Capítulo 17
[17.1] ἔστιν ἡ μεμψιμοιρία ἐπιτίμησις παρὰ τὸ προσῆκον τῶν δεδομένων,
[17.2] ὁ δὲ μεμψίμοιρος τοιόσδε τις, οἷος ἀποστείλαντος μερίδα τοῦ φίλου εἰπεῖν πρὸς τὸν φέροντα· “ἐφθόνησέν μοι τοῦ ζωμοῦ καὶ τοῦ οἰναρίου οὐκ ἐπὶ δεῖπνον καλέσας”.
[17.3] καὶ ὑπὸ τῆς ἑταίρας καταφιλούμενος εἰπεῖν· “θαυμάζω, εἰ σὺ καὶ ἀπὸ τῆς ψυχῆς οὕτω με φιλεῖς”.
[17.4] καὶ τῷ Διὶ ἀγανακτεῖν, οὐ διότι ὕει, ἀλλὰ διότι ὕστερον.
[17.5] καὶ εὑρὼν ἐν τῇ ὁδῷ βαλλάντιον εἰπεῖν· “ἀλλʼ οὐ θησαυρὸν εὕρηκα οὐδέποτε”.
[17.6] καὶ πριάμενος ἀνδράποδον ἄξιον καὶ πολλὰ δεηθεὶς τοῦ πωλοῦντος· “θαυμάζω” εἰπεῖν “ὅ τι ὑγιὲς οὕτω ἄξιον ἐώνημαι”.
[17.7] καὶ πρὸς τὸν εὐαγγελιζόμενον ὅτι “υἱός σοι γέγονενʼ, εἰπεῖν ὅτι “ἂν προσθῇς· “καὶ τῆς οὐσίας τὸ ἥμισυ ἄπεστιν” ἀληθῆ ἐρεῖς””.
[17.8] καὶ δίκην νικήσας καὶ λαβὼν πάσας τὰς ψήφους ἐγκαλεῖν τῷ γράψαντι τὸν λόγον, ὡς πολλὰ παραλελοιπότι τῶν δικαίων·
[17.9] καὶ ἐράνου εἰσενεχθέντος παρὰ τῶν φίλων καὶ φήσαντός τινος· “ἱλαρὸς ἴσθι”, “καὶ πῶς;” εἰπεῖν, “ὅτι δεῖ τἀργύριον ἀποδοῦναι ἑκάστῳ καὶ χωρὶς τούτων χάριν ὀφείλειν ὡς εὐεργετημένον;”