[378]: ALT. REC. GR. DISCR. 19 Εἰ ἀνομοειδεῖς—δηλοῦνται (p. 113,22)] Εἰ ἀνομοειδεῖς, φησίν, αἱ μονάδες πᾶσαι εἰσὶν ἐξ ὧν τε ὁ εἰδητικὸς ἀριθμὸς καὶ ὁ τῶν αἰσθητῶν οὐσιῶν καὶ ὁ μαθηματικός, ἕτερον ἔσται γένος ἀριθμῶν, περὶ ὃ ἡ ἀριθμητικὴ καὶ πάντα τἆλλα μαθηματικὰ εἴδη, γεωμετρία μουσικὴ καὶ ἡ σφαιρικὴ δηλονότι· ταῦτα γάρ ἐστι τὰ μεταξὺ τῶν ἰδεῶν καὶ τῶν φυσικῶν, ὡς ὑπὸ τῶν τὰς ἰδέας εἰσαγόντων λέγεται. ἁ δὴ μαθηματικὰ ἐκ τίνων ἀρχῶν ἔσται, εἰ μὴ ἐξ ὧν αἱ ἰδέαι, τῆς ἀορίστου λέγω δυάδος καὶ τοῦ ἑνός; ταῦτα γὰρ πάντων στοιχεῖα ἐτίθεντο οἱ τὰς ἰδέας εἰσάγοντες. εἰ οὖν μὴ ἐκ τῶν κοινῶν ἀρχῶν ἐστι τὰ μαθηματικὰ ἀνομοειδῶν οὐσῶν τῶν μονάδων, τίς ὁ τρόπος αὐτῶν τῆς ὑπάρξεως, ἢ πῶς πάντων ἀρχαὶ ἡ ἀόριστος δυὰς καὶ τὸ ἕν; πῶς δὲ καὶ μεταξὺ ἑτέρας ὄντα ταῦτα φύσεως καὶ κατ’ οὐδὲν κοινωνοῦντα τοῖς τε αἰσθητοῖς καὶ νοητοῖς εἴδεσιν; τὰ γὰρ μεταξὺ κατά τινα κοινωνίαν καὶ οἰκειότητα τῶν ἄκρων μεταξὺ λέγεται εἶναι. ἀλλ’ οὐδὲ ἐξ ἀφαιρέσεως ἂν λαμβανόμενα εἶεν ἐξ ἄλλων ἀρχῶν καὶ οὐκ ἐκ τῶν κοινῶν ὄντα, ὡς εἴρηται· τὰ γὰρ ἐξ ἀφαιρέσεως ἐκ τῶν κοινῶν. ἔτι δὲ καὶ τοῦτο ἄτοπον ὅτι τῶν ἄλλων τῶν αἰσθητῶν οὐσιῶν, οἷον ἀνθρώπου καὶ ἵππου καὶ τῶν τοιούτων καὶ τῶν ἰδεῶν οὐκ ἔλεγον μεταξύ, ἐπὶ δὲ τοῦ ἀριθμοῦ καὶ τῶν λοιπῶν μαθηματικῶν ἔλεγον τὰ μεταξύ LF
[379]: p. 991b31
[380]: 8 ante ἕτερα non distinguit S “sed ne sic quidem locus sanus” Bonitz 9 ἁπλῶς— ἡ] ἃ πῶς, φησί, λέγων περὶ τῶν μαθηματικῶν, ἢ coni. Bonitz coll. Metaph. 991b29 cod. A b 13 quae exciderint ex S apparet: Nam quae media sunt aliquorum, communitate quadam et proprietate media sunt. At haec quae alterius et generis et naturae sunt, idearum alque eorum quae ad idearum exemplar esse dicuntur media esse qui possunt, cum neque ideae ab harurn alterutris differant, haec (nec corr. Bonitz) illa rursus ab illis; hinc addendum τὰ γὰρ μεταξὺ ὄντα τινῶν κατὰ κοινωνίαν τινὰ καὶ οἰκειότητα μεταξύ τί ἐστι· ταῦτα δὲ ἑτέρου γένους καὶ ἑτέρας ὄντα φύσεως: cf. LF (p. 112) Ascl. 17 exspectes εἰ μὴ ἐκ τῶν αὐτῶν, cf. LF (p. 112) αὐτῶν om. MS
[381]: ALT. REC. GR. DISCR. 24 Ἐπεὶ—ἀρχῆς (p. 114,10)] ἐπεὶ πᾶν τὸ ὃν ἢ ἀρχὴ ἡ ἐξ ἀρχῆς ἐστι, ἀρχὴ δὲ κατ’ αὐτοὺς ἡ ἀόριστος δυάς, αἱ ἐν αὐτῇ τῇ δυάδι μονάδες ἐκ τίνος ἔσονται; οὐ γὰρ δὴ ἀρχαὶ αἱ μονάδες ἐξ ἀρχῆς ἄρ. έσται οὖν ἐκατέρα ἐκ τῆς δυάδος. ἀλλὰ τοῦτο ἄτοπον τὰ μέρη ἐκ τοῦ ὅλου εἶναι τὸ ὅλον γὰρ ἐκ τῶν μερῶν, μέρη δὲ τῆς δυάδος αἱ μονάδες· ἡ δυὰς ἄρα ἐκ τῶν μονάδων. ἀρχὴ δὲ τοῦ ἔκ τινος τὸ ἐξ οὗ· ἀρχαὶ ἔτι τῆς μονάδος αἱ δυάδες (l. ὥστε ἀρχαί εἰσι τῆς δυάδος αἱ μονάδες). ἀλλ’ ἀδύνατον τοῦτο λέγειν τοῖς λέγουσιν ἀρχὴν τὴν δυάδα· ἔσται γὰρ τις ἀρχὴ τῆς ἀρχῆς καὶ πρῶτόν τι τῆς ἀρχῆς, καὶ οὐκέτι ἐκεῖνο ἀρχή LF Comment. Arist. Ι Alex. in Metaph. 8
[382]: 84
[383]: p.992a1
[384]: p. 992a2
[385]: 4 οὐ γὰρ δψἐξ οὗ (9) locus coiTuptus 5 τῶνὠνα σεται] τῶν ἐν tt^ δυάδι μονάδων εἰς τὴν μονάδα ἀναχθήσεται e S coui. Bonitz G πολὺ γὰρ αὗται ἐκείνης ἄν coni. Brandis 7 εἰ add. Brandis 8 εἴ γε S Bouitz: εἴτε AM 16 ἐστί τι τὸ L: ἐστιν Α 16. 17 ἑνοποιοῦν LFS: ἑνοποιὸν Α 17. 18 οὐκέτι ἡ ἰδέα ἀριθμός, ἀλλ’ L 18 μᾶλλον om. L 20 εἴπερ Metaph.: ἄπειροι Α ALT. REC. GR. DLSCR. 12 ’Eπεὶ—διἀ τί εἶς (Hi)] ἐπειδὴ ἕν τι ἑκάστη ἰδέα, ἀριθμὸς δέ ἐστι ἑκάστη αὐτῶν (εἷς γάρ τις ἀριθμὸς τῶν ἐκ τῶν μονάδων προελθόντων ἑκάστη ἰδέα), τί οὖν τὸ ἑνοποιὸν καὶ εἰδοποιὸν αὐτῶν; εἰ γὰρ οὐχ ἓν ὁ ἀριθμός, οὐδὲ ἡ ἰδέα ἀριθμός· ἓν γὰρ ἡ ἰδέα. εἰ δὲ ἓν ὁ ἀριθμὸς διὰ τί ἕν L 18. 19 πλήθους καὶ ἓν ἐποίησεν· ἄλλο γὰρ ἡ δεκὰς παρὰ τὰ δέκα· ἡ μὲν γὰρ ἕν τι , τὰ δὲ πλῆθος καὶ λέγεται καὶ ἔστιν. L 22 Ἂν ᾖ — διαφορά (p. 117,19)] Καὶ (om. F) τοῦτο, φησίν, οὐκ ὀρθῶς λέγουσιν οἱ τἀς ἰδέας ἀριθμοὺς λέγοντες ὅτι τὸ ὲν ἀρχὴν εἰπόντες (ἓν γὰρ ἑκάστη μόνον) οὐ διώρισαν ποῖον ἓν ἀρχὴν λέγουσιν, ἆρά γε ἐξ οὗ ὁ τῶν ἰδεῶν ἀριθμὸς ἡ ἐξ οὗ ὁ μαθηματικός, ἡ ἐξ οὗπερ ὁ φυσικός· καθάπερ οἱ σῶμα τὴν ἀρχὴν εἰπόντες οὐχ ἁπλῶς εἰρήκασι καὶ ἀδιορίστως ἀλλὰ διορισάμενοι, ἐπεὶ κατὰ πολλῶν τὸ σῶμα λέγεται, οἱ μὲν πῦρ καὶ γῆν, ὡς ὁ Παρμενίδης(ἐν τοῖς πρὸς δόξαν, οἱ δὲ τέτταρα, ὡς ὁ ’L̀μ-ι ἓ)ο·κλῆς πρὸς τοῖς εἰρημένοις ἀέρα καὶ ὕδωρ, εἰρήκασιν. εἰ γὰρ ἀδιο-
[386]: 85
[387]: 14 μᾶλλον] “lege ἄλλο τι’’ Bonitz 18 ὥστε] quasi S: ὡς coni. Bonitz: legendum cum Ascl. οὐχ ὡς et l. 20 ἀλλ’ ὡς ὅλου
[388]: ALT. REC. GR. DISCR. ρίστως σῶμα τὴν ἀρχὴν εἶπον, τί μᾶλλον πῦρ ἡ ὕδωρ ἢ ἄλλο τι τῶν σωματικῶν στοιχείων εἶπον ἄν, ἐπεὶ κατὰ πολλῶν τὸ σῶμα κατηγορεῖται. οὕτως οὖν καὶ αὐτοὺς ὁρισαμένους εἰπεῖν ἔδει ποῖον ἓν ἤτοι μονάδα τὴν ἀρχὴν λέγουσιν, ὡς εἴρηται. νῦν δὲ οὕτως εἰπόντες τὸ ἓν ἀδιορίστως ὡς ὁμοιομερὲς αὐτὸ εἰρήκασι, καθάπερ τὰ τοῦ πυρὸς ἢ τὰ τοῦ ὕδατος μέρη πῦρ ἡ ὕδωρ λέγεται συνωνύμως. εἰ δὲ οὕτως τὸ ἓν ἀρχὴν εἰρήκασι, φησίν, οὐκ ἔσονται οὐσίαι οἱ ἀριθμοί, ἤγουν οὐκ ἔσονται ἀρχαὶ ὡς εἶδος τοῖς ἄλλοις αἱ ἰδέαι (οὐσίαν γὰρ τὸ εἶδος λέγει, ἀριθμοὺς δὲ τὰς ἰδέας), ἀλλ’ ὡς ὕλη· τὸ γὰρ ὁμοιομερὲς τῆς ὑλικῆς ἀρχῆς ἐστιν ἴδιον. τὸ δὲ ἐν τῇ λέξει εἴτε ἔστι κοινὸν τὸ σῶμα εἴτε μὴ σημαίνοι ἄν εἴτε ἔστι τὸ σῶμα αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ἐν ὑποστάσει καὶ χωρὶς τῶν καθ’ ἕκαστα σωμάτων ὧν κατηγορεῖται, εἴτε μή ἐστι παρὰ ταῦτα. τοῦτο δὲ εἴρηκεν ὡς ἀμφισβητουμένου εἴτε ἔστι καθ’ αὑτὰ τὰ γένη οἰκείαν ὑπόστασιν ἔχοντα παρὰ τὰ ἐν οἶς εἴδεσιν [ἓν] θεωροῖντο (l. θεωροῦνται) εἴτε καὶ μή. εἰ ὁμοιομερεῖς αἱ μονάδες, ἤτοι τὸ ἓν ὡς ἀδιορίστως εἰρήκασιν, ἀδιάφορος ὁ τῶν εἰδῶν ἀριθμὸς τοῦ ἐξ ὧν τὰ φυσικὰ ἀριθμοῦ· καὶ εἰ τοῦτο, οὐκέτι ἀρχὴ ὁ τῶν ἰδεῶν ἀριθμὸς ὡς ἐξ ὁμοειδῶν τῶν μονάδων ⟨ταῖς⟩ τοῦ τῇδε ἀριθμοῦ συγκείμενος. ἀλλὰ δῆλον ὅτι τοῦτο οὐ ἀλλ’ ἔστι κατ’ αὐτὸ (I. αὐτοὺς) ἕτερον καὶ οὐχ ὁμοειδὲς τοῖς τῇδε τὸ ἕν, καὶ τοῦτο ἀρχή· οὐχ ὁμοειδεῖς ἄρα αἱ μονάδες, ἀλλὰ πλεοναχῶς τὸ ἓν λέγεται ἤτοι ὁμωνύμως· ἄλλως γὰρ ἀδύνατον αὐτὸ ἀρχὴν λέγειν. εἰ δὲ τοῦτο, ἔδει διορίσαντας εἰπεῖν, ποῖον ἓν ἀρχὴν λέγουσιν. ἕαται δὲ τῷ ἀνομοειδεῖς λέγειν τὰς μονάδας καὶ τὸ προειρημένον ἄπορον τίνα χρὴ λέγειν διαφορὰν τῶν μονάδων ἀπαθῶν οὐσῶν LF 8*
