[277]: ALT. REC. GR. DISCR. 1 ἁπλῶς—βούλονται (6)] ἁπλῶς ὑγείας ἐστίν, αὐτοϋγεία τις ἔσται, ἀλλὰ καὶ ὧν οὐ βούλονται εἶναι ἰδέας, κατασκευάζει ἰδέας εἶναι· ἑκάστη γὰρ τῶν τεχνῶν οὐ τοῦ καθ᾿ ἕκαστα οὐδὲ τοῦδέ ἐστι τέχνη, ἀλλ᾿ ἁπλῶς ἐκείνου, περὶ ὅ ἐστι, οἷον τεκτονικὴ ἁπλῶς βάθρου καὶ ἁπλῶς κλίνης, καὶ ἡ ὑφαντικὴ ὡσαύτως καὶ ἡ ἀνδριαντοποιητικὴ καὶ ἡ γραφική, καὶ ἁπλῶς πᾶσα τέχνη τοῦ καθόλου καὶ οὐ τοῦδέ τινός ἐστι τέχνη· ἢ γὰρ ἂν ἓν σχῆμα καὶ μέτρον κλίνης ἄρα οἱ τοιοῦτοι λόγοι καὶ ὧν οὐκ ἐβούλοντο εἶναι ἰδέας ⟨adde κατασκευάζουσιν⟩ LF 8 χρῶνται—ἀίδιον (14)] ἦν δέ τις καὶ τοιοῦτος λόγος κατασκευάζων εἶναι ἰδέας. εἰ ἕκαστος τῶν ἀνθρώπων ἄνθρωπός ἐστι καὶ τῶν ἵππων ἵππος καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως καὶ οὐδέν τι τούτων αὐτὸ ἑαυτοῦ κατηγορεῖται, ἀλλὰ ἄλλο τι κατὰ τούτων οὐδενὶ τούτων τὸ αὐτὸ ὂν ἀλλ᾿ ἕτερον ἀιδίως πάντων τῶν ἐξαλλαττομένων κατ᾿ ἀριθμὸξν κατηγορούμενον, ἕτερόν τι ὂν ἢ (fort. ἂν εἴη καὶ) κεχωρισμένον. ὃ δὲ ἕν ἐστιν ἐπὶ πολλῶν καὶ κεχωρισμένον αὐτῶν καὶ ἀίδιον L 19 ἄνθρωπον—ἰδέαι (p. 81,2)] ἄνθρωπον ὄντων τε καὶ μὴ ὄντων· κατά τε γὰρ ξύλου καὶ λίθου καὶ κατὰ ἱπποκενταύρου καὶ κατὰ χιμαίρης καὶ ἁπλῶς τῶν ἀνυποστάτων καὶ αὐτοῦ τοῦ μηδαμῇ μηδαμῶς ὄντος, καὶ ὁμοίως ἐπὶ πάντων ἀληθεύεται· εἰσὶν ἄρα καὶ τῶν ἀποφάσεων ἰδέαι L
[278]: p. 990b14
[279]: 61
[280]: 2 πῶς—ἰδέα om. L 3 γε om. L καὶ om. L διαφερόντων om. L 4 ἐστὶ μία ἰδέα L εἰ τύχῃ L 6 ὧν τὸ—ἐβούλοντο εἶναι (7) om. L 8 ἰδέας εἰσάγει ἀλλὰ δεικνύναι L 13. 14 ἵππος οὐκ ἔστι λευκὸς e S coni. Bonitz 23 φθαρέντων L 26 εἰ ex Ascl. add. Brandis: om. ALS ἐπειδὰν] ὅταν L post ἄνθρωπον add. ἢ ἵππον L ζῷον ὧν τι νοοῦμεν L 27 καθέκαστα L 28 δῆλον ἄρα ὡς ἔστι τι παρὰ L καὶ αἰσθητά om. L 29 ἐκείνων post μὴ ὄντων transfert L
[281]: ALT. REC. GR. DISCR. 4 ἀνθρώπου καὶ ἵππου· πάντα γὰρ ταῦτα [οὐχ οὐκ ὐν [οὐχ ὕνις?] καὶ οὐ ξύλα. προτέρου καὶ ὑστέρου· οὐ ξύλον (6) L 10 ἔτι—τὸ ἕν (22)] πρὸς δὲ τούτῳ καὶ ὧν οὐκ ἐβούλοντο ἰδέας εἶναι· τοῦ γὰρ πρώτου καὶ δευτέρου ἰδίαν οὐκ ἔλεγον εἶναι L 27. 28 φθαρέντων τῶν καθέκαστα οὐδὲν ἧττον ἡ (εἰ L) ἔννοια μένει τῶν τοιούτων 29. p. 82, 1 οὐ γὰρ δὴ τὸ μὴ ὃν νοοῦμεν τότε. τοῦτο δὲ οὐδέν ἄν εἴη ἕτερον ἡ ἡ ἰδέα ἄφθαρτος οὖσα. φησὶν οὖν Ἀριστοτέλης ὅτι κατὰ τοῦτον τὸν λόγον L Comment. Arist. I Alex. in Metaph. 6
[282]: p. 990b15
[283]: 3 ἰδέας κατασκευάζειν om. L 4 σώζομεν om. L 5 γάρ τι τῶν μηκέτι ὄντων σώζομεν ἰδέα ἂν εἴη. ἀλλὰ L ὡς] οἷον L 6 ante ἰδέας add. ὁ ἀπὸ τοῦ νοεῖν L 8 ἀκριβέστεροι Metaph. vulg. 11 καὶ LF: ἐκ Α: igitur S 13 τῷ A2S: τὸ Α1
[284]: ALT. REC. GR. DISCR. 6. 7 συλλογίζεται ἀλλά τι ἕτερον παρὰ τὰ καθέκαστα· τούτῳ δὴ καὶ τὸ καθόλου τὸ ἐν τοῖς καθέκαστα ἁρμόζει, καὶ οὑκ ἐξ ἀνάγκης ἰδέαν εἰσάγει L 11. 12 ἐφ’ ὧν—εἶπεν (p. 83,33)] ὧν κατὰ πλειόνων τι κατηγορεῖται ἡ ὁμωνύμως ἡ συνωνύμως κατηγορεῖται. καὶ εἰ συνωνύμως, ἢ κυρίως ἐκεῖνο λέγεται εἶναι τὰ καθ’ ὦν κατηγορεῖται, οἷον ἄνθρωποι Καλλίας καὶ Θεαίτητος, καθ’ ὧν ὁ ἄνθρωπος κατηγορεῖται, ἡ οὐ κυρίως λέγεται εἶναι ἐκεῖνο τὰ καθ’ ὧν κατηγορεῖται, ὡς ὅταν τῶν εἰκόνων Σωκράτους καὶ Πλάτωνος τὸ ἄνθρωπος κατηγορῆται· οὐ κυρίως γὰρ αἱ εἰκόνες Σωκράτους καὶ Πλάτωνος ἄνθρωποι λέγονται. ἡ ὁμωνύμως, ὡς ὅταν τὸ καθ’ οὖ (libri καθὸ) κατηγορεῖται τὸ μὲν κυρίως λέγεται ἐκεῖνο τὸ κατηγορούμενον, τὸ δ’ οὐ κυρίως, οἷον ὅταν ὁ Σωκράτης καὶ ἡ Σωκράτους εἰκὼν ἄνθρωπος λέγηται. τὸ γοῦν αὐτόισον κατηγορεῖται κατὰ τῶν αἰσθητῶν ἴσων, καὶ λέγονται ταῦτα αὐτόισα. ἢ ὁμωνύμως ἢ συνωνύμως ἄρα. συνωνύμως μὲν καὶ κυρίως αὐτόισα οὐκ ἄν ῥηθεῖεν· τὸ γὰρ αὐτόισον τὸ ἀληθῶς ἴσον σημαίνει· ῥεῖ δὲ τὸ ποσὸν ἀεὶ τῶν αἰσθητῶν τῶν ἴσων. ἀλλ’ οὐδὲ ὁμωνύμως αὐτόισα λεχθεῖεν, ὥστε εἶναι τὸ μὲν κυρίως τὸ δ’ οὐ κυρίως, καὶ τὸ μὲν ὡς παράδειγμα θατέρου τῶν ἴσων, τὸ δ’ ὡς εἰκών· τί γὰρ μᾶλλον τοῦτο ἐκείνου παράδειγμα, ἐκεῖνο δὲ εἰκών, ἐπεὶ καὶ (l. κατ’) ἄμφω τὸ ποσὸν ὁμοίως ῥεῖ. λείπεται οὖν τὸ αὐτόισον κατηγορεῖσθαι αὐτῶν συνωνύμως οὐ κυρίως δέ· τὸ γοῦν αὐτόισον οὐ τῶνδε τῶν ἴσων τῶν αἰσθητῶν κυρίως κατηγορεῖται ἀλλὰ ἄλλου παρὰ ταῦτα, οὖ εἰκόνες ὡς ὁμοιώματα τὰ τῇδε εἰσὶν ἴσα· τοῦτο δ’ ἔστιν ἡ ἰδέα. φησὶν οὖν ὅτι εἰ καὶ ἀκριβῶς οὗτος ὁ λόγος κατασκευάζει τἀς ἰδέας ὡς οὐ καθόλου τι λέγων τὸ κατηγορούμενον, ἀλλ’ ὡς παράδειγμα καθ’ ὃ τὰ κατ’ ἐκεῖνο ἐκείνω libri) λεγόμενά εἰσιν, ἀλλ’ οὖν πρός τί γε ἰδέας ποιοῦσι (τὸ γὰρ ἴσον ἐφ’ οὗ νῦν ὁ λόγος προέβη τῶν πρός τί ἐστι· πρὸς ἴσον γὰρ τὸ ἴσον λέγεται), οἱ δὲ τἀς ἰδέας εἰσάγοντες οὐκ ἐβούλοντο ἰδέας εἶναι τῶν πρός τι. ἔτι καὶ ἄλλο τι ἐκ τοῦ τοιούτου λόγου ἄτοπον αὐτοῖς συμβαίνει τὸ τῶν αὐτῶν πλείονας ἰδέας εἶναι· τὸ γὰρ αὐτόισον αὐτοϊσῳ ἐστὶν αὐτόισον· εἰ γὰρ μηδενί, οὐδ’ αὐτόισον ἄν εἴη. ἔτι καὶ τῶν ἀνίσων ἰδέας ποιεῖν· πολλὰ γὰρ καὶ κατ’ αὐτοὺς τὰ ἄνισα. εἰ γὰρ μὴ τῶν ἀνίσων εἰσὶν ἰδέαι, οὐδὲ τῶν ἴσων· εἰ δὲ ἐκείνων, καὶ τούτων, καὶ ἔσονται τῶν στερήσεων ἰδέα., ὅπερ ἄτοπον, εἰ χρὴ ἄτοπον εἰπεῖν τὸ ἀδύνατον LF
[285]: 62
[286]: 1 ἀληθεύεσθαι Α2 33 ἐν ἄλλοις] Eth. Nicom. A 4 p. 1096a21
[287]: ALT. REC. GR. DISCR. 34 Ὁ δὲ—μετ᾿ ὀλίγον (p. 85,12)] Οἰ δὲ τὸν τρίτον ἄνθρωπον λέγουσιν.—Οἰ τὰς ἴδες δεικνύντες λόγοι τρίτον εἰσάγουσιν ἄνθρωπον. ἔστι δὲ ὃ λέγει τοιοῦτον. ἐπειδὴ τὰ ὅμοια μετουσίᾳ τινὸς ὅμοια ἀλλήλοις εἰσί, τοῦτο ἔλεγον εἶναι τὴν ἰδέαν. ὅμοιος δὲ ὁ αἰσθητὸς ἄνθρωπος τῷ αὐτοανθρώπῳ ἤτοι τῇ ἰδέᾳ· οὗτοι οὖν μετουσίᾳ τινὸς παρ’ αὐτούς εἰσιν ὅμοιοι, καὶ έστιν οὗτος τρίτος ἄνθρωπος· εἶς ὁ αἰσθητός, ἄλλος ἡ ἰδέα, καὶ ἕτερος ἤγουν τρίτος 6*
[288]: 63
[289]: 1 ἰδέας Ascl.: τὰ ἴσα Α: τὰς ἰδέας coni. Bonitz coll. v. 2 3 μὴ M: μὲν Α 16 Φανίας] ϋlleri F. Η. G. II 300,24 19 ὃς c. S Bonitz: οὗ Brandis 27 ἔσται] ἔστι Α1
