[139]: 2.6ν· Ascl.: ἣν Α 8 γεννᾶται] τῶν ὑπὸ τὴν δεκάδα add. Ascl. καὶ ἀεὶ παρθένος om. Ascl. 13 τὴν γὰρ Ascl.: τό γὰρ libri 14 εἶπον Ascl. διὰ τὸ ὅμοιον δὲ καὶ μόνιμον πάντῃ καὶ ἀρχικὸν εἶναι τὸν νοῦν Ascl. 18 ἐτίθεντο LF 19. 20 ἀριθμούς τινας Ascl. 20 ἔλεγον] ἐπρέσβευον Ascl. 23 τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ καὶ τὸν ὅλον κτλ. LF 24 ἐξ ἀριθμῶν καὶ om. LF καὶ ἁρμονίαν ὁρᾶται συγκείμε- vos. τῶν γὰρ κτλ. LF 25 περὶ τὸ οὐράνιον σῶμα Ascl. 28 τοὺς] διὰ super- L- 28. p. 40,1 ποιουHνους LF
[140]: ALT. REC. GR. DISCR. 5 τὸν ἐννέα, ἀμφότεροι δὲ τὸν ἕξ, ὁ τέσσαρα μετὰ τοῦ δύο τόν ὀκτώ, καὶ ὁ δύο μετὰ -.ο5 π͂έη τ0·ν δέκα γεννᾷ, γεννῶνται δὲ (6) LF 7 καὶ ὁ δέκα· γεννῶσι δὲ μόνως ὁ δύο ᾇ ὁ τρία καὶ ὁ πέντε, γεννῶνται δὲ μόνως ὁ ἒς· ὁ ὀκτὼ ὁ ἐννέα καὶ ὁ δέκα, ὁ δὲ τέσσαρα καὶ ycvvd καὶ γεννᾶται· ὁ ἑπτὰ δὲ οὔτε τινὰ γεννᾷ LF 10 θῆλυ δὲ τὸ ἄρτιον· κατὰ ών- 6εαιν δὲ καὶ συμπλοκὴν ἐξ ἀρτίου πρώτου τοῦ δύο καὶ ἐκ πρώτου περιττοῦ τοῦ τρία τὴν y£V£(Kv ἔχει· ωῦν 0£ καὶ οὐσίαν ἔλεγον τὸ ἓν· τὸ γὰρ ψυχὴν ὡς τὸν νοῦν ^’’~’ C’^) ^"^^ 16 μεταβλητὴν εἶναι καὶ τὸ πόθεν ποῖ ἔχειν καὶ πρώτην διάστασιν· ἔλΟον δὲ LF
[141]: 30
[142]: 12 τῶν φύσει S: τῶν φύσεως ΑΜ πρώτους LF: πρώτως Α 17 εἶναι, συγκειμένην LFS: αὐτοῦ συγκειμένην Α 18. 19 ἀρτιοπέριττον ὡς γεννητικὴν οὖσαν καὶ τοῦ περιττοῦ κτλ. LF 22 πάθη LF: καὶ πάθη Α 23 μὲν αὐτόθι om. LF λαμβάνοντες Α: λαβόντες LF τε om. LF 25 δὲ om. LF 26 ὡμολογημένην A: ὁμολογουμένην LF 28 post ·σφαίρας add. ὡς εἴρηται LF 29 ἑπτὰ μὲν—κατ᾿ αὐτούς (31) om. LF 31 προσέθεσαν Α: προσετίθεσαν LF 31. 32 καὶ γῆν ἀντίχθονα LF 32 ὑπετίθεντο LF
[143]: ALT. REC. GR. DISCR. 7 κινούμενα ὡς τὸ μεῖζον ἐν ἴσῳ κρόνῳ, βραδύτατα δὲ τὰ τὸ ἐλάχιστον ὡς τοὔλαττον ἐν ἴσω, τὰ δὲ μεταξύ (8) LF
[144]: 31
[145]: p. 986a13
[146]: 1 τούτων Α: τούτου LF 1. 2 ἐν τοῖς Περὶ οὐρανοῦ] Β 13 p. 293a23. b20 2 post οὐρανοῦ add. μὲν A: om. LF τῶν Πυθαγορικῶν A: Πυθαγορικαῖς LF 2. 3 καθ᾿ ἁρμονίαν—ὑπὲρ αὐτοῦ (15) om. LF ᾦ. 10 ἐν τοῖς Περὶ οὐρανοῦ] B 9 17 εἰρημένης LF 21 τοῦ LF: τὸ Α 23 κτὰ Α: καὶ LF 32 καὶ πῶς om. Ascl. 33. 34 πρῶτος τέλειος Α: πρῶτος καὶ τέλειος LF 35 ἐκτίθεται om.
[147]: 32
[148]: p. 986b8
[149]: 6 διαφέρει Α: διαφέρειν LF δεκάδας] δέκα vel δεκάδα coni. Bonitz 10 λέγειν Ascl.: om. libri αὗται Ascl.: αὐτῶν libri 12. 13 οὐδὲν γὰρ περὶ τούτου, ὥς φησιν, αὐτοὶ διεσάφησαν Ascl., fort, lecte: οὐδὲν etiam LF 13 ἑπόμενον αὐτοῖς LF Ascl.: ἑπ. αὐτὸ Α 14 ἔλεγον LF: ἔλεγε Α φασὶ Ascl.: φησὶ libri 15 ἓν ὑπαρχόντων LF 15. 16 τῷ πεπλάσθαι Ascl.: τῷ πεπλασμένῳ libri 20 φυσικῶν Α1 21 πλείω τὰ στοιχεῖα Α: τὰ om. LF 29 τὴν Μελίσσου LF: τοῦ Μελίσσου Α
[150]: ALT. REC. GR. DISCR. 20. 21 τουτέστι—ὑλικά] παλαιοὺς καὶ πλείω λέγοντας τὰ στοιχεῖα ᾿ Αναξαγόραν λέγει καὶ ᾿ Εμπεδοκλέα καὶ Δημόκριτον καὶ τοὺς Πυθαγορείους. πλείω δὲ λέγει στοιχεῖα τὰ τῶν φύσει γιγνομένων στοιχεῖ ἤτοι τὰ ὑλικά. LF
[151]: p. 986b17
[152]: 33
[153]: 3 ὡς ὕλην LF Ascl.: ὡς om. Α φύσιν alterum Ascl.: φησὶν libri 4 αὐτῶν LF: αὐτοῦ Α 6 διὰ Α: καὶ LF 11 fort, οἰκεῖόν φησι
[154]: ALT. REC. GR. DISCR. 11 τὰ μέν ἄλλα—πιθανότης (p. 44,15)] Τοῦτο περὶ τῶν ὑποθεμένων ἓν εἶναι τό ὂν Παρμενίδου τε καὶ Μελίσσου καὶ πρὸ αὐτοῦ Ξενοφάνους. οὗτοι μὲν οὖν παραπλησίως εἰρήκασιν ἓν τὸ ὃν καὶ ἀκίνητον εἰπόντες, οὐχ ὁμοίως δὲ οὐδὲ τὸν αὐτὸν τρόπον· ἀλλὰ Παρμενίδης μὲν πεπερασμένα ταῦτα ὑπετίθετο, Μέλισσος δὲ ἄπειρον· τοῦτο γὰρ σημαίνει αὐτῷ (αὐτὸ L) τὸ τρόπον δὲ οὐ τὸν αὐτόν, οὔτε τοῦ κατάφυσιν κατὰ ἔλεγεν ἄπειρον εἶναι ὁ Μέλισσος, κτὰ φύσιν δὲ πεπρασμένον ὁ Παρμενίδης· καὶ ὁ μὲν καλῶς μᾶλλον εἴρηκεν ὡς πεπερασμένον εἰπών, ὁ δὲ οὐ καλῶς ἄπειρον ὑποθέμενος τὸ ἕν· τοῦ γὰρ ἀπείρου ἐπιστήμη οὐκ ἔστιν. ὁ οὖν τούτων λόγος οὐκ ἐφαρμόττει εἰς τὴν περὶ τῶν αἰτίων θεωρίαν. τὸ ἐφαρμόττει ἀντὶ τοῦ οὐκ ἔστιν οἰκείως (l. οἰκεῖος) τῇ τῶν ζητουμένων αἰτίων θεωρίᾳ· τὰ γὰρ αἴτια ἀρχαί εἰσι τῶν ὧν εἰσιν αἴτια, καὶ αὐτόθεν πλῆθος εἰσάγεται τῇ τῶν αἰτίων θεωρία· αὐτοὶ δὲ ἀποτιθέμενοι τὸ πλῆθος ἀπὸ τῶν ὄντων καὶ ὥσπερ κατανωτιζόμενοι τὴν περὶ τούτου θεωρίαν ἓν ὁρῶντες τὸ ὂν οὐδ’ ὡς αἴτιον τοῦτο ἑώρων. εἰ γοῦν καὶ ἔνιοι τῶν φυσιολόγων, οἷον οἱ περὶ Θαλῆν καὶ Ἀναξιμένην καὶ Ἀναξίμανδρον καὶ ῾ Ηράκλειτον ἓν ὑπετίθεντο τὸ στοιχεῖον, ἀλλ’ οὐχ ὥσπερ οὗτοι ἀκίνητον ἀλλὰ κινούμενον, οἷον πυκνούμενον ἢ μανούμενον, τὰ ἄλλα ἐκ τούτων ἐγέννων καὶ πλῆθος εἰσῆγον ἐν τοῖς οὖσιν ἐκ τοῦ ἑνός, ἀλλ’ οὐκ ἀνῄρουν τὸ πλῆθος, ὡς οἱ τὸ ἓν ἀκίνητον ὑποτιθέμενοι. ὅμως εἰ καὶ μὴ οἰκεῖός ἐστιν ὁ περὶ τοῦ ἑνὸς λόγος αὐτῶν, ὡς εἴρηται, τῇ περὶ τῶν αἰτίων θεωρία, ἀλλ’ ἐπείπερ ὁ μὲν Μέλισσος ἄπειρον ὑπετίθετο τὸ ἓν καὶ ὕλης λόγον ἔχον, κὰν μὴ ἐκεῖνος ἔλεγεν (ἄπειρος γὰρ ἡ ὕλη τῇ οἰκείᾳ φύσει ὡς ἀόριστος· τὸ γὰρ ἄπειρον ἀόριστον), ὁ δὲ ὡς εἶδος (τὸ γὰρ περατοῦν τοῦ λόγου ἤτοι τοῦ εἴδους ἐστὶν αἴτιον) [del. αἴτιον], διὰ τοῦτο, εἰ καὶ μὴ ἔλεγον ἐκεῖνοι ἢ ὡς ὑλικὸν ἢ ὡς εἰδικόν, ἀλλὰ διὰ τὸ ἐμφαίνεσθαί πως ταῦτα ἐν τῷ λέγειν αὐτοὺς οὕτως οὐκ ἔξω τῆς νῦν σκέψεως ἐστι πάντῃ ἡ περὶ τὴν δόξαν αὐτῶν θεωρία. ἐπεὶ δὲ καὶ Ξενοφάνης ἒν τὸ ὂν ἔλεγε (τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ πρῶτον ἑνίσας· γὰρ Παρμενίδου καὶ Μελίσσου ἒν εἴρηκε τό ὄν), φησὶν ὅτι οὐδὲν διεσαφήνισε περὶ αὐτοῦ· οὔτε γὰρ ὡς ὑλικὸν εἷπεν αὐτὸ οὔτε ὡς εἰδικόν, διὰ τὸ μήτε ἄπειρον εἰπεῖν αὐτὸ ὡς ὁ Μέλισσος, μήτε πεπερασμένον ὡς ὁ Παρμενίδης. οὗτοι οὖν οἱ τὸ ὂν ἓν εἰπόντες, καθάπερ, φησίν, εἴπομεν, ἀφετέοι πρὸς τὴν περὶ τῶν αἰτίων ζήτησιν, οἱ μὲν δύο καὶ πάμπαν Μέλισσός τε καὶ Ξενοφάνης, οὓς καὶ μικρὸν ἀγροικότερόν φησιν εἰρηκέναι, ἴσον λέγων τῷ μικρὸν λείπειν αὐτοὺς
[155]: 9 ἒν om. Α 16 ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Φυσικῆς ἀκροάσεως] Α 2. 3 19 ἔτι συνάγεται LFS: ἐπισυνάγεται Α