[389]: 86
[390]: 2 αὐτοῖς Ascl.: αὐτοὶ libri 4 ἔτι—ἕξουσιν (5)] locus corruptus: legendum cum Ascl. ἔτι τε οὐσία ἑκάστου κυρίως τὸ εἶδος, οἱ δὲ ἀριθμοὶ ὕλης οὐκ εἴδους λόγον ἕξουσιν; cf. S: el cum sit. forma proprie substantia, numeri tamen materiae non formae rationem habebunt 8. 9 τοῦ τοιούτου ἑνὸς συνθέσεως recte Ascl. 11. 12 ἔσονται αὐτοουσίαι legisse videtur S 12 οἱ scripsi c. S: καὶ ΑΜ 13 αὐτοέν scripsi c. S: αὐτὸ ἕν libri 17 ἔχον M: ἔχων Α ἀρχὴν Brandis Bonitz: ἀρχὴ AM 20 ὄν] ὄντα recte coni. Brandis 26 ἔτι M: ὁ ἔτι Α 28 ἄλλοις μὲν Α 33 σωματικῶν στοιχείων MS: σωμάτων στοιχεῖα Α 34 καὶ. om. A 35 στοιχεῖον MS: στοιχεῖα Α
[391]: p.992a10
[392]: 87
[393]: 12 οὐκ ἐστιν S Ascl. Bonitz: οὐκέτι Α 25 δὴ MS: δὲ Α
[394]: ALT. REC. GR. DISCR. 22 Τὸ μὲν—μικρόν (p. 118,1)] Ἀρχὰς ἔλεγον οἱ τὰς ἰδέας εἰσάγοντες τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν ἤτοι τὴν ἀόριστον δυάδα, ὑφ’ ἅς ἀνῆγον τὰς οὐσίας ἤτοι τὰ ὄντα· ἔθος γὰρ αὐτοῖς τά ὄντα οὐσίας καλεῖν. βουλόμενοι δή, φησί, τὰς οὐσίας εἰς τὰς ἀρχὰς ἀνάγειν· ὡς ἰδίαν εὐθύνων τὴν δόξαν εἴρηκε τὸ τίθεμεν· κοινοποιεῖται γάρ, ὡς πολλάκις εἴρηται, τὸ δόγμα ὡς τοῦ αὐτοῦ ἀκροατηρίου τυγχάνων. καὶ φησὶ μήκη (μήκει L) μὲν τίθεμεν ἐκ καὶ μακροῦ, ἔκ τινος μικροῦ καὶ μεγάλου, τὸ μὲν μακρὸν ὡς μέγα, τό δὲ βραχὺ ὡς μικρόν· καὶ τὸ ἐπίπεδον ἐκ πλατέος καὶ στενοῦ, σῶμα δὲ ἐκ βαθέος καὶ ταπεινοῦ ὁμοίως, ὡς ἔκ τινος ἕκαστον μεγάλου τε καὶ μικροῦ LF
[395]: 2. 3 αὐτῶν τὸ ἑπόμενον ταύτῃ τῇ δόξῃ ἄτοπον λέγει LF 3 καὶ] καίτοι LF et Metaph. vulg. ἢ prius om. F 11 εἶναι om. LF καὶ τὸ μακρὸν LF 12 ὡς LF: εἰ Α γένη LF: τὰ γένη Α αὐτὰ om. LF 13 τιθεμένους LF: τίθενται Α ἔτι om. LF ταῦτα] τὸ μῆκος καὶ τὸ ἐπίπεδον LF
[396]: ALT. REC. GR. DISCR. 4 ἐπίπεδον· μῆκος μὲν λέγων γραμμήν, ἐπίπεδον δὲ τὴν ἐπιφάνειαν, στερεὸν δὲ τὸ σῶμα. ἔστι δὲ ὃ λέγει τοιοῦτον. ἐπειδὴ δοκεῖ τοῦ μὲν σώματος πέρας εἶναι ἡ ἐπιφάνει, τῆς δὲ ἐπιφανείας ἡ γραμμή, ἔσται ἐν τῷ ἐπιπέδῳ τὸ μῆκος καὶ ἐν τῷ στερεῷ τὸ ἐπίπεδον καὶ τὸ μῆκος. οὕτω μὲν ταῦτα φύσεως ἔχει, καὶ ἡ μὲν γραμμὴ μῆκος μόνον ἔχει, ἡ δὲ ἐπιφάνεια πρὸς τούτω καὶ πλάτος, τὸ δὲ σῶμα πρὸς τούτοις καὶ βάθος. κατ’ ἐκείνους οὖν λέγοντας ἄλλα καὶ διαφέροντα κτλ. (10) LF 16 ἀριθμοῦ ἀρχαί, ἅπερ ἐστὶν ἕτερα τοῦ μακροῦ καὶ βραχέος καὶ πλατέος καὶ στενοῦ καὶ βαθέος καὶ ταπεινοῦ, οὕτως ἐπὶ τούτων τῶν εἰρημένων οὐδὲν ὑπάρξει τῶν ἄνω ἐν τοῖς κάτω, ἤτοι τὸ πρῶτον (I. τῶν πρώτων) ἐν τοῖς ὑστέροις· ἄνω γὰρ τὸ πρῶτον εἴρηκε κάτω δὲ τὸ ὕστερον. καὶ ἄνω μὲν καὶ ἁπλούστερον ἡ γραμμή, μεθ’ ἣν τὸ ἐπίπεδον, μεθ’ ἃ τὸ στερεόν· τούτων δὲ πάλιν τῶν τριῶν πρῶτος ὁ ἀριθμός, εἴ γε ἀρχὴ πάντων, ὡς ἔλεγον, ἡ ἀόριστος δυάς. ὡς οὖν ὁ ἀριθμὸς οὐκ ἔστιν ἐν τούτοις (21) LF 22 ὑφ’ ὃ ὁ ἀριθμός, τῶν εἰρημένων γενῶν, οὕτως οὐδὲ ἐπὶ τούτων ἔσται (23) LF 24 οὔτε μῆκος (p. 119,12)] οὕτε τὸ μῆκος ἐν τῷ ἐπιπέδῳ οὔτε ταῦτα ἐν τῷ στερεῷ, ἐπεὶ αἱ ἀρχαὶ τούτων ἄλλαι καὶ ἕτερα γένη, ἤτοι τὸ μακρὸν καὶ βραχὺ ἕτερον τοῦ πλατέος καὶ στενοῦ, καὶ
[397]: 88
[398]: p. 992a19
[399]: 14 Δοκεῖ τὰ σημεῖα omissis ὃ δὲ—ἐστιν L 15 τῷ μήκει ὥσπερ τὸ μῆκος ἐν τῷ ἐπιπέδῳ L 16 ὥσπερ κἀκεῖνα L 17 τίνες LF Ascl.: τίνος AS οὖν τῶν στιγμῶν ἀργαὶ ἔσονται καὶ εἰς τί L ὑπαχθήσονται L
[400]: ALT. REC. GR. DISCR. ταῦτα τοῦ βαθέος καὶ ταπεινοῦ. οὐδὲ γὰρ ἐγχωρεῖ λέγειν ἕτερα ὄντα γένη ταῦτα, καὶ διαφέρειν ἀλλήλων πλὴν ὑπ’ ἄλληλα (add. ὄντα), ὡς εἶναι τὸ βαθὺ ὑπὸ τὸ πλατύ, καὶ τὸ πλατὺ ὑπὸ τὸ μακρόν, καὶ εἶναι ταῦτα ἐν τῷ στερεῷ, καθάπερ ἐν τῷ ὄρνιθι τό τε πτερωτὸν καὶ τὸ ζῷον ὐπ’ ἄλληλα ὄντα. ὁ γὰρ ὄρνις ὑπὸ τὸ πτερωτόν, τὸ δὲ πτερωτὸν ὑπὸ τὸ ζῷον· ταῦτα δὲ ἐν τῷ ὄρνιθι, ὡς εἴρηται, καὶ κατηγορεῖται τοῦ ὄρνιθος ταῦτα ἐν τῷ τί ἐστι. λέγεται γὰρ ὁ ὄρνις καἰ πτερωτὸν εἶναι καὶ ζῷον εἶναι, ὥσπερ τὸ λευκὸν λέγεται χρῶμα καὶ ὁ ἄνθρωπος ζῷον, ὅτι γένη ὄντα αὐτῶν συνωνύμως αὐτῶν κατηγορεῖται· συνωνύμως γὰρ τὰ γένη κατὰ τῶν εἰδῶν κατηγορεῖται ὧν εἰσι γένη. εἰ οὖν οὕτω τις εἴποι γενῶν ὄντων καὶ διαφερόντων ἀλλήλων τὸ βαθὺ καὶ τὸ πλατὺ καὶ τὸ μακρὸν καὶ τὰ ἀντικείμενα τούτοις, ὡς εἶναι ὑπὸ τὸ μακρὸν τὸ πλατύ, ὑπὸ δὲ τὸ πλατὺ τὸ βαθύ, συνωνύμως ἂν τὰ ἄνω τῶν ὑποκάτω κατηγορηθήσεται, καὶ ἔσται τὸ στερεὸν ἐπίπεδον, ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τὸ σῶμα ἐπιφάνεια, καὶ ἡ ἐπιφάνεια γραμμή. εἰ δὲ τοῦτο, ἔσται ἡ ἐπιφάνει πλάτος μὴ ἔχουσα, καὶ τὸ σῶμα ὡσαύτως οὔτε βάθος οὔτε πλάτος, ἐπεὶ καὶ ἡ γραμμὴ κατά τοῦ σώματος κατηγορεῖται, εἴ γε ἥ γε LF) καὶ τῆς ἐπιφανείας. ὅσα γὰρ κατὰ τοῦ κατηγορουμένου λέγεται, καὶ κατὰ τοῦ ὑποκειμένου λέγεται, ἤτοι ὅσα κατὰ τῆς ἐπιφανείας κατηγορουμένης τοῦ σώματος λέγεται, καὶ κατὰ τοῦ σώματος ὑποκειμένου τῇ ἐπιφανεία λεχθήσεται· οὕτως δὲ πάντα μῆκος ἔσται, ὅπερ ἄτοπον, εἰ χρὴ ἄτοπον εἰπεῖν τὸ ἀδύνατον LF 18 καὶ πῶς—ἀρχή (p. 120,17)] καὶ πὼς ὑπό τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν ἀναχθήσεται ἄπορον λέγειν· οὐ γάρ ἐστι κτὰ τῶν στιγμῶν τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν κατηγορῆσαι. ἀλλ’ οὔτε τὸ πολὺ οὔτε τὸ ὀλίγον. ἀπορήσας δὲ τοῦτο ἑξῆς τὴν Πλάτωνος δόξαν ἱστορεῖ περὶ αὐτῶν τῶν στιγμῶν, καί φησι μηδὲ τὴν ἀρχὴν παραδέχεσθαι τὸν Πλάτωνα ὡς οὖσάν τινα φύσιν σημείου, μηδὲ ἔχειν αὐτὰς ὑπόστασιν ὅλως ἐν τῇ φύσει τῶν ὄντων, ἀλλὰ
[401]: p. 992a24
[402]: 2 φύσιν LM: τὴν φύσιν Α 11 οὐδὲ MS: οὐ Α