[290]: ALT. REC. GR. DISCR. πρὸς ὃν ἀναφερόμενοι οὗτοι ὅμοιοι λέγονται εἶναι πάλιν, ἐπεὶ τὸ κατηγορούμενόν τινων κοινῶς ἐὰν μὴ ταὐτὸν ᾖ ἐκείνων τινὶ ὧν κατηγορεῖται, ἄλλο τί ἐστι παρ’ ἐκεῖνο (1. ἐκεῖνα). ἐπεὶ οὖν ὁ ἄνθρωπος κατηγορεῖται κατὰ Σωκράτους καὶ Πλάτωνος καὶ τῆς ἰδέας ἤτοι τοῦ αὐτοανθρώπου, κα) οὐκ ἔστι τὸ κατηγορούμενον πάντῃ ταὐτὸν τῷ Σωκράτει οὔτε τῷ Πλάτωνι οὔτε τῇ ἰδέᾳ εἰ γὰρ ἦν ταὐτόν, ἡ ἰδέα Σωκράτης ἂν ὑπῆρχεν, ὡσαύτως καὶ ὁ Πλατῶν, ἡ πάλιν Πλατῶν ἢ Σωκράτης ἡ ἰδέα, ἢ ὁ Σωκράτης καὶ ἡ ἰδέα Πλατῶν)· εἰ δὲ τοῦτο οὐκ ἐστιν, ἄλλος τίς ἐστι παρὰ τὰ καθἐκαστα καὶ τὴν ἰδέαν ὁ κατηγορούμενος, καὶ οὗτός ἐστιν ὁ τρίτος ἄνθρωπος. εἰ δὲ πάλιν καὶ κατὰ τοῦ τρίτου ἀνθρώπου καὶ τῆς ἰδέας καὶ τοῦ καθέκαστα κατηγορεῖται, καὶ τέταρτος ἔσται ἄνθρωπος, εἴπερ μὴ ἔστι τὸ κατηγορούμενον ταὐτόν τινι ὧν κατηγορεῖται, καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον L
[291]: p. 990b17
[292]: 8 αὔξοντα M: αὔξουσα Α 10 Εὔδημος] fr. 115 Speng. 11 ἐν τῷ τετάρτῳ Περὶ ἰδεῶν] cf. fragm. 183 p. 1509b36 17 εἴρηται καὶ ἱστόρηκεν οὗτος Ascl. 17. 18 ἐν τοῖς Περὶ τἀγαθοῦ] fragm. 23 p. 1478a23 21. 22 τὸ et τε Α Ascl.: τι utrobique S 25 ἰδέας] ἰδέα coni. Bonitz 26 αὐτοῖς ἀριθμοὶ κεῖνται καὶ ὡμολόγηνται· ὥστε LF 26 τις ὢν καὶ αὐτός LF
[293]: ALT. REC. GR. DISCR. 15 Μᾶλλον—ἀρχή (25)] Οἱ κατασκευαστικοὶ τῶν ἰδεῶν λόγοι, δι’ ὧν οἱ τὰς ἰδέας εἰσάγοντες ἐδείκνυον εἶναι αὑτὰς ἀναιροῦσιν ἃ μᾶλλον τῶν ἰδεῶν ἐβούλοντο εἶναι· ταῦτα δὲ ἤσαν αἱ τῶν ἰδεῶν ἀρχαί, ἥ τε ἀόριστος, φημί, δυὰς καὶ τὸ ἕν. ἀλλὰ καὶ αὐτὰς τὰς ἰδέας τούτοις συναναιροῦσι· τῶν γὰρ ἀρχῶν ἀναιρουμένων συναναιρεῖται καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν· καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀριθμὸν πρῶτον ποιοῦσι τῆς δυάδος, ἀρχῆς οὔσης τῆς. δυάδος τῶν ἀριθμῶν, ὡς καὶ αὐτοῖς τούτοις βούλονται (βούλεται F) ἔτι (fort. εἷναι) καὶ τὸ πρός πρότερον τοῦ καθ’ αὑτό. κατηγορεῖται γὰρ [lac. IX fere litt., add. ἡ δυὰς κατὰ] τῆς ἀορίστου δυάδος καὶ τῆς αἰσθητῆς· πᾶν δὲ τὸ κατηγορούμενον κοινῶς χωριστὸν κατ’ αὐτοὺς καὶ πρῶτόν τι καὶ ἰδέα· οὐκέτι ἄρα ἀρχὴ κατ’ αὐτοὺς ἡ ἀόριστος (ἀχώριστος LF) δυάς. ἀλλ’ οὐδὲ πάλιν ἡ δυὰς εἴη ἂν πρῶτόν τι καὶ ἀρχή LF
[294]: 64
[295]: 3 μετασχέσει Ascl. Brandis, cf. p. 89, 18: μετὰ σχέσεως ALF Bonitz 8. 9 προϋποκειμένης γὰρ φύσεως σχέσιν τὸ LF 10 ἐν τοῖς Ἠθικοῖς] Eth. Nicom. Α 4 p. 1096a21 11 προς—αὐτοῖς τὸ (13) M: om. Α 12 πρῶτον εἶναι. αὐτὸς δὲ τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν ἀρχὴν λέγει, ὅπερ ἐστὶν ἀριθμοῦ· τὸ δὲ μέγα καὶ τὸ μικρὸν τῶν πρός τι Ascl. 14 εἶναι λέγειν LF 14. 15 τῶν οὐσιῶν κατ’ αὐτούς LF 15 τῇ ἰδέᾳ] τι ἡ ἰδέα LF ἐν τῷ παράδειγμά τι εἶναι L 17 αὐτὰς S Ascl.: αὐτὰ Α 18 αἱ om. LF ἐκείνων LF Ascl.: εἰκόνων AS οὕτως οὖν λέγοιντο ἂν πάντα LF
[296]: ALT. REC. GR. DISCR. 1 δυάδος—αὐτῆς (5)] δυάδος πρῶτος ὁ ἀριθμὸς καὶ ἀρχή, καὶ οὐκέτι κατ’ αὐτοὺς ἀρχὴ ἡ ἀόριστος δυάς, ἀλλ’ ὁ ἀριθμός, ὡς εἴρηται, ἀρχὴ ταύτης. εἰ δὲ τοῦτο, οὐκέτι ἂν ἀρχὴ ἐκείνη, εἴ γε μετὰ σχέσεως τινός ἐστι τοιαύτη· ὡς γὰρ ἀόριστος δυὰς ἀρχὴ ἐτίθετο, ὡς δὲ δυὰς οὐκ ἀρχή ἐστιν, εἴ γε κατ’ αὐτῆς ὁ ἀριθμὸς κατηγορεῖται LF 7 ὑπετίθεντο καὶ ἰδέαν, ἡ ἰδέα δὲ καθ’ αὑτό, τὸ πρός τι ἄρα τοῦ καθ’ αὑτὸ ὄντος πρότερον. τοῦτο δὲ ἄτοπον (8) LF 11 ἀλλ’ εἰ—πρός τι (13)] εἰ δέ τις λέγει τὸν ἀριθμὸν μὴ εἶναι πρός τι ἀλλὰ ποσόν, καὶ οὕτως τὸ συμβεβηκὸς πρότερον τῆς οὐσίας LF 19. 20 εἰκόνες—αὐτάς (23)] εἰκόνες παραδειγμάτων καὶ αὐτὰ παραδείγματα. ἔτι εἰ τὸ παράδειγμα ἄλλ(??)υ χάριν ἐστὶ τοῦ πρὸς αὐτὸ γινομένου, τὸ δὲ ἄλλου χάριν χεῖρόν ἐστι καὶ ἀτιμότερον τοῦ οὗ χάριν ἐστί, χείρονες ἄρα καὶ ἀτιμότεραι αἱ ἰδέαι τῶν φύσει συνεστώτων LF
[297]: p. 990b21
[298]: 65
[299]: 18 κατὰ—κατηγορθήσεται Bonitz: κατὰ μετουσίαν· κατηγορηθήσεται γὰρ AS
[300]: ALT. REC. GR. DISCR. 3 Τοιοῦτοι—ἰδεῶν (p. 88, 2)] Οἱ ὁμολογήσαντες τὰς ἰδέας εἶναι καὶ θέμενοι ταύτας ἀρχὰς ἠναντιώθησαν ταύταις ἤτοι ἔδειξαν μὴ εἶναι ταύτας ἀρίας ἐξ ὧν κατεσκεύαζον. εἰ γὰρ πᾶν τὸ κατηγορούμενον κοινῶς καθ’ αὐτό τέ ἐστι καὶ κεχώρισται τῶν ὧν κατηγορεῖται κατ’ αὐτούς, κατηγορεῖται δὲ κτὰ τῶν ἀρχῶν ἡ ἀρχὴ καὶ κατὰ τῶν στοιχείων τὸ στοιχεῖον, κεχώρισται καὶ ἡ ἀρχὴ τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν στοιχείων τὸ στοιχεῖον ὡς κατηγορούμενα κατὰ πολλῶν ἀρχῶν τε καὶ στοιχείων, καὶ οὐκέτι εἰσὶν αἱ ἀρχαὶ καὶ τὰ στοιχεῖα πρῶτα, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ στοιχεῖον. ἀνῄρηνται ἄρα αἵ τε ἰδέαι ὡς ἀργαί, καὶ ἡ ἀόριστος δυὰς καὶ ἡ μονὰς ὡς στοιχεῖα, καὶ οὐκέτι ἀρχαὶ καὶ στοιχεῖά εἰσιν (εἰς L) ἃ ἐκεῖνοι ὑπετίθεντο. εἰ αὖθίς τις καὶ τούτων κατηγορήσει τὴν ἀρχὴν ἡ τὸ στοιχεῖον, ὁδεύσει ἐπὶ τὸ ἄπειρον· καὶ οὕτως τοῦ πρώτου μὴ λαμβανομένου οὐκ ἔστιν οὔτε ἀρχὴ οὔτε στοιχεῖον. ἔτι ἰδέα ἰδέας οὐκ ἔστι προτέρα· ὁμοίως γάρ εἰσι πᾶσαι ἀρχαί. ἔστι δὲ τὸ αὐτοὲν καὶ ἡ αὐτοδυὰς καὶ ὁ αὐτοάνθρωπος καὶ ὁ αὐτοϊππος καὶ ἕκαστα τῶν ἄλλων ἰδεῶν ὁμοίως ἰδέαι· οὐκ ἔσται ἄρα αὐτῶν ἄλλη ἄλλης πρώτη. εἰ δὲ μὴ τοῦτο, οὐκ ἄρα ἡ ἀόριστος δυὰς κατ᾿ αὐτοὺς καὶ τὸ [καὶ τὸ] ἓν ἀρχαὶ τῶν ἰδεῶν ὁμοίως ἰδέαι ὄντα[· ὄντα· ἀνῄρηται ἄρα τὸ εἶναι τὴν δυάδα καὶ ἀρχὰς τῶν ἰδεῶν. ἀρκεῖ δὴ ταῦτα πρὸς τὸ ἐναντιωθῆναι ταῖς ἀρχαῖς (τὰς ἀρχὰς L) ἤτοι τὸ μὴ δεῖξαι ταύτας ἀρχὰς εἶναι, τὴν ἀόριστον δηλαδὴ δυάδα καὶ τὸ ἐν L: om. F
[301]: p. 990b22
[302]: 1 ἔνεστιν c. S Bonitz: ἕν ἐστιν Α 3 Ἔτι δὲ κατὰ Metaph. vulg. 5 μὲν om. LF ἕπεται αὐτοῖς om. LF 6 οὐ μόνων τῶν οὐσιῶν δείκνυται ἰδέας εἶναι ἀλλὰ LF ὡς—προειρημένων (7) om. LF 7 νοεῖν LF 9 “ante μόνων deesse aliquid videtur” Bonitz: exspectes τῶν φθαρτῶν ἰδέας εἰσάγει καὶ οὐ τῶν οὐσιῶν μόνων ἰδέας δείκνυσιν; cf. LF 20 ἐπὶ—καὶ om. Α
