[279b] “διὰ τί τῶν λεγομένων Φιτιαλέων, [125] Ἑλληνιστὶ δʼ οἷον εἰρηνοποιῶν καὶ [126] σπονδοφόρων, ὁ καλούμενος “πάτερ πατρᾶτος” ἐνομίζετο μέγιστος; ἔστι δʼ οὗτος, ᾧ πατὴρ ζῇ καὶ παῖδες εἰσὶν ἔχει δὲ καὶ νῦν προνομίαν τινὰ καὶ πίστιν οἱ γάρ στρατηγοὶ τὰ διʼ εὐμορφίαν καὶ ὥραν ἐπιμελοῦς δεόμενα καὶ σώφρονος φυλακῆς σώματα τούτοις παρακατατίθενται.”
πότερον ὅτι τὸ αἰδεῖσθαι τοὺς παῖδας αὐτοῖς καὶ τὸ φοβεῖσθαι τοὺς πατέρας πρόσεστιν· ἢ τοὔνομα τὴν αἰτίαν ὑπαγορεύει; βούλεται γὰρ εἶναι τὸ “πατρᾶτον οἱονεὶ” συμπεπερασμένον καὶ πεπερατωμένον, ὡς τελειοτέρου τῶν ἄλλων ὄντος [279c] συμβέβηκε πατέρα κεκτημένῳ πατρὶ γενέσθαι.
ἢ δεῖ τὸν ὅρκων καὶ εἰρήνης προιστάμενον “ἅμα πρόσω καὶ ὀπίσω” [127] καθʼ Ὅμηρον ὁρᾶν; εἴη δʼ ἂν μάλιστα τοιοῦτος, ᾧ παῖς ἔστιν ὑπὲρ οὗ βουλεύεται, καὶ πατὴρ μεθʼ οὗ βουλεύεται.