ἔφυ μὲν οὐδεὶς ὅστις οὐ πονεῖ βροτῶν.
θάπτει τε τέκνα χἄτερʼ αὖ κτᾶται νέα,
αὐτός τε θνήσκει· καὶ τάδʼ ἄχθονται βροτοὶ
εἰς γῆν φέροντες γῆν. ἀναγκαίως δʼ[81] ἔχει [111a]
βίον θερίζειν ὥστε κάρπιμον στάχυν,
καὶ τὸν μὲν εἶναι τὸν δὲ μή. τί ταῦτα δεῖ
στένειν, ἅπερ δεῖ κατὰ φύσιν διεκπερᾶν;
δεινὸν γὰρ οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων βροτοῖς