[303]: ALT. REC. GR. DISCR. 7. 8 ἐπὶ πλείοσι—τοιοῦτοι λόγοι (p. 89,7)] ἐπὶ πολλῶν καὶ μηκέτι ὄντων τῶν καθ’ ἕκαστα κατασκευάζων ἰδέας εἶναι λόγος καὶ τῶν φθαρτῶν, ὡς εἴρηται, ἰδέας εἰσάγει, καὶ οὐ μόνον οὐσιῶν, ἀλλὰ καὶ ποιῶν καὶ ποσῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν παρὰ τὴν οὐσίαν· ἐπὶ πάντων γὰρ τούτων νοεῖταί τι κοινὸν ἐπὶ πολλῶν καὶ μηκέτι ὄντων τῶν καθ’ ἕκαστα, καθ’ ὦν κατηγορεῖται. καὶ ὁ ἀπὸ τῶν ἐπιστημῶν ὡσαύτως· οὐ μόνον γὰρ τῶν οὐσιῶν εἰσιν ἐπιστῆμαι. ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρετῶν εἰ εἰσὶν ἰδέαι, καὶ τῶν ποιῶν· αἱ γὰρ ἀρεταὶ οὐκ οὐσίαι. καὶ ὁ ἀπὸ τοῦ κατηγορεῖσθαι ἓν ἐπὶ πολλῶν, ὃ ἄλλο ὃν τῶν καθ’ ὧν κατηγορεῖται διαφερόντων ἀλλήλων, οὑκ οὐσιῶν μόνον τὰς ἰδέας λέγοι, ἀλλὰ καὶ τῶν παρὰ τὴν οὐσίαν γενῶν· τὸ γὰρ ἓν ἐπὶ πολλῶν οὐκ ἐπὶ τῶν οὐσιῶν μόνον ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων εὑρίσκεται. ἀλλὰ καὶ ὁ τῶν τεταγμένως γινομένων αἰτίαν λέγων τὸ πρὸς ἑστὼς (προσεστὸς LF) γίνεσθαί τι παράδειγμα, τοῦτο δὲ τὴν ἰδέαν εἶναι, οὐκ ἐπὶ τῶν οὐσιῶν μόνον ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν τεχνῶν. ναὶ μὴν καὶ ὁ ἀπὸ τοῦ ἀληθεύειν τὰς ἰδέας κατασκευάζων οὐ μόνον τῶν οὐσιῶν ἀλλὰ καὶ ἄλλων πολλῶν (λέγοντες γὰρ συμφωνίας εἶναι πέντε ἀληθεύομεν, καὶ ἁρμονίας τρεῖς τῶν ἐν μουσικῇ· γὰρ τοσαῦται· ἀλλὰ τῶν ἐνταῦθα ὁ ἀριθμὸς ἄπειρος· εἰσὶν ἄρα ἕτερα ἀίδια καθ’ ὧν ἀληθεύομεν) καὶ οὗτος δὴ οὐκ οὐσιῶν μόνον, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἰδέας εἰσάγει. καὶ ἄλλοι δὲ μυρίοι τοιοῦτοι λόγοι ταῦτα ὁμοίως κατασκευάζουσιν LF
[304]: 66
[305]: 22 αὖ αἱ τῶν Brandis Bonitz: αὐτῶν M: αὖ om. Α
[306]: ALT. REC. GR. DISCR. 7 κατὰ δὲ—οὐκ ὐσίαι (p. 90,2)] Κατὰ δὲ τὸ ἀναγκαῖον καὶ τὰς δόξας τὰς περὶ αὐτῶν. — Κατὰ μὲν τοὺς λόγους τοὺς κατασκευάζοντας τὰς ἰδέας οὐ μόνον τῶν οὐσιῶν ἰδέαι εἰσάγονται, ἀλλὰ καὶ τῶν ·ἄλλων τῶν παρὰ τὰς οὐσίας, ὡς εἴρηται· κατὰ δὲ τὸ ἀναγκαῖον καὶ ἀκόλουθον τῶν ὑποθέσεων τῶν τἀς ἰδέας λεγόντων εἶναι τῶν οὐσιῶν μόνων ἰδέαι εἰσίν. ἐπεὶ τὰ πρὸς τὰς ἰδέας ὄντα καὶ γινόμενα εἴδη (ἤδη L) φυσικὰ τὸ εἶναι κατὰ τὸ μετέχειν αὐτῶν, οὐ τῷ (τῶν LF) κατὰ συμβεβηκὸς δηλονότι μετέχειν αὐτῶν ἰδέαι αἰτίαι τοῖς ἐνταῦθά εἰσιν, ἀλλὰ καθό εἰσιν αὗται ἤτοι καθὸ τὸ εἶναι ἔχουσιν αἱ ἰδέαι· κατὰ συμβεβηκὸς δέ λέγοιντ’ ἂν μετέχειν τινός, οὐ καθὸ τὸ εἶναί ἐστι τοῖς μετεχομένοις ἀλλὰ κατά τι τῶν συμβεβηκότων αὑτοῖς· οὐ γὰρ τῷ (τὸ LF) μετασχεῖν τινος τῶν τῷ αὐτοανθρώπῳ ἄνθρωπός ἐστιν ἀλλὰ καθὸ αὐτοάνθρωπος. εἰσὶ δὲ αἱ ἰδέαι οὐσίαι· οὐ γὰρ δὴ τὰς ἀρχὰς μὴ οὐσίας ἐροῦσιν· οὕτως γὰρ τῆς οὐσίας αἰτία τὴν μὴ οὐσίαν ἐροῦσι, καὶ ἔστι πρώτη τῆς οὐσίας ἡ μὴ οὐσία· οἷς ἄρα τῇ τῶν ἰδεῶν μεθέξει τὸ εἶναι αὐτοῖς οὐσία ἐστί, καὶ ταύτας ἀνάγκη οὐσίας εἶναι. τῶν οὐσιῶν ⟨ἄρα⟩μόνον αὑτοῖς ἔσονται ἰδέαι· γὰρ καὶ τῶν οὐκ οὐσιῶν ἰδέαι ἤτοι τῶν συμβεβηκότων εἰσίν, πρῶτον μὲν διὰ τί μὴ πάντων τῶν συμβεβηκότων ἰδέαι εἰσί; τῶν γὰρ πρός τι λέγουσιν ἰδέας εἶναι. εἶτα αἱ ἰδέαι τῶν μὴ οὐσιῶν ἢ οὐσίαι ἔσονται ἢ οὐκ οὐσίαι. εἰ μὲν οὐκ οὐσίαι, ἔσονται ἀρχαὶ οὐκ οὐσίαι· λέγουσιν δὲ τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων οὐσίας εἶναι· εἰ δὲ οὐσίαι, πῶς τῶν μετεχόντων αὐτῶν τὰ μὲν οὐσίαι τὰ δ’ οὐκ οὐσίαι καὶ γίνονται καὶ εἰσί; καὶ ἔτι ἄτοπον μὴ πάσας τάς ἰδέας τῆς αὐτῆς εἶναι φύσεως LF
[307]: p. 990b30
[308]: 3 ᾖ μὴ Μ: ᾗ μὲν Α 5 Τουτέστιν—δύναται τὸ (p. 91,25. 26) om. F 6 καὶ αὑτὸ] τὸ εἶναι recte coni. Bonitz, cf. L 7 αὐτῶ LF coni. Brandis: αὐτοῦ Α τῷ M: τό Α 13 εἰ] καὶ Ascl. 14 ἀιδίου ἡ δυὰς] exspectes tale aliquid ἀίδιος ἡ δυὰς ἧς μετέχουσα δυάς ἐστιν, vel ἀιδίου οὔσης τῆς δυάδος μετέχουσα; cf. L 19 κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἀιδίου L ἐστιν ἡ αἰσθητὴ καὶ κατὰ τοῦτο L 20 ἐκείνοις L: ἐκείν·ῳ Α 21 ὧν L: ᾧ Α οὕτω] κτὰ συμβεβηκὸς L εἰ οὖν τοίνυν L 22 μετέχει] μετέχειν L μετέχοντα L
[309]: ALT. REC. GR. DISCR. 5 Τουτέστιν—δυάδος (18)] τουτέστι τὸ μετέχον (μετέχειν L) τοῦ μετεχομένου εἰ πρὸς αὐτὸ τὸ εἶναι ἔχει, καθὸ τὸ μετεχόμενόν ἐστι, τὸ εἶναι αὐτῷ αὐτὸ L) ὑπάρχειν, εἰ μὴ ἀπὸ συμβεβηκότος αὐτῷ τινος τῷ μετεχομένῳ λέγεται εἶναι. τὸ γὰρ καθ’ ὑποκειμένου νῦν ἀντὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ ἤτοι ἀντὶ τοῦ συμβεβηκότος εἴρηται εἰς παράδειγμα οὖν τοῦ κατὰ συμβεβηκὸς παρέθετο τὴν δυάδα. εἰ γὰρ αἰσθητὴ δυὰς κατὰ μετουσίαν τῆς αὐτοδυάδος ἀιδίου οὔσης δυὰς οὖσα τῆς ἀιδίου μετέχει δυάδος, ἀλλὰ καθ’ αὑτὸ μὲν δυάδος, κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἀιδίου, ἐπεὶ εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκὸς τοῦ ἀιδίου μετεῖχεν, οὐδὲν ἄν διέφερεν ἡ αἰσθητὴ δυὰς τῆς αὐτοδυάδος. τῇ δὲ αὐτοδυάδι τὸ εἶναί ἐστιν ⟨add. οὐ⟩καθὸ ἀίδιός ἐστι τοῦτο γὰρ αὐτῇ συμβέβηκεν), ἀλλὰ καθὸ δυάς· εἰ οὖν, καθὸ ἀίδιος, τὸ εἶναι ἐκείνῃ ὑπῆρχε, κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ἡ δυάς, μεθέξει δὲ ταύτης ἡ αἰσθητὴ δυὰς ἐλέγετο, ἀίδιος μέν ἦν καθ’ αὑτό, κατὰ συμβεβηκὸς δὲ δυάς L 23. p. 91,1 κατὰ τὸ ἀκόλουθον τῆς ὑποθέσεως Τῶν τὰς ἰδέας λεγόντων εἶναι καὶ τὸ ἀναγκαῖον L
[310]: 67
[311]: 1. 2 καθ’ αὑτὰ μετέχοντα L 3 ὁ ἄνθρωπος L 6 ἑκάστη Α 10 εἰ δὲ MS: τὸ δὲ A 12 μόνῃ οὐσίᾳ] μόνη οὐσία coni. Bonitz 13 ταῦτα] sic etiam Metaph. libri praeter unum omnes: sed ταὐτὰ hic et vv. 17. 27 recte mavult Bonitz 15 λέγειν Brandis Bonitz: λέγει AM 16 εἶναι c. S Brandis, cf. p. 90,6 92,22: αὐτοῦ AM 24 μετέχον τινὸς LF: μετέχειν τινὸς AS 25 ἢ δύναται—γίνεσθαι (p. 92,28) om. L 27 οὐσίαν c. S Bonitz: οὐσίας Α 28 ἐστι] ἔσται coni. Bonitz
[312]: ALT. REC. GR. DISCR. 4 κἀκεῖ· εἰ οὖν ἐκεῖνα οὐσίαι καὶ συμβεβηκότα, τῶν οὐσιῶν ἄρα μόνων αἱ ἰδέαι εἰσίν omissis οὗ ὄντος—κἀκεῖ (17) L 18 εἰ μὴ καθ’ αὐτὸ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός, φησί, μετέχει τὰ ἐνταῦθα τῶν ἰδεῶν, τί ἐστι τὸ λεγόμενον παρ’ αὐτῶν τὸ εἶναί τι παρὰ ταῦτα, τουτέστι τὰ αἰσθητά, ἓν ἐπὶ πολλῶν τῶν ἐνταῦθα παράδειγμα (21) L 22 τὸ ἓν ἐπὶ πολλῶν τῶν ἐνταῦθα πρὸς αὐτὸ γεγονότων λεγόμενον L