[403]: ALT. REC. GR. DISCR. δόγμα τι τοῦτο καὶ θέσιν τινὰ παράδοξον γεωμετρικὴν εἶναι. οὐκ ἔλεγεν οὑν εἶναι τὸ σημεῖόν τι οὐδὲ ὠνόμαζεν, ἀρχὴν δὲ γραμμῆς ἔλεγε καὶ ἐκάλει ταύτην ἄτομον γραμμήν. ἱστορεῖ δὲ πάντως ὡς καὶ τοῦ Πλάτωνος, οὐ μόνον τοῦ Ξενοκράτους ἀτόμους γραμμὰς τιθεμένου, ἣν δηλονότι ἄτομον γραμμὴν ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος ὑπῆγον τῇ γραμμῇ, ἤτοι τὸ βραχὺ καὶ τό μακρόν. λέγει οὑν πρὸς ταῦτα διαπορῶν ὅτι ἀνάγκη καὶ ταύτας γραμμὰς οὔσας ἔχειν τι πέρας, κἀν ἄτομοι εἶεν κἀν εἴτε] μή. καὶ ὥσπερ ἑτέρας φύσεως ἦν ἡ γραμμὴ τοῦ ἐπιπέδου ⟨καὶ⟩ὅμως ἦν, καὶ τὸ ἐπίπεδον τοῦ στερεοῦ καὶ ὅμως καὶ αὐτὸ ἦν (οὐ γὰρ ἐὰν τι ὄντος τινός, ἤδη καὶ μὴ ὄν ἐστι) οὕτω δὴ καὶ ἡ στιγμὴ ἑτέρα οὖσα τῆς γραμμῆς καὶ πέρας αὐτῆς οὐκ ἔσται μὴ ὄν, ἀλλὰ τῷ αὐτῷ λόγῳ τῇ γραμμῇ καὶ τῷ ἐπιπέδῳ, πέρασιν οὖσι τῷ μὲν σώματος τῇ δὲ τοῦ ἐπιπέδου, καὶ αὐτὴ πέρας οὖσα τῆς γραμμῆς οὐδὲν ἧττον ἔσται. ὥστε οὐδὲν ἧττον μένει τὸ ἄπορον, πῶς ἄρα στιγμαὶ ἀναχθήσονται εἰς τὸ μέγα καὶ τό μικρόν L 20 Καὶ ταύτῃ—προϋφίστανται (p. 121,24)] Καὶ τοῦτο αἰτιᾶται τοὺς περὶ ἰδεῶν τι πραγματευσαμένους ὅτι προθέσεως οὔσης τοῖς φιλοσοφοῦσι τὰς αἰτίας ζητῆσαι τῶν ὄντων καὶ γινομένων (τέσσαρες δὲ αὗται, ὡς πολλάκις εἴρηται, τῶν αἰσθητῶν τε καὶ πραγμάτων) περὶ μὲν τῆς ποιητικῆς αἰτίας οὐδένα λόγον ἐποιήσαντο. οὐδενὸς γὰρ αἱ ἰδέαι ποιητικὸν αἴτιον· τὸ γὰρ ποιητικὸν κινήσεως αἴτιον, αὗται δὲ ἀκινησίας μᾶλλον ἢ κινήσεως εἰσάγονται παρὰ τῶν τιθεμένων αὐτάς. οὐ γὰρ τὸ παράδειγμα ποιεῖ ἀλλὰ τὸ πρὸς τὸ παράδειγμα ἐργαζόμενον. παράδειγμα δὲ αἱ ἰδέαι λέγονται παρ’ αὐτῶν τῶν αἰσθητῶν οὐσιῶν. οἰόμενοι δὲ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ εἶδος ἀποδιδόναι ἄλλα παρὰ τὰ αἰσθητὰ ὑποτίθενται εἴδη καὶ
[404]: 89
[405]: ALT. REC. GR. DISCR. χωριστὰ τούτων. τὸ δὲ εἶδος οὐκ ἔστι χωριστὸν τοὐ οὗ ἐστι εἶδος. πῶς δὲ ταῦτα ἐκείνων μετέχουσιν, οὐ λέγουσιν, ἀλλὰ κενὸν (καινὸν LF) τὸ τῆς μετοχῆς εἰσάγουσιν ὄνομα. τριχῶς ἡ μετοχή· ἡ κατὰ ἔμφασιν, ὡς ἐπὶ τοῦ κατόπτρου, ἡ κατὰ διατύπωσιν, ὡς ἐπὶ τῆς σφραγῖδος, ἡ καθ’ ὁμοίωσιν, ὡς ἐπὶ τῆς εἰκόνος. κατ’ οὐδένα δὲ τούτων δύναται τὰ τῇδε μετέχειν ἐκείνων, μὴ ὄντος τοῦ ποιοῦντος ἢ τὴν ἔμφασιν ἡ τὴν διατύπωσιν ἢ τὴν ὁμοίωσιν. ἐπὶ τούτοις φησὶν 〈ὅτι〉 οὐδὲ ὡς τὸ οὗ ἕνεκα καὶ τέλος αἴτιαι τοῖς οὖσιν αἱ ἰδέαι κατ’ αὐτούς, ἥτις αἰτία ἐν ἅπασιν τοῖς κατὰ τέχνην καὶ ἐπιστήμην καὶ ἦθος καὶ ὅλως νοῦν καὶ φύσιν γινομένοις ἐστίν· ἕνεκά του γὰρ ταῦτα πάντα ποιεῖ. αἱ δὲ ἰδέαι οὐ τοῦ εὕ ἕνεκα αἴτια λέγονται εἶναι παρ’ αὐτῶν, ἀλλὰ τοῦ εἶναι ὅλως· παράδειγμα γὰρ ἀλλ’ οὐ τέλος εἶναι λέγονται. πῶς δὲ καὶ ὅλως τέλη τούτων εἷναι δύνανται αἱ ἰδέαι; τὸ γὰρ τέλος οὔτε προϋφέστηκε τοῦ οὗ ἐστι τέλος, ἀλλὰ μόνον προεπινοεῖται, αἱ δὲ ἰδέαι προϋφεστήκασι LF 25 δείξας οὖν ὅτι οὐδὲ τῆς τελικῆς αἰτίας λόγον ἐποιήσαντο, ἥν φαμεν μίαν εἶναι, φησί, τῶν ἀρχῶν καὶ τὴν κυριωτάτην (κυριότητα LF) ὡς ἀλλαχοῦ εἴρηκεν, ὅθεν αὐτοῖς ἡ τῆς τοιαύτης αἰτία γέγονε λέγει, ὅτι διὰ τὸ ἐν τοῖς μαθήμασιν ἐνδιατρῖψαι καὶ τὴν πλείστην ἐν αὐτοῖς ποιήσασθαι θεωρίαν, καὶ τὸ φιλοσοφεῖν ὑπολαβεῖν ἐν τούτῳ εἶναι ἦλθον ἐπὶ τὸ τοιαύτας ἀρχὰς ὑπθέσθαι, ἅς ᾤοντο καὶ τῶν μαθηματικῶν κτλ. (p. 122,1) LF
[406]: 90
[407]: 3 τέλη ποιεῖσθαι LF 3. 4 προπαιδείαν γὰρ τὴν περὶ τούτων LF 4 ὁ Πλατῶν] cf. Plat. Reip. Z p. 533 D 5 ἄλλο περὶ] ἄλλο χωρὶς recte, ut videtur, Ascl.: πλέον LF: “legendum videtur οὐδὲν πλέον τούτων vel οὐδὲν ἄλλο ἢ περὶ τούτων” Bonitz 12 ante μαθηματικωτέρα fort, addendum διὸ ex Ascl. 15 κατηγορεῖται Brandis: κατηγορεῖσθαι AM 16 ἢ ὕλην LF Bonitz, cf. Metaph.: ἡ ὕλη Α 20 τινες ἄν om. LF 20. 21 ὑποκειμένου—ὑποκείμενα] ἢ ὕλη καὶ ὑποκείμενον LF 21 ταῦτα δέ] sic etiam Metaph. libri tres: ταῦτα γὰρ Metaph. vulg. ὑπεροχή L: ἡ ὑπεροχή A 22. 23 εἶπε τὸ μανὸν λέγων καὶ τὸ πυκνόν, δεικνὺς διὰ τούτου τὴν πρὸς κτλ. LF 22 καὶ τοῦ M Ascl.: τοῦ om. Α 23 τὴν ὑπεροχήν LF: τὴν om. Α
[408]: ALT. REC. GR. DISCR. 4 καὶ συνερίθους—μικρὸν (19)] καὶ συνερίθους φιλοσοφίας ὁ Πλατῶν τὰς μαθηματικὰς <add. ἐπιστήμας〉 ἐκάλει. ὅτι δὲ ταῦτα λέγοντες οὐδὲν πλέον τούτων φιλοσοφοῦσι, δῆλον ἐκ τοῦ καὶ τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων ἁπάντων μαθηματικὰς ὑποθέσθαι, τήν τε ἀόριστον δυάδα καὶ τὸ ἓν καὶ τὰς ἰδέας αὐτὰς ἀριθμοὺς ὀνομάζειν καὶ τὰ φυσικὰ γεννᾶν ἐκ τῶν μαθηματικῶν. καὶ γὰρ καὶ τὴν ἀρχὴν ἣν ὡς ὕλην ὑπετίθεντο, οὐ τῶν φύσει γινομένων ἀλλὰ καὶ τῶν μαθηματικῶν μᾶλλον ἀρχὴ νομ.ίζεται καὶ ἔστι. ταύτην τε μέγα καὶ μικρὸν ὀνομάζοντες οὐχ ὑποκειμένην τινὰ φύσιν ἐδήλουν, ἀλλὰ κατηγορούμενόν τι μᾶλλον τῆς ὕλης· ὃ καὶ ἐδήλωσεν ἐπενεγκὼν καὶ διαφορὰν εἶναι τῆς οὐσίας καὶ τῆς ὕλης ἡ ὕλην. καθάπερ γὰρ τὸ μανὸν καὶ τὸ πυκνὸν ἐν ταῖς ἀρχαῖς λαμβάνοντες οὐχ ὡς ὑποκείμενόν τι καὶ ὕλην ταῦτα ἐλάμβανον, ἀλλὰ διαφορὰς κατὰ τῆς ὕλης καὶ τοῦ ὑποκειμένου κατ᾿ αὐτοὺς (αὐτὸ LF), ὕδωρ εἴτε ἀὴρ ἢ τὸ μεταξὺ τούτων ὄν, κατηγορουμένας (κατηγορούμενον LF), οὕτω καὶ μέγα καὶ τὸ μικρὸν LF
[409]: p. 992b9
[410]: 91
[411]: 1. 2 μανὸν—πυκνὸν AS Ascl.: πυκνὸν—μανὸν coni. Bonitz 7 ἡ alterum om. LF ἔσται Α: ἔστι S Ascl. 8. 9 ἔχοντα—οὔσας κινήσεις om. LF 8 αὐτοῖς S Ascl.: αὐτοῖς A 9 ὃ] ἀλλ’ LF ἀκίνητοι γὰρ αὐτοῖς αἰ ἰδέαι LF 10 κινήσεις ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἡ ἔλλειψις, πόθεν LF 11 τούτοις om. LF ἃ S Ascl.: ἡ A 12 τὴν om. LF τοῦτο] ταύτην LF 14 ἀνῄρηται LF 15 Ὅ τε—εἵη (126,37) om. F 18 ἐνίοις τε] sic etiam Metaph. H b: τε om. Metaph. vulg. 19 τιθέμενοι L 19. 20 οὐσίαν τὸ ἓν ὑπελάμβανον εἶναι L 20 οὖν om. L 20. 21 εἶδος αἰτίαν ἀρχὴν καὶ αἰτία τῶν ὄντων ἐπίστευον εἶναι L 21 τοῦ ὁρᾶν L 22 ἑκάστῳ MS: ἑκάστου Α 22. 23 αἰτίαν· ἕκαστον γὰρ τῶν ὄντων καθὸ ἔστι, ἕν ἐστι· φθορᾶς L 23. 24 ἕκαστον—φθείρεται (25) om. F 24 ἣ et μονῇ Brandis
[412]: ALT. REC. GR. DISCR. 1 ὁμοιότητα, καὶ ὅτι καὶ ταῦτα ὥσπερ ἐκεῖνα οὕχ ὕλη οὐχ ὕλη ἀλλὰ διαφοραὶ κατὰ τῆς ἀνάλογον γὰρ LF 2 ἀπορήσας—λόγος (6)] Περὶ δὲ κινήσεως, εἰ μὲν ἔστι ταῦτα κίνησις, δῆλον ὅτι κινήσεως (l. κινήσεται) τὰ εἴδη. — Οἱ τὰς ἰδέας εἰσάγοντες οὐδὲ περὶ κινήσεως εἶπον πόθεν ἐστὶν αὕτη τοῖς φύσει συνεστῶσι. καίτοι ἐχρῆν εἰπεῖν παραδείγματα ταῦτα τιθέντας πόθεν αὐτοῖς ἡ κίνησις ἐφήκει τοῖς φύσει συνεστῶσι L 13 ἢ ἀπ᾿ ἄλλης αἰτίας· εἰ δὲ μὴ, κινήσεως ἀναιρουμένης πᾶσα LF