[156]: ALT. REC. GR. DISCR. εἶναι πάντῃ ἀγροίκους διὰ τὸ μηδὲν γενναῖον μηδὲ περιττὸν καὶ λογικῆς ἐχόμενον θεωρίας αὐτοὺς ἀποφήνασθαι περὶ τοῦ ὄντος. Παρμενίδης δὲ βλέπων ἔοικέ που λέγειν. τοῦτο δὲ εἴρηκεν ἐπαινῶν Παρμενίδην ὡς εὐλογώτερον ἐκείνων θέμενον καὶ λογικῶς περὶ τούτου ἐπισκεψάμενον, ὃ ἐδήλωσε διὰ τοῦ εἰπεῖν Παρμενίδης δὲ βλέπων μᾶλλον ἔοικέ που λέγειν· λόγῳ γὰρ ἐχρῆτο πρὸς τὴν τούτου δεῖξιν τοιῷδε· τὸ παρὰ τὸ ὂν μὴ ὄν, ἐλάττον ταύτην τιθεὶς πρότασιν, μείζονα δὲ τὸ μὴ ὂν μηδὲν εἶναι, οἷς κειμένοις ἡγεῖτο ἐξ ἀνάγκης ἕπεσθαι τὸ ὃν ἓν εἶναι. αὕτη μὲν οὖν ἡ τοῦ Παρμενιδείου λόγου πιθανότης LF 17 ἐφ’ ἀ̔—πλείω δὲ (p. 45,4)] ἐφ’ ἃ νῦν ἡμᾶς ἀναπέμπει· ἠλέγχετο γὰρ ἐκεῖ ὡς ὁμωνύμους λαμβάνων προτάσεις. καὶ γὰρ ἡ ⟨τὸ⟩ παρὰ τὸ ὃν μὴ ὃν πρότασις ὁμώνυμός ἐστι, δεκαχῶς [δὲ] τοῦ ὄντος καὶ οὐχὶ μίαν φύσιν δηλοῦντος. εἰ οὖν κυρίως τις τὴν οὐσίαν ὂν εἰπὼν εἴποι ἐν τῇ προτάσει τὸ παρὰ τὸ ὃν ἤτοι τὴν οὐσίαν μὴ ὄν, εἶτα ἐπενεγκὼν τό μὴ ὃν μηδέν, ψεύδεται· τὸ γὰρ παρὰ τὴν οὐσίαν οὐκ οὐσίαν μὲν ἀληθὲς εἰπεῖν, οὐ μὴν μηδὲν εἶναι· ἔστι γάρ τι ἢ ὡς ποσὸν ἡ ποιὸν ἤ τις ἄλλη τῶν ἐννέα κατηγοριῶν. ἀλλὰ κἂν μίαν τις ὑποθῆται φύσιν τὸ ὃν οἷον ἄνθρωπον, οὐδὲ οὕτως ἂν δεικνύοιτο κατ’ ἀριθμὸν ἓν εἶναι τὸ ὄν, ὅπερ ἐκεῖνος, ὡς ἐδόκει, συνῆγεν· εἰ γὰρ καὶ τὸ περὶ (l. παρὰ) τὸν ἄνθρωπον οὐκ ὄν, ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος οὐχ ἕν· πολλοὶ γὰρ οἱ κατὰ μέρος καὶ ὡς εἰπεῖν ἄπειροι τῷ ἀριθμῷ. ἔτι δὲ συνάγεται μὲν ἐκ τοῦ λόγου τὸ παρὰ τὸ ὃν μηδὲν εἶναι, οὐ μὴν ἓν ἢ οὐχ ἕν· τῷ δὲ παρὰ τὸ ὂν μηδὲν εἶναι ἀντιστρέφει κατὰ τὴν σὺν ἀντιθέσει ἀντιστροφὴν οὐ τὸ τὸ ὃν ἓν εἶναι, ἀλλὰ τὸ τὸ ἓν ὃν εἶναι (ὂν εἶναι om. F)· ἀντίκειται γὰρ τῷ οὐχ ἑνὶ τὸ ἔν, τῷ δὲ μὴ ὄν· εἰ οὑν τὸ μηδὲν (1. μὴ ὂν) μηδέν, τὸ ἐν ὄν· τοιαύτη γὰρ ἡ σὺν ἀντιθέσει ἀντιστροφή. ἱστορεῖ δὲ (Παρμενίδης libri) καὶ τὴν διττὴν δόξαν· ἀναγκαζόμενος γὰρ καὶ φαινομένοις ἀκολουθεῖν κατὰ λόγον μὲν καὶ τὴν ἀλήθειαν ἓν ἔλεγεν (ἔλεγον libri) τὸ πλείω δὲ LF
[157]: p. 987a2
[158]: 34
[159]: 2 ἀλλὰ τὸ τὸ ἓν ὂν εἶναι LS: om. A 5. 6 τε—ὄντων om. LF 6 μὴ ὃν Μ: μὲν ὅν A 7 καὶ (ante τὸ) M: om. A: καὶ τὸ ψυχρὸν om. LF 13 ἤδη om. LF 14 παραγεγονέναι τε καὶ ἐμμεῖναι τῇ ζητήσει τῇ περὶ τῶν ἀρχῶν LF 17 καὶ (ante ἀέρα) Α: om. LF 19. 20 ἐν τοῖς Περὶ γενέσεως] Β 1 p. 328b 35, 5 p. 332a 20 20 τοιοῦτοι LF: τοιοῦτος A 22 ὡς οἱ—πλείους (23) M: om. Α 25 ταύτῃ] ταύτη F: ταύτην AL
[160]: ALT. REC. GR. DISCR. 6 μὴ ὄν—τῷ λόγῳ (12)] μὴ ὂν ἔλεγεν· τὸ γὰρ ψυχρὸν μὴ ὃν καὶ καθόλου αἰτία αὕτη τὸ χεῖρον τῶν ἐναντίων ὡς ὕλη τε καὶ μὴ ὄν. ὥστε οὐ Δημόκριτος καὶ Λεύκιππος μόνοι ἐν ταῖς ἀρχαῖς τὸ ὃν καὶ τὸ μὴ ὃν ἐτίθεντο, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Παρμενίδης· ἔλεγε δὲ ἴσως ὁ Παρμενίδης μὴ ὃν τὸ ψυχρὸν ὡς ὑλικὸν αἴτιον, δοκεῖ δὲ ἡ ὕλη, ὡς εἴρηται, μὴ ὄν τι εἶναι. Εκ μὲν οὖν τῶν εἰρημένων καὶ παρὰ τῶν συνηδρευκότων ἤδη τῷ λόγῳ σοφὼν: συνηδρευκότων εἶπεν ἤδη τῷ λόγῳ σοφῶν ἀντὶ τοῦ παρὰ τῶν ἐμμεινάντων τῷ λόγῳ καὶ ἐζητηκότων τε καὶ πεφροντικότων περὶ ὧν ζητοῦμεν ἀρχῶν τε καὶ αἰτιῶν, ἡ συνηδρευκότων ἤδη τῷ λόγῳ LF 25 καὶ πρὸς ταύτῃ ταύτῃ—᾿ Εμπεδοκλῆς ἦν (p. 46, 4)] παρὰ δέ τινων τῶν συνηδρευκότων δηλαδὴ (ἤδη F) τῷ λόγῳ σοφῶν ἤτοι ἐμμεινάντων ἐν τῇ ζητήσει
[161]: p. 987a9
[162]: 35
[163]: 1 καὶ (ante ὅσοι) Brandis Bonitz: om. A 5. 6 μετριώτερον] immo μοναχώτερον legit Alex., cf. 2;) 7 ἐκεῖ μὲν γὰρ Πυθαγόρας LF 8 Τάραντι τῆς Ἰταλίας LF 10. 11 ὡς καὶ ἐκείνου LF 11 μέχρι] fort. μέχρι οὖ 14 post καταριθμεῖται add. κέχρηται LF 15 τῆς τῶν LF: τῆς om. Α 16 μαλακώτερον libri: μονιμώτερον Ascl.: γρ. μαχικώτερον γρ. καὶ μετριώτερον marg. Α: "legendum esse μοναχώτερον patet ex paraphrasi” Brandis; cf. etiam v. 23 17 τῷ ὑλικῷ LF 19. 20 Ἐμπεδοκλῆς δὲ διελὼν εἰς δύο LF δυοῖν τ’ Arist. vulg. 22 ᾧ λείποι ἂν—ἀμυδρῶς μέν (p. 47,1) om. LF
[164]: ALT. REC. GR. DISCR. αἰτίων καὶ ἐμφροντίστως ἐξετασάντων, ταύτην τε τὴν αἰτίαν τὴν ὑλικὴν τιθέντων καὶ πρὸς ταύτῃ (ταύτην L) τὴν ποιητικήν, ἣν καὶ τὴν ὅθεν ἡ κίνησις εἴρηκε· παρὰ μὲν πρὸς τῇ ὑλικῇ. ἥτις ἦν αὐτῷ ἡ τῶν ὁμοιομερῶν φύσις, καὶ τὴν ποιητικὴν ἔχομεν, ἣν ἐκεῖνος ἐτίθει τὸν νοῦν, παρ’ ᾿ Εμπεδοκλέους δὲ πρὸς ταῖς ὑλικαῖς αἰτίαις, ἅπερ ἦν τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, καὶ τὴν ποιητικὴν διττὴν οὖσαν, τήν τε φιλίαν καὶ τὸ νεῖκος LF
[165]: 36
[166]: 1 λλγει] p. 988a 22 τοὺς δὲ] lemmate praemisso οἱ δὲ Πυθαγόρειοι δύο μὲν τὰς ἀρχὰς τὸν αὐτὸν εἰρήκασι τρόπον pergunt τοὺς Πυθαγορικοὺς καὶ αὐτούς φησι δύο τὰς κτλ. LF 3. 4 σημαντικὸν τοῦ δύο καὶ αὐτοὺς λέγειν εἶναι τὰς ἀρχάς. ἀλλὰ μὴν καὶ πρὸ ὀλίγου εἰρήκει ἁ 4 πῶς οὖν Α: καὶ πῶς LF 5 ἢ ἴσως δύο LF 5. 6 αἰτίων οἷον ὑλικὸν καὶ ποιητικὸν ἀλλὰ δύο τὰς ἀρχικὰς ἀρχὰς ὥσπερ καὶ LF 7 ἢ μᾶλλον λέγει LF αὐτοῖς τοῖς Πυθαγορείοις ἢ καὶ LF 10 οὗτος LF 10.11 Πυθαγορείους LF 12 ἔξω τῶν λοιπῶν δύο LF 14 καὶ ἄπειρον LF: καὶ ἄρτιον Α τὸ περιττὸν S Bonitz: om. Α 17 γὰρ καὶ ταύτας LF 18 καὶ τὸ κακὸν LF 18. 19 τὴν μὲν ἑτέραν τῶν ἀγαθ τὴν δὲ ἑτέραν τῶν κακῶν λέγοντες LF 20 ἄλλοι, φυσικοὶ δηλαδὴ LF 24 καὶ πεπερασμένον om. LF
[167]: ALT. REC. GR. DISCR. 14 ἄπειρον δὲ—μονάδος (15)] δύο ἄρα ἀλλ’ οὐ τρεῖς τὰς ἀρχὰς ἔλεγον, εἴ γε τὸ ἓν ἐκ τῶν δύο τούτων, καὶ ἀρχαὶ πρώτης τῆς μονάδος τὸ ἄρτιον καὶ τὸ περιττόν, ἐξ ἧς καὶ οἱ ἄνοι ἀριθμοὶ ἐγεννῶντο L 19. 20 δόξαν (τοῦτο γὰρ ἐσήμανεν ἐν τῶ εἰπεῖν τοῦτο δὲ προσεπέθεσαν, ταῖς ἀρχαῖς δηλονότι, ὃ καὶ ἴδιόν ἐστιν αὐτῶν) καθ’ ὅσον L 21 ἄλλο—οὗτοι (23)] οὐ καθ’ αὑτὰ τούτοις ἐχρῶντο ἀλλὰ ⟨add. σῶμα⟩τὸ ἄπειρον ἔλεγον ἢ τὸ πεπερασμένον, τὸ δὲ ἄπειρον ἤ τὸ πεπερασμένον συμβεβηκὸς αὐτῷ, οἷον ὕδωρ ἡ ἀέρα ἢ καὶ τὸ μεταξύ, ὡς Ἀναξίμανδρος ὁ Μιλήσιος, οὗτοι LF 25 τὸ γὰρ ἀρτίῳ—ἀριθμοῦ (p. 48,3)] πεπερασμένον δὲ τόν περιττόν· οὐ γάρ ὡς συμβεβηκός αὐτῶν κατηγόρουν τὸ ἄπειρον ἢ τὸ περιττόν (I. πεπερασμένον) LF
[168]: 4. 5 post αὐτούς add. ἢ ὁ περιττὸς πεπερασμένος LF 5 τοιοῦτος ἑκάτερος αὐτῶν· ὁμοίως δὲ (6) LF 7 διὰ γοῦν τὸ τοιαῦτα εἶναι LF τὰ ὑποκείμενα LF: τὸ ὐποκεί- ὑποκείμενόν Α 8 εἶναι LF: αὐτοῦ Α 9 τὸ ὑπ̣ο-‘είρ.---νον LF : τὸ om. Α 13 ἐπιτάσεως L ἐκτίθεται δὲ oraissis καὶ — τούτοις LF 14 περὶ τούτου LF 15 ὅρος Α: ὁρισμὸς LF 17 τὴν φιλίαν libri: "exspectes τὴν δικαιοσὐνην’’ Brandis 18 λόγον τῆς φιλίας εἶναι LF ᾦ δὴ πρώτῳ LF 20 xiu νομίζοντι LF 27 πρώτῳ Brandis Bonitz : πρώτως AM
