϲ, ὁ μὲν ὑπὸ Διομήδουϲ (ε 152), ὁ δὲ ὑπ ὸ Ὁδυϲϲέωϲ (Λ 422), ὁ δὲ ὑπὸ Ἀντιλόχου (Ν 545) ἀναιρούμενοϲ. Μελάνιπποι τρεῖϲ, ὁ μὲν ὑπ ὸ Ἕκτοροϲ παραινούμενοϲ ἐμπεϲεῖν ταῖϲ ναυϲίν (0 547 ), ὁ δὲ ὑπὸ Τεύκρου (Θ 276), ὁ δὲ ὑπὸ Πατρόκλου (Π 695) ἀναιρούμενοϲ. Ὀψελέϲται δύο […] ὁ μὲν ὑπ’ Θὐρυπύλου, ὁ δὲ ὑπ’ Ααντοϲ. Πυλάρται δύο, ὁ μὲν ὑπ’ Αἴαντοϲ ( Λ 491). ὁ δὲ ὑπ ὸ Πατρόκλου (Π 696). Πείϲανδροι δύο, ὁ μὲν ὑπό Ἀγαμέμνονοϲ (Λ 122), ὁ δὲ ὑπὸ Μενελάου (Ν 601 ).
[5.584] 584. πῶϲ ἐπὶ τοῦ ἅρματοϲ ἑϲτηκὼϲ τὴν κεφαλὴν ξίφει πλήττεται;[492] τάχα οὖν τὰϲ ἡνίαϲ ἀναλαβεῖν θέλων ⟨ἐθέλων Lp⟩ νορκήϲαϲ ὑπὸ Λ τῆϲ πληγῆϲ κατέκυψεν ⟨κατέκυψεν ante ἢ ναρκ. Lp⟩.
[5.631] 631. […] πῶϲ οὖν ϲυγγενεῖϲ ὄντεϲ μάχονται: οὐκ ἐδόκει μιαρὸϲ[493] [494] [495] [496] [497] [498] [499] [500]εἰναι ὁ ἐντὸϲ πολέμῳ θάνατοϲ. ἄλλωϲ τε καὶ ἀρνοῦνται τὴν ϲυγγένειαν· ψηϲὶ γὰρ ὅτι ψευδόμενοι δἐ ϲἐ φαϲι Διὸϲ γόνον (v. 635).
[501]
[…] ὑπὸ ϲυγγενοῦϲ δὲ ἀναιρεῖται, ὅτι καὶ ϲυγγενῆ ἀνεῖλε τὸν Λκύμνιον· φίλον γὰρ μήτρ ωα κατέκτα (B 662).
[5.695] 695. Δ 491.
[5.741] 741. 9 447 (p. 44).
[502]
[5.757] 757. χαριέντωϲ τὸν υἱὸν ἁμαρτάνοντα παρὰ γνώμην τοῦ κυρίου κολάζειν οὐκ ἐπιχειρεῖ. πῶϲ οὖν Ἀθην τοῦτο οὐκ ἀναμένει ὅτι οὐκ ἴδιον Ἀλφροδίτηϲ πόλεμοϲ, ὡϲ καὶ ζεύϲ· οὔ τοι, τέκν ον ἐμόν, δέδοται πολεμήια ἔργα (v. 428).
[5.771] 771 *B (id. L. f. 119, 11) ad ν 103 pertinet, quem versum quaestini instituendae anam dedisse Etym. M. ν. ἠεροειδέϲ docet: […] καὶ γὰρ ἄτο πον θεοῖϲ ϲκοτεινὸν ἀνεῖϲθαι.
[503]
[5.778] 778. τὸ τρυφερῶϲ ὡϲ πελειάδαϲ πορεύεϲθαι ἀπρεπέϲ. λύεται δὲ ἐκ τῆϲ λέξεωϲ τὰ γὰρ ἱθματα οὐκ ἐϲτιν ἴχνη, ἀλλ’ ὁρμήϲειϲ ⟨ὁρμήματα Scor.⟩ καὶ πτήϲειϲ.
[504]
οὐ περιϲτεραί γενόμεναι, ἀλλ’ ὅμοιαι ⟨ὁμοῖαι B⟩ ⟩ τοῖϲ ἴθμαϲιν, ἤγουν τοῖϲ ὁρμήμαϲι καὶ ταῖϲ τῶν περιϲτερῶν εἰϲ τὸ ϲτρατόπεδον ἔρχονται· τὸ γὰρ ὡϲ πελειάδαϲ τὰϲ θεὰϲ πορεύεϲθαι ἀπρεπέϲ.
[505]
τὴν ὁρμὴν καὶ τὴν πτῆϲιν· ἄτοπον γὰρ τρυφερῶϲ βαδίζειν τὰϲ εἰϲ ἐϲκευαϲμέναϲ. ἄλλωϲ. καλῶϲ τῶν βουλομένων λαθεῖν τὰ ἴχνη περιϲτεραῖϲ εἴκαϲεν. ἀφανῆ γὰρ αὐτῶν τὰ ἴχνη, ὡϲ Ἀλριϲτοτέληϲ. τρήρωϲι πε ἤ καὶ διὰ τὸ καθαρὸν ἢ διὰ τὸ ταχύ.
[5.857] 857. 5 407.
[506]
[5.886] 886. καὶ πῶϲ ἂν ὁ Ἄρηϲ ἔπαϲχε δεινὰ ἐντὸϲ τοῖϲ νεκροὶϲ κείμενοϲ, [507] [508] [509] [510] [511] εἰ μὲν γὰρ ζῶν, πῶϲ ἐπιφέρει διαϲτέλλων ῆ κεν ζὼϲ ἀμενηνόϲ εἰ[512] δὲ καὶ τεθνηκώϲ, πῶϲ ἀποθανεῖν ἠδύνατο, ὡϲ καὶ ἀποθανὼν ἔτι ἔπαϲχεἰ δεινά; λύϲιϲ γὰρ τῶν δεινῶν ὁ θάνατοϲ. ῥητέον δὲ ὅτι ὁ δεύτεροϲ ἀντὶ τοῦ εἰ ϲυναπτικοῦ κεῖται, ὡϲ τὸ ὄφρα καὶ Ἕκτωρ είϲεται, ἦ καὶ ἐμὸν δόρυ μαίνεται ἐντὸϲ παλάμῃϲιν (Θ 111), καὶ ὁ λόγοϲ οὕτωϲ· δεινὰ ἂν ἔπαϲχον ἐντὸϲ τοῖϲ νεκροῖϲ κείμενοϲ, εί ζῶν ἀϲθενὴϲ διὰ τὸ τραῦμα ἦν.
[5.890] 890. ad φ 389.