[413]: 1 ἡ σωτηρία L 4 ἐκσταῖεν L 4. 5 ἐκ—πιστεύσαντες Α: ταύτη (sic) ἕνεκα L 5 τοῦ τε εἶναι καὶ τοῦ εὖ εἶναι L 6. 7 διὰ τοῦτο αὐτὸ τὸ ἓν τὴν κυριωτάτην καὶ πρωτίστην αἰτίαν τῶν ὄντων L 7 καὶ δὴ καὶ τὰς L ἔλεγον τοῦ εἶναι διὰ τὸ ὥσπερ ἑνάδας τινὰς εἶναι· καὶ κατὰ (8) L 8 post τοῦτο e S add. τοῦ τε εὖ καὶ Bonitz 9 εἰδητικὰς LS coni. Bonitz: δύο δὶς Α 10 οἰκείαν] αὐτῶν L 13 καθὸ ἄνθρωποι om. L τὴν τῆς ὁμοιότητος ἑνάδα L 14 τοὺς ἀνθρώπους ἀνθρώπους L: alterum ἀνθρώπους om. Α 15 τὸ ἐπὶ L: τὸ om. Α 15. 16 ἔλεγον· ὡσαύτως καὶ ἐπὶ ἵππων καὶ κυνῶν καὶ βοῶν καὶ τῶν L 16 καὶ prius om. A 17 κύνας καὶ τοὺς ἵππους καὶ τοὺς βοῦς καὶ τἄλλα· σύμπαντα ζῷα L τούτοις om. L 20 καὶ τὰ om. L 22 καὶ ἑνάδα οὐσίας om. L
[414]: ALT. REC. GR. DISCR. 2 πολλὰ τούτων διάλυσις· ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν ἀψύχων ἑκάστου καὶ ἀπὸ τοῦ κόσμου διὰ τὸ σώζεσθαι ταῦτα ἓν ἕκαστον μένοντα, φθείρεσθαι δὲ εἰ (4) L 19. 20 καὶ αὐτοζῷον τοῦτο δὴ πάλιν ἔλεγον καὶ ἑνάδα τοῦτο ἐποίουν, εἰς L 23 οὕτω—τοῦτο εἴη (p. 126,37)] οὕτω δὲ πάλιν τὴν οὐσίαν καὶ τὴν ποιότητα καὶ τὸ ποσὸν μετουσίᾴ τοῦ ὄντος αὐτοὸν ἐποίουν, καὶ πάντα ὄντα καλοῦντες εἰς τὸ ἓν τοῦτο ἀνῆγον καὶ ἀρχὴν πάντων ἐτίθουν αὐτὸ καὶ κυρίως οὐσίαν τοῦτο ἐνόμιζον. τοῦτο οὖν, φησί, νομίζοντες ποιεῖν οἱ τὰς ἰδέας εἰσάγοντες καὶ ῥᾴδιόν τι ὑπολαμβάνοντες τὸ τῇ ἐκθέσει δεικνύναι τοῦτο ψεῦδος ἐνόμιζον· κἄν γὰρ συγχωρηθῇ αὐτοῖς ἕν τι ἐκ τούτων λαμβάνεσθαι καὶ εἶναι ἐκεῖνο τὸ λαμβανόμενον [ἐστὶν] ἕν, ἀλλ’ οὐ ταῦτα τὰ πρὸς ἐκεῖνο λαμβανόμενα ἕν· ταῦτα ἕτερα ἐκείνου. οὐ γάρ εἰσιν οἱ ἄνθρωποι αὐτοάνθρωποι οὐδὲ τὰ ὄντα αὐτοέν, οὐδ’ οὕτως
[415]: 92
[416]: 12 γεγονότα M: καὶ γεγονότα Α 13 οὐ Brandis Bonitz: οἱ Α 14 αὐτοάνθρωπος Bonitz: αὐτοάνθρωποι AS 18 πολλὰ ταὐτὰ c. S Bonitz: πολλὰ ταῦτα Α Ascl. 19 ἀλλὰ—ταῦτα ἕν (20) M Ascl.: om. A: οὐ ταῦτα ἕν om. 8
[417]: ALT. REC. GR. DISCR. ἓν ὡς εἶναι ἀδιάφορα πρὸς ἑαυτά, πρὸς ἄλληλα λαμβανόμενα, ὡς ἐκεῖνο πρὸς ἑαυτό. ἀλλ’ οὐδὲ ἐπὶ πάντων, φησίν, ἐφ’ ὧν κοινή τις ὁμοιότης λαμβάνεται, εὑρίσκεταί τι παρ᾿ αὐτὰ καθ’ αὑτό τι ὃν καὶ ἰδέα, ἀλλ’ ἐφ’ ὧν μόνον οὐσία τις τὸ κοινὸν καὶ γένος ἢ εἶδος τὸ λαμβανόμενόν ἐστι. ἐπὶ πολλῶν γὰρ οὐχ οὕτως ἡ ὁμοιότης καθ’ ἣν τὰ ὁμοίως ἔχοντα κοινωνοῦσιν ἀλλήλοις εὑρίσκεται· ἐπί τε γὰρ τῶν ἀποφατικῶς λεγομένων καὶ τῶν κοινῶν συμβεβηκότων τῶν τε χωριστῶν καὶ τῶν καθ’ αὑτό τε καὶ ἀχωρίστων· τὸ γὰρ οὐ τρέχει κοινῶς ἐν ἅπασι τοῖς μὴ τρέχουσι θεωρεῖται. ἀλλὰ καὶ τὸ καθῆσθαι τοῖς ὁμοίως (l. ὁμοίως τοῖς) καθημένοις καὶ τοῖς ἐφθαρμένοις τὸ ἐφθάρθαι καὶ τοῖς τεθνεῶσι, καὶ τοῖς περιπατοῦσι ⟨add. τὸ περιπατεῖν⟩, καὶ τό τὰς ἐντὸς γωνίας δυσὶν ἔχειν ὀρθαῖς ἴσας, καὶ ἐπ’ ἄλλων πολλῶν· οὐκ ἐστι δὲ αὐτὸ μὴ τρέχειν, ἢ αὐτοκαθῆσθαι ἢ αὐτοπατὴρ ἢ αὐτὸ δυσὶν ὀρθαῖς τὰς ἐντὸς ἴσας ἔχειν γωνίας. τοσοῦτον οὖν ἐνδεῖ αὐτοῖς τὸ κατὰ πᾶσαν ὁμοιότητα λαμβάνεσθαι τὸ κοινὸν πρὸς ὃ πάντα ἀναχθήσεται, ὅτι μηδὲ ἐπὶ πάσης (πάσας L) τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν δυνατόν ἐστι συμβαίνει γὰρ πολλὰ κοινῶς κατηγορούμενα μὴ δύνασθαι γένος εἶναι ὧν κοινῶς κατηγορεῖται. τοιαῦτα δὲ καὶ τὸ πολλαχῶς λεγόμενον (l. τὰ π. λεγόμενα), οἷόν ἐστι τό τε ἓν καὶ τὸ ὄν. ὥστε κὰν διδῷ τις, φησίν, ἕν τι παρὰ τὰ πολλὰ εἶναι ἐφ’ ὧν κοινόν τι καὶ ὅμοιον λέγεται, ἀλλ’ οὐκ ἐπὶ πάντων ἐστί τι αὐτὸ παρὰ τὰ πολλά, ἀλλ’ ὅταν γένος ἢ εἶδος ᾖ τὸ κοινόν. ἀλλ’ οὐδὲ τοῦτο ἐξ ἀνάγκης κεχωρισμένον εἶναι καὶ αὐτὸ καθ’ αὑτό, ἀλλ’ ἔστιν ἐν τοῖς πολλοῖς ὡς τὰ γένη καὶ τὰ εἴδη. οὐδὲ ἐπὶ τῆς (τῶν L) ἐκθέσεως ἄρα, ἐφ’ ἧς ἔλεγε ῥᾴδιον εἶναι δεῖξαι ὅτι ἓν ἅπαντα καὶ τοῦτο εἶναι τὴν ἰδέαν, κατορθοῦσιν οἱ τὰς ἰδέας τιθέμενοι τὸ δεῖξαι ὅτι εἰσὶν αὗται L
[418]: 93
[419]: 2 αὐτό Ascl., cf. 1. 6. 11: ὕπο AM 6 τῷ δὲ μὴ Ascl. Bonitz: τῷ μὴ Α 9 γένος τὸ οὐ τρέχει οὔτε recte, ut videtur, Ascl. 13. 14 ἐντὸς γωνίας LMS coni. Brandis: ἐν τοῖς γωνίας Α 18 ἅ. S coni. Brandis: ἣ Α 27 συγχωρῇ coni. Bonitz
[420]: p. 992b13
[421]: 94
[422]: 6 ὡς prius MS: καὶ Α 7 καὶ αἱ ἀρχαὶ coni. Bonitz 18 ἀεὶ] ἓν coni. Bonitz coll. 1. 24 et p. 128,6 23 ἁ e S add. Bonitz
[423]: ALT. REC. GR. DISCR. 2 Τίνα—κατ᾿ αὐτούς (p. 128,9)] τίνα εἰσὶ τὰ μετὰ τοὺς ἀριθμούς, αὐτὸς λέγει, ὅτι μήκη καὶ πλάτη καὶ στερεά. πρῶτοι γὰρ πάντων οἱ ἀριθμοί, καὶ αἱ τούτων ἀρχαὶ πρῶται τῶν ἀρκῶν τοῦ μήκους καὶ τοῦ πλάτους καὶ τοῦ στερεοῦ· πρώτη γὰρ ἡ ἀόριστος δυάς, καὶ ὑπ’ αὐτὴν ἐπειρῶντο ἀνάγειν τό τε μακρὸν καὶ βραχὺ καί πλατὺ καὶ στενὸν καὶ τὸ βαθὺ καὶ ταπεινόν, ἀργὰς ὄντα τῶν εἰρημένων. τὸ οὖν αὐτομῆκος καὶ τὸ αὐτοπλάτος καὶ τὸ αὐτοστερεὸν ποῦ ταχθήσονται; ἰδέαι γὰρ οὔκ εἰσιν, ἀριθμοὶ δ’ αἱ ἰδέαι. ἐν τοῖς μεταξὺ οὐ πεσοῦνται· πολλὰ γὰρ τὰ μεταξὺ καὶ διαιρετά· ταῦτα δ’ οὐ πολλά, ἀλλὰ καὶ ἀπαθῆ καὶ ἀδιαίρετα. ἀλλ’ οὐδὲ ἐν τοῖς φθαρτοῖς· ἄφθαρτα γὰρ ταῦτα. λείπεται οὖν τέταρτον ἔτι γένος ἄλλο τῶν ὄντων εἶναι παρὰ τὰς ἰδέας καὶ τὰ μεταξὺ καὶ τὰ αἰσθητά, τὸ αὐτομῆκος καὶ τὸ αὐτοπλάτος καὶ τὸ αὐτοστερεόν· εἰ δὲ μή, τίνος φύσεως καὶ δυνάμεως μετέχουσι <add. τοὺς τὰς ἰδέας τιθεμένους ἔργον εὑρεῖν· οὔτε γὰρ ἰδέαι οὔτε μεταξὺ οὔτε αἰσθητὰ ταῦτα, ὡς εἴρηται. λοιπὸν οὖν οὔτε ἀρχαὶ οὔτε ἐξ ἀρχῶν· τίς οὖν ἡ τούτων φύσις καὶ δύναμις; τοῦτο γὰρ ἐσήμανε διὰ τοῦ εἰπεῖν οὐδένα δὲ λόγον ἔχει οὐδὲ τὰ μετὰ τοὺς ἀριθμοὺς οὔτε τινὰ δύναμιν LF
[424]: p. 992b18
[425]: 10 τὸ τῶν] τούτων Α: τὸ om. LF ζητεῖν LF, cf. Metaph.: εὑρεῖν Α στοιχεῖον LF διελόντα] sic ALF et Metaph. E b: διελόντας Metaph. vulg. 15 οὔκ εἰσιν— λεγομένων (17) om. Α: δῆλον—καὶ αἱ αὐταί (15. 16) om. M: explevi ex Asclepio