[169]: ALT. REC. GR. DISCR. 20 ἐπειδὴ—λεγομἰνοι.́ (ρ. 49,12)] διότι πρῶτον ὑπάρχει τὸ διπλάσιον τῆς δυάδος. ἥντινα δόξαν εὐθύνωνπροσἐθηκεν ἀλλ’ οὐταὐτὸν ἴσως τὸ εIναι διπλασίῳ καὶ δυάδι· εἰ δὲ μή, συμβαίνει πολλὰ τὸ ἓν εἶναι, ὡς μὴ εἶναι μίαν δυάδα ἐν τοῖς ἀριθμοῖς, ἀλλὰ πολλάς· ὥστε καὶ τὸν δ καὶ τὸν καὶ τὸν καὶ τὸν T καὶ τοὺς ἐφεξῆς διπλασίους πάντας δυάδας εIναι· fr (1); συμβαίνειν τὸν T, εἰ ἔτυχεν, ἐκ δέκα μονάδων (εἰς δέκα μόνα LF) ὄντα ἐκ δύο τοῦτον (τούτων LF) μονάδων εἶναι λέγειν, ὅπερ ἄτοπον, τὰ δέκα δύο λέγειν· οὕτω δὴ κἀκείνοις τοῖς Πυθαγορείοις συνέβαινε λέγειν πολλὰ ἕκαστον τῶν πραγμάτων εἶναι· εἰ γὰρ φιλία κατ’ αὐτοὺς ὁ ἀριθμὸς ῳττινι προσαρμόζει τὸ ἰσάκις ἴσον, καὶ τοῦτο (add. φασὶν) εἶναι τὴν τῆς φιλίας
[170]: 37
[171]: p. 987a27
[172]: p. 987a29
[173]: 4 λόγος οὗτος, ἐνόμιζον ἐκεῖνον AMS: λόγος, τοῦτον ἐν. ἐκείνου Brandis Bonitz 8 δὲ Brandis Bonitz: τε A 11 πρώτων Brandis Bonitz: πρῶτον libri 12 κατ’ αὐτὸν LF: κατ’ αὐτῶν AS 13. 14 εἰ οὕτως ἔτυχε, τὸν ζ ἔλεγον LF 14 καὶ εἷς LF: om. A έσται post ἄρα habet Α 19 αὐτῷ ἀκολουθοῦσι F: non liquet L 20 πόθεν ὁ Πλάτων ἐκινήθη LF 21. 22 Κρατύλου ῾Ηρακλείτου ἀκουστοῦ γεγονότος, συνήθης αὐτῷ γινόμενος τῷ Κρατύλῳ ἔλαβεν ὅτι πάντα LF 22 ἐν βοῆ LF
[174]: ALT. REC. GR. DISCR. οὐσίαν, πρῶτος δὲ ὁ δ καὶ πυθμὴν τῶν ἰσάκις ἴσων, πάντες οὖν οἶς τὸ ἰσάκις ἴσον προσαρμόζει, τέσσαρες ἔσονται· καὶ ὁ ἐννέα ἄρα τέσσαρα ἔσται καὶ ὁ δεκαὲξ καὶ οἱ ἐφεξῆς, οὗ τί ἄν εἴη εὐηθέστερον λέγειν; τὸ δὲ αὐτὸ τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τούτοις συμβαίνει οὕτω λέγουσιν. ἡ ἔσται τὸ λεγόμενον τὸ εἰ δὲ μή, πολλὰ τὸ ἓν ἔσται τοιοῦτον. εἰ καθ’ ὃν πρῶτον (l. πρώτων) ὁ ἀριθμὸς (l. ὁρισμὸς) ἀληθεύεται, ταῦτα ταὐτὰ ἔσται τοῖς κατ’ αὐτὸν λεγομένοις LF 17 Τουτέστι—ἐκείνους] Προτέρους τοὺς φυσικοὺς ἄλλους καὶ (1. δὲ) τοὺς Ἰταλικούς, ἢ τούς τε φυσικοὺς καὶ τοὺς Ἰταλικοὺς ὁμοῦ πρότερον ὡς περὶ ἀρχῶν πραγματεθσαμένους, ἄλλους δὲ τοὺς ἓν τὸ ὃν ὑποθεμένους, τοὺς περὶ Ξενοφάνην φημὶ καὶ Παρμενίδην καὶ Μέλισσον, οἳ οὐχ ὡς ἀρχὴν τὸ ὃν ἐσκόπουν ἀλλ’ αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ἐθεώρουν LF 23 ἐφύλαξε τὴν δόξαν ὁ Πλατῶν περὶ τῶν αἰσθητῶν μέχρι παντὸς ὡς ἀληθοῦς (I. ἀληθῆ). Σωκράτους δὲ ἐν τοῖς ἠθικοῖς πεπεραγματευμένου καὶ ἐν αὐτοῖς τὸ καθόλου ζητοῦντος (διαλαμβάνων γὰρ περὶ τοῦ καλοῦ Comment. Arist. I Alex. in Metaph. 4:
[175]: p. 987b9
[176]: 38
[177]: 3 πειρώμενος Ascl. λέγει—ἀμεθόδως (7) om. LF 5 τοῦτο Ascl. 7 οὖν ὁ Πλατῶν Σωκράτους LF 8 ὑπέλαβε M: ὑπέλαβον Α 10 καθόλου τῷ ταῦτα—καθόλου (11)] ταῦτα τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰ ἐν τούτοις καθόλου πάντα τὰ συγκατατεταγμένα συντεταγμένα F) LF 12 κοινὸν M: κοινοῦ Α 13 post ὁρισμοί add. καθόλου τε καὶ κοινῇ LF διὰ τὸ LF Ascl.: διὸ Α 14 τῷ μὴ μένειν τὰ αὐτά Ascl. μηδὲν εἶναι LF δὴ LF 15. 16 τὰ αἰσθητὰ τὸ εἶναί τε καὶ λέγεσθαι εἶχεν LF 17. 18 lemma om. LF ante τοῖς εἴδεσιν add. ὁμώνυμα Α2 19 κατὰ om. LF 23 καὶ ἴσον LF αὐτῶν LF 24 εἶπεν LF: ἐστίν AS
[178]: ALT. REC. GR. DISCR. τινος ἄλλου, οἷον περὶ τοῦ δικαίου, ἐζήτει καθόλου τί τὸ καλόν ἐστι, τί τὸ δίκαιον, οὐ τόδε τὸ καλόν, ἐν Ἀλκιβιάδῃ τυχόν, λαμβάνων ἡ τόδε τὸ δίκαιον τὸ ἐν τῷ Εὐθύφρονι) καὶ ὁρίζεσθαι (p. 50,3) κτλ. LF 20 παρὰ ταῦτα μέν, οἶον ἄλλα τὰ αἰσθητὰ τῶν ἰδεῶν, κατά ταῦτα δὲ ὅτι μεθέξει ἐκείνων τὸ εἶναι εἶχον· ὃ αὐτὸς ἐξηγήσατο διὰ τοῦ εἰπεῖν κατὰ μέθεξιν γὰρ ⟨τὸ⟩ εἶναι ἔχει (om. F) τὰ πολλὰ τῶν συνωνύμων τοῖς εἴδεσιν, λέγων διὰ τοῦτο ὅτι κατά μέθεξιν γὰρ ἔχει τὰ πολλὰ τῶν αἰσθητῶν· εἶτα (22) LF 24 τοιαῦτα αἰσθητά, οἷον ὁ ἄνθρωπος· ὁ δὲ αἰσθητὸς συνώνυμος τῇ ἰδέᾳ τῷ νοητῷ ἀνθρώπῳ, ἤτοι τῷ αὐτοανθρώπῳ· τοῦτο δὲ εἶπεν ὅτι μὴ LF
[179]: 1 σχέσιν καὶ τῶν Ascl. τοῖς] τῷ LF ἐτίθεντο Ascl. 5 post ἵππου add. ἤτοι αὐτοανθρώπου καὶ αὐτοϊππου LF 5 ὡς εἶναι—εἰδῶν (7) om. LF 12 ἱστορῶν —αὐτάς (13) om. LF 15 χρῆται LF 17 post ὑπάρχει add. παρὰ τὸ εἶδος LF 18 εἶδος alterum om. LF 19 ὡμοίωτο Ascl. 22 ὁ αὐτὸς post ἰδέας transponunt LF διότι LF: ἔτι Α ταῦτα] τὰ αἰσθητὰ LF 23 ἀλλ’ οἵ γε Ascl. et oraisso ysLF: ἄλλοι γε Α ὁρισμοὶ αὐτῶν καὶ ἐπὶ τῶν αἰσθητῶν LF 24 εἰ SLF: om. A 25 6 om. LF
[180]: ALT. REC. GR. DISCR. 2 οὐδὲ ὅλως τῶν κακῶν· ἢ ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν τὰ αἰσθητὰ εἶπε τὰ πολλά τε καὶ αἰσθητά, ὡς εἶναι τό λεγόμενον, κατὰ μέθεξιν τῶν εἰδῶν τούτων οἷς ἐστι συνώνυμα τὰ πολλά τε καὶ αἰσθητὰ τὸ εἶναι ἔχει· οἱ γὰρ (5) LF 8 εἰδῶν ἐστι τὰ πολλὰ τῶν αἰσθητῶν· πολλὰ δὲ ταῦτα τὰ συνώνυμα ἀλλήλοις τῶν αἰσθητῶν, οἷον ἄνθρωποι συνώνυμοι ἀνθρώποις καὶ οἱ ἵπποι ἵπποις. οἱ πολλοὶ γὰρ ἄνθρωποι συνώνυμοι ὄντες ἀλλήλοις κατὰ μέθεξιν μιᾶς ἰδέας τὸ εἶναι ἔχουσιν. οὐ γὰρ πάντα μιᾶς ἰδέας μετέχει τὰ ζῷα, ἀλλ’ (10) LF 13 ἢ καὶ κατὰ Πλάτωνα συνώνυμα τὰ αἰσθητὰ ταῖς ἰδέαις αὐτῶν ἀλλ’ οὐχ ὁμώνυμα. ἐν οἶς γὰρ φαίνεται ὁ Πλάτων χρώρενος τῷ ὁμωνύμῳ, κοινότερον ἀντὶ τοῦ (15) LF 16 ὡμοίωται τὰ αἰσθητὰ τῇ ἰδέᾳ, κατὰ τί ἂν ἄλλο ὡμοίωται πρὸς αὐτὴν λεγόμενα· οὐδὲν γὰρ ἐν ἐκείναις (17) LF 4*
[181]: p. 987b10
[182]: 39
[183]: p. 987b14
[184]: p. 987b18
[185]: 1 ·μετέβαλε cum Metaph. libris plerisque Brandis Bonitz: μετέλαβε AL et Metaph. libri duo 2 μετέθηκεν ὁ Πλατῶν LF 3 μεταβαλὼν S Ascl.: μεταλαβὼν ALF 3. 4 τίς τέ ἐστι Ascl. 4. ,5 ἀπέδωκεν LF 5 ἐν κοινῶ ταῦτα ζητεῖσθαι παρὰ τοῦ βουλομένου πῶς LF 5. 6 ἔοικε—δηλοῦσθι om. LF 6 ἐν τῷ Πρμενίδῃ̣] Parm. p. 130 E sqq. 10 ὅτι ὁ Πλατῶν LF 11 τῶν ἄλλων ἰδεῶν LF 14 τὴν] τῶν LF 17 ὑφιστάναι L 19 δηλοῦν LF 24 ὥσπερ καὶ LF: καὶ om. Α 25 κατὰ] καὶ LF 27 φησὶ Πλάτων τὰ LF post εἴδη add. τοῖς ἄλλοις LF
[186]: ALT. REC. GR. DISCR. 8 τοιούτους. οἷον εἰ κυρίως ἐστὶ φιλία ὁ ἰσάκις ἴσος πρῶτος ὁ τέσσαρα, οἱ ἄλλοι πάντες ἰσάκις ἴσοι ὁμοίως ἐκείνῳ λεχθήσονται, καὶ ὅσα ἐκ τῶν τοιούτων ἀριθμῶν τὸ εἶναι ἔχει. ἔτι (9) LF
[187]: 40
[188]: p. 987b22
[189]: 1 τἆλλα ἤτοι τὰ αἰσθητὰ τὰς LF 2 αὐτῶν LF: αὐτὸς Α 3 τὸ (ante υποκείμενον) om. Ascl. ἔλεγον LF 4 φασὶν LF 5. 6 κατὰ μέθεξιν—ἐξ ἐκείνων om. LF 11 καὶ οἱ ἀριθμοί. L 14 γὰρ] καὶ LF 15 οὐσίαν LF 16 ὄντος om. LF Ifl ἔπειτα—πεπονθός om. Ascl. 22 γὰρ alteium om. LF 24 ὡς οὐχ LF 26 τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ὄντων εἰπόντος LF