[313]: 68
[314]: p. 991a2
[315]: 3 γὰρ ἐκείνων c. S Brandis Bonitz: γὰρ ἐκείνοις ΑΜ 6 αὐτῶν S Brandis Bonitz: αὐτοῦ AM post αὐτῶν addendum εἶναι censet Brandis 9 τὸ Μ: om. Α 15 τὰ Brandis Bonitz: τὸ AM 17. 18 horum utrumque S: ἑκάτερον coni. Bonitz 19. 20 αὐτὰς c. S Bonitz: αὐτοῖς AM 20 τὰ ἐναντία MS: τὸ ἐναντίον Α 21 νοοῦνται M: νοοῦν τε A 22 εἴ γε τὸ εἶναι αὐτῶν c. S Bonitz: εἰ δὲ τὸ αὐτὸ αὐτῶν Α Brandis puncto ante εἰ posito 23 τῇ αὐτῇ φύσει] ipsi naturae S: αὐτῇ τῇ φύσει coni. Bonitz ὥσπερ] ut quia S: ὥσπερ ἐπεὶ coni. Bonitz 30 ’Ex διαιρέσεως—ὑπαρχόντων (p. 95,2)] om. F ἀντιφατικῶς scripsi coll. L: α divisione per contradictionem partita S: δι’ ἀντιφάσεως coni. Bonitz
[316]: ALT. REC. GR. DISCR. 30 ἡ ἐπιχείρησις αὕτη ἐκ διαιρέσεως ἐστιν ἀντιφατικῆς. ἡ γὰρ τὸ αὐτὸ εἶδός ἐστι τῶν τε ἰδεῶν καὶ τῶν ἐνταῦθα οὐσιῶν ἡ οὐ τὸ αὐτό. εἰ ὦν τὸ αὐτὸ εἶδος καὶ ὁ λόγος ὥσπερ ἐπὶ τοῖς κτλ. (p. 93,2) L
[317]: 69
[318]: 4 ἔσται LFS: εἶναι A 9 αὐτοῖς coni. Bonitz: καὶ αὐταῖς Α Brandis 17 τοῦ M: om. A 19 δυάσι c. S Bonitz: δυσὶ Α 21 γὰρ c. S Bonitz: om. Α 22 εἰ δὲ] si ergo S: εἰ δή coni. Bonitz 24 τὸ κατὰ—τὸ εἶναι (25)] quatenus utraque dualitas societate ipsius dualitatis habet, ut sit S: τῷ κατὰ μ. τ. ἀ. ἑκατέρᾳ δυάδι εἶναι τὸ δυάδι εἶναι coni. Bonitz 25 κοινῶς om. L
[319]: ALT. REC. GR. DISCR. 4 κοινόν τι—κατηγορεῖται (23)] ἔσται κοινὸν κατηγορούμενον, ὡς λέγεσθαι τόν τε αἰσθητὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν αὐτοάνθρωπον ὁμοειδεῖς ὄντας ἄνθρωποι (sic), καὶ ἔσται οὕτως ἰδέα ἰδέας καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον· ἔστι δὲ τοῦτο τὸ ἐπιχείρημα ὅμοιον τῷ τὸν τρίτον ἄνθρωπον εἰσάγοντι ἐπιχειρήματι. οὕτως δὴ ὁμοειδῆ ὄντα τὰ τῇδε τοῖς πρὸς ἃ γεγόνασιν εἴδεσιν ἤτοι ταῖς ἰδέαις, ἐπεὶ οὐσίαι ἐκεῖνα, οὐσίαι καὶ ταῦτα ἔσται· οὕτως δὲ μόνον ἄν εἶεν εἴη L τῶν οὐσιῶν ἰδέαι. τὸ δὲ τί γὰρ μᾶλλον ἐπὶ τῶν φθαρτῶν δυάδων καὶ τῶν δυάδων τῶν πολλῶν μὲν ἀιδίων δέ, ἤτοι τῶν μαθηματικῶν, τὸ δυὰς εἶναι ἓν καὶ ταὐτὸν ἢ ἐπὶ ταύτης τῆς αὐτοδυάδος δηλαδὴ καὶ τῆς τινός, εἴτ’ οὖν τῆς μαθηματικῆς ἡ τῆς αἰσθητῆς καὶ φθαρτῆς, κατασκευαστικόν (κατασκευαστικὴ L) ἐστι τοῦ ἔσεσθαί τι κοινὸν τε ἰδεῶν καὶ τῶν πρὸς αὐτὰς γινομένων καὶ ὄντων. εἰ γὰρ τὸ δυὰς δεχόμενον (λεγόμενον?) ἀδιάφορόν ἐστιν ἐπί τε τῶν ἀιδίων, λέγω δὴ τῶν μαθηματικῶν, αἷς ἀριθμεῖται τὰ τῇδε, καὶ τῶν φθαρτῶν δυάδων L
[320]: 70
[321]: 2 κοινῶς Brandis Bonitz: κοινῶν Α: om. S 5 ἰδέα del. Bonitz; cf. LF αὐτῇ coni. Bonitz: αὕτη AM 6 ὁμωνύμως LF Ascl.: ὁμώνυμα AS 10 τὸ ἢ Α 19 δὴ duce S del. Bonitz
[322]: ALT. REC. GR. DISCR. 2 εἰ δὲ μὴ—εἰρημένῳ (10)] οὕτως οὖν, εἰ ὁμοειδῆ τὰ ὄντα εἰσί, συνάγεται ἰδέας ἰδέαν εἶναι. εἰ δὲ μὴ εἶεν ὁμοειδῆ τά τε εἴδη καὶ τὰ πρὸς αὐτὰς τὸ εἶναι ἔχοντα μηδὲ κατὰ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ εἶδος αὐτῶν αὐταῖς ὡμοιωμένα, ὁμώνυμα ἂν εἴη ταῦτα ταῖς ἰδέαις· εἰ δὲ τοῦτο, τί μᾶλλον ἰδέα τις εἴη τῶν ὁμωνύμων, τῶνδέ τινων τῶν αἰσθητῶν, οἷον ἀνθρώπου, ἡ ἄλλων τινῶν, οἶον ἵππου ἢ βοός, εἴ γε μὴ κατὰ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ εἶδος ὡμοίωται αὐτῇ τὰ ὁμωνύμως αὐτῇ λεγόμενα; εἰ γὰρ μὴ συνώνυμος ὁ ἄνθρωπος τῷ αὐτοανθρώπῳ, ὁμοίως ἕξει ὥσπερ ἄν ⟨εἴ⟩ τις ἄνθρωπον καλοίη τόν τε Καλλίαν καὶ τὸ ξύλον μηδὲν ὅμοιον ἔχοντα ἀλλήλοις καθὸ ἄνθρωποι λέγονται. καὶ καθόλου εἰπεῖν πῶς ἄν λέγοιτο μετέχειν τὰ αἰσθητὰ τῶν ἰδεῶν, μηδεμίαν κοινωνίαν κατὰ τὴν οὐσίαν ταῦτα ἔχοντα πρὸς ἐκεῖνα; καὶ ἔστι τοῦτο ἴσον τῷ πρὸ ὀλίγου λεχθέντι L 11 εἰ γὰρ—ὑπαρχόντων (p. 95,2)] εἰ γὰρ οὕτως λέγομεν εἶναι ὁμώνυμα τὰ τῇδε τῶν ἐκεῖ ὡς τἀς εἰκόνας τῶν πρὸς ἃ αὗται γεγόνασι, κατὰ τί ἔσονται ταῦτα ὅμοια ἐκείνοις; πότερον κατὰ τὸ σχῆμα καὶ τὸ χρῶμα; ἀλλ’ οὐκ έστιν ἐν ταῖς ἰδέαις τοιοῦτόν τι· ἡ κατὰ τὸ ἀίδιον ἢ τὸ ἀσώματον ἡ τὸ ἀκίνητον; ἀλλ’ ἀδύνατον τὰ αἰσθητὰ φθαρτά τε καὶ σώματα καὶ κινούμενα ὄντα ἐκείνοις κατὰ ταῦτα ὡμοιῶσθαι· πάσαις δὲ ἰδέαις ὑπάρχει κοινῶς τὸ ἀίδιον τὸ ἀσώματον καὶ τὸ ἀκίνητον. εἰ οὖν κατά τι τούτων τῶν κοινῶν τὰ τῇδε ἦν ὡμοιωμένα ἐκείναις, τί μᾶλλον ὁ αὐτοάνθρωπος αἴτιος τῷ ἀνθρώπῳ τοῦ εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλὰ μὴ καὶ τῷ ἵππῳ ὁμοίως τοῦ (τὸ L) εἶναι ἵππος, καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασι· καὶ οὕτως ἤρκει μίαν ἰδέαν αἰτίαν εἶναι πᾶσι (πᾶσαν L) τοῦ εἷναι ὅ ἐστιν ἕκαστα, αἱ δὲ μάταιοι καὶ περίεργοι. εἰ οὖν ταῦτα ἄτοπά τε καὶ μάταια, ἀναγκαῖον μόνων τῶν οὐσιῶν ἰδέας εἶναι κατὰ τὸ ἀκόλουθον τῆς ὑποθέσεως αὑτῶν οὐσίας εἶναι τὰς ἰδέας ὑποτιθεμένων L
[323]: p. 991a8
[324]: 4 εἴδη τοῖς Metaph. vulg. 6 πρῶτον μὲν κτλ.] p. 990b1
[325]: ALT. REC. GR. DISCR. 5 Διὰ τῶν—τοῦτο ὅ ἐστιν (p. 97,14)] Τὸ ἀπορούμενόν ἐστι νῦν ὑπ’ αὐτοῦ τίνος αἴτια τὰ εἴδη τούτοις τοῖς αἰσθητοῖς ὧν εἶναι αἴτια λέγονται [καὶ add. F] εἰσίν. ἢ γὰρ γενέσεως κινήσεως αὐτοῖς ἔσονται αἴτια, ἢ ἐπιστήμης καὶ γνώσεως αὐτῶν, ὡς δι’ αὐτῶν τὰ τῇδε γινώσκεσθαι, ἢ εἰς τὸ εἶναι αὐτοῖς συντελέσουσιν (συντελές LF). ἀλλὰ κινήσεως ἢ οὐκ ἔσονται αἴτια· στάσεως γὰρ μᾶλλον εἶεν τούτοις αἴτια τὰ εἴδη ἀκίνητα κατ’ αὐτοὺς ὄντα ἢ κινήσεως, ὥστε οὐδ’ ἄν ποιητικὸν αἱ ἰδέαι αἴτιον εἶεν τοῖς οὖσιν, οὔτε τοῖς ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ οὔτε τοῖς ἀιδίοις τῶν αἰσθητῶν. τοῦτο δὲ οὕτως εἶπεν ὅτι καὶ τῶν θείων σωμάτων ἰδέας ἔλεγον εἶναι, οἷον ἡλίου σελήνης καὶ τῶν λοιπῶν ἄστρων καὶ τοῦ οὐρανοῦ παντός· διὰ τοῦτο γὰρ καὶ πρὸ ὀλίγου εἶπε “τῶν τε ἄλλων ὧν ἐστιν ἓν ἐπὶ πολλῶν καὶ ἐπὶ τοῖσδε καὶ ἐπὶ τοῖς ἀιδίοις·” ταῦτα οὖν λέγει ἀίδια μὲν αἰσθητά, γινόμενα δὲ καὶ φθειρόμενα τὰ ἐνταῦθα. οὔτε οὖν τούτοις γενέσεως καὶ φθορᾶς ἡ κινήσεως καὶ ἁπλῶς μεταβολῆς τινος αἴτια ἔσονται, οὗτε τοῖς ἀιδίοις τῆς κατὰ φορὰν κινήσεως, ἣν μόνην κινοῦνται, ὁμοίως αἴτια ἔσονται. ἀλλ’ οὐδὲ εἰς ἐπιστήμην τῶν ἐνταῦθα καὶ γνῶσιν αἱ ἰδέαι συντελέσουσιν. ἡ μὲν γὰρ γνῶσις ἡ ἑκάστου κατὰ τὴν τοῦ εἴδους αὐτοῦ γίνεται γνῶσιν, καθ’ ὃ καὶ τὸ εἶναι τόδε τι ἕκαστόν ἐστι· τὸ γὰρ εἶδος ἐν αὐτῷ ἐστι καὶ ἡ οὐσία τῷ οὖ ἐστιν εἶδος, οἷον ἵππου ἢ κυνὸς ἢ ἀνθρώπου· αἱ δὲ ἰδέαι οὔκ εἰσιν ἐν τοῖς ἐνταῦθα οὖσιν, εἴ γε εἰσὶ καθ’ αὑτὰς κεχωρισμέναι. οὐδὲ εἰς τὸ εἶναι οὖν αὐτοῖς συντελεῖ τι τὰ εἴδη· τὰ μὲν γὰρ εἰς τὸ εἶναι συντελοῦντά τισιν ἐνυπάρχει τοῖς συνισταμένοις, ἢ ὕλη ὄντα ἡ εἴδη αὐτῶν· αἱ δὲ ἰδέαι οὐκ ἐνυπάρχουσι τούτοις τοῖς αἰσθητοῖς, ἀλλά εἰσιν αὐτῶν κεχωρισμέναι. λέγοι δ’ ἂν νῦν συντέλειαν εἰς τὸ εἶναι, ἣν ὡς τὰ στοιχεῖα ἑκάστοις ὧν ἐστι στοιχεῖα συντελεῖν λέγεται· ὡς ἐνυπάρχοντα γὰρ συντελεῖ ταῦτα, ὥσπερ ἐν ταῖς συλλαβαῖς τὰ ἐξ ὧν αὗται στοιχείων γεγόνασιν. Οὕτω μὲν γὰρ ἂν ἴσως αἴτια δόξειεν εἶναι ὡς τὸ λευκὸν μεμιγμένον τῷ λευκῷ.—Εἰπὼν μηδὲν συντελεῖν τὰ εἴδη τοῖς τῇδε μήτε εἰς κίνησιν ἢ γένεσιν καὶ φθορὰν μήτε εἰς γνῶσιν, ἀλλ᾿ οὐδὲ (οὔτε LF) εἰς τὸ εἶναι ἀπλῶς, ἐφεξῆς λέγει, πῶς τὰ μιγνύμενά τισιν ἐκείνοις ἐστὶ τοῦ εἶναι αὐτοῖς τοιούτοις, δεικνὺς μηδὲ οὕτως δυνατὸν εἶναι <add. τὰ εἴδη εἶναι〉 τοῖς τῇδε τῷ μεμῖχθαι αὐτοῖς καὶ ἔχειν τὸ εἶναι κατ’ αὐτά. ὡς γὰρ τὸ λευκὸν χρῶμα αἴτιον ἦν ἄν τῷ λευκῷ σώματι τοῦ εἶναι λευκόν, εἶ γε ἢν δυνατόν ὑπόστασιν ἔχειν καθ’ αὑτὸ καὶ οὕτως μίγνυσθαι τῷ σώματι τὰ γὰρ μιγνύμενα ἐκ κεχωρισμένων πρότερον ὄντων καὶ καθ’ αὑτὸ ὑφεστώτων μίγνυνται) οὕτως καὶ τὰ εἴδη λέγοιντο αἴτια εἶναι τῶν κατὰ φύσιν τῷ μεμῖχθαι αὐτοῖς καὶ κατ᾿ αὐτὰ τὸ εἶναι ἔχειν. ἀλλ’ οὗτος ὁ λόγος, φησί, λίαν ἐστὶν εὐκίνητος ἀκίνητος LF) καὶ σαθρός· καὶ παρατίθεται τίνων ἦν δόξα ἡ λέγουσα ἕκαστον τῶν ὄντων εἶναι τοῦτο ὅ ἐστι τῷ μεμῖχθαι αὐτῷ LF
[326]: 71
[327]: 6 πρὸ ὀλίγου] p. 990b7 19 οὔτε τὴν—εἶναι (20)] “adde δυνατόν” Bonitz 21 τισι] τις libri 24 ἦν ἂν c. S Bonitz: ἄν ἦν Α Brandis, qui parenthesin ante κατὰ claudit 25 οὗ MS: ὃ Α 28 λεγομένοις A Ascl.: γενομένοις coni. Bonitz 37 συντελεῖ LF: συντελεῖν Α
[328]: 20
[329]: 72
[330]: 2 τῶ M: τὸ A 4 ὥς Brandis Bonitz: ὄν Α 7 τοῦ εἶναι e S add. Bonitz 20 φησὶν εὔλεκτον λίαν εἶναι LF τὸν μεθέξει—ἔχειν λέγοντα (21) om. LF 22 οὔτε γὰρ— εἷπεν (26) om. LF 23 μίγνυσθαι Α2S 26. 27 ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Φυσ. ἀκρ.] Α 4 27 τήνδε om. LF 28. 29 εἶναι ῥᾴδιόν φησιν LF 29 ταύτῃ τῇ δόξῃ LF
[331]: ALT. REC. GR. DISCR. 15 ὁμοιομερῶν· κατὰ δὲ τὴν ἐπικράτειαν ἑνὸς τῶν ἐν τῇ μίξει τὸ εἶναι δοκεῖν ἔχειν (ἕχει καὶ τοῦτο εἶναι ἥν οὐσίαν τοῦ πράγματος, καὶ λέγεσθαι κατ’ αὐτὸ οἷον σάρκα ἡ ὀστοῦν ἢ ἄλλο τι τῶν ὁμοιομερῶν. ἀλλὰ καὶ Εὔδοξος εἷς ὢν τῶν τοῦ Πλάτωνος γνωρίμων μίξει τῶν ἰδεῶν τὸ εἶναι ἔχειν ἡγεῖτο ἕκαστον τῶν κατὰ φύσιν, οἷον ἄνθρωπος μίξει τοῦ αὐτοανθρώπου τοῦτο ὃ λέγεται εἶναί ἐστιν. τοῦτον δὲ (19) LF 27 δόξαν αὐτοῦ ἐνιστάμενος· ἀνῄρει γὰρ ὅ τῆς μίξεως λόγος γένεσιν καὶ Φοράν. καὶ ὅτι τὸ μεμιγμένον οἷόν τε χωρισθῆναι· καὶ κατὰ τοῦτο χωριστὰ ἄν τὰ πάθη τῶν οὐσιῶν εἶναι καὶ ὅσα ἄλλα εἶπεν ἐκεῖ· ὅτι δὲ μηδὲ ὡς Εὔδοξος (28) LF Comment. Arist. I Alex. in Metaph. (??)
[332]: 73
[333]: 1 ἐναντιώσεις LF 2 ἢ om. L 2. 3 ἑκάστῳ εἶναι τῶν οἷς μίγνυται ἡ L 3 εἰ] ἡ L ἔσται post ἀριθμόν (4) habet L 4 εἰ] ἡ L 5 ὅλου τοῦ LF: om. A 7 μέρος τῆς ἰδέας ὅμοιά LF 8 οἷόν τε] οἴονται Α: δυνατόν ἐστι LF 9 ὡς] καθάπερ LF τὸ τοῦ χρυσοῦ χρυσός LF ὡς] ἁ L 10 ἑκάστῳ τῶν ὄντων οὐ μία ἐστὶν ἰδέα LF 13. 14 αὑτὸ τοῦ ζῴου] αὐτοῦ τοῦ ζῴου vel τοῦ αὐτοζώου coni. Bonitz 15 ἐστι coni. Bonitz: εἰσι AS 19. 20 καὶ οὐδὲ LF 20 αὐταὶ M: αὐτὰς Α: om. LF 21. 22 ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ ἰδεῶν] fragm. 184 ]1. 1510a25 22 ἄτοπα ἔχουσαν ἔδειξεν. διὸ καὶ ἐπήγαγεν εἰπὼν τὸ ῥᾴδιον συναγαγεῖν LF 23. 24 τὴν τοιαύτην δόξαν Metaph.
[334]: ALT. REC. GR. DISCR. 4. 5 τὸ μετέχον μέρος τοῦ αὐτοανθρώπου ἄνθρωπος ἔσται, ἀλλ’ οὐ τῷ μετέχειν ὅλου τοῦ αὐτοανθρώπου. ἔτι διαιρεταὶ καὶ μερισταὶ ἔσονται αἱ ἰδέαι ἀπαθεῖς οὖσαι (6) LF 11 ἀλλὰ πολλαί· ἄλλη γὰρ ἰδέα ἀνθρώπου καὶ ἄλλη ζῴου, ἔστι δὲ ὁ ἄνθρωπος καὶ ἄνθρωπος καὶ ζῷον, μετέχει ἄρα ἀμφοτέρων. ἀλλὰ καὶ ὁ αὐτοάνθρωπος μετέχοι ἂν τοῦ ζῴου· καὶ οὐκέτι ἁπλῆ ἡ ἰδέα ἔσται ἀλλὰ σύνθετος, καὶ ἔσται ἡ μὲν αὐτῶν πρώτη ἡ δὲ δευτέρα. τοῦτο δὲ οὐκ ἐβούλοντο. εἰ δὲ μὴ μετέχει ὁ ἄνθρωπος τοῦ ζῴου, ἔσται ἄνθρωπος μὴ ζῷον, ὅπερ ἀδύνατον. ἔτι οὐδὲ παραδείγματα αἱ ἰδέαι ἔσονται τοῖς τῇδε, εἴπερ μίγνυνται· τὸ γὰρ παράδειγμα οὐ μίγνυται τοῖς ὧν ἐστι παράδειγμα. ἔτι καὶ συμφθείροιντο (19) L 21 ἀκίνητοι ἔσονται, εἴ γε κινοῦνται τὰ μετέχοντα αὐτῶν, καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα ἐν L
[335]: p. 991a19
[336]: 1 Ἀλλὰ—ἀποβλέποντες (p. 101,31) om. F 8 ὅτι—ἰδεῶν (9) Μ: om. A 10 ὅ τε— εἴδους M: om. A
[337]: ALT. REC. GR. DISCR. 3 Δείξας—ἀποβλέποντες (p. 101,31)] Δείκνυσιν ἐφεξῆς μὴ εἶναι ἐκ τῶν ἰδεῶν τὰ τῇδε κατ’ οὐδένα τῶν ἐκ τοῦδε λεγομένων τρόπον. πολλαχῶς δὲ τὸ ἐκ τοῦδε λέγεται· καὶ κυρίως μὲν ὡς ἐκ τῶν στοιχείων ἐνυπαρχόντων τῷ γενομένῳ, ὡς ἐκ τῆς ὕλης καὶ τοῦ εἴδους· ἐκ τούτων γὰρ εἶναι λέγομεν τὰ ἔνυλα πάντα ἀνὰ μέρος τε καὶ ἐξ ἀμφοτέρων. οὐκ ἔστιν οὖν ἐκ τῶν ἰδεῶν τὰ κατὰ φύσιν ὡς ἐξ ὕλης καὶ τοῦ εἴδους, διότι ταῦτα ἐνυπάρχουσι τοῖς ἐξ αὐτῶν συνεστῶσιν, αὗται δὲ οὐκ ἐνυπάρχουσιν. ἀλλ’ οὐδὲ ὡς ἐκ ποιητικοῦ, ὡς ἐκ τοῦ πατρὸς τό τέκνον. καὶ γὰρ ὁ καθ’ ἕκαστα ἄνθρωπος τὸν τῶν L) καθ’ ἕκαστα γεννᾶ ἀλλ’ οὐχ ὁ αὐτοάνθρωπος· οὐδὲ γὰρ κινήσεως αὐτοῖς αἴτιαι ἀλλὰ μᾶλλον ἀκινησίας, ὡς οἱ ταύτας εἰσάγοντες βούλονται. οὐδ’ ὡς ἐκ τοῦ ἀτελοῦς τὸ τέλειον, ὥσπερ λέγομεν ἐκ παιδὸς ἄνδρα γίνεσθαι· οὐδὲ γὰρ ἀτελεῖς αἱ ἰδέαι, ἀλλὰ μᾶλλον τελειότεραι τῶν πρὸς αὐτὰς γινομένων. ἀλλ’ οὐδὲ ὡς ἐκ τῶν μερῶν τὸ ὅλον· οὐ γὰρ μέρη τῶν ἐνύλων αἱ ἰδέαι· ἢ γὰρ ἂν ἐφθείροντο φθειρομένων τῶν ὅλων. ἀλλ’ οὐδὲ ὡς ἐκ τῶν ἐναντίων