[426]: ALT. REC. GR. DISCR. 12 Ὁ λόγος—μάταιον (p. 129,9)] ἐπειδὴ τὰ ὄντα πολλαχῶς λέγεται (ὁσαχῶς γὰρ αἱ κατηγορίαι), τῶν δὲ πολλαχῶς λεγομένων ἤτοι ὁμωνύμως οὔκ εἰσι κοιναὶ ἀρχαὶ καὶ αἱ αὐταί, τῶν ὄντων ἄρα οὔκ εἰσιν αἱ αὐταὶ ἀρχαὶ καὶ κοιναί. ὁ συλλογισμὸς ἐν πρώτῳ σχήματι· ἐλάττων δὲ πρότασις τὰ ὄντα πολλαχῶς λέγεται· <add. μείζων δὲ〉 τῶν πολλαχῶς λεγομένων οὔκ κοιναὶ ἀρχαί· καὶ τῶν ὄντων ἄρα οὔκ εἰσι κοιναὶ ἀρχαί. αἰτιᾶται οὖν αὐτοὺς ὅτι κοινὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων ἐζήτουν, οὐ διελόμενοι πρότερον ποσαχῶς τὰ ὄντα λέγεται καὶ τὰ σημαινόμενα τοῦ ὄντος ἐκθέμενοι. καὶ ἔτι ἀτοπώτερον, ὅτι τοιαύτας ἀρχὰς ζητοῦντες ἐξ ὧν εἰσι τὰ ὄντα· αὗται δέ εἰσιν ἡ τε ὕλη καὶ τὸ εἶδος. ἃς γὰρ ὑπετίθεντο ἀρχὰς τοιαῦταί εἰσιν, ἡ τε ἀόριστος δυὰς καὶ ἡ μονάς· ἔνια γὰρ τῶν ὄντων οὑδὲ ἔχει τοιαύτας ἀρχὰς κατὰ τὴν οἰκείαν φύσιν, εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκός. ποίαν γὰρ ὑλικὴν ἀρχὴν ἕξει καθ’ αὐτὸ τὸ ποιεῖν ἡ τὸ πάσχειν, ἢ τὸ εὐθὺ ἢ τὸ καμπύλον, ἢ τὸ λευκὸν ἢ τὸ μέλαν; εἰ μή, ὡς εἴρηται, κατὰ συμβεβηκός, διὰ τὸ τῆς οὐσίας εἶναι τοιαύτας ἀρχάς, ταῦτα δὲ τὸ εἶναι ἔχουσιν (l. ἔχειν) ἐν τῇ οὐσίᾳ. τοιαύτας οὖν ἀρχὰς ζητοῦντες (l. ζητοῦντας) οὐ πάντων δυνατὸν ἦν δήπου λαβεῖν τῶν ὄντων ἀρχάς, ἀλλ’ ἢ τῶν οὐσιῶν μόνων τοιαύτας ἐνδέχεται εἶναι ἀρχάς. τὸ οὖν ⟨add. τῷ⟩ τῶν οὐσιῶν ἔχειν ἀρχὰς πάντων ἔχειν οἴεσθαι οὐκ ἀληθές φησιν ἀλλὰ μάταιον LF
[427]: 95
[428]: p. 992b24
[429]: 6 ἐνυπάρχοντα S Bonitz: ἓν ὑπάρχοντα ΑΜ 10 Πῶς—ἀποδείξεσιν (p. 131,11) om. F 14 οἶόν τε M: οἴονται Α γνωρίζοντας] γνωρίζοντα Metaph. 18 ἄρα Μ: γὰρ ἄρα Α 23 τῶν Ὑστέρων ἀναλυτικῶν] Α 1 p. 71a1
[430]: ALT. REC. GR. DISCR. 11 Ὅτι—ἔχειν (21)] Δείκνυσι διὰ τούτου ὅτι εἰ ἔστι τινὰ τῶν πάντων στοιχεῖα, ἀδύνατον αὐτῶν μάθησιν καὶ ἐπιστήμην εἶναι· δῆλον γὰρ ὅτι οὐ προϋπάρχει (l. οὐχ οἷόν τε προϋπάρχειν) γνωρίζοντα πρότερον τὸν ζητοῦντα καὶ μαθεῖν βουλόμενον ταῦτα. ὁ δὲ λόγος πρόεισιν οὕτως. ὧν εἰσιν ἀρχαί, ἀδύνατον ταῦτα εἰδέναι, μὴ τὰς ἀρχὰς εἰδότα· διὰ γὰρ τῶν ἀργῶν ἡ γνῶσις, ὡς καὶ ἐν τοῖς Φυσικοῖς εἴρηκεν εὐθὺς τῆς πραγματείας ἐκείνης ἀρχόμενος, ὅτι τὸ εἰδέναι καὶ τό ἐπίστασθαι συμβαίνει παρὰ πάσας τὰς μεθόδους ὧν εἰσιν ἀρχαὶ καὶ αἴτια καὶ στοιχεῖα ἐκ τοῦ ταῦτα γνωρίζειν. τῶν δὲ ὄντων πάντων κατ᾿ αὐτούς εἰσιν ἀρχαί. ἀδύνατον ἄρα τῶν ὄντων εἰδέναι τι μὴ πρότερον τὰρ ἀρχὰς αὐτῶν μαθόντας. ἀδύνατον δὲ τὰς τῶν ὄντων ἀρχὰς μαθεῖν· ἀδύνατον ἄρα καὶ τῶν ὄντων ἐπιστήμας ἔχειν L 22 πᾶσα μάθησις καὶ πᾶσα διδασκαλία διανοητικὴ ἐκ προϋπαρχούσης γίνεται γνώσεως· ἃ δὲ μανθάνει μὴ γνωρίζων, ταῦτα οὐχ’ οἷόν τε προγινώσκειν αὐτά· ἄλλα δὲ ἀναγκαῖον προγινώσκειν, δι’ ὧν γνωρίσει ἁ μανθάνει. ὁ γὰρ γεωμετρεῖν μανθάνων ὧν ἐστιν ἡ γεωμετρία ἐπιστήμη οὐ γινώσκει ταῦτα, ὅτε ταῦτα μανθάνειν ἄρχεται· οὐ γὰρ γινώσκει ὅτι τὸ τρίγωνον τὰς τρεῖς γωνίας δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει, ὅτε τοῦτο μανθάνειν ἄρχεται· ἄλλα μέντοι (p. 130,4) L
[431]: 96
[432]: 1. 4 ἄλλα A’-’L : ἀλλὰ A’S 6 εἰ οὖν πᾶσα L 7 τινῶν ἄλλων L aotvDavc μένων προγινωσκομένων δεήσει L 8 ἄλλα A2LS: ἀλλά Α1
[433]: ALT. REC. GR. DISCR. 5 διδασκαλία, οἷον ἴσον ἄνισον, εὐθὺ καμπύλον, μεῖζον ἔλαττον· ἀλλὰ καὶ μήκους L 7 τὸνγιγνεται (20)] τὸν τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων μαθησόμενον μὴ τὰς ἀρχὰς ἀλλ’ ἄλλα τινὰ εἰδέναι. ἦν δὲ τοῦτο ἀδύνατον· πᾶν γὰρ ὃ ἂν ληφθῇ εἰδέναι ἦν τοῦτο ὃν καὶ ὑπὸ τὰς τοῦ ὄντος ἀρχάς. ἣ οὖν προειδὼς μανθάνει c! μανθάνει, ἡ οὐ μαθήσεται. εἰ οὖν τις τῶν ἀπάν- τῶν ἔστιν ἐπιστήμη , οἵαν δή τινές φασιν, [τῆς] τῶν πάντων τῶν ὄντων ἀρχῶν nωστικἡ, οὐδὲν ἂν εἶεν εἰδότες οὗτοι, ὥστε οὑδὲ τὰς ἀρχάς ὅτι δὲ πᾶσα μάθησις ἐκ προγινωσκο- μένων, ἔδειξε λαβὼν τὰς μαθήσεις. ἢ γὰρ δι’ ἀποδείξεως ἢ δι’ ὁρισμοῦ ἡ δι’ ἐπαγωγῆς γίνεται πᾶσα μάθησις. ἡ οὖν δι’ ἀποδείξεως μάθησις ἔχει τινὰ ἄλλα προγινωσκόᾳενα, ἇι τὸν μανθάνοντα εἰδέναι ἀνάγκη· τοιαῦτα δέ εἰσι τὰ ἀξιώματα, κοιναί τινες οὖσαι καὶ φυ- σικαὶ ἔννοιαι, οἷον ὅτι ἐπὶ παντὸςιἡ ·ι-ατάφασις ἡ ἡ ἀπόφασις ἀληθεύει ἢ ψεύδεται, ἢ ὅτι τὸ ἀγαθὸν ὠφέλιμόν ἐστι τῇ αὐτοῦ (I. αὑτοῦ) φύσει, καὶ ὅτι 〈οὔτε)· ὁ θεὸς οὕτε ἡ φύσις οὐδὲν μάτην ποιεῖ , καὶ ὅτι οὐδεμία οὐσία ἐκ τοῦ ι).ηδαμῇ μηδαμῶς ὄντος ἔστιν ἡ εἰς τὸ μὴ ὃν ὅλως χωρεῖ· καὶ τὰ τῷ αὐτῷ ἴσα καὶ ἀλλ-(́ιλοις ἐστὶν ἴσα καὶ τἄ ὅμοια. καὶ πᾶσα δὲ ἡ διὰ συλλογισμοῦ γνῶσις διὰ προγινωσκομένων ἤτοι διὰ τῶν ἀμέσων προτάσεων, ἃς ὁυͅ-ο)ογεῖσθα̣ί τε καὶ κεῖσθαι δεῖ· ὁμοίως δὲ καὶ ἡ ὂιὰ τῶν ὁρισμῶν διδασκαλία καὶ γνῶσις ἐκ -ι ρογινωὕνορ.ένων γίνεται L 21 δίτͅουν, προγινώGκ τί ἐστι ζῷον καὶ τί. πεζὸν καὶ τί δίπουν ἔστιν· εἰ γὰρ μὴ ταῦτα προγινώσκει, οὐδὲ ὅτι ὁρισμὸς ἀνθρώπου ἐστὶν εtσε- τᾶι· ὁμοίως (23) L
[434]: p. 992b33
[435]: 12 εἰ καὶ] καὶ εἰ Metaph. vulg. 16 τινῶν. ἡ μὲν M: post τινῶν add. δείκνυσιν Α
[436]: ALT. REC. GR. DISCR. 1 διδασκαλία διδάσκει μὲν τὸ καθόλου, δι᾿ ὧν δὲ διδάσκει, ἐστὶ τὰ καθέκαστα ἃ καὶ γνωρίζει. εἰ οὖν πᾶσα μάθησις καὶ διδασκαλία οὕτως γίνεται, οἱ δὲ τὰς πάντων τῶν ὄντων ἀρχὰς ζητοῦντες διδάσκειν ἀναιροῦσι τὸ δύνασθαί τι γνωρίζειν καὶ εἰδέναι τὸν μανθάνοντα (ὃ γὰρ εἰδῇ ὁ μανθάνων, ὄν ἐστι, καὶ οὐκ ἔστι δυνατὸν εἰδέναι αὐτὸ μὴ εἰδὼς (I. εἰδότα) τὰς ἀρχάς· οὐκ ἄρα οὐδὲ τὰς ἀρχὰς εἴσεται, μὴ προγινώσκων τι τῶν ὄντων ἐν τῇ τῶν ἀρχῶν μαθήσει), ἀναιρεῖται οὖν καθόλου διδασκαλία τε καὶ μάθησις. τὸ δὲ ἢ πάντων ἢ τινῶν εἶπεν, ὅτι καὶ ἐν τῇ διὰ τῶν συλλογισμῶν ἀποδείξει ἐνδέχεται καὶ ἀμφοτέρας τὰς προτάσεις γνωρίζειν, ὁμοίως καὶ ἐν τῷ ὁρισμῶ πάπα γνωρίζειν τὰ ἐξ ὧν ὁ ὁρισμός, καὶ ἡ ἐπαγωγὴ διὰ πάντων γνωρίμων ἡ καὶ οὕτως προγινωσκομένων (10) L 13 εἴ γε κοιναὶ πάντων εἰσὶ τῶν ὄντων ἀρχαὶ καὶ αἰτίαι, νῦν λέγει ὅτι μηδὲ χωρὶς διδασκαλίας δυνατόν ἐστι σύμφυτον ἔχειν γνῶσιν αὐτῆς, ὡς μηδὲ δεῖσθαί τινων προγινωσκομένων εἰς τὴν ἐπιστήμην αὐτῆς. λέγει οὖν ὅτι ἡ τῶν κυριωτάτων (16) LF 17 ἡ δὲ—εἶναι (p. 132,8)] ἡ δὲ τῶν ἀρχῶν πάντων τῶν ὄντων γνῶσις τῶν κυριωτάτων ἐστὶ γνῶσις. αὕτη μὲν ἐλάττων πρότασις, ἡ δὲ προλεχθεῖσα μείζων, καὶ συνάγεται ἐν πρώτῳ σχήματι ἐκ δύο καθόλου καταφατικῶν, ὅτι ἡ τῶν ἀρχῶν πάντων τῶν ὄντων γνῶσις κρατίστη τῶν ἐπιστημῶν ἐστιν. εἰ οὖν ἔχοντες ταύτην λανθάνομεν ὅτι ἔχομεν, παράλογον· ὃ ἐδήλωσε διὰ τοῦ θαυμαστὸν εἰπεῖν. καὶ ὅτι μὲν αἴσθησιν ἔχοντες (I. ἔχομεν) σύμφυτον οὐ λελήθαμεν ἑαυτούς, οὐδὲ ὅτι βαδίζειν δυνάμεθα, τὴν δὲ κρατίστην τῶν γνώσεων ἔχοντες εἰς τοσοῦτον λανθάνομεν ἑαυτούς, ὅτι οὐδ’ ἐξετασθέντες καὶ ἐπιστήσαντες δυνάμεθα εἰπεῖν, τίνες ποτέ εἰσι τῶν ὄντων ἀρχαί. ἁ δέ μὴ ἴσμεν, πῶς ἄν τούτων ἐπιστήμην ἔχειν σύμφυτον εἰπεῖν δυνησόμεθα; εἴρηκε δὲ τοῦτο ἴσως ὡς καὶ τοῖς Πλατωνικοῖς ἀρέσκον εἶναι τὸ τὰς μαθήσεις ἀναμνήσεις εἶναι LF
