[112] sed ab hoc parumper abeamus, quando quidem de genere, non de homine quaerimus: rei potius, id est eloquentiae vim et naturam explicemus. Illud tamen quod iam ante diximus meminerimus, nihil nos praecipiendi causa esse dicturos atque ita[247] potius acturos ut existimatores videamur loqui, non magistri. In quo tamen longius saepe[248] progredimur[249], quod videmus non te haec solum esse lecturum, qui ea multo quam nos qui quasi[250] docere videmur[251] habeas notiora, sed hunc librum etiam si minus nostra commendatione, tuo tamen nomine divulgari necesse est.