τὰ ἐναντία· εἴη γὰρ ἄν τὸ αὐτὸ ὑποκείμενον ταῖς ἰδέαις καὶ τοῖς πρός αὐτὰς οὖσι, καὶ ἐναντία ταῦτα πρὸς ἐκείνας ἀλλ’ οὐχ ὅμοια. ἀλλ’ οὐδὲ ὡς τὸ μεταγινόμενον, ὡς λέγομεν ἐξ Ὀλυμπίων Ἴσθμια· τὰ γὰρ οὕτως ἔκ τινος λεγόμενα οὐ κυρίως λέγεται ἔκ τινος οὐδέ τινος πράγματος μετουσία ἐν τούτοις ἐστίν, ἀλλὰ χρόνου μόνου τάξις, αὐτὰ δὲ πρὸς ἄλληλα ἀμέθεκτά τε καὶ ἀκοινώνητα. ἢ οὖν οὕτως τὸ κατ᾿ οὐδένα τρόπον τῶν εἰωθότων λέγεσθαι, ἐπεὶ πολλαχῶς τὸ ἔκ τινος, ὡς δέδεικται, ἢ λέγοι ὅν κατ’ οὐδένα τρόπον τῶν εἰωθότων λέγεσθαι ὑπὸ τῶν (τῶν ὑπὸ L) τὰς ἰδέας τιθεμένων. ζητοῦντες (ζητοῦσιν L) γὰρ τίνα τρόπον ἡ μετοχὴ τῶν εἰδῶν, φασὶν ἡ οὕτως ὡς ἐν ἑκάστῳ τῶν κατὰ μέρος ἐνυπάρχειν τὴν ἰδέαν, οἷον τὸν αὐτοάνθρωπον ὲν ἑκάστῳ τῶν ἀνθρώπων, ἡ μέρος τῆς ἰδέας ἐν ἑκάστῳ αὑτῶν, ἢ ὡς παράδειγμα τὸ εἶδός ἐστι τοῖς μετέχουσιν. κτὰ μὲν τοὺς δύο προτέρους τρόπους ἀδύνατον, ὡς δέδεικται· εἰ οὖν μηδὲ ὡς <add. παράδειγμα δυνατὸν τὰ τῇδε ἐκ τῶν ἰδεῶν εἶναι καὶ (l. καθάπερ) ἐφεξῆς δείκνυσι, κατ’ οὐδένα ἄρα τρόπον τῶν εἰωθότων παρ’ αὐτῶν λέγεσθαι δυνατὸν ἐκ τῶν ἰδεῶν εἶναι τὰ τῇδε. φησὶν οὖν τὸ δὲ λέγειν παραδείγματά τε εἶναι και μετέχειν αὐτῶν τὰ ἄλλα κενολογεῖν ἐστι καὶ μεταφορὰς λέγειν ποιητικάς· τοῦτο δέ φησιν ὅτι τοῖς ποιηταῖς οἰκεῖον τὸ χρῆσθαι μεταφοραῖς. μετενήνεκται δὲ τὸ παράδειγμα ἀπὸ τῶν γραφέων, οἶ γράφειν (γραφεῖς λέγονται πρὸς παράδειγμα. τί δὲ κενολογοῦσιν οἱ τὰς ἰδέας παραδείγματα λέγοντες, ἔδειξε διὰ τοῦ εἰπεῖν τί γάρ ἐστι τὸ ἐργαζόμενον πρὸς τὰς ἰδέας ἀπ[οβλέπον. δεῖ γὰρ εἰ παράδειγμα αἱ ἴδει, εἶναί τι τὸ πρὸς αὐτὰς ·ποιοῦν, ὦς τοὺς γραφεῖς ὁρῶμεν πρὸς παράδειγμα γράφοντας· τοῦτο τοῦ L) δὲ οὐ λέγουσιν οἱ ταῦτα τιθέμενοι L 7*
[338]: 74
[339]: 13 αὐτὰς γιγνομένοις S Ascl.: αὐτὰ γιγνομένοις A 35 ἐκ τοῦ—τρόπους (36)] ἐκ. του παρὰ τούτους ἔτι καταλειπομένου τρόπου duce S coni. Bonitz 40 ἐνδειξόμενος e S coni. Brandis: ἐνδειξάμενος A
[340]: p. 991a20
[341]: 2. 3 τὸ παραδείγματα—αὐτάς Brandis Bonitz: τὸ παραδείγματι λέγειν αὐτοῖς Α: τὸ παραδείγματι λέγειν ταῦτα M τὸ παραδείγματα—ἐστι (4)] ideas esse quasi exemplaria. Est autem sensus putare ideas esse exemplaria et hoc esse nostratia ideis quasi exemplaribus participare, inane dictu est S: res tale quid postulat ὅτι τὸ παραδείγματα λέγειν αὐτὰς εἶναι καὶ κατὰ τοῦτο (vel καὶ οὕτω) μετέχειν· 14 οὕτε τῆς κινήσεως—ἐνταῦθα οὔτε (15) om. Α 16 τι auctore S del. Bonitz
[342]: p. 991a23
[343]: 76
[344]: 1 ὅμοιον ὁτιοῦν καὶ μὴ Metaph. vulg. 3 παράδειγμα ALF: παραδείγματα S Brandis Bonitz 11 γίνεσθαι S Ascl.: γενέσθαι Α 12 εἰκάζοντος S AscL: εἰκάζεσθαι Α 14 ᾖ Bonitz: εἴη ΑΜ 15 αὐτὸ M Ascl.: αὐτὰ Α
[345]: ALT. REC. GR. DISCR. 3 Τὸ λεγόμενον—τερηδόνων (p. 104,18)] Καὶ τοῦτο πρὸς τὸ παράδειγμα εἶναι τὰς ἰδέας τῶν τῇδε λέγεται ἀντιπαραστατικῶς πρὸς τὴν δόξαν ἐπενεχθέν. κἀν γὰρ συγχωρήσῃ, φησί, τις ἰδέας εἶναι, μὴ ὄντος τοῦ ποιοῦντος πρὸς αὐτὰς ἐνδέχεται γενέσθαι ὅμοια ἐκείναις τὰ τῇδε μὴ ὡμοιωμένα πρὸς ἐκείνας μηδὲ εἰκαζόμενα. καὶ γὰρ εἰ γέγονεν ὅμοιος Θεαίτητος τῷ Σωκράτει, ἀλλ’ οὐχ ὡς εἰκαζόμενος ἐκείνῳ ὅταν (1. ὅτε) ἐγίνετο γέγονεν· οὐδὲ γὰρ ὁ Θεαιτήτου πατὴρ ἀφορῶν πρὸς Σωκράτην ἐγέννα· ἀλλὰ καὶ μὴ ὄντος Σωκράτους δυνατόν ἐστιν ἐκείνῳ ὅμοιον γενέσθαι. εἰ οὖν δυνατόν ἐστι καὶ ὄντος καὶ μὴ ὄντος Σωκράτους ὅμοιον ἐκείνῳ γενέσθαι, οὐκ ἂν ἀίδιόν τις ὑπόθοιτο (sic) τὸν Σωκράτην, οὐκ ἀνάγκη τὸν ὅμοιον ἐκείνῳ γεγονότα ὡς πρὸς παράδειγμα ἐκεῖνον εἰκαζόμενον γενέσθαι. οὐκ ἄρα καὶ τῶν εἰδῶν οὐσῶν ὡς πρὸς παραδείγματα ἐκείνας τὰ τῇδε γίνεσθαι ἀνάγκη, μὴ ὄντος τοῦ πρὸς ἐκείνας ποιοῦντος· ἐπεὶ καὶ νῦν πολλὰ τὰ κατὰ φύσιν ἐν τῷ κόσμῳ γινόμενα οὐ πρὸς παράδειγμα τὰ εἴδη εἰκαζόμενα γίνεται· οὐδὲ γὰρ βοῦς ἡ ἵππος ἡ τι τῶν ἄλλων χερσαίων οὐδ’ ἰχθὺς οὐδ’ ὄρνις οὐδ’ ἄλλο οὐδὲν τῶν κατὰ φύσιν, ὅσα τε ἐξ ἀλλήλων καὶ ὅσα ἐξ αὐτομάτου γίνεται, τῶν γεννώντων ὡς πρὸς παράδειγμα τὰς ἰδέας ἀφορῶντα ὅμοια ἑαυτοῖς γεννᾶ (I. ἀφορώντων ὅμοια αὐτοῖς γεννᾶται)· οὑδὲ γὰρ ἡ φύσις ἄλογος οὖσα ἐπιστρεπτική ἐστι πρὸς εἴκασμά τι καὶ πρὸς παράδειγμα ὁμοιοῦσα τὰ παρ’ αὐτῆς κατὰ φύσιν γινόμενα ποιεῖ· οὐ γάρ ἐστι λογικὴ δύναμις ὥσπερ ἡ τέχνη. τὸ γὰρ πρὸς παράδειγμα στρέφεσθαι καὶ κατ’ ἐκεῖνο ποιεῖν λογικῆς ἐστι δυνάμεως· ἡ φύσις δ’ ἄλογος, κἂν τεταγμένως καὶ κατὰ λόγον ποιῇ, δῶρον τοῦτο ἐκ θεοῦ λαβοῦσα, καὶ κατ’ ἀριθμοὺς χρόνου καὶ μερῶν τῶν γινομένων παρ’ αὐτῆς, τῶν μὲν πρότερον τῶν δ’ ὕστερον, τελεσιουργεῖ τὸ ὅλον· θεία γὰρ τέχνη λέγεται οὐχ ὡς χρωμένου ταύτῃ (ταύτης L) τοῦ θεοῦ, ἀλλ’ ὡς ἐξ ἐκείνου τὴν δύναμιν τοῦ τεταγμένως ποιεῖν πάντα οὐ λογικὴ ἀλλὰ ἄλογος οὖσα δύναμις. ἔχει δὲ καὶ τὰ παρὰ φύσιν τὸ τεταγμένως, οἷον ἀποστήματά τε καὶ τραύματα καὶ νόσων περίοδοι· ἀλλ’ οὐ δήπου πάντως καὶ ταῦτα πρὸς παραδείγματα γίνεται καὶ ἰδέαν. οὐδὲ γὰρ αὐτοὶ τῶν παρὰ φύσιν ἰδέας εἶναι βούλονται πάντως LF
[346]: 77
[347]: 12 ἔω Bonitz: εἰσὶν Α 14 γιγνόμενα M: γιγνομένων Α 18 “post φύσιν addendum cum S ποιεῖ” Bonitz αὐτῷ (ante αἰτίαν) M: ταὐτῷ Α 20 αὑτοῖς Bonitz: αὐτοῖς AM 26. 27 τοῖς δυναμένοις M: τῆς δυνάμεως Α
[348]: p. 991a27
[349]: 17 M: τε τεταγμέναι Α 21 ἀντιγράφοις L: om. Α