[190]: ALT. REC. GR. DISCR. 6 τουτέστι τοῦ μικροῦ καὶ τοῦ μεγάλου συνιόντων κατὰ μέθεξιν τοῦ ἑνὸς καὶ εἰδοποιουμένων ὐπ’ αὐτοῦ κτὰ μέθεξιν, τουτέστι τοῦ (l. τῴ) μεταλαμβάνειν (8) LF 19 τοῦτό τε αἰ παραπλησίως ἐκείνοις ἔλεγεν ὁ Πλατῶν καὶ τὸ τοὺς ἀριθμοὺς καὶ ἀρχὰς τῶν ὄντων εἶναι, εἰ καὶ μὴ (21) LF 23 Πλατῶν γὰρ χωριστοὺς τοὺς αὐτοὺς ἐποίει τῶν αἰσθητῶν εἰδῶν, αἰτίους δὲ ὡς παραδείγματα· τὸ δὲ ὡσαύτως (24) LF
[191]: p. 987b25
[192]: p. 987b29
[193]: 41
[194]: 3 Εἰπὼν—ἐκεῖνοι μὲν (4) om. LF 4 Οἱ Πυθαγόρειοι ἓν τὸ ἄπειρον LF 5 ἔλεγον LF 6. 7 ἓν γὰρ—διαιρούμενον om. LF ἔ καὶ τὸ ἄπειρον, λέγων τὸ ἄπειρον, καθὸ Ascl. 9 ἐν τοὐτοις—φύσιν A: om. LF: ἐν τούτοις δὲ ἡ τοῦ ἀπείρου φύσις Ascl. 10 ταὐτὸν M: ταὐτῷ A: ταὐτὰ Ascl. τῷ μέγα τὸ μικρὸν LF 11 τὸ (post τοῦ) et 12 γίνεται om. LF 14 κατέλιπεν LF 15 καὶ τὰ ὄντα om. LF 17 καὶ om. LF 18 μεταξὺ τῶν εἰδῶν καὶ τῶν αἰσθητῶν λέγει Ascl. 23 Εἰπὼν—αἰτίαν] Διὰ τούτου λέγει τὴν αἰτίαν LF 24 ὁ Πλατῶν τοῖς Πυθαγορικοῖς τοὺς ἀριθμοὺς ἀρχὰς τῶν ὄντων ἔθετο LF 24. 25 ἀλλ’ ἐχώρισε τούτους LF 25. 26 φύσεις καὶ οὐσίας LF 26 οὐσίας om. LF
[195]: ALT. REC. GR. DISCR. 7 Πλατῶν δὲ τὸ ὑποκείμενον δυάδα ἐποίει, ὃ καὶ ἄπειρον λέγει, καθὸ (8) LF 26 διὰ γὰρ—Πλατῶν οὔ (p. 55,16)] διὰ γὰρ τὴν ἐν τοῖς λόγοις, φησίν, ἐξέτασιν καὶ τὴν διαλεκτικήν· οἱ γὰρ πρότεροι (φησίν add. F) ἄγευστοι διαλεκτικῆς ἐτύγχανον· ὁ δὲ
[196]: p. 987b33
[197]: 1 ἧς M: οἷς Α 2 τε coni. Bonitz: τε καὶ Α: τὸ M 4 ἔννοιαν Ascl. 9 τοιούτῳ om. Ascl. τεχνητὸν Ascl. cf. LF: τεχνικὸν Α 11 ὁμοίως δὲ om. Ascl. ἰδέαι, ἀλλὰ κεχώρισται αὐτῶν Ascl. 17 Τὸ δὲ—p. 57,34 λέγοιντο om. F 25 αὐτῶν L
[198]: ALT. REC. GR. DISCR. διαιρέσει συνεθισθεὶς καὶ ἀναλύσει καὶ ὁρισμῷ, ὧν ἡ μὲν διαίρεσις τῶν γενῶν ἀσωμάτων ὄντων, ἡ δὲ τῶν αἰσθητῶν ἀνάλυσις ἐπὶ τἀς ἀρχὰς ἀσωμάτους οὔσας καὶ αὐτὰς οἷον τὴν ἀνείδεον ὕλην καὶ τὸ εἶδος, καὶ ὁ ὁρισμὸς δὲ οὐ τῶν καθ’ ἕκαστον καὶ αἰσθητῶν ἀλλὰ τῶν καθόλου τυγχάνων, ἀσωμάτων καὶ τούτων ὄντων, διὰ τούτων οὖν τῶν διαλεκτικῶν θεωρημάτων συνήθης ἐγένετο τῇ τῶν ὄντων θεωρίᾳ, καὶ οὕτως τὰς ἰδέας ἀρχὰς τῶν ὄντων ἐτίθετο, ἄλλας οὔσας παρὰ τὰ αἰσθητά, αἰτίας δὲ ὡς παραδείγματα, καὶ καὶ᾿ αὐτὰς τὰ αἰσθητὰ ὄντα· ὥσπερ γὰρ ἕτερον τὸ τεχνητὸν τῆς τέχνης καὶ τὸ φυσικὸν τῆς φύσεως, οὕτως καὶ αἱ ἰδέαι ἕτεραι τῶν αἰσθητῶν, τὰ δ᾿ αἰσθητὰ κατ᾿ αὐτὰς τὸ εἶναι τοιοῖσδε ἢ τοιοῖσδε ἔχουσιν LF
[199]: 1 πρὸς αὐτὰ S Brandis Bonitz: πρὸς τὰ αὐτὰ AL κατ’ αὐτῶν καὶ L 3 πρὸς αὐτοῦ Α.. πρὸ αὐτοῦ L: παρ’ αὐτοῦ coni. Bonitz 10 δὲ] καὶ L 15 ἁπλούστατα ταῦτα L: ἁπλούστατον πάντα Α 16 ἀνετίθει L: ἀνετέθη Α 19 ὡρισμένον omitt. L 23 ἐπεὶ—ἥμισυ L: om. Α 24 τὸ μὲν γὰρ—ἥμισυ Α: om. L καὶ ἥμισυ L 26 ὥστε—ἥμισυ (27) LFM: om. Α εἶναι om. L 27 τὸ om. 28 οὐδὲ τὸ διπλάσιον καὶ τὸ τριπλάσιον L 31 στοιχεῖα L: στοιχεῖον A 33 τῆς δυάδος] ‟exspectes τῶν ἀριθμῶν, nisi quid exciderit” Bonitz 35 ἐν τοῖς Περὶ cf. Arist. fragm. 23 p. 1478a 18
[200]: 43
[201]: 1 διὰ] δὴ L 3 ἔκ τινος LMF: om. Α 6 γένεσις LFM: om. Α ὥσπερ] ὡς γὰρ Ascl.: ut vero S: fort. ὥσπερ γὰρ 8 ἕκαστον om. Ascl. 10. 11 δὶς γὰρ δύο τὰ τέσσαρα LFM: om. Α 11 ἓς (post τρία) om. L 14 εἰς] ἐκ L 18 δὲ L: om. Α 20 ἡ μονάς L: ἡ om. Α 23 αὐτῶν L: αὐτοῖς Α 24. 25 προτιθεμένης L 25 οὐ L: καὶ Α 26 τοῦ ὡς ἀρχῆς L: τοῦ om. Α 27 δυὰς ἢν L τὸ (ante μικρὸν) om. L 28 ὁριζόμενον LFM: ὁριζομένων Α εἶναι L: αὐτοῦ Α τὸ δὲ—λέγοιντο (34) ‟dubito num ab Alexandre scripta sint” Bonitz 31. 32 ἀριθμοὶ ἐπ’ ἀριθμοῦ γενόμενοι L: ἐπ’ ἀριθμῷ γενομένου Α 32. 33 διὸ—γενόμενοι om. L
[202]: p. 988a1
[203]: 44
[204]: p. 988a7
[205]: 5. 6 τὴν δυάδα τὴν ὡς Ascl. 7 καὶ om. L 9 τῷ LF: τὸ Α 10 πᾶν— πεπερασμένον Α: παρὰ τὸ εἶδος πεποιημένον LF: πᾶν τὸ εἰδοπεποιημένον Ascl. fort, recte 11 τι καὶ τὸ ἓν V 13 ἀλλ’ ἔμπαλιν om. F 14 ὕλη ἡ μία Ascl.: ἡ om. libii 16. 20 βάθρον] ἀβάκιον Ascl. 18 πλέον L 27 αἰτίαιν μόνον κέχρηται L Metaph. cod. Α b 28. 29 καὶ κατ’ εἶδος L 29 αἱ LF: om. Α παρεκτικαὶ] παρακτικαὶ Ascl., of. p. 62, 19 29. 30 παρεκτικὰ αἴτια L 30 καὶ (ante αὐτοῖς) om. L 31 δυὰς ἡ ἀόριστος ὕλης L φέρεται—Εὐαρμόστου (p. 59,8) om. L
[206]: p. 988a11
[207]: 45
[208]: 1 εἰδόσι Boaitz: εἴδεσι Α 2 fort, καὶ ἡ ὕλη 11 αἰτία ἐστὶ L 12 τίς γάρ ἐστιν ἡ ὕλη δῆλον ὅτι ἡ ὑποκειμένη Ascl. καθ’ ἣν LF 15 τῶν προτέρων F τῆς ἐν LFS Ascl.: τοῖς ἐν Α 17 τῷ LF: τὸ Α 20 ἡ om. LF 24 τὸ δὲ ἐν LF Aristoteles: ἓν om. Α 26 post ἓν add. ἐπὶ τῶν Α: om. LFS 28 ζητῆσαι δὴ ἄν LF 29 τὸν μὲν οὖν κτλ] Plat. Tim. p. 28 C τοῦδε τοῦ Plato Ι. l. τε LF: om. Α 29. 30 εὑρεῖν τε ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν Plato 30 λέγει—οὐδετέρου (31) om. LF περὶ τὸν κτλ.] Plat, epist. 11 p. 312E 31 τούτων LF: τούτου AM 32 τῇ Πλάτωνος LF: τοῦ Πλάτωνος Α 33 λέγει F ἐν τοῖς Περὶ τἀγαθοῦ] fragm. 25 p. 1478 b 24
[209]: p. 988a14
[210]: 46
[211]: p. 988a18
[212]: 1 ἢ om. LF αἴτια om. LF 2 εἰπὼν—ἄρτιον (5) eadem fere leguulur p. 61,11 —15 οὐκ—πυρός (9) cf. p. 61,19—22 6 τι LF: τε Α 7 οὕτως ἦν Α: τοῦτο ἦν LF: exspectes οὐ σῶμα, cf. p. 61,20 11 Ἔτι—εἴρηκεν (26) om. F τε καὶ] δὲ Metaph. vulg. καὶ τοῦ Metaph. 13 τε om. L 14. 15 τουτέφι—ἑκατέραν LS Ascl.: om. Α 14 τὴν (post καὶ) om. L 16 αὐτὸ] sic etiam Ascl., sed exspectes αὐτῷ; cf. κατ’ αὐτόν (1. 18) τοῦ om. L 17 ἐν om. L 20 τὴν τῆς εὖ L 24 ἀρτίῳ L 28 τὰ] τε LF 29 δὲ AL: om. F: γὰρ Ascl.: veritateque S ἀλήθειαν δὲ L 30 τὴν διαλεκτικὴν φ. LF τοσοῦτόν γε L Metaph. vulg. 31 περὶ om. L
[213]: p. 988a23
[214]: p. 988a28
[215]: p. 988a32
[216]: 47
[217]: 1 ἐν τῇ Φυσικῇ ἀκροάσει] Β 3 2 αἰτιῶν εἰρηκότες LF 5 τὸν περὶ LF: τὸν om. Α 7 ἡμῖν διωρισμένων—περὶ φύσεως (8) om. L 10 μίαν om. L 14 Πυθαγορικῶν L 18 καὶ ὧν S Brandis Bonitz: καὶ τῶν libri 20 οὐ σῶμα LF Ascl.: καὶ σῶμα AS 27 ὁ Πλάτων F 28 καὶ ὅθεν LF cf. Metaph.: καὶ τοῖς ὅθεν Α: καὶ τῆς ὅθεν MS Bonitz 29 ἐστὶ LF: om. Α εἶναι LF: αὐτοῦ Α τὸ νεῖκος LF
[218]: p. 988a34
[219]: 6 ἔλεγον S Ascl.: ἔλεγεν Α 7 ποιεῖ ἃ ποιεῖ Ascl. ἐμνημόνευον c. S Bonitz: ἐμνημόνευεν Α: ἔλεγον Ascl. 11 κατ’ αὐτὸν M: κατ’ αὐτὴν Α 12 τὰ δὲ—αἰσθητοῖς (13) M: om. Α 19 παρεκτικαὶ LF Brandis Bonitz: παρακτικαὶ Α Ascl.
