fr. 130 [115DK]
Grego
ἔστιν ἀνάγκης χρῆμα, θεῶν ψήφισμα παλαιόν,
ἀίδιον, πλατέεσι κατεσφρηγισμένον ὅρκοις·
εὖτέ τις ἀμπλακίῃσι φόνῳ φίλα γυῖα μιήνῃ,
<νείκεΐ θ’> ὅς κ’ ἐπίορκον ἁμαρτήσας ἐπομόσσῃ,
δαίμονες οἵτε μακραίωνος λελάχασι βίοιο, [5]
τρίς μιν μυρίας ὧρας ἀπὸ μακάρων ἀλάλησθαι,
φυομένον παντοῖα διὰ χρόνου εἴδεα θνητῶν
ἀργαλέας βιότοιο μεταλλάσσοντα κελεύθους.
αἰθέριον μὲν γάρ σφε μένος πόντονδε διώκει,
πόντος δ’ ἐς χθονὸς οὖδας ἀπέπτυσε, γαῖα δ’ ἐς αὐγάς [10]
ἠελίου φαέθοντος, ὁ δ’ αἰθέρος ἔμβαλε δίνῃς·
ἄλλος δ’ ἐξ ἄλλου δέχεται, στυγέουσι δὲ πάντες.
τῶν καὶ ἐγὼ νῦν εἰμι, φυγὰς θεόθεν καὶ ἀλήτης,
Νείκεϊ μαινομένῳ πίσυνος
Português
É questão de coação, antigo decreto dos deuses,
sempiterno e selado afinal por amplíssimas juras:
quando alguém de assassínio macula seus membros amados,
e em discórdia aquele que errando comete perjúrio —
dáimons, com a partilha de longevidade na vida! — [5]
três vezes dez mil anos desvia-se dos venturosos
para brotar pelo tempo com todas as formas mortais:
entre as dores, da vida ele vai alternando as estradas.
Fato é que a força do éter então para mar o persegue,
mar logo o cospe ao chão sobre o solo, e a terra à clareza [10]
lá do sol luminoso, que do éter o lança em rodeios —
outro após outro o recebe, estigma que todos detestam.
E eu sou desses errantes, agora no exílio dos deuses,
em Discórdia furiosa fiado