[350]: ALT. REC. GR. DISCR. 21 δείκνυσι—τῶν ἰδεῶν (p. 105,27)] δείκνυσι δὲ δι’ αὐτῆς ὅτι εἰ εἰσὶ παραδείγματα τῶν αἰσθητῶν αἱ ἰδέαι, πολλά τε τοῦ αὐτοῦ παραδείγματα ἔσον·ται καὶ πλείω τὰ εἴδη. εἰ γὰρ ὁ ἄνθρωπος καὶ ἄνθρωπός ἐστι καὶ ζῷον καὶ δίπουν, καὶ οὐ καθὸ ἄνθρωπος τούτων ἑκάτερόν ἐστιν, εἴ γε πεφύκασι ταῦτα χωρίζεσθαι τοῦ ἀνθρώπου (οὐ γάρ, εἰ ζῷον, ἐξ ἀνάγκης καὶ οὐδ’ εἰ δίπουν, ὡσαύτως καὶ ἄνθρωπος), ἔσονται τοῦ ἀνθρώπου ὁμοῦ [ὅτε] ὁ αὐτοάνθρωπος ὡς τὸ αὐτοζῷον καὶ τὸ αὐτοδίπουν παραδείγματα, καὶ πλείω τὰ εἴδη ἀπλᾶ γε ὄντα τοῦ αὐτοῦ. εἰ δὲ ἅμα καὶ ἐν τῷ αὐτοανθρώπῳ τό τε ζῷον καὶ τὸ δίπουν, οὐκ ἔσται ὁ αὐτοάνθρωπος ἁπλοῦν ἀλλὰ σύνθετον καὶ διαλυτὸν εἰς τὰ ἐξ ὦν σύγκειται. εἰ δὲ καὶ ἔστι ἑκάτερον αὐτῶν ἰδέα, ἔσται ἰδέα ἰδέας προτέρα· τὸ γὰρ αὐτοζῷον πρῶτον τοῦ αὐτοανθρώπου καὶ γένος αὐτοῦ· εἰ δέ μή, ἔσται χωρὶς ζῴου· τοῦτο δὲ ἀδύνατον. ἔσται οὖν τοῦ αὐτοανθρώπου καὶ τοῦ αὐτοζῴου μία εἰκὼν ὁ ἄνθρωπος, καὶ ὁ αὐτοάνθρωπος εἰκών τε καὶ παράδειγμα, μεθέξει τε καὶ ἡ ἰδέα πλειόνων εἰδῶν ὁ αὐτοάνθρωπος τοῦ τε αὐτοζῴου καὶ τοῦ αὐτοδίποδος. εἰ δὲ ἔστι τῶν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τινὰ οὐ κατὰ μετοχὴν ἰδέας, οἷον τὸ ζῷον καὶ τὸ δίπουν (οὐ γὰρ παρὰ τῆς τοῦ ἀνθρώπου ἰδέας ἔχει ταῦτα, εἴ γε τούτων ἑκάτερον πέφυκε τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐν ἄλλοις τοῖς παρὰ τὸν ἄνθρωπον θεωρεῖσθαι) συγχωροῖτο ἄν τὸ μὴ πάντως πρὸς ἰδέαν τοῖς τῇδε τὸ εἶναι. εἰ δὲ ὁ αὐτοάνθρωπος μὴ μετέχει τοῦ αὐτοζῴου καὶ ὅμως ζῷόν ἐστιν, οὐκ ἀνάγκη οὐδὲ τὸ ἐνταῦθα ζῷον εἶναι μετουσίᾳ τοῦ αὐτοζῴου· οὕτως οὐδὲ τοῦ αὐτοανθρώπου· τὸ γὰρ λέγειν τὸν αὐτοάνθρωπον μὴ εἶναι ζῷον ἄνθρωπον ὄντα ἀτοπώτατον. συνάγεται οὖν τὸ μὴ κατὰ μετοχὴν ἰδέας τὰ τῇδε τὸ εἶναι ἔχειν L: om. F
[351]: 78
[352]: p. 991b1
[353]: 7 ἔστιν LF: μή ἐστιν Α 9 ἢ ex S add. Brandis μετέχει scripserim 10 κἀκεῖνος S Bonitz: κἀκεῖνο Α 10. 11 post αὐτοάνθρωπος add. e S οὐ μόνον ἀνθρώπου Bonitz, sed sententia potius tale quid postulat ὥστε εἴη ἄν ἀνθρώπου οὐ μόνον ὁ αὐτοάνθρωπος ἀλλὰ καὶ τὸ αὐτοζῷον παράδειγμα, cf. LF 13 εἰ—ἄνθρωπος (14) Bonitz: εἰ γὰρ ἔστι τι ὄν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος A: nam si homo est aliquod ens S: inde εἰ γὰρ ἐστί τι ὄν ὁ ἄνθρωπος coni. Brandis 15 οὔτε καθὸ ζῷον—ἄνθρωπος (16) M: om. A 16 τὸ (post ζῷον) Μ: om. A 20 καὶ—αὐτοζῴου (21) MS: om. A 31 ἡ] εἰ Α
[354]: ALT. REC. GK. DISCR. 30 Ὅ λέγει—τῇδε (p. 106,6)] Ἑκάστου οὐσία τὸ εἶδος ἑκάστου ἐστί; καθὸ λέγεται τόδε τι εἶναι, οἶον ἄνθρωπος· οὐσία γὰρ τούτου τὸ εἶδος αὐτοῦ, οὗ καὶ ὁ ὁρισμός ἐστι δηλωτικός·
[355]: p. 991b3
[356]: 1 εἰ δέ εἰσι κεχωρισμέναι MS: om. Α 7 λέγομεν] sic etiam Metaph. libri duo: λέγεται vulg. 10. 11 ἐν τῷ Φαίδωνι] p. 100 D 14 πῶς—γίγνεσθαι (15) ora. S: verba corrupta esse censet Bonitz 16 οὐδὲν MS: οὐδὲ Α 17 αὐτοῖς Ascl. Brandis Bonitz: αὐταῖς Α
[357]: ALT. REC. GR. DISCR. καὶ οὐκ ἐχωρίσθη τὸ τοῦ ἀνθρώπου εἶδος τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ συντέτακται αὐτῷ. εἰ οὑν αἱ ἰδέαι χωρισταὶ τῶν τῇδε καὶ οὐ συντεταγμέναι, οὐκ ἂν εἶεν οὐσίαι τούτων, οὑδὲ κατ’ αὐτὰς οὐσίωται τὰ τῇδε. καὶ συνάγοιτο ἐν δευτέρῳ σχήματι ὁ συλλογισμὸς οὕτως· τῶν κατὰ φύσιν πάντων αἱ οὐσίαι ἀχώριστοι (χωρισταὶ F) αὐτῶν εἰσιν· αἱ ἰδέαι οὔκ εἰσιν ἀχώριστοι· αἱ ἄρα οὐσίαι οὔκ εἰσι τῶν κατὰ φύσιν LF 9 Τὸ μὲν—τεχνητῶν (p. 107,13)] Κοινοῦται πάλιν τὸ δόγμα, διὸ καὶ λέγομεν εἶπεν, ἀλλ’ οὐ λέγεται· φησὶν οὖν ὅτι ἐν τῷ Φαίδωνι τῷ διαλόγῳ αἴτιά εἰσι τὰ εἴδη τοῖς τῇδε καὶ τοῦ εἶναι ἤτοι τῆς οὐσίας καὶ τοῦ εἴδους καὶ τοῦ γίνεσθαι. τοῦτο (τοῦ LF) δὲ ψεῦδος εἶναί φησι· πῶς γὰρ τοῦ εἶναι ἤτοι τῆς οὐσίας καὶ εἴδους τὰ εἴδη αἴτια τοῖς τῇδε, εἴ γε κεχώρισται τούτων αὐτά, ἡ δὲ οὐσία καὶ τὸ εἶδος οὑ ἐστιν οὐσία καὶ εἶδος, χωρὶς εἶναι οὐ δύναται; καὶ τοῦτο εἰπὼν δείκνυσιν ὅτι οὑδὲ τοῦ γίνεσθαι τοῖς τῇδε αἴτια τὰ εἴδη ἐστί· πῶς γὰρ μὴ ὄντος τοῦ ποιοῦντος αὐτὰ παραδείγματα τῶν τῇδε ὄντα αἴτια τοῦ γίνεσθαι τοῖς τῇδε ἔσται; οὐ γὰρ δὴ αὐτὰ αἴτια τῆς τῇδε κινήσεως ἔσονται, εἴ γε παραδείγματα τούτων εἰσί. τοῦ γοῦν ποιοῦντος μὴ ὄντος κενὸν ἔσται τὸ παράδειγμα [τὸ πρὸς αὐτὸ τὰ τῇδε ποιοῦν]· οὐ γὰρ τὸ παράδειγμα τοῦ γίνεσθαι αἴτιον, ἀλλὰ ποιοῦν. τοῦτο δὲ ἔδειξε διὰ τοῦ πολλὰ καὶ γίνεσθαι καὶ εἶναι, ὧν οὔ φασιν ἰδέας εἶναι, ὥσπερ τὰ κατὰ τέχνην· καὶ γὰρ οἰκία καὶ δακτύλιος καὶ κλίνη γίνονταί τε καὶ εἰσὶν ἄνευ ἰδέας καὶ παραδείγματος. εἰ οὖν ταῦτα οὕτω γίνεται, τί κωλύει καὶ τἄ κατὰ φύσιν ὄντος τοῦ ποιοῦντος γίνεσθαι καὶ εἰδῶν μὴ ὄντων μηδὲ παραδείγματος; ἀνάλογον γὰρ τῷ μὲν τεχνίτῃ τὸ ἄρρεν, τῇ δὲ ὕλῃ τὸ θῆλυ. καὶ τὸ μὲν παράδειγμα ἄχρηστον μὴ ὄντος τοῦ ποιοῦντος, τὸ δὲ ποιοῦν τι οὐ κεκώλυται χωρὶς παραδείγματος ποιεῖν, ὡς καὶ (δὲ L) αὐτοὶ τοῦτο συγχωροῦσιν τῶν τεχνιτῶν (l. τεχνητῶν) L
[358]: p. 991b9
[359]: 8 καὶ τὰ om. Α 14 εἶεν] εἰσὶν Metaph. vulg. 22 διαφέρει c. S Bonitz: διαφέρειν A: fort, cum Ascl. legendum ὡς κατὰ—διαφέρειν 27 ἔσται S Ascl.: ἔστι Α
[360]: ALT. REC. GR. DISCR. 15 Πειρᾶται—εἶναι (28)] Οἱ τὰς ἰδέας εἰσάγοντες καὶ αἰτίας ταύτας (ταῦτα F) τῶν εἶναι λέγοντες οὐσιῶν ἀριθμοὺς ταύτας ἐκάλουν. βασανίζων οὖν καὶ κατὰ τοῦτο τὴν δόξαν ταύτην εὐθύνει, καὶ φησιν, εἴπερ εἰδὶν ἀριθμοὶ τὰ εἴδη, πῶς αἴτιοι ἔσονται τῶν ἐνταῦθα; ἀρά γε διὰ τὴν ἑτερότητα; τὸ γὰρ αἴτιον τοῦ οὗ ἐστιν αἴτιον ἕτερον· αὑτὸ δὲ ἑαυτοῦ οὐκ ἐστιν αἴτιον· ἦν γὰρ ⟨ἂν⟩αὐτὸ ἑαυτοῦ ἕτερον. τίνα οὖν, φησί, τρόπον αἴτιοι ἔσονται, ἕτεροι ἀριθμοὶ τὰ ἐνταῦθα τῶν ἐκεῖ καὶ ἀλλήλων; ἕτερος γὰρ ἄνθρωπος τοῦ αὐτοανθρώπου, ἀλλὰ καὶ Καλλίου (Καλλίας F) ἕτερος καὶ οὗτος Σωκράτους καὶ ἄνθρωπος ἵππου· οὐ γὰρ δὴ LF) τῷ εἶναι τοὺς μὲν ἀιδίους τοὺς δὲ οὔ, ἐκεῖνοι τούτοις αἴτιοι τοῦ εἶναι. εἰ γὰρ καὶ εἶεν ἴσοι, οἷον φέρε εἰπεῖν πεντὰς ὅ τε αὐτοάνθρωπος καὶ ὁ ἐνταῦθα ἄνθρωπος, οὐ παρὰ τοῦτο αἴτιος ἐκεῖνος τούτῳ. τί γὰρ ἄν καὶ εἴη αἴτιος ἴσος ἴσῳ τοῦ εἶναι; ᾖ γὰρ πεντὰς ἑκατέρα, εἰ τύχοι, ἀδιάφορος, κἄν ὁ μὲν ἀίδιος ὁ δὲ μή LF
[361]: p. 991b13
[362]: 80
[363]: 5 τούτους] αὐτοὺς Ascl. 15 ἐν τούτῳ c. S Bonitz: ἐν ταύτῃ Α Ascl. αὐτῇ S αὐτὴ Α