[220]: ALT. REC. GR. DISCR. 3 Εἰπὼν—ὄντα (22)] Τὸ δὲ εἰδικόν, φησί, αἴτιον οὐδεὶς ἀποδέδωκεν, ἀντὶ τοῦ οὐδεὶς τῶν φυσικῶν εἶπε σαφῶς αἴτιον εἶναι τῶν ὄντων τὸ ὡς εἶδος αἴτιον, ἀλλὰ μάλιστα οἱ τὰ εἴδη ἤτοι τὰς ἰδέας καὶ τὰ ἐν τοῖς εἴδεσι τιθέντες λέγουσι· ταύτας γὰρ ἔλεγον εἰδικὰς αἰτίας τῶν αἰσθητῶν εἶναι· αὐτῶν δὲ τῶν εἰδῶν ἀρχὰς εἶναι (αὐτῶν—εἶναι transp. post ἓν F) ὡς μὲν τὴν ἀόριστον δυάδα, ὡς δὲ εἰδικὸν αἴτιον τὸ ἕν· ἃ καὶ οὗτος εἰπὼν ἐδήλωσε καὶ τὰ ἐν τοῖς εἴδεσιν. εἰ οὖν (add. ταῦτα) τῶν ἰδεῶν αἴτια, αἱ ἰδέαι δὲ εἰδικὰ αἴτια τοῖς αἰσθητοῖς, ταῦτα ἄρα καὶ τῶν αἰσθητῶν ἂν εἶεν ἀρχαί. εἰπὼν οὖν μηδένα ἄλλον τῶν περὶ ἀρχῶν τῶν ὄντων πραγματευσαμένων τὴν κατὰ τὸ εἶδος αἰτίαν σαφῶς ἀποδεδωκέναι, μόνον δὲ τῶν ἄλλων τὸν Πλάτωνα ταύτην τὴν αἰτίαν ἀποδοῦναι (τὰς γὰρ ἰδέας ὡς εἰδικὰ τῶν ὄντων αἴτια ἔλεγεν· οὔτε γὰρ ὠς ὕλη, φησί, τοῖς αἰσθητοῖς τὰ εἴδη καὶ τὰ ἐν τοῖς εἴδεσιν, οὔτε ὡς ἐντεῦθεν τὴν ἀρχὴν τῆς κινήσεως [γιγνομένην add. Metaph.] ὑπολαμβάνουσι), τοῦ πῶς τοῦτο εἴρηκεν ὁ Πλάτων τὴν αἰτίαν φησὶν ἀκινησίας γὰρ μᾶλλον καὶ τοῦ ἐν ἠρεμίᾳ εἶναί φασι. τὰ γὰρ εἴδη ἀκινησίας μᾶλλον καὶ στάσεως αἴτια τοῖς οὖσιν ἀλλ’ οὐ κινήσεως ὁ Πλάτων φησὶν ὡς ὁριστικά τε καὶ εἰδοποιὰ τῆς ὕλης καὶ ἑκάστου τῶν ὄντων παρεκτικὰ τοῦ εἴδους καὶ τῆς ὑπάρξεως, καθ’ ἣν τὸ εἶναι τόδε τι ἕκαστον εἴληχε. διὸ οὔτε ποιητικὰ οὐθ’ ὑλικὰ αἴτια, οὔτε μὴν τελικὰ ταῦτά φησιν, ἀλλ’ εἰδικὰς τῶν ὄντων αἰτίας LF
[221]: p. 988b6
[222]: 48
[223]: p. 988b16
[224]: 9 τίθεται L τούτων LF Ascl.: τούτου Α 10 τὰ (post ταῦτα) om. Ascl. fort, recte ἀγαθὰ LF Ascl.: ἀγαθὸν Α: ἀγαθῶν coni. Bonitz 11 τούτοις LF Ascl.: τούτου Α 12 τοὺς αὐτοὺς] τούτους LF ὂν Ascl.: ἓν libri 13 ὂν λέγων Ascl.: ὁ λέγων libri 15 παρακτικά Ascl. 18 χώραν LF: χάριν A δὲ λέγει LFS: δὲ ἄν λέγοι Ascl.: καὶ λέγει Α 19. 20 τὸ—αὐτῷ L: τῷ κτλ. αὐτὸ F: τὸ ἀγαθῷ αὐτῷ αἴτιον εἶναι Α 20 τούτου] τοῦ A 21 ἀγαθῷ om. LF 23 δ’ ἄν F: δ’ om. AL ἐν ἐπιστολαῖς] Ep. II p. 312 E 27 ὅτι μὲν οὖν—κατ᾿ ἀρχὰς οὖσα (31)] Α p. 993a11 —16 28 ἔχοιμεν ἄν iletaph. vulg. 29. 30 πᾶσαι πρότερον εἴρηνται Metaph. 31 νέα τε κατ’ ἀρχὰς Metaph. 32 διώρισται LF: διώριστο A
[225]: p. 988b2
[226]: 49
[227]: 2 καὶ οὗτοι LF: καὶ om. Α 3. 4 ἢ οὕτως ἅπασαι om. LF 6 τὰ αἴτια LF ἄν—παροῦσα (7) LFM: om. Α ἶσον τὸ ἢ L 7 τῶν τεσσάρων τινά F 8 ἀπαιτεῖ om. F 8. 9 ζητούμενος αἰτίου τρόπος LF 12 δόξῃ ἑκάστῃ Α 13. 14 ὡς ὕλην scripsi coll. v. 16 et Metaph.: καὶ ὕλην libri 17 τιθέασι—σωματικήν om. LF 21. 22 βουλόμενοι LF: βουλόμενος AM 25 καὶ κινεῖσθαι LF: τοῦ κινεῖσθαι Α 26 γε om. LF αὐτῆς LF 29 τοῦ τὸ LF: τὸ om. Α 30 τὸ τὸ εἶδος LF: altenim τὸ om. Α 31 γὰρ om. LF 32 ἡ τοιαύτη γὰρ LF
[228]: 25
[229]: 50
[230]: 1 ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ γενέσεως] de gen. et corr. B 6 5 γίνηται LF ὑπομέ- νοντα ταῦτα ἂ ποτέ LF 7 οὕτως ἡ LF: ante ἡ add. καὶ A 9 τούτου μόνου νῦν LF 13 γὰρ omitt. LF στοιχείων LF 20 ταῦτα, μετὰ ταύτα δείκνυσιν LF σκοπουμένοις LF Asel: σκοπουμένους AS 25 σωμάτων LFS: ἀσωμάτων A 26. 27 μεγαλομερέστερον LF 28 τοῖς πολλοῖς LF: τοῖς om. A 29 Ἡσιόδῳ] theog. 116 sq. 31. 32 στοιχεῖον LF 34 στοιχεῖον εἶναι LF: εἶναι om. A 36 τὸ μεταξὺ F
[231]: p. 989a18
[232]: 1 πρότερον τῇ φύσει ὕστερον ALF et Metnph. libri ties: ὕστερον τῇ φύσει πρότερον Metaph. vulg. 2 δοκεῖ— χρόνῳ (4)] δοκεῖ ἀεὶ τῇ φύσει πρότερον εἶναι τὸ τέλειον, ὕστερον ὂν τοῦ ἀτελεστέρου· καὶ ὕστερον μὲν ἐν τῇ γενέσει γινόμενον τὸ τελειότερον· ὁ γὰρ ἄνθρωπος τελειότερός ἐστι τοῦ ἐμβρύου· τὸ δὲ ἀτελἐστερον προϋπάρχει τῷ χρόνῳ Ascl.: δοκεῖ κτλ. ἀτελεστέρου, εἰ καὶ ἔστιν ὕστερον τῇ γενέσει γινόμενον, ἀτελέστερον δὲ τὸ προϋπάρχον τῷ χρόνῳ dnce S coni. Bonitz 12 καθ’ οὓς] καθὸ Ascl. 13 αὕτη S Ascl.: αὐτὴ Α πάλιν Ascl.: μᾶλλον Α 15 τιθεμένων ἀρχήν LF
[233]: ALT. REC. GR. DISCR. 2 ἔστι γὰρ — γένεσις (14)] ἐντεῦθεν δείκνυσιν ὅτι δόξει μὲν μᾶλλον ἡ γῆ στοιχεῖον sivcd τῶν ἄλλων, καὶ πρῶτον πάντων. εἰς δὲ τὴν τούτου κατασκευὴν προέλαβε (προσέλαβε F) τὴν τῶν πολλῶν ὑπόληψιν πάντα γῆν εῖναι λέγουσαν, καὶ αὐτὴν τὴν τοῦ ιHσιόδου σύμφωνον οὖσαν τῇ δημοτικῇ δόξῃ, ὃς μετὰ τὸ χάος εὐθὺς τὴν γῆν ἐγέννα. εἰς δὲ τὴν τούτου πίστιν δύο τινὰ λαμβάνει λείμματα (I. λήμματα), καθάπερ ἓν μὲν τὸ πρότερον εἶναι τῇ φύσει τὸ τελειότερον, κἂν ὕστερόν ἐστι τῇ γενέσει, τό ὸὲ ἀτελὲς κἂν τῷ χρόνῳ πρότεο̣ον, ὕστερον τῇ φύσει· ἕτερον δὲ τὸ τελειότερον εἶναι τὸ συνεστώς τε καὶ πεπεμμένον. ἐξ ὢν συνάγει τό συνεστώς τε καὶ πεπεμμένον πρότερον εἶναι τῇ φύσει. εἰ δὴ προσληφθῇ ἑτέρα πρότασις ὅτι ἡ Y^J τοιὐτη, συνάγεται ὅτι ἡ γῆ προτέρα τῇ φύσει ἐστί. τὸ δὲ τοιοῦτον ἀρχή· ἀρχὴ ἄρα τῶν ἄλλων ἡ γῆ. LF 16 'Υπομνήσας — πάντη (p. 68,4)] Συμβαίνει τοῖς πλείω λέγουσι τὰ στοιχεῖα ταὐτὰ ἀδύνατα καὶ τοῖς ἓν τοῦτο λέγουσι· συμβαίνει δὲ καὶ ἴδιον αὐτοῖς. οἷον Ἐμπεδοκλῆς τέσσαρά φησιν εἶναι σώματα τὴν ὕλην. ταῦτα οὖν αὐτῷ συμβαίνει ἀδύνατα. ταὐτὰ (τοῦτο LF) λέγειν τοῖς ἐκείνως λέγουσιν· ἐπεὶ γὰρ ὁρᾶται ἐξ ἀλλήλων γινόμενα, ἀδύνατον .ἀμετάβλητα εἶναι ἐν τῇ ἐξ ἀλλήλων αὐτῶν γενέσει. ἢ πῶς ἂν ἐξ ἀλλήλων, εἰ ἀιδίως ἕκαστον τούτων ταὐτὸ σώζεται κατ’ ἀριθμόν; ἢ εἰ γίνεται ἐξ ἀλλήλων σὕτως ἔχοντα, ἤτοι ἀμετβλήτως, ἅρα ἔσονται τἀναντία. τοῦτο δὴ ταὐτὸ συμβαίνει λέγειν ἐκείνοις τῷ ’EμπεδοκλεL καὶ ὅτι οὐδενὸς τῶν ὄντων τὸ τί ἢν εἶναι καὶ τῶν λόγων (I. τὸν λόγον) αἴτιον ἐτίθετο, ὅ ἐστι τὸ εἰδ‘κόν. ·-αὐτὸ ὸὴ καὶ τοῦτο ἐκείνοις συνέβαινε λέγειν αὐτῷ. ἴδιον δ’ ὅτι ὸ̀ὐο τὰ ποιη-
[234]: 8 MS: τοῦτο Α 14 ἐν τῷ τρίτῳ Περὶ οὐρανοῦ] Γ 7 16 εἰ S Brandis Bonitz: ἢ AM 18 τὸ add. Bonitz
