[28] “ἀλλʼ ἵνα τἄλλα ἐάσω, τί μᾶλλον ἐναργὲς [1123b] οὕτως ἐστὶ καὶ πεπιστευμένον, ὡς τὸ παρορᾶν καὶ παρακούειν ἐν πάθεσιν ἐκστατικοῖς καὶ μελαγχολικοῖς ὄντα, ὅταν ἡ διάνοια τοιαῦτα πάσχῃ καὶ ταράττηται “αἳ δέ με δᾳδοφόροι μελανείμονες ὄμμα πυροῦσι” καὶ
ἔχουσα;