[364]: ALT. REC. GR. DISCR. 2 Πρόκειται—ἑτερότητι (109,6)] Τὸ προκείμενον ἢν αὐτῷ δεῖξαι ὅτι εἰ εἰσὶν ἀριθμοὶ αἱ ἰδέαι, οὐκ ἔσονται αἴτιοι τῶν ἐνταῦθα τοῦ εἶναι. λαβὼν οὖν ἀριθμοὺς εἶναι καὶ τὰ αἰσθητὰ ἴσους ἐκείνοις, διαφόρους δὲ κατὰ τὸ ἀίδιον καὶ μὴ ἀίδιον, καὶ δείξας μὴ εἶναι δυνατὸν ἐκείνους τούτοις αἰτίους εἶναι, λαμβάνει τἀς αἰσθητὰς οὐσίας μὴ εἶναι ἀριθμοὺς ἀλλὰ λόγους ἀριθμῶν· λόγος δὲ ἀριθμῶν καὶ ἐν μὴ (μὴ ἐν F) ἀριθμοῖς θεωρεῖται. οὗ παράδειγμα ἐν μουσικῇ συμφωνίας ἔλαβεν· ὁ γὰρ ἐπίτριτος καὶ ὁ ἡμιόλιος καὶ ὁ διπλάσιος λόγος, λόγοι ὄντες ἀριθμῶν, τὴν διὰ τεσσάρων καὶ τὴν διὰ πέντε καὶ τὴν διὰ πασῶν συμφωνίαν ἐν μουσικῇ ποιοῦσιν, οὐκ ἀριθμῶν ἀλλὰ ψόφων ὄντων, ἐν οἷς οἱ λόγοι τῶν ἀριθμῶν θεωροῦνται. εἰ οὖν, φησίν, αἴτια τὰ εἴδη τῶν αἰσθητῶν οὐσιῶν, οὐκ ἔσονται τὰ εἴδη ἀριθμοὶ ἀλλὰ λόγοι κἀκεῖνα ἀριθμῶν ἐν ὑποκειμένῳ τινὶ θεωρούμενοι εἴτε ἀριθμοῦ ὄντος τοῦ ὑποκειμένου εἴτε τινὸς ἑτέρας φύσεως. τοῦτο γὰρ ἐδήλωσεν εἰπὼν εἴτε ἀριθμός τις ὢν εἴτε μή. εἰ δὲ τοῦτο, οὐκ ἔσται αὐτοαριθμὸς ἡ ἰδέα· οὐ γὰρ δὴ ὁ ἀριθμὸς αἴτιος τοῦ ἐν ἀριθμῶν λόγῳ εἶναι. ἐν γὰρ τῷ αὐτῷ ἀριθμῷ διαφέροντες γίνονται λόγοι· ὁ διπλάσιος γὰρ καὶ ὁ ἡμιόλιος ἐν τῷ αὐτῷ ἀριθμῷ τῷ ἓξ θεωροῦνται. οὐκ ἔσται ἄρα ταὐτὸν ἀριθμός τε καὶ λόγος ὲν ἀριθμοῖς. εἰ δὴ καὶ τὰ πράγματα πρὸς τὰς ἰδέας λεγόμενα τὸ εἶναι ἔχει ἐν λόγῳ ἀριθμῶν, έσται τι ἐν αὐτοῖς ὑποκείμενον, ὃ τὸν τῶν ἀριθμῶν λόγον ἀναδεχόμενον πὼ μὲν ἄνθρωπος γίνεται ποτὲ δὲ ἵππος, ὁτὲ δὲ ἄλλο τι κατὰ τοὺς διαφέροντας λόγους, ὥσπερ ἡ συμφωνία τῇ τῶν ἐν τοῖς φθόγγοις λόγων ἑτερότητι LF
[365]: 81
[366]: 1 φύσιν S Ascl.: φησὶ Α ὁρισμὸς] ἀριθμὸς Ascl. 2.3 τὰ πράγματα—ἐστιν Ascl.: τὰ πρ. πρὸς τὰς ἰδέας λεγόμενα τὸ εἶναι ἔχει ἐν λόγῳ ἀριθμῶν AFLM 6 ἑτερότητι S Ascl.: ἑτερότητα A 7. 8 καὶ ἐν om. LF 9 καὶ εἴη τούτων LF 10 τοῖς om. LF εἰδοποιεῖσθαι Ascl.: εἰδοπεποιεῖσθαι Α 16 post, αὐτοῖς addendum, ut videtur, ex Ascl. ἢ ἄλλου τινός, ὅ τί ποτ’ ἄν ᾖ έν αὐτοῖς 18 εἶναι LF Ascl.: εἴη Α 24 ἁπλᾶς S Ascl.: ἀπλῶς Α 30 ἀριθμὸς Ascl.: ὁ ἀριθμὸς Α
[367]: ALT. REC. GR. DISCR. 10 εἰ δὲ τοῦτο—ἀριθμός (p. 110,2)] καὶ ἡ ἰδέα οὖν οὐκ ἔσται ἀριθμὸς ἁπλῶς, πρὸς ἣν ὁ ἄνθρωπος ἢ ἄλλο τι τῶν τῇδε λέγεται τὸ εἶναι ἔχειν (ἔχει LF) ἀλλὰ λόγος ἐν ἀριθμοῖς. δὲ οὐκ ἀριθμὸς ἀπλῶς, οὐδὲ τοῖς ἐνταῦθα αἴτιος τοῦ ἐν λόγῳ ἀριθμοῦ ἔχειν τὸ εἶναι· οὐκ ἄρα οὐδὲ οὕτως αἴτια τὰ εἴδη τοῖς ἐνταῦθα τοῦ (τὸ LF) εἶναι. τὸ δὲ καὶ οὐδὲ έσται διὰ ταῦτα ὁ ἀριθμὸς ἴσον ἄν εἴη τῷ οὐδὲ ἔσται διὰ ταῦτα ἡ ἰδέα ἀριθμός, ἐπεὶ μὴ τὸ ἐν λόγῳ ἀριθμῶν ὃν ἤδη ἀριθμός ἐστι LF
[368]: p. 991b21
[369]: 15 λέγοι MS Ascl.: λέγει Α 22 συντιθέμενα M: σύνθετα Α: συντιθέντα Ascl.
[370]: ALT. REC. GR. DISCR. 5 Ὅτι μὴ—ἐπινοῆσαι (24)] Καὶ διὰ τούτων δείκνυσι μὴ εἶναι τὰς ἰδέας ἀριθμούς· φησὶ γὰρ ὅτι ἐκ διαφόρων ἀριθμῶν συντεθειμένων εἷς ἀριθμὸς γίνεται, οἷον ἐκ τοῦ ἑπτὰ καὶ τοῦ τρία ὁ δέκα, ἐξ εἰδῶν δὲ πλειόνων ἓν εἶδος οὑ γίνεται· οὐ γὰρ ἐξ ἀνθρώπου καὶ κυνὸς ἕν τι πέφυκεν εἶδος γίνεσθαι. οὐκ ἄρα ἀριθμοὶ αἱ ἰδέαι. εἰ δέ τις λέγοι 〈ὅτι〉 ὁ ἄνθρωπος ἔκ τε τοῦ ζῴου καὶ ἄλλου εἴδους σύνθετός ἐστι, ψεῦδος λέγει. οὔτε γὰρ τὸ ζῷον αὑτὸ καθ’ αὑτὸ ἐν ὑποστάσει ἐστίν, οὔτε ὁ ἄνθρωπος χωρὶς ζῴου δύναται εἶναι· ἑκάστου δὲ τῶν ἐν ὑποστάσει ζῴων, οἷον ἀνθρώπου ἵππου καὶ τῶν ἄλλων, τὸ ζῷον μέρος εὑρίσκεται ἰδίαν ὑπόστασιν καθ᾿ αὑτὸ μὴ ἔχον. τὰ δὲ μέρη τοῦ ἀριθμοῦ ἐξ ὦν ὁ ἀριθμὸς μέρη τε αὐτοῦ εἰσι, καὶ διαιρούμενα σώζεται, ἰδίαν ὑπόστασιν ἔχοντα· τὰ γὰρ τρία καὶ τὰ ἑπτὰ μέρη ὄντα τοῦ δέκα οὐδὲν ἧττον καὶ καθ’ αὑτὰ σώζονται. εἰ δέ τις λέγοι καὶ τὴν ἰδέαν ἐκ διαφόρων συγκεῖσθαι, οἷον τὸν ἄνθρωπον ἐκ ζῴου φέρε εἰπεῖν καὶ δίποδος, πρῶτον μὲν οὐχ ἁπλαῖ αἰ ἰδέαι, ὅπερ οὐ βούλονται, ἀλλὰ σύνθετοι· ἔπειτα αἱ μὲν πρῶται αὐτῶν αἱ δὲ δεύτεραι· πρότερον γὰρ τὸ ζῷον τοῦ ἀνθρώπου (om. L). ἀλλ’ οὐδὲ τοῦτο βούλονται LF
[371]: p. 991b22
[372]: 82
[373]: 3 μηδὲ] sic etiam Metaph. A b H b sed cf. p. 112,7: μήτε Metaph. vulg. 5 ἀριθμῶν ex Ascl. addidi: idem auctore S coni. Bonitz
[374]: ALT. REC. GR. DISCR. 4 Εἴ τις—δυναμέναις (p. 112,11)] Εἰ δέ τις, φησί, λέγοι εἰκότως οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς τῶν εἰδῶν συνθέσεως εἶδός τι σύνθετον ἀριθμῶν γε ὄντων, ὅτι μηδὲ οἱ ἀπλῶς ἀριθμοὶ ἐξ ἀριθμῶν συντιθεμένων γίνονται (πάντες γὰρ ἐκ μονάδων τὴν σύνθεσιν ἔχουσιν· οὐ γάρ ἐστιν ὁ δέκα τοῦ ἑπτὰ λόγου ἕνεκεν καὶ τοῦ τρία, οὐδὲ ὁ ἑκατὸν ἐκ τῶν δεκάδων οὐδὲ ὁ μύρια ἐκ τῶν ἑκατοντάδων ἡ τῶν χιλιάδων, ἀλλ’ ὁ μὲν ἐκ δέκα ὁ δὲ ἐξ ἑκατὸν ὁ δὲ ἐκ μυρίων μονάδων συνεστήκασι), πῶς ἐχουσῶν τῶν μονάδων πρὸς ἀλλήλας τὰ εἴδη γίνεται ἐξ αὐτῶν; ἡ γὰρ ὁμοειδεῖς εἰσιν αἱ μονάδες ἡ οὐχ ὁμοειδεῖς· ἑκατέρως δέ, φησί, πολλὰ συμβαίνει τὰ ἄτοπα. καὶ τοῦ μὲν εἰ ὁμοειδεῖς εἶεν, οὐκ ἐπήνεγκε τὰ ἄτοπα ὡς γνώριμα ὄντα· εἴρηκε γὰρ περὶ αὐτῶν ἐν τῷ M τῆσδε τῆς πραγματείας. εἰ γὰρ ὁμοειδεῖς εἰσι, πᾶσα σύνθεσις μονάδων ἰδέαν ποιεῖ, ὥσπερ καὶ ἀριθμόν· ἐκεῖνοι δὲ τοῦτο οὐκ ἐβούλοντο. ἔτι δὲ πᾶσαι αἱ ἰδέαι ὁμοειδεῖς ἔσονται, εἴ γε ἐξ ὁμοειδῶν τῶν μονάδων εἰσίν. εἰ δὲ αὗται, καὶ τὰ πρὸς αὐτὰς (αὐτοὺς γινόμενα, ἅπερ ἐστὶ τὰ φυσικὰ πάντα, ὁμοειδῆ ἔσονται μόνον πλήθει καὶ ὀλιγότητι διαφέροντα. ἀλλὰ τὸ λογικὸν τοῦ ἀλόγου οὐ δοκεῖ πλήθει διαφέρειν, ἀλλὰ ποιότητι μᾶλλον. εἰ δὲ ἐξ ἐλαττόνων μονάδων τὸ ἄλογον συνέστηκε, προσθήκης ἐν αὐτῷ γενομένης μονάδων λογικὸν ἔσται οὐδὲ μίαν διαφορὰν κατὰ ποιότητα δεξάμενον (δειξάμενον L), διὰ τὸ ὁμοειδεῖς εἶναι μονάδας. ταῦτα δὴ τὰ ἄτοπα ἕπεται, εἰ ὁμοειδεῖς αἱ μονάδες ὑποτεθεῖεν. εἰ δ’ ἀνομοειδεῖς πᾶσαι ἐκεῖναί τε καὶ αὗται καὶ ἀλλήλαις ἑκάτεραι (sic), καὶ μὴ αἱ αὐταὶ κατὰ τὸ εἶδος, ὡς τάσδε μὲν ἰδέας ποιητικὰς εἶναι τάσδε δὲ μή, καὶ τάσδε μὲν τῶνδε τάσδε δὲ τῶνδε, τίς ἡ ἐν αὐταῖς ἔσται διαφορὰ ἀπαθέσιν οὔσαις παντάπασιν L: om. F
[375]: p. 991b27
[376]: 83
[377]: 5 ἐκεῖναι Ascl., cf. L: αἱ κοιναὶ Α 11. 12 ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ ψυχῆς] Α 4 p. 409a20 12 οὐκέτι] οὐκ εἰσὶ L 13 στιγμαὶ ἡ σημεῖα L οὐδὲν οὖν εὔλογον L οὔτε L 14 νοήσει ἐκ τῶν τοιούτων λόγων συμβαίνει L τὸ δὲ—ἀλλήλαις (16) om. L 17 ἔτι δ’ et ἕτερόν τι γένος Metaph. vulg.; cf. v. 21 18 ἡ ἀριθμητική Metaph. 21 χρῶνται MS: ὁρῶνται Α