Capítulo 139
1 In finem. Psalmus David.
2 Eripe me, Domine, ab homine malo ;
a viro iniquo eripe me.
3 Qui cogitaverunt iniquitates in corde,
tota die constituebant praelia.
4 Acuerunt linguas suas sicut serpentis ;
venenum aspidum sub labiis eorum.
5 Custodi me, Domine, de manu peccatoris,
et ab hominibus iniquis eripe me.
Qui cogitaverunt supplantare gressus meos :
6 absconderunt superbi laqueum mihi.
Et funes extenderunt in laqueum ;
juxta iter, scandalum posuerunt mihi.
7 Dixi Domino : Deus meus es tu ;
exaudi, Domine, vocem deprecationis meae.
8 Domine, Domine, virtus salutis meae,
obumbrasti super caput meum in die belli.
9 Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori :
cogitaverunt contra me ;
ne derelinquas me, ne forte exaltentur.
10 Caput circuitus eorum :
labor labiorum ipsorum operiet eos.
11 Cadent super eos carbones ;
in ignem dejicies eos :
in miseriis non subsistent.
12 Vir linguosus non dirigetur in terra ;
virum injustum mala capient in interitu.
13 Cognovi quia faciet Dominus judicium inopis,
et vindictam pauperum.
14 Verumtamen justi confitebuntur nomini tuo,
et habitabunt recti cum vultu tuo.