[235]: ALT. REC. GR. DISCR. τικὰ αἴτια ὑποθέμενος οὐ δύο ἀλλ’ ἓν εἶναι (fort. add. ἐποίει) καὶ ταὐτὸ τἀναντία ποιεῖν. τὴν γὰρ φιλίαν ἑνώσεως αἰτίαν εἶναι λέγων διακρίσεως ἐποίει μᾶλλον ταύτην αἰτίαν. ὅταν γὰρ ἰὰ εἴδη ἀπὸ τῆς ὕλης τῶν στοιχείων διακρίνουσα καὶ ἐν τῇ πρὸς ἄλληλα τούτων πάντων ἑνώσει εἰς σμικρότατα κατακερματίζουσα τὰ τοῦ πυρὸς μόρια καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον οὕτως καταδιαιροῦσα (οὐ γὰρ δὴ ὅλα πρὸς ἄλληλα ἔκειτο· οὕτω γὰρ οὐκ ἄν ἦν εἰς ἒν ἡ ἕνωσις αὐτῶν) εἰ οὖν ταῦτα ἔλεγε ποιεῖν τὴν φιλίαν, πῶς οὐ μᾶλλον διακρίσεως αὐτὴν αἰτίαν ἢ ἑνώσεως ἐτίθετο; τὸ δὲ νεῖκος ταύτης μᾶλλον αἴτιον ἢ διακρίσεως, ὅταν αὖθις τούτῳ τοῦτο LF} ἐν τῇ διακρίσει τῶν στοιχείων τῇ ἀπὸ τοῦ σφαίρου εἰς ἓν συνῆπται πρὸς ἑαυτὰ τὰ διεσπασμένα τοῦ πυρὸς μόρια, ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστου. τοῦτο οὖν ἴδιον αὐτῷ παρὰ τοὺς ἄλλους συνέβαινε τὸ ἀδύνατον, τὸ εἶναι τό αὐτὸ τῶν ἐναντίων ποιητικόν, πρὸς τὸ (I. τῷ) καὶ οὐ μᾶλλον δύο ἢ ἓν αὐτὸ (αὐτῶ L) λέγειν· οὕτως τὰρ οὔτ᾿ ὀρθῶς οὔτε ἀλόγως· οἰητέον εἰρῆσθαι αὐτῷ παντελῶς. γράφεται δὲ ἐν ἄλλοις οὔτε ὀρθῶς οὔτε ἀλόγως· οὕτω δὴ ἐχούσης τῆς γραφῆς λέγοι ἄν λέγοι ἂν οὔτε ὀρθῶς πάντῃ ἤτοι εἰρηκέναι περὶ τῶν αἰτίων· εἰλόγως μέν πως δοκεῖ εἰρηκέναι τέσσαρα ὑποθέμενος τὰ στοιχεῖα τὰ ὡς ἐν ὕλης εἴδει, ἀλόγως δὲ τῷ (τὸ LF) μὴ λέγειν ἐξ ἀλλήλων αὐτὰ γίωεσθαι, προδήλως ὁρᾶται γινόμενον. ὅταν γὰρ ἐξ ὕδατος ἀὴρ γίνηται, φθείρεται τοῦτο πάντῃ καὶ οὐχ ὐπομένει οὐδέν, εἰ οὔτω τύχῃ. καὶ αὖθις ἐπὶ τοῦ ποιητκοῦ· τὸ γὰρ τῶν ἐναντίων ἐναντία ποιῆσαι τὰ αἴτια εὔλογον εὐλόγως F) πως δοκεῖ, τὸ δὲ αὐτὸ τῶν ἐναντίων καθ᾿ αὑτὸ καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκὸς θατέρου ποιητικὸν ἄλογον ἄλογον LF
[236]: p. 989a30
[237]: 52
[238]: 5 ὑπολάβοι Metaph. vulg. 6. 7 καὶ φανερῶς ὑπ’ αὐτοῦ LF S λέγειν βούλεσθαι LF 9 λέξει] δόξη LF αὐτῆς LFS: αὐτοῖς Α 10 αὐτὸν πάντα LF 11 ὀνειροπολεῖ φανταζόμενος ἥτις LF πάντα ἐστὶν LF 12 ὧν LFS: ὡς A σαφῶς εἷπε LF ἂν LF: om. Α 13. 14 λέγει LF 14 καὶ ὅτι LF 15 ἀτόπου γάρ. φησίν. ὄντος, τουτέστιν LF 20 καὶ μουσικὸν MS Brandis Honitz: ἢ μουσικὸν Α: καὶ γραμμὴ LF μιχθείη LFS Asci.: λεχθείη Α 23 εἰ καὶ ταῦτα μέμικται τῶν πάντων γὰρ καὶ ταῦτα) καὶ χωρίζοιντο ἄν Asrl. fort, recte 24. 25 ὄντος δὴ τοῦ—προσκεῖσθαι om. LF 25 ἐπακολουθοίη F 26 καινοπρεπεστέρως LF: καινοπρεπέστερον S Ascl.: καινοπερπέστερα Α
[239]: ALT. REC. GR. DISCR. 16 διά τε τὸ δεῖν προϋπάρχειν ταῦτα ἄμικτα πρὸ τῆς μίζεως, ὅτι δεῖ δὴ L) τὰ μιγνύμενα ἀλλήλοις πρῶιον ὑπάρχειν κεχωρισμένα καὶ οὕτως μίγνυσθαι· οὕτως δέ ὄντος εὐλόγου οὐκέτι κατ’ αὐτὸν ἡ μῖξις προτέρα ἔσται· καὶ οὐ μόνον διὰ τοῦτο (τούτου LF) ἀλλὰ διὰ τὸ μὴ (19) LF
[240]: p. 989b16
[241]: 53
[242]: 1 καὶ παρὰ τοὺς ἄλλους ἰδιαίτερον LF 1. 2 τὸ δὲ—ταὐτὸ LF: εἴη δ’ ἄν ταὐτὸ Brandis Bonitz: εἰ δ’ ἂν ταὐτῷ Α 2 παρ’ αὐτοῦ LF κατὰ τὴν ἀρχὴν Α: καταρχὰς LF τὴν μὲν—ὕστερος] cf. p. 984a 12 4 αὐτά LFS: αὐτὴν vel αὐτῶν A 4. 5 ὅταν γὰρ ἂν ἦν ἀποκεκριμένον τε καὶ LF 8 οὔτε τι χρῶμα ἄλλο, οὐδὲ Ascl. Bonitz: οὔτε τὸ χρῶμα, ἀλλ’ οὐδὲ AS 9 αὐτὸ S Ascl.: αὐτὸν AM post εἶναι addendum videtur ex Ascl. οἷόν τε 10 ἄν ἕν τι Ascl. 16. 17 περὶ τῶν ἀρχῶν—συγκατέθετο ἂν om. LF 17 συνδιήρθρου Ascl. Bonitz: συνδιώρθου ALF 18 αὐτὸν τὸν Ἀναξαγόραν ἀρχὴ LF 19 ἀνάλογον Μ, cf. LF: ἄρα λόγον Α 20 ἦν om. LF ὁρισθῇ καὶ εἰδοποιηθῇ LF 20. 21 ἀόριστος—ἔχουσα LF: om. Α 21 ἃ δύναται—ὁποῖον MS Ascl.: om. A: ἃ δύναται—ὑπέθετο (22) om. LF ἐκεῖνο Ascl. 22 λέγει LF: λέγειν Α: λέγεται Metaph.
[243]: ALT. REC. GR. DISCR. 6 ἐκείνης, τοῦ λεγομένου ὐπ’ αὐτοῦ μίγματος ἀληθῶς κατηγορῆσαι τῶν ὄντων τι· οὔτε γὰρ λευκόν οὔτε χρῶμα ἁπλῶς οὔτε γλυκὺ οὔτε ἀπλῶς χυμόν, οὐδὲ ὅλως ποιὸν οὔτε ποσὸν οὔτε τινὰ (10) LF 11 μίγματι ὐπ’ αὐτοῦ ἀποκεκριμένον καὶ ἄμικτον. ἀλλ’ ἦν μεμιγμένα· λέγει γὰρ (12) LF 13. 14 τοῦτον δὲ—παρέθετο] τὸ δὲ οὕτως λέγειν οὐδὲν ἢν ἄλλο λέγειν ἢ ὅτι ἡ ὕλη πάντα οὖσα δυνάμει, ἐνεργείᾳ οὐδέν ἐστιν LF 18 τό τε ἑ ὅπερ ἢν ὁ νοῦς· ἀμιγὴς γὰρ ὤν, ἀνάλογός ἐστι τῷ ἑνί (19) LF
[244]: p. 989b21
[245]: 7 τιθεμένοις Ascl. 7. 8 καὶ τοῖς—τὸ ἀκόλουθα om. LF τοῖς νῦν φαινομένοις· Metaph. vulg. φαινομένοις] λεγομένοις LF 8 μᾶλλον om. LF 9 λέγειν LPS Ascl.: λέγει Α
[246]: ALT. REC. GK. DISCR. 1 ἀλλ’ οὐδ’ εἰ—δυάδα (7)] Τοῦτο τοιοῦτόν ἐστι· κἀν ὡς ἡμεῖς εἰρήκαμεν βοηθοῦντες, φησίν, αὐτῷ, ὅτι ἠβούλετο οὕτως λέγειν Ἀναξαγόρας ὅτι τὸ ὑποκείμενον τὴν ὕλην ἀόριστον καὶ ἀνείδεον οὖσαν, τὸν δὲ νοῦν ποιητικόν, οὐδ’ οὕτως ἂν καλῶς ἔλεγε δύο καὶ αὐτὸς ἀρχὰς λέγων, οὔτε δὲ τὸ εἰδικὸν οὔτε τὸ τελικόν, ὡς οὐδὲ οἱ ἄλλοι φυσικοί. ἀλλ’ οὐδὲ σαφῶς εἴρηκεν οὗτος οὐδὲ ἢν αὐτῷ δυνατὸν οὕτως εἰρηκέναι· τὰ γὰρ ὁμοιομερῆ τὰ ἐν τῷ μίγματι φαίνεται οὐ δυνάμει εἶναι λέγων ἀλλ’ ἐνεργείᾳ. βούλεται μέντοι, κἀν οὐ σαφῶς λέγη, παραπλήσιον τοῖς ὕστερον λέγουσι λέγειν, οἷον τοῖς περὶ Πλάτωνα τὸ ἒν καὶ τὴν ἀόριστον δυάδα κτλ. LF 12 ῾ Ιστορήσας—πρὸς αὐτῶν (p. 72,35)] Ἀλλ’ οὗτοι μὲν οἱ ῥηθέντες περὶ τῶν ἀρχῶν λόγοι παρὰ τῶν φυσικῶν οἱ μὲν τὴν ὑλικὴν μόνην ἀρχὴν τιθέντες ἢ τὰς ἀρχάς, οἱ δὲ καὶ τό ποιητικόν αἴτιον ἢ τά ποιητικὰ τοῖς περὶ τὴν γένεσιν καὶ φθορὰν λόγοις οἰκεῖοι τυγχάνουσι μόνον· σχεδόν γὰρ περὶ τῆς τοιαύτης οὐσίας τῆς ἐν γενεσει καὶ φθορᾷ τυγχανούσης ζητοῦσι τὰς ἀρχάς τε καὶ αἴτια, οὐδὲν δὲ τοῖς περὶ τῆς νοητῆς οὐσίας λόγοις οἰκεῖοι τυγχάνουσι, κίνησιν εἰσάγοντες καὶ γένεσιν καὶ φθοράν, ὡς τὰς μὲν κινήσεως καὶ γενέσεως καὶ φθορὰς αἰτίας οὔσας, τὰς δὲ κινουμένας καὶ μεταβαλλούσας· τὰ δὲ νοητὰ ἀκίνητά τε αὐτά εἰσι καὶ αἰ τούτων ἀρχαὶ ἀκίνητοι καθ᾿ ὁποιανοῦν κίνησιν. ὅσοι δὲ περὶ πάντων τῶν ὄντων ποιοῦνται τὴν θεωρίαν. τούτους δὲ λέγει τοὺς Πυθαγορείους ὡς τοιαύτας ἀρχὰς ὑποθεμένους· ἀριθμοὺς γὰρ ἐποίουν τῶν ὄντων ἀρχάς, οἱ δὲ ἀριθμοὶ ἀκίνητοι. τὰ δὲ ὄντα, φησί, τὰ μὲν αἰσθητὰ τὰ δ’ οὐκ αἰσθητὰ τιθέασιν. ἀλλὰ καὶ Πλάτων δὴ τούτοις παραπλησίως. ἢ καὶ μᾶλλον οὗτοι τοιαύτας ἀρχὰς ἔθεσαν τῶν ὄντων, ὡς ἀμφοτέροις τοῖς γένεσιν ἤτοι τῖς φύσεσι (γένη γὰρ νῦν τὰς φύσεις εἶπε τῶν τε νοητῶν καὶ τῶν αἰσθητῶν) εἴ γε καὶ τῶν αἰσθητῶν κἀν ἐν κινήσει ταῦτά εἰσι τὰ ἀκίνητα αἴτια πρώτως· διὰ τοῦτο δὴ μᾶλλον, ὡς καὶ ἄμφω ταῖς φύσεσι ταύτας προσαρμοζούσας, ἐνδιατρίψειεν δ' add. F) ἄν τις περὶ αὐτῶν, εἴ τι καλῶς λέγουσιν ἢ μὴ καλῶς εἰς τὴν τῶν νῦν ἡμῖν προκειμένων ἀρίων σκέψιν. διό καί φησιν ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι ταῖς μὲν ἀρχαῖς καὶ τοῖς στοιχείοις ἐκτοπωτέρως ἐχρῶντο, ἀντὶ τοῦ ἐπὶ πλέον τῶν φυσικῶν διηκούσαις καὶ αὐτῇ τῇ τῶν νοητῶν φύσει προσαρμοζούσαις. καὶ τὴν αἰτίαν λέγει ὅτι ἔλαβον τὰς ἀρχὰς οὐκ ἐξ αἰσθητῶν· τὰ γὰρ μαθήματα οὐκ αἰσθητὰ ἀλλὰ φανταστά· ἐξ ἀφαιρέσεως γὰρ τῶν αἰσθητῶν· τὰ δὲ παρὰ (περὶ