[437]: 97
[438]: p. 993a2
[439]: 2 αὑτούς Brandis Βonitz: αὐτοὺς AM 12 ἔστι om. L πάντα τὰ ὄντα L προειδῇ L 16 τινὰς τῶν ὄντων πάντων ἀρχὰς εἶναι L ὡς] ὥσπερ L 17 ἡ M: om. A
[440]: ALT. REC. GR. DISCR. 11. 12 εἰ καὶ—γνωρίσει] πῶς, φησίν, ἐστι δυνατὸν γνωρίσαι τὰς τῶν ὄντων πάντων ἀρχάς, εἴ γε καὶ εἰσὶ κοιναὶ πάντων ἀρχαί L 13 δι’ ὧν ταύτας γνωρίσαι δυνατὸν καὶ ἀποδεῖξαι δυνήσεται ὅτι εἰσὶν αἵδε; τί γὰρ μᾶλλον αἵδε ἢ αἰδὲ, μὴ ἔχων πρὸς γνωρίζειν αὐτάς τινα· οὐ γὰρ (15) L 17 πότερον—ἐζήτουν (p. 133,19)] 19)] πότερον διὰ τοῦ ζ γράφεται (ἢ ἕτερον φθόγγον εἶπεν), διὰ τοῦ σ καὶ δ (τινὰ γὰρ τῶν βιβλίων ἀντὶ τοῦ ζὰ σμᾶ ἔχει γεγραμμένον· καλλίων δὲ ἡ διὰ τοῦ ζὰ γραφή) οὕτω δὴ καὶ ἡ περὶ τῶν ἀρχῶν ἀμφισβήτησις ἂν εἴη. ἐγράφετο γὰρ πάλαι παρὰ τοῖς παλαιοῖς τινες συλλαβαὶ διὰ δύο γραμμάτων, ὕστερον δὲ τοὺς φθόγγους τῶν δύο τούτων εἰς ἕνα φθόγγον κεράσαντες δι’ ἑνὸς στοιχείου ἔγραφον, ὅθεν καὶ διπλᾶ ταῦτα ἐκάλουν, οἷον τὸ ξ ἐκ τοῦ κ καὶ σ, τὸ δὲ ψ ἐκ τοῦ π καὶ σ· οὕτως καὶ τὸ ζ ἐκ τοῦ σ καὶ δ. εἰ οὑν ταύτας τις γνωρίσαι μέλλοι, ἢ δι’ ἐπαγωγῆς ἢ δι’ ὁρισμοῦ ἡ διὰ συλλογισμοῦ ζητήσει τε καὶ γνωριεῖ, εἰ ἀμφισβητοῖντο. ταῦτα δὲ πάντα, ἥ τε ἀπόδειξις καὶ ὁ ὁρισμὸς καὶ ἡ ἐπαγωγή, διὰ προγινωσκομένων τῶν ἐν αὐτοῖς ὄντων γενῶν καὶ διαφορῶν καὶ ἀμέσων προτάσεων καὶ τῶν καθ᾿ ἕκαστα δεικνύουσιν, ἃ δὴ τούτων ἑκάστη τῶν ἐπιστημῶν δείκνυσιν. εἴ γε (1. εἰ δὲ) διδακταί εἰσιν αἱ τῶν ὄντων ἀρχαὶ κατὰ τοὺς πάντων τῶν ὄντων κοινὰς καὶ τὰς αὐτὰς εἶναι λέγοντας ἀρχάς (οὐ γὰρ δὴ λανθάνομεν ἑαυτοὺς τὴν κρατίστην, ὡς τῶν ἐπιστημῶν ἔχοντες), οἱ μανθάνοντες τὰς τοιαύτας ἀρχὰς οὐκ ἂν εἶεν τῶν ὄντων τι προειδότες, εἴ γε πᾶν τὸ ὃν ὑπὸ τὰς κοινὰς ἀρχὰς ἀνάγεται, τοῦτο δὲ γινώσκειν οὐκ ἦν δυνατὸν ἀγνοοῦντι τὰς ἀρχάς· οὐκ ἄρα ἐστὶ τῶν ἀρχῶν μάθησις καὶ ἐπιστήμη καὶ ὅλως γνῶσις. εἰ δὲ μὴ τῶν ἀρχῶν, οὐδὲ τῶν ὄντων τινός, εἴ γε ἡ κυριωτάτη καὶ κρατίστη τῶν γνώσεων. ἐκ τῶν ἀρχῶν ἐστιν. οὕτως οὖν ὁ κοινὰς πάντων τῶν ὄντων καὶ τἀς αὐτὰς εἰσάγων ἀρχὰς ὅλως ἀναιρεῖ τὸ εἶναι γνῶσιν τῶν ὄντων. αὕτη δὲ ἡ ἀπορία ἔοικε τῇ ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος ἐν τῷ Μένωνι λεγομένη L
[441]: p. 993a7
[442]: 98
[443]: 1 δὴ L: δὲ Α 6 δὲ om. Α ἐν τῷ Μένωνι] p. 80 E 7 τὴν del. Βοnitz δυναμένην S Brandis Bonitz: δυναμένων Α 17 αὐτὰ] fort. αὐταὶ 21 ἔχοι] γνοίη Μetaph. vulg. 22 αὐτὰς MS: αὐτῶν Α 25 πάσας omitt. LF 27 τὰ—δι’ αὐτῶν] πάντα γνωρίζειν αὐτῶν δι’ αὐτῶν F 30 ἀκολουθεῖ—στοιχεῖα (p. 134,7) om. LF
[444]: ALT. REC. GR. DISCR. 22 Καὶ τοῦτο πρὸς τὸ μὴ εἶναι κοινὰς πάντων τῶν ὄντων ἀρχὰς καὶ στοιχεῖα λέγει· εἰ γὰρ εἶεν πάντων ἀρχαί, ὁ μαθὼν ταύτας εἴσεται πάντα δι’ αὐτῶν· ὥστε καὶ τὰ αἰσθητά, εἴ γε πάντως καὶ ταῦτα τῶν ὄντων ἐστίν. ὡς γὰρ ὁ τὰ γράμματα (24 25) LF 27 δυνήσεται καὶ τὰ αἰσθητὰ γνωρίζειν· ἐκ τῶν κοινῶν γὰρ καὶ ταῦτα ἀρχῶν, εἴ γε ὄντα ἐστί· πῶς δὲ (29) LF
[445]: p. 993a11
[446]: 2 μὴ Brandis Bonitz S: μὲν Α 4 ἐκεῖνα] ἐκεῖναι coni. Bonitz 5 σύγκεινται S Bonitz: σύγκειται Α 7 οὐ μαχόμενα δὲ λέγει πρὸς ἑαυτὸν ὁ Ἀριστοτέλης ζητῶν μὲν καὶ αὐτὸς τὰς LF αὑτῶ S Brandis Bonitz: αὐτῶ AM 8 αἴτια LF διὰ τούτων τε δεικνὺς L post εἰσὶν add. αἱ ἀρχαὶ καὶ τὰ αἴτια LF 9 ἡγοῦντο] ἐνόμιζον LF 10 ὁμοιοτήτων, ὡς προείρηται, ἀλλ’ LF 11 ᾖ ὃν LFMS: ᾗ οἷον Α 12 αὗται—ἀρχαὶ (13) corrupta esse videntur, cf. LF: omnium entium principia, non tamen eodem modo, sed proprie substanliae, caeterorum vero a substantia, cum proprie non sint principia. efficiuntur quodammodo S 17 ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει] B 3 εἰς ταῦτα εἴδη LF αἰτιῶν LF 17. 18 ἀνῆγε τὰ αἴτια LF 18 ὃ καὶ νῦν πιστώσασθαι βουλόμενος LF 19 post τῶν addendum προτέρων, cf. LF: “post αἰτίων adde εἰρηκότων” Bonitz
[447]: ALT. REC. GR. DISCR. 11 πάτων—ἔχειν (14)] πάντων ἀρχαί ἀρχαί om. F), καὶ οὐχ ὁμοίως πάντα, ἀλλὰ τῆς οὐσίας προηγουμένως. εἰσὶ δὲ καὶ τῶν ἄλλων τῶν παρὰ τὴν οὐσίαν ὄντων ἀρχαὶ αὗται, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ οὐ πρώτως, διὰ τὸ ἐκεῖνα πάντα ἐν τῇ οὐσία τὸ εἶναι ἔχειν. ὥστε οὐ μαχόμενα πρὸς ἑαυτὸν ὁ Ἀριστοτέλης λέγει LF 18 ἦλθεν ἐπὶ τὸ τὰς περὶ τῶν αἰτιῶν τῶν προτέρων δόξας ἐξετάσαι καὶ ἰδεῖν μή τις ἄρα αὐτῶν ἄλλο τι εἶδος ἐζήτησεν αἰτίου καὶ εὗρε· καὶ ἔδειξεν ἐξετάζων ὅτι πάντες ὅσοι περὶ αἰτιῶν εἰρήκασιν οὐκ ἔξω τι τούτων ἕτερον αἴτιον εἶπον ἀλλ’ ἐκ τούτων τι, καὶ ὁ μὲν τυχὸν ἓν ὑλικὸν αἴτιον ἀπεδίδου, ὁ δὲ δύο, ὁ δὲ. τρία. καὶ οἱ μὲν πρὸς τῷ ὑλικῷ καὶ τὸ ποιητικὸν ὑπελάμβανον (23) LF
[448]: 99
[449]: 5 τεσσάρων αἰτιῶν εὑρεθείη ἄν μνημονεύων LF 9 ἀναρθρώτως LF 10 οὕτω— λέγειν om. LF 11. 12 τὸ ὀστοῦν οὐ κατὰ τὴν ὕλην ἀλλὰ κατὰ λόγον εἶναι ὀστοῦν LF 14 κράσει γίνεσθαι ἔλεγον LF 15 ἡ δὲ χθὼν κτλ ] Empedocl. fragm. ed. Mullach v. 211 sqq. ἐπίειρος ἐν εὐστέρνοις LF Ascl. 16 μοιρῶν ἔλαχε LF αἴγλης LF Ascl.: αἴγλη Α 21 τὸ εἶναι LF: om. A 21. 22 τοῦ εἶναι ἕκαστον F 22 ·διὰ alterum οm. LF 23 διαφορὰ ἐν LF: ante ἐν add. καὶ Α τι (ante ὀστοῦν) om. L 26 ἑκάστῳ τοῦ εἶναι τόδε τι, πάντως LF 27 ἐπῆγε καὶ ὡδήγει τῷ λόγῳ LF 28 μέντοι καθ’ αὐτὸν λέγων LF
[450]: ALT. REC. GR. DISCR. 1 οἱ δὲ καὶ τοῦ εἰδικοῦ σὺν τῷ ποιητικῷ ἐφήπτοντο, ὡς ἐρεῖ περὶ τοῦ Ἐμπεδοκλέους· ἀμυδρῶς μέντοι καὶ ἀσαφῶς περὶ αὐτῶν εἶπον καὶ οὐ διηρθρωμένως (4) LF 6 ὡς ἐρεῖ (ἐρεῖν L) λέγει δὲ τὴν αἰτίαν τοῦ ἀδιαρθρώτως αὐτοὺς εἰρηκέναι περὶ τούτων, καίτοι αἰτίοις τούτοις ἐπιβάλλοντας καὶ ἐφαπτομένους πως αὐτῶν, τὸ μήπω πρὸ πρὸς LF) Ἀριστοτέλους ἐπιστήμην τινὰ τῶν κατὰ φιλοσοφίαν ἀκριβῶς (9) LF 18 ἐν (1. εἰ) τῷ λόγῳ δέ, φησί, τὸ ὀστοῦν [τὸ] εἶναι λόγον λέγων τὸ εἶδος, τὸ δὲ τί ἢν εἶναι τὸν ὁρισμόν) κατ’ αὐτόν, δῆλον ὡς ἐν τῇ σαρκὶ καὶ τῷ νεύρῳ (20) LF
[451]: p. 993a24
[452]: 100