[247]: p. 989b29
[248]: 8 οὐ τῶν φύσει Ascl., fort, recte: neque naturales sunt neque in motu versantur S 11 ἐκτο πωτέρως LF Metaph.: ἐκτοπωτέροις A
[249]: ALT. REC. GR. DISCR. τὰ αἰσθητὰ ἀκίνητα. διὰ τοῦτο δὴ καὶ τὰ μαθηματικὰ ἔξω τῶν παρὰ (l. περὶ) τὴν ἀστρονομίαν ὁ γὰρ ἀστρονόμος κινουμένας ὁρᾷ τὰς σφαίρας) καὶ τὰ σχήματα πανία ἀκίνητά εἰσιν. οἱ γοῦν Πυθαγόρειοι κὰν τοιαύτας ἐλάμβανον ἀρχὰς ταῖς νοηταῖς μᾶλλον ἁρμοζούσας φύσεσιν, ἀλλ’ οὑν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ταύτας ἑώρων ὡς πάντα περὶ φύσεως πραγματευσάμενοι καὶ οὐδὲν ἔξω τούτων τὴν θεωρίαν ἐκτείναντες· γεννῶσί τε γάρ, φησίν, ἤτοι γίνεσθαι (adde φασὶν τὸν οὐρανόν) ἐκ οὐρανόν) τῶν ἀρχῶν. καὶ περὶ τὰ τοῦ οὐρανοῦ μέρη, ἤτοι τὰς σφαίρας καὶ τοὺς ἀστέρας, καὶ πάθη, ἤτοι τὰς ἐκλείψεις καὶ τάς τῶν σχημάτων σχέσεις τῶν ἀστέρων πρός τε ἀλλήλους καὶ τὴν γῆν· πρὸς ἀλλήλους μὲν ὡς τρίγωνοι ·ἢ διάμετροι ἢ καὶ ἀσχημάτιστοι καὶ ἀσύνδετοι πρὸς ἀλλήλους διὰ τὴν ἄπαυστον κίνησιν αὐτῶν μεταλλάσσοντες πάντα, πρός τὴν γῆν ⟨ὡς⟩ ἢ δύοντες καὶ μεσουμρανοῦντες. ἔργα δὲ αὐτῶν αὐτὰς τἀς ἀνατολάς τε καὶ δύσεις καὶ τἀς πρὸς βορρᾶν τε καὶ νότον μεταβάσεις καὶ παντοίας ἄλλας κινήσεις. ὡς οὑν ταῦτα οὐκ ἔξω τοῦ οὐρανοῦ ἑώρων καὶ τῆς αἰσθητῆς φύσεως ὡμολόγουν ἤιοι συνεφώνουν τοῖς ἄλλοις φυσιολόγοις. σαφῶς δὲ αὐτὸς τοὺτο ἐδήλωσεν εἰπὼν ὅτι τό γε ὂν τοῦτό ἐστιν, ὅσον αἰσθητόν ἐστιν καὶ περιείληφεν ὁ καλούμενος οὐρανός. — Τὰς δ᾿ αἰτίας καὶ τὰς ἀρχάς. Λέγει ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι, κἀν περὶ τῶν αἰσθητῶν μόνον ἐπραγματεύσαντο, οὐδὲν δὲ περὶ τῆς νοητῆς καὶ ἀσωμάτου φύσεως εἶπον, ἀλλ’ οὑν ἀρχὰς τοιαύτας ὑπέθεντο, ὥστε ἱκανὰς εἰναι ἐπαναβῆναι καὶ ἐπὶ τὰ ἀνωτέρω τῶν ὄντων (ἀνώτερα τῶν ὄντων λέγων τὰ νοητὰ ἄυλα καὶ ὐπέρτερα τῆς σωματικῆς ὑπάρξεως) καὶ μᾶλλον τῇ τοιαύτῃ φύσει προσαρμοζούσας, παρὸ τοὶς περὶ φύσεως λόγοις. ὅμως εἰ καὶ τοιαύτας ἀρχὰς ὑπέθεντο, οὐχ ἱκανῶς εἰρήκασι περὶ τῶν κατὰ φύσιν οὐσιῶν· πόθεν γὰρ κίνησις, ὃ ἴδιον μᾶλλον τούτων ἐστίν; ἀκίνητοι γὰρ αἱ ἀρχαὶ ἅς ὑπέθεντο, το πεπερασμένον καὶ τὸ ἄπειρον, ἤτοι τὸ περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον. ἀριθμῶν γὰρ ταῦτα τὰ πάθη· οἱ γὰρ ἀριθμοὶ ἀκίνητοι καὶ οὐδὲ μιᾶς κινήσεως αἴτιοι, καὶ οὐδὲ δυνατόν ἐστιν ἄνευ κινήσεως καὶ μεταβολῆς τὰ ἐξ αὐτῶν γινόμενα γίνεσθαι. ἀλλά κὰν συγχωρήσῃ τις τὰ φυσικὰ σώματα καἰ τὰ μεγέθη ἐκ τῶν ἀριθμῶν πάντῃ ἀδιαστάτων ὄντων συγκεῖσθαι, ὃ τῶν πάντῃ ἀδυνάτων ἐστί LF
[250]: 54
[251]: 8. 9 ἀριθμοί. ἃ ἔξω Asd. 9 πάντα Ascl. 9. 10 καὶ γὰρ ἡ ἀστρονομία Ascl. 19 αἰ S Ascl.: μὲν Α 20 ἀρχὰς A 30 οἶόν τε M: οἴονται A κινήσεως S Ascl.: κινήσεων Α 31 αἱ ἐνέργειαι Ascl. 36 τε om. LF βαρύτητες ἔσονται αὐτοῖς. οὐ LF δὴ om. LF ALT. REC. GR. DISCR. 36. p. 73,1. 2 δυνάμει τοιαύτας τὰς ἀρχὰς ὑπετίθεντο, καθάπερ οἵ σῶμά τι τὴν ὑποκειμένην οὐσίαν ἐτίθεντο ἢ δυνάμει σῶμα LF
[252]: 55
[253]: p. 990a18
[254]: 2 γὰρ] δὲ LF 2. 3 μᾶλλον ἁρμόζουσι τοῖς LF 3 παρὸ τοῖς μαθηματικοῖς LF: ἢ τοῖς μ M: om. Α 7 οὐδὲν ἄν Ascl.: οὐδὲν LF σωμάτων λέγουσι LF 7. 8 ἐβούλοντό τε S Ascl.: ἐβούλοντο τότε A: ἐβούλοντο LF 9 καὶ] δὲ Metapb. vulg. 20 αὑτοῦ S Bonitz: αὐτοῦ Α 21 αἴτιος μέν ἐστι Ascl.: αἴτιον ἐν ἐστι AMS
[255]: ΑLT. REC. GR. DISCR. 4 σχήματα καὶ εὐθύτητες καὶ καμπυλότητες οὐ μόνον τοῖς φυσικοῖς ἀρμόζουσι σώμασιν, ἀλλὰ κοινὰ ταῦτα καὶ τῶν μαθηματικῶν σωμάτων εἰσί. εἰ γοῦν τὰ ἴδια μὲν τοῖς φυσικοῖς σώμασιν οὐκ ἀποδιδόασι (5) LF 11 Καὶ τοῦτο—αὐτός ἐστιν (21)] ἐπειδὴ τοὺς ἀριθμοὺς ἀρχὰς ἔλεγον τοῦ τε οὐρανοῦ καὶ τῶν κατ’ οὐρανὸν πάντων οἱ Πυθαγόρειοι, καὶ τὰ πάθη τῶν ἀριθμῶν, οἷον ἄρτιον καὶ περισσόν, καὶ τὸ πεπερασμένον καὶ τὸ ἄπειρον, ὡς πολλάκις εἴρηται, ἄλλον δὲ ἀριθμὸν κεχωρισμένον τῶν αἰσθητῶν, καθάπερ Πλάτων, οὐκ ἔλεγον εἶναι, ἵν’ ᾖ ὁ μὲν κεχωρισμένος αἴτιος, ὁ δὲ θεωρούμενος ἐν τῷ παντὶ καὶ ἀπ’ ἐκείνου, πῶς, φησί, δεῖ λαβεῖν τόν ἀριθμὸν καὶ τὰ τοῦ ἀριθμοῦ πάθη αἴτια ὥν ὄντων καὶ γινομένων (γινόμενα καὶ τῶν ἐξ ἀρχῆς ὄντων καὶ νῦν, εἴπερ ἕτερος οὐκ ἔστιν ἀριθμός; αὐτὸς ἄρα αὐτοῦ αἴτιός ἐστι. τὸ δὴ (1. δὲ) αἴτιον ἕτερον δεῖ εἶναι τοῦ οὗ ἐστιν αἴτιον καὶ πρότερον τό αἴτιον αὐτοῦ· αὐτὸς ἄρα ὁ ἀριθμὸς πρότερος αὐτὸς αὑτοῦ ἐστι καὶ ὕστερος καὶ ὢν καὶ γινόμενος· τοῦτο δὲ ἄτοπον. δείκνυσι δὲ τὸ ἄτοπον ἐφεξῆς λέγων
[256]: p. 990a22
[257]: 2 αὐτοῖς] αὐτὸς Α 3 τὰ S Ascl.: τοὺς Α 5 αὑτῶν S Ascl.: αὐτῶν Α 8 ἀνικίαν Ascl. 10 τάξιν S Ascl.: στάσιν Α
[258]: ALT. REC. GR. DISCR. 3 Διὰ τούτων—γνώριμος (p. 76, 1)] Ἔλεγον γὰρ ἔν τινι μὲν μέρει τοῦ κόσμου τὴν δόξαν συνίστασθαι, οἷον ἐν τῷ περιγείῳ τούτῳ τόπῳ ὅπου πολὺ (πολλοὶ L) τὸ ἀμφίδοξον διὰ τῆς γενέσεως ῥεῦμα παρασυρομένης τῆς ἀληθείας κα μὴ ἐχούσης τὸ κατὰ τὴν ἐπιστήμην στάσιμον· ὲν ἄλλῳ δὲ μέρει τοῦ κόσμου τὸν καιρόν, οἷον ἐν ταῖς περὶ τὴν σελήνην καὶ τὸν ἥλιον σφαίραις, καθ’ οὓς μᾶλλον οἱ καιροὶ γίνονται, ἐκφανέστερον μὲν ὑπό τοῦ ἡλίου, ἀμυδρότερον δὲ ὑπὸ τῆς σελήνης. μικρὸν δὲ κάτωθεν μὲν (μὲν om. L) τοῦ καιροῦ ἄνωθεν δὲ δόξης, ὃ μεταξύ πως, ἀδικία καὶ κρίσις ἣ μῖξις· πολὺ (πολλοὶ L) γὰρ ἐν τῷ μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ τόπῳ τό ταραχῶδες καὶ ἄτακτον, ἐν ᾦ μάχη πνευμάτων φορᾶς καὶ διάκρισις αὖθις καὶ μῖξις ζῴων καὶ γένεσις καὶ μυρία ἄττα τὰ περὶ τόνδε τὸν τόπον συμβαίνοντα. ἐρωτώμενοι δὲ ἔλεγον ὅτι τούτων ἕκαστον τῶν εἰρημένων ·ἀριθμός ἐστι, καὶ καθάπερ ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦ θεωρεῖται τάξις τις, οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ κόσμου ἀριθμοῦ ὄντος καὶ ἐξ ἀριθμῶν τὸ εἶναι ἔχοντος· καὶ ἑκάστῳ τόπῳ τοῦ κόσμου οἰκεῖός ἐστιν ἀριθμός, οἷον τῷ μέσῳ ἤτοι τῷ κέντρῳ τὸ ἕν, μετὰ δὲ τὸ μέσον τὰ δύο, ἃ δόξαν καὶ τόλμαν ἔλεγον· καὶ οὕτως ἀεὶ ἀφισταμένων (ἀφιστάμενοι libii) ἀπὸ τοῦ μέσου πλείονα τὸν ἀριθμὸν γίνεσθαι τῶν οἶον τριάδα καὶ τετράδα καὶ πεντάδα. ἐξ ὧν ἀριθμῶν πρῶτον τρίγωνον ὀρθογώνιον συνίσταται ῥητὰς τὰς πλευρὰς περιέχον (l. ἔχον), τὴν μὲν τριῶν τὴν δὲ τεσσάρων τὰς περιεχούσας τὴν ὀρθήν, τὴν δὲ ὑποτείνουσαν ταύτην πέντε· τρὶς γὰρ τρία τρεῖς (τρεῖς L) καὶ ἴσα εἰσὶ τῷ πεντάκις πέντε. ἐν τούτοις οὖν τοῖς ἀριθμοῖς καὶ τῖς ἐξ αὐτῶν δυνάμεσι τό τε ἄνισον ἓν θεωρεῖται, ὅπερ ἀδικίας ἴδιόν ἐστι, καὶ τὸ ἴσον, ὅπερ κρίσεως εἴτ’ οὖν δικαιοσύνης. ἀλλὰ καὶ ἡ μῖξις ὲν τῇ ἰσότητι, ἧς σύμβολόν ἐστιν ἡ ὀρθὴ γωνία ἐν τισι δὲ τῶν βιβλίων γράφεται καὶ ‟ἀνικία”. ἀνικίαν δὲ ἔλεγον οἱ Πυθαγόρειοι τὴν πεντάδα, ἐπεὶ ὑποτείνουσα τὴν ὀρθὴν ἴσον δύναται ἀμφοτέραις ἅμα ταῖς περιεχούσαις τὴν ὀρθήν· ἔλεγον δὲ ταύτην ἀνικίαν ὡς μὴ νικωμένην ὑπὸ τῶν δύο τῶν περιεχουσῶν τὴν ὀρθήν. εἴτε ἀνικίαν γράφει τις εἴτε ἀδικίαν, ὁ νοῦς τῶν λεγομένων γνώριμος L et omissis ἔν τισι—γνώριμος F