[453]: 4 τούτων ALFS: τῶν τοιούτων Βrandis Bonitz τοῖς LF: τούτοις Α 6 οὖν] ἄν coni. Bonitz, coll. Metaph. p. 989 a 32 ἐπηκολούθησεν Ἀναξαγόρας, οὐ LF μὴν LFS Ascl.: μὲν Α 7 τούτων εἴρηκεν LF 8 ἐπαγγέλλεται ἀπορήσειν ἀπορίας τινάς LF 9 ἐξ ὦν ἀποριῶν ῥηθεισῶν LF 11 τε om. LF τῆς om. L: ante λύσεως (12) habet F 12 λέγει δὲ LF 13 ἐν τῷ Β τῆσδε τῆς πραγματείας LF 14 γε om. LF 15 εἰπὼν LFS: εἰπόντες Α 17 αἰτιῶν LF
[454]: ALT. REC. GR. DISCR. 1. 2 οὐδὲ κατ’ ἐπιστήμην τινὰ εἴρηκε, διὰ τὸ μὴ περὶ πάντων ὁμοίως τῶν ἐκ τῶν στοιχείων εἰρηκέναι, ἀλλ’ ἢ μόνον ἐπὶ τοῦ ὀστοῦ LF 4 Τὸ μὲν οὖν περὶ τούτων λέγοι ἂν εἰρηκὼς ἤδη ἐν τοῖς πρὸ τούτου λόγοις περὶ Ἀναξαγόρου καὶ τὴν LF
[455]: 101
[456]: 1 Tit. οm. LF: τὸ ἔλαττον ἁ τῶν μετὰ τὰ φυσικὰ A: εἰς addidi ὑπόθεσις τοῦ ἐλάσσονος ἄλφα τῶν μετὰ τὰ φυσικά superscr. F 17 ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει] Β1 18 δὲ om. LF ἀρχὴ τοῦ Β τῆσδε τῆς συντάξεως τὸν περὶ LF
[457]: ALT. REC. GR. DISCR. 2 Τὸ ἔλαττον—ἐξ ὧν (7)] λαὶ τοῦτο τὸ βιβλίον Ἀριστοτέλους ἐστίν, ὡς ἐστιν ἀπὸ τῆς λέξεως καὶ τῆς θεωρίας τούτου τεκμήρασθαι· ἔστι δὲ μέρος βιβλίου ἀλλ’ οὐ βιβλίον ὁλόκληρον δηλοῖ δὲ τοῦτο ἡ ἀρχὴ τοῦδε τοῦ βιβλίου, ὅτι καὶ ἐν τούτῳ περὶ ἀρχῶν ποιεῖται τὸν λόγον καὶ οὐκ ἀπᾴδει τὰ ἐν τούτῳ λεγόμενα τῶν ἐν τῷ μείζονι Α. ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ σμικρότης τούτου τεκμήριον ἱκανώτατον τοῦ μέρος εἶναι βιβλίου ἀλλ’ οὐ βιβλίον ὅλον. ἔοικε δὲ ἕπεσθαι τοῦτο τῷ μείζονι Α ἐξ ὧν LF 9. 10 προειπὼν—δόξει (12)] ταῦτα εἰπὼν πρὸς τὸ τέλος ἐκείνου, ἀκολούθως ἐν τούτῳ ζητεῖ, εἰ ἐπ’ ἄπειρον αἱ ἀρχαὶ καὶ τὰ αἴτια· καὶ δείκνυσιν ὅτι ἔστιν ἀρχή τις ἐν αὐτοῖς καὶ οὐκ ἐπ’ ἄπειρον ἡ πρόοδος. ἐκ τούτου δὴ φαίνεται ὅτι συντέτακται τοῦτο τὸ βιβλίον τῇ πραγματείᾳ ταύτῃ , εἶτε μέρος ὂν τοῦ μείζονος Α, εἴτε καὶ μὴ ἀλλ’ ἰδίαν ἔχον περιγραφήν. πάλιν δὲ σκοποῦσιν ἐκ τοῦ τέλους αὐτοῦ οὐ δόξει LF
[458]: p. 993a30
[459]: 4 ἐκεῖ—ποιῶν (6) om. LF 6 ἐν τῷ ἐλάττονι λεγόμενα ἁ ἀλλότρια LF 13 μᾶλλον] αὕτη LF 15 ἁψαμένους LF αὐτῆς LF: αὐτοῖς Α 18 τε om. LF 21 ἀληθείας. ταῦτα δείκνυσιν ἐν τούτῳ LF 24 Ἡ—θεωρία (26) A: verba corrupta, sententia e LFS intellegitur: contemplatio — indicium autem est (sic scribendum, non ad hunc modum: Quoniam contemplatio veritatis) S; de LF v. infra 28 περὶ δὲ τῆς c. S Bonitz: περὶ δὲ τὴν τῆς ALF θεωρίαν καλεῖ πᾶσαν LF 29 φιλοσοφίαν] ἐπιστήμην LF
[460]: ALT. REC. GR. DISCR. 15 16 συμβαλλομένους εἰς τὴν ταύτης περιποίησιν, ναὶ μὴν καὶ ᾖ διαφέρει ἡ θεωρητικὴ φιλοσοφία τῆς πρακτικῆς εἰπὼν ⟨καὶ ὅτι⟩τὸ κύριον τῆς θεωρίας τέλος ἡ γνῶσίς δείκνυσι τε] ὅτι (17) LF 26 Γράφεται—τινί (28)] ἔν τισι γράφεται μετὰ τῆς τοῦ. ὅτι προσθήκης, ὅτι ἡ περὶ τῆς ἀληθείας θεωρία. ἀλλ’ οὕτως μὲν οὐκ ἀρχὴ βιβλίου ἐστίν, ἀλλ’ ἑπόμενον προειρημένῳ τινί· χωρὶς δὲ τοῦ ὅτι ἀρχὴν τοῦτο ποιεῖ LF
[461]: 11 ῥᾳδίαν LF Ascl.: ῥᾴδιον Α 16 περὶ γοῦν—χαλεπῆς (p. 140,9) οm. 20 αὐτῶν c. S Bonitz: αὐτῷ Α: αὐτῆς LF 20. 21 πάντῃ· τοῦτο δὲ ἐδήλωσεν ἐπενεγκὼν LF
[462]: ALT. REC. GR. DISCR. 1 φιλοσοφία τὸ ἐν ἐκείναις ἀληθὲς σκοποῦσιν, ὡσαύτως καὶ ἡ τέχνη, εἴ γε ἕξις ἐστὶ μετὰ λόγου ἀληθοῦς ποιητική· ἀλλ’ ὅτι ταύτης μόνης τέλος ἐστὶν ἡ τῆς ἀληθείας γνῶσις. αἱ γὰρ προειρημέναι κἀν τὸ ἀληθὲς θεωρῶσιν ἐν τοῖς ὑποκειμένοις αὐταῖς, ἀλλ’ οὐκ αὐτὸ τὸ ἀληθές ἐστι τέλος ἀλλ’ ἡ πρᾶξις ἢ ἡ ποίησις ἡ περὶ τὸ ἀληθές· ἡ δὲ θεωρητικὴ οὐ μόνον τέλος ἔχει τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ καὶ τὴν κυρίως ἀλήθειαν· τὸ γὰρ ἐν τοῖς ἀιδίοις ἀληθὲς θεωρεῖ αὕτη, ἁ καὶ κυρίως εἰσὶν ὄντα· τοῦ γὰρ κυρίως ὄντος ἐστὶ καὶ ἡ κυρίως ἀλήθεια. ἡ δὲ θεωρητικὴ φιλοσοφία μάλιστα ἡμῖν ἐστιν οἰκεία καὶ κατὰ φύσιν ἤπερ ἡ ποιητικὴ ἢ ἡ πρακτική. κοινωνοῦσι γὰρ τούτων, κἂν οὐχ ὁμοίως, καὶ ἄλλα τῶν ζῴων, τῆς δὲ θεωρίας ἄνθρωπος μόνος. συνίστησι δὲ τοῦτο ἐκ τοῦ τὶ μὲν χαλεπὴν αὐτὴν δόξαι ἂν εἶναι, τὶ ⟨δ᾿⟩αὖ ῥᾳδίαν· χαλεπὴν μὲν καθ’ ὅσον πολλῶν αὐτῇ οὐδεὶς κατ’ ἀξίαν (8) LF 16 φανεῖται. καὶ γάρ, ὡς ἐν τῷ πρώτῳ εἴρηκεν, οἱ περὶ ἀρχῆς εἰπόντες οὐ περὶ πάντων εἰρήκασι τῶν ἀρχῶν, ὠὰ περὶ ἄλλων ἄλλοι, ἡ καὶ περὶ αὐτῶν διαφέροντες πλήθει καὶ ὀλιγότητι ἢ καὶ εἴδει τῶν ὑποτιθεμένων παρ’ αὐτῶν ἀρχῶν, καὶ οὐδὲ τοῦτο σαφῶς καὶ ἀναμφιλέκτως· τὸ δὲ τρόπον μέντοι τινὰ εἶπε πάσας εἰρῆσθαι διὰ τὸ ἄλλων ἄλλης μνημονεῦσαι. τὸ δὲ μήτε πάντας ἀποτυγχάνειν εἴρηκεν ὡς (19) L 22 προσκείμενον δὲ τὸ περὶ τῆς φύσεως δηλοῖ ὅτι (I. τὸ) πρὸ πάσης εἶναι τοῦτο τῆς θεωρητικῆς φιλοσοφίας τὸ βιβλίον· δοκεῖ δὲ δείκνυσθαι διὰ τὸ (l. τοῦ) ἐπιβάλλεσθαι λέγειν περὶ αὐτῆς καὶ μηδένα πάντη διαμαρτάνειν τὸ εἷναι ἡμῖν τήνδε τὴν πραγματείαν κατὰ φύσιν, τῷ (τὸ L) δὲ μηδένα κατ’ ἀξίαν εἰρηκέναι τοῦ εἰπόντος (l. περὶ αὐτῆς τὸ μέγεθος αὐτῆς καὶ τὴν χαλεπότητα δείκνυσθαι, καὶ ὅτι μὴ χρὴ (p. 140,6) LF
[463]: p. 993b4
[464]: 103
[465]: 2 διὰ μὲν τοῦ M: διὰ τί μὲν Α 6 ἔχεσθαι—χαλεπή (7) οm. L 8 ὡς LS: καὶ Α 13 ῥᾳδίαν εἶναι τὴν περὶ τῆς ἀληθείας θεωρίαν, ἔδειξε χρησάμενος LF 19 τε Α et Metaph. libri plerique: τι LF et Metaph. codd. tres, idemque p. 141,22 habet Α
[466]: ALT. KEC. GR. DISCR. 16 σκοπός, οἶον ὀπή τις μικρά, οὑ ῥᾳδίως αὐτῆς τυγχάνουσιν, ἂν δὲ ᾖ πλατύς, καθάπερ θύρα, οὐ χαλεπὸν τὸ ταύτης τυγχάνειν, διὸ καὶ πάντες οἱ πρὸς αὐτὴν βάλλοντες τυγχάνουσιν (18) LF 20 πάλιν—οὐ ῥᾳδία (p. 141,35)] ἐπειδὴ εἶπε τὴν περὶ τῆς ἀληθείας θεωρίαν τῇ μὲν χαλεπὴν εἶναι τῇ δὲ ῥᾳδίαν, ἔδειξε δὲ ὅτι ῥᾳδία τῷ πάντας ἐπιτυγχάνειν καὶ εἰς ἐπίστασιν ταύτης ἔρχεσθαι τοὺς τοῦτο ἐπιβαλλομένους, καὶ τῇ προρρηθείσῃ παροιμίᾳ χρησάμενος τῇ ‘τίς ἄν θύρας (θύραν L) ἁμάρτοι᾿, δείκνυσι νῦν καὶ τὸ ἕτερον, ὅτι χαλεπή, τῷ μηδὲ (l. μηδένα) ἀλλὰ μέρος, καὶ μηδὲ τοῦτο ἀξίως τῶν ἐπιβαλλομένων περὶ αὐτῆς εἰπεῖν μηδὲ ἀκριβώσασθαι δυνηθῆναι. ἡ λέξις τὸ δὲ ὅλον τι ἔχειν καὶ μέρος μὴ δύνασθαι ἔχει τι ἀκατάλληλον· πρότερον μὲν γὰρ εἴρηκεν ὅτι ὅλην μὲν οὐδεὶς τῶν περὶ αὐτῆς εἰπόντων λαβεῖν ἠδυνήθη, μέρος δέ τι τῶν εἰπόντων ἕκαστος αὐτῆς ἔσχε, καὶ οὐδὲ τοῦτο ἀκριβῶς. νῦν δὲ λέγειν ἔοικεν ὅτι τὸ ὅλον ἔχειν τὸ δὲ μέρος μὴ δύνασθαι ὑπερβατῶς δὲ ληφθὲν οὐ δόξει ἄν ἀκαταλλήλως εἰρῆσθαι. μεταρρυθμιστέον δὴ τὴν λέξιν οὕτως· τὸ δὲ μὴ δύνασθαι ὅλον τι ἔχειν, μηδὲ μέρος αὐτῆς ὁλοκλήρως, δηλοῖ τὸ χαλεπὸν αὐτῆς· τὸ γὰρ μήτε ὅλον μήτε μέρος ἔχειν αὐτῆς ἱκανῶς, κἂν εἴ τι δὲ ἔχῃ μικρόν, τοῦτο καὶ ἀμυδρῶς τὸ χαλεπὸν ταύτης δείκνυσι. τὸ δὲ “τῇ μὲν ῥᾳδία τῇ δὲ χαλεπή,” οὐχ ὡς κατ’ αὐτὴν (l. κατὰ ταὐτὸν) ὄντων ἀμφοτέρων περὶ αὐτὴν ὡς εἶναι χαλεπὴν καὶ ῥᾳδίαν ἄμα λέγοι ἄν, ἀλλ’ ὡς οὐσῶν περὶ αὐτῆς δοξῶν καὶ φαντασιῶν ἀμφοτέρως, κατὰ μέν τι ὅτι ῥᾳδίας οὔσης κατὰ δέ τι ὅτι χαλεπὴ διὰ μὲν γὰρ τὸ πάντας ἐπιβάλλειν αὐτῆς (l. αὑτῇ) ὡς εἴρηται οὐ χαλεπή, διὰ δὲ τὸ μηδένα κατορθοῦν μηδὲ κατὰ μέρος ὅλον οὐ ῥᾳδία L: om. F
[467]: 104
[468]: p. 993b7
[469]: 12 καὶ M: οm. A 22 τοῦ τὸ δ’ ὅλον S Bonitz: τοῦτο δ’ ὅλον A 35 ῥᾳδία S Bonitz: ῥᾴδιον A
[470]: ALT. REC. GR. DISfR. 37 Δείξας—ἀσθένειαν (p. 142,5)] Εἰ κατὰ τὶ μίν, φησί, χαλεπὴ δέδεικται ἡ περὶ τῆς
[471]: 105
[472]: 6 ἡμῖν γίνεται LF 14 τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν LF 16 ὡς δ’ οὖν LF 17 καὶ τὸν ἡμέτερον νοῦν φησιν ἔχειν LF
[473]: ALT. REC. GR. DISCR. ἀληθείας θεωρία, διττῆς οὔσης τῆς χαλεπότητος, τῆς μὲν διὰ τὴν τοῦ πράγματος τοῦ θεωρουμένου φύσιν τοιούτου ὄντος δυσθεωρήτου, τῆς δὲ διὰ τὴν τῶν θεωρούντων αὐτὸ ἀσθένειαν LF 7 δυσθεώρητον· τούτῳ δὴ τῷ τρόπῳ τῆς χαλεπότητος τῷ (τὸ LF) διὰ τὴν τῶν θεωρούντων ἀσθένειαν ὑπάγεσθαι (fort. ὑπάγει) τὸ χαλεπὴν εἶναι τὴν φιλοσοφίαν καὶ τὴν περὶ τῆς ἀληθείας θεωρητικὴν τέχνην. καὶ τοῦτο δὴ προτρέπων ἡμᾶς εἴρηκε πρὸς τὴν τοιαύτης θεωρίας κτῆσιν· εἰ γὰρ μὴ διὰ τὴν αὐτῶν φύσιν ἡμῖν ἐστι δύσγνωστα ἀλλὰ φανά τε καὶ εὔγνωστα, διὰ δὲ τὴν ἀργίαν τοῦ ἡμετέρου νοῦ, δεῖ ἐρεθίζειν τε καὶ ἐπεγείρειν τὸν ἡμέτερον νοῦν πρὸς αὐτά, ὅπως τὰ τῇ αὐτῶν φύσει γνώριμα καὶ αὐτῷ εὔγνωστα γίνηται (12) LF 18 ἁπλούστατα καὶ κυρίως ὄντα· τοιαῦται δὲ αἱ τῶν ὄντων ἀρχαί. ἔχει δὲ ὁ ἡμέτερος νοῦς πρὸς ταῦτα οὕτως διὰ τὸ μὴ κεχωρισμένος εἶναι (20) LF 22 ἐνεργείᾳ—γνωσθῆναι (p. 143,2)] ἐνεργείᾳ ἐστίν· ἡδοναὶ γὰρ καὶ λύπαι παντοῖαι καὶ φόβοι καὶ θάρρη ἐπιθολοῦσι τὴν ὀπτικὴν τοῦ νοῦ δύναμιν, καὶ ἐμποδίζουσι πρὸς τὴν κατὰ φύσιν ἐνέργειαν αὐτοῦ αἱ παρὰ φύσιν αὗται κινήσεις. διὸ παντὶ τρόπῳ, φησί, γυμναστέον πρὸς συνεθισμὸν ἑαυτοὺς τῆς ἴων θειοτάτων καὶ τῇ αὐτῶν φύσει φανοτάτων καταλήψεως LF
[474]: p. 993b11
[475]: 11 κοινωνήσαιμεν LF: κοινωνήσωμεν Α
[476]: ALT. ItEC. GK. DISCR. 5 Εἰπὼν περὶ τῶν ἁὐ̣αμένων τῆς θεωρητικῆς φοσοφ̔οίας, μὴ ἱκανῶς δὲ ἀλλ’ ἐκ μέρους xai diJL’jood); αὐτῆς ἁψαμένων διὰ τὸ χαλεπὸν τῆς περὶ αὐτὴν θεωρίας, λέγει ὅτι οὐ χρὴ TO’JTO’j; δι τοῦτο ἶ αρα-ι έιa-ι εσ9αι (7) LF 8 ἰοὺς ὕστερον, καὶ οὐ μόνον τοῖς εἰρη- xdsi τ τοωῦτον ᾦ καὶ ἡμεῖς ἂν ὡς καλῶς (10) LF 1 1 ἀργαιο-έροι,́ αὐτῶν, κὰν srt-oAatotiOov δοκοῦσι π---ρὶ αὐτῶν εἰρηκέναι· τὴν γὰρ ἕξιν τοῦ ἡῷπ́ρου νοῦ προήσκησαν, 8T,;avtc; .̔́ ὡς καὶ κιτήσαντες tat; ζητήσεσι πρὸς τὸ καὶ αὐτοὺς ζητεῖν περὶ τούτων, εἰς ἔν- voiav ἀγαγόντες καὶ ὁδοὶ οιήσαrε,́ ἡμᾶς ὡς ἔστιν οἰκεία ἡμῖν ἡ περὶ ὧν ἐ-ιhραγμα-ε)̓́σrο 8cU)p{a. ἔστι δὲ καὶ τοῦτο τͅρο-ρε-ι ι-́-ὸν πρὸς τό ἐτηrῃ χανεῖν τῖς τῶν παλαιοτέρων περὶ τῆς h̓̀ς καταβΦημ́ναις δός̓́αις. πῶς γὰρ οἷόν τε χάριν εγειν τοὐτοιὁ εἰ μὴ ταῖς αὐτῶν evfjyotucv (ἐντύχωμεν Fj ὸός̓́ἁς; παρίστησι δὲ τοῦτο τό βιβλίον καὶ ἡ λέξις αὕτη ἀκόλουθον εἶναί πως τῷ μείζονι ἄλφα. ἐν ἐκείνῳ γὰρ ἱστόρησε τὰς περὶ τῶν πρώτων ἀρχῶν ὸόξας τῶν πρὸ αὐτοῦ· ἀλλ’ οὐκ ἐπειδὴ ἤλεγξε ταύτας, διά τοῦτο ὡς μηδὲν ἡμῖν εἰς τὰ -ι.ροκείῳα συντελέσαντας [νομίζειν] γρἠ τ̣αρατͅέᾀτεσθαι αὐτούς, ἀλλὰ κὰν εὐκαταφρονήτως εἰρήκασι, χάριν φησὶν ἑκτέον αὐτοῖς, διότι καὶ παρὰ τούτων ὠνάμεθά τι πρὸς τὴν τοιαύτην ζήτησιν, καὶ οὐ μόνον παρὰ τῶν καλῶς εἰπόντων περὶ αὐτῶν, ὧν ταῖς δόξαις καὶ αὐτοὶ ἑψόμεθα ἄν. ὅτι δὲ κρφ́ιμι οἱ ὁπωσοῦν ἀρξάμνοί τινος (p. 144,6) LF
[477]: 106
[478]: p. 993b19
[479]: 1 ἀρχῶν LFS: ἀρχὰς Α 5 προσηκήθημεν Α 6 ἐπεξεργασάμενοι LF: ἐργασάμενοι Α 8 γρ. Φρύνιχος in mrg. Α 9 “post μελοποιίαν adde ἔχομεν vel παρειλήφαμεν c. S” Bonitz, cf. etiam LF Φρύνιδος c. S Bonitz: Φρυνίχου τὸ Bonitz: τὸν Α 11 γενομένου recte coni. Βrandis 14 τοῦ τοιοῦτόν τι εἰπεῖν καὶ εὑρεῖν τούτους αἴτιοι τούτοις γεγόνασιν LF 15 ὀρθῶς δ’ ἔχει καὶ Metaph. vulg.
[480]: ALT. REC. GR. DISCR. 7 Τιμόθεον τὸν μελοποιὸν καὶ Φρῦνιν (Φροίνιχον L) τὸν ἀρχαιότερον αὐτοῦ, οὐ τοιοῦτον οἷος ἦν Τιμόθεος, ἀκριβὴς τὴν τέχνην. παρὰ μὲν Τιμοθέου, φησί, τὴν μελοποιίαν ἀκριβῆ παρειλήφαμεν· οὐκ ἄν δὲ Τιμόθεος τοιοῦτος γέγονεν, εἰ μὴ Φρῦνις (Φροίνιχος L) πρότερος γεγονὼς εἰς τοῦτο αὐτὸν διήγειρε, πρώτου ἐκείνου τὴν τέχνην ἀρξαμένου. ὡς οὖν ἐπ’ ἐκείνων ἔχει, οὕτως καὶ περὶ τῆς κατὰ τὴν ἀλήθειαν (12) LF 16 ἀληθείας θεωρητικήν. Φιλοσοφίαν κυρίως τὴν θεωρητικὴν ἐπιστήμην καλεῖ· ταύτην γὰρ καὶ χωρὶς προσθήκης ἀκούει τις φιλοσοφίαν λεγομένην, τὴν δὲ πρακτικὴν προσθήκης· τὰ δὲ κυρίως λεγόμενα τάδε τινὰ προσθήκης οὐ δεῖται. καὶ γὰρ ὁ ἥλιον ἀκούσας ἄνευ προσθήκης τὸν (τὸ L) κυρίως ἥλιον ἀκούει· ὅταν δὲ γεγραμμένον ἥλιον ἡ γεγλυμμένον, οὐ τὸν κυρίως ἥλιον ἀλλὰ τόνδε τινὰ τὸν ἀπὸ τοῦ κυρίως λεγόμενον. φησὶν οὖν ὅτι ὀρθῶς καλεῖται ἡ κατὰ φιλοσοφίαν ἐπιστήμη τῆς ἀληθείας θεωρητική. ἑκάστη γὰρ μέθοδος ἀπὸ τοῦ οἰκείου τέλους ὀνομάζεται καὶ ⟨ἀπὸ⟩τοῦ σκοποῦ [ταύτης] χαρακτηρίζεται καὶ τὸ εἶναι ἔχει, σκοπὸς γὰρ ταύτης τὸ νίκην ποιῆσαι, ὅθεν καὶ νικηφόρος λέγεται κυρίως· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως. εἰκότως οὖν καὶ ἡ θεωρητικὴ φιλοσοφία τῆς ἀληθείας θεωρητικὴ λέγεται· τέλος γὰρ αὐτῆς ἡ ἀλήθεια καθ’ αὑτὸ καὶ οὐκ ἄλλο τι παρὰ ταύτην (περὶ L ταύτην οm. F). ἔδειξε δὲ τοῦτο καὶ τῇ τῶν πρακτικῶν ἐπιστημῶν παραθέσει· τέλος τῆς πρακτικῆς καὶ σκοπὸς ἡ πρᾶξις ἀλλ’ οὐχ ἡ γνῶσις τῆς ἐν τοῖς πρακτικοῖς (l. πρακτοῖς) ἀληθείας· καὶ γὰρ ὲν οἷς (p. 145,9) LF
[481]: 107
[482]: p. 993b23