[259]: 56
[260]: p. 990a23
[261]: 4. 5 πλήθους μεγεθῶν S Ascl.: πλῆθος μεγέθους Α 5 καὶ τῶν ἀριθμῶν εἴδη πλείονα ἐν τούτῳ εἶναι Asd. 6 ὦν τά] fort. ὥστε πλείω ον . . ὄντα Α τε del. Bonitz 8 ἢ καὶ—τούτῳ (10) verba corrupts: τὸ pro τοῦ (8) coni. Bonitz 11 διὰ τὸ Α Ascl.: διότι Bonitz τοὺς Ascl.: καὶ τοὺς Α εἶναι Ascl.: αὐτοῦ Α καὶ αὐτὸν] καὶ οὕτως Ascl.: exspectes αὐτοῖς 13 αὐτὸν Braiulis Bonitz: αὐτὸ AM 14 αὐτοῦ S Bonitz: αὐτοῦ Α 22 πάλιν M: πάλαι Α 24 καὶ del, Bonitz 31 ἀμφοτέρως A 32 καὶ ἔστι ἔλεγον] ergo numerus quinque ineietum ab iis oppellabatur S
[262]: p. 990a34
[263]: 2 ἅψασθαι τοσοῦτον Metaph. vulg. 3 ἐπὶ πλεῖον Brandis Bonitz: ἐπὶ πλεῖστον libri 8 αἰτίας om. LF 9 δὴ om. LF τῶνδε LF 10 ἄλλας LF: ἄλλων AS 11 γίνοιτο LF 13 φασιν] φησιν LF 16. 17 ἢ ὅ—αἴτια (18)] verba corrupta: vel quod accusat est, quod uolentes entium causas cognoscere, per haec quaerebant ipsorum causas S: om. LF 18 ᾤοντο γὰρ διὰ τούτου τὰς LF 20 τοιαῦτα LF αὐτοῖς LF: αὐτὸν A 23 τὰ ὅμοια LF τοῦτο] τὸ L: om. F 24 διαφέποντα LF 25 ἐρεῖν LF
[264]: ALT. REC. GR. DISCR. 1 καὶ περὶ—τέλει (5)] Πότερον δὲ ὁ αὐτὸς ἀριθμός ἐστιν ὁ ἐν τῷ οὐρανῷ. Αἰτιᾶται τοὺς Πυθαγορείους ὅτι τὰ πάθη τοῦ ἀριθμοῦ καὶ τοὺς ἀριθμοὺς ἀρχὰς τῶν ὄντων λέγοντες εἶναι οὐκ ἐποίουν τούτους ἄλλους παρὰ τὰ πράγματα τὰ κτὰ τὸν οὐρανὸν ὄντα καὶ γινόμενα ἐξ ἀρχῆς τε καὶ νῦν· οὐδὲ γὰρ ἄλλο τι ἠγοῦντο εἶναι παρὰ τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐξ ὧν αὐτοῖς ὁ κόσμος συνέστηκεν. his subiecta sunt, quae p. 73,15 —21 leguntur δεῖ μὲν γὰρ—αὐτός ἐστιν, deinde sequuntur καὶ περὶ—τέλει p. 76,1 —5 LF
[265]: 20
[266]: 58
[267]: 2 τούτῳ LF: τοῦτο A 4 τούτων Metaph. vulg. 6 τὰ εἴδη om. LF 7 προστέθεικεν LF 7. 8 ἐτίθετο F 9 λέγειν εἶναι LF 13 Πλάτων] Tim. p. 52 Α αὐτὰ LF 15 ὁμώνυμοι LF 20 ὁμώνυμα—ἃ (21) LFM: om. A 20. 21 περὶ τὴν LF 21 ἕν τε LF 22 πολλοῖς LFS: πολλῶν A 23 τῶν Bonitz coll. vv. 29. 30: ὧν libri 29 δηλῶσαι καὶ τοῦτο LF 31 εἰρήκεσαν F 34 αὐταῖς LF τὸ δὲ omitt. L 35 δείκνυμεν ὅτι ἔστι τὰ εἴδη Metaph. vulg.
[268]: ALT. REC. GR. DISCR. 35 κατ᾿ οὐδένα—Πλάτωνος (p. 78,2)] Οὐκ εῖπε δείκνυται τὰ εὔη, ἀλλὰ δείκνυμεν L
[269]: 59
[270]: ALT. REC. GK. DISCR. 2 δόγμασι τὴν περὶ τῶν ἰδεῶν βασανίζειν (l. βασανίζων) δόξαν ἀλλ’ ὡς οἰκείαν ὑπόληψιν ἐξετάζων L 4 πειρᾶται—λεγομένων (25)] διὸ καὶ κοινοποιεῖται τὸ δόγμα· τοῦ Πλατωνικοῦ γὰρ ἦν καὶ αὐτὸς ἀκροατηρίου. κατ’ οὐδένα οὑν τρόπον ἀποδείξεως τῶν δεικνύντων τἀς ἰδέας δείκνυται ὅτι εἰσὶν αὗται. τινὲς γὰρ λόγοι ψευδεῖς εἰσι καὶ οὐ δεικνύουσιν ὅτι εἰσὶν ἰδέαι, ὧν οὐδὲ μνημονεύει. ἔστι δὲ πρῶτος μὲν ὁ λέγων, εἰ ἔστιν ἀληθές, εἰσὶν ἰδέαι· τῶν γὰρ ἐνταῦθα οὐδὲν ἀληθές. δεύτερος δὲ εἰ ἔστι μνήμη, εἰσὶν ἐδέαι· ἡ γὰρ μνήμη τοῦ μένοντο·ς· ῥεῖ δὲ τὰ ἐνταῦθα. τρίτος ὅτι ὁ ἀριθμός τῶν ὄντων ἐστί, τὰ δὲ ἐνταῦθα μὴ ὄντα, ἔσιν ἄρα ὁ ἀριθμὸς τῶν ἰδεῶν. τέταρτος ὅτι οἱ ὁρισμοὶ τῶν ὄντων εἰσί, τά δὲ ἐνταῦθα μὴ ὄντα, εἰσὶν ἄρα ἰδέαι, εἴπερ καὶ ὁρισμοὶ καὶ ἀριθμός ἐστι. οἱ τοιοῦτοι λόγοι ψευδεῖς τέ εἰσι καὶ οὐδέν δεικνύντες, ⟨adde ὡς⟩ ἐσήμανεν εἰπὼν ἐξ ἐνίων μὲν γὰρ οὐκ ἀνάγκη γίνεσθαι συλλογισμόν, ἐξ ἐνίων δὲ καὶ οὐχ ὧν οἰόμεθα, τούτων εἴδη γίγνεται· τουτέστιν ἔκ τινων δὲ λόγων τῶν κατασκευαζόντων τὰς ἰδέας οὐ μόνον οὒ δείκνυται ὅτι εἰσὶν ἰδέαι, ἀλλὰ καὶ κατασκευάζεται ἐξ αὐτῶν ἐδέας εἶναι καὶ ὧν πραγμάτων οὐκ ἔλεγον εἶναι ἰδέας, οἷον τῶν τεχνητῶν τεχνιτῶν L] (τοῦτο γὰρ ἐσήμανεν εἰπὼν εἴδη πάντων ὅσων ἐπιστῆμαί εἰσι), καὶ τῶν ἀποφάσεων καὶ τῶν φθαρτῶν, ὅ ἴσον ἂν εἴη ⟨adde τῷ⟩τῶν μὴ ὄντων εἶναι, καὶ τῶν πρός τι. τούτων ἰδέας οὐκ ἔλεγον. ἀλλ' οὐδὲ τῶν κακῶν L
[271]: p. 990b11
[272]: 4 Περὶ δεῶν] fragm. 182 p. 1508b 36 sqq. 10 ὡρισμένων LF: ὡρισμένον AS
[273]: ALT. REC. GK. DISCR. 3 πλεοναχῶς—τοιοῦτοι (5)] Οἱ ἀπὸ τῶν ἐπιστημῶν ὁρμώμενοι λόγοι καὶ κατασκευάζοντες εἶναι ἰδέας πλεοναχῶς μὲν λαμβάνονται· ὧν δέ νῦν μνημονεύει εἰσὶν οὗτοι LF 6 καθ᾿ ἕκαστα, οἷον ὁ γεωμέτρης πρός ἕν τι τρίγωνον καὶ οὐ πρὸς τόδε τι τό καταγεγραμμένον, καὶ ὁμοίως αἰ ἄλλαι ἐπιστῆμαι, ἔτερόν τι ἂν εἴη καθ’ ἑκάστην αὐτῶν παρὰ τὰ αἰσθητὰ αίδιον καὶ παράδειγμα (7) LF 8 τοῦτο δ᾿ ἂν εἴη ἡ ἰδέα. πάλιν ὧν ἐστιν ἐπιστήμη, ταῦτα ἔστι· ἄλλα δὲ ταῦτα παρὰ τὰ καθ᾿ ἔκαστα· τὰ γὰρ καθ᾿ ἔκαστα ἄπειρα καὶ ἀόριστα (10) LF 10 ὡρισμένων εἰσί· ταῦτα εἷεν ἂν αἱ ἰδέαι (11) LF 13 καὶ εἱ ὁ γεωμέτρης οὐ τοῦδε τοῦ συμμέτρου ἢ τοῦδε τοῦ ἴσου ἐπιστήμην ἔχει, ἀλλὰ ἁπλῶς ἴσου καὶ ἀπλῶς συμμέτρου, πρὸς ἁ τὰ ἄλλα ἀναφέρων ἀποδείκνυσι τάδε τινὰ εἶναι, ἔστιν ἄρα τό αὐτόισον καὶ αὐτοσύμμετρον· ταῦτα ταῦτα ἄρ ἰδέαι. τούτων οὑν τῶν τριῶν λόγων οἱ δύο οἱ πρῶτοι οὐ δεικνύουσιν ὅτι ἰδέαι, ἀλλὰ ἄλλα τινὰ παρὰ τὰ καθ᾿ ἕκαστα. οὐκ ἐξ ἀνάγκης δὲ εἰ ἄλλα τινὰ παρὰ τὰ καθ’ ἕκαστά εἰδι, ταῦτα ἰδέας εἶναι· ἔστι γάρ τὰ καθόλου, ὧν φαμεν εἶναι τὰς ἐπιστήμας. πρὸς τούτῳ δὲ δεικνύουσιν ὅτι καὶ τῶν τεχνιτῶν (l. τεχνητῶν) εἰσιν ἴδει· πᾶσα γὰρ τέχνη πρὸς ἕν τι καὶ κοινὸν ἀναφέρουσα ποιεῖ τὰ καθ’ ἔκαστα, καὶ ὧν εἰσι τέχναι, ταῦτα ἔστιν.. οἷον τέχνη οἰκίας, καὶ ἔστιν οἰκία παρὰ τὰς καθ’ ἔκαστα οἰκίας ὑγείας L om. F) καὶ ὁ τρίτος δὲ λόγος οὐδὲ αὐτὸς δείκνυσιν εἶναι ἴδες. εἰ γάρ διότι (24) LF
[274]: p. 990b13
[275]: 60
[276]: 11 καὶ] κατὰ coni. Bonitz 15. 16 κατασκευάζειν ὅτι εἰσὶ καὶ τῶν ἀποφάσεων ἰδέαι· καὶ γὰρ ἡ ἀπόφασις L 17 ἡ αὐτὴ οὖσα κατά τε ὄντων καὶ μὴ L fort. recte 18. 19 οὐκ ἄνθρωπος ἀληθεύεται καὶ κατὰ τοῦ ἵππου καὶ κατὰ τοῦ κυνὸς καὶ πάντων L