Capítulo 19
[6.19.1] Ταῦτα μὲν οὖν ὁ Σίμων ἐφευρὼν οὐ μόνον τὰ Μωσέως κακοτεχνήασς κοτεχνήσας εἰς ὅ ἐβούλετο μεθηρμήνευσεν, ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν ποιητῶν. καὶ τὸν τὸν δούρειον ἵππον ἀλλληγορεῖ καὶ τὴν Ἑλένην ἅμα τῇ λαμπάδι καὶ ἄλλα πλεῖστα ὅσα μετάγ(ων τά) τε αὑτοῦ καὶ τῆς ἐπινοίας πλαστολογεῖ. εἶπέ τε ταύτην τὸ Πρόβατον τὸ πεπλανημένον.
[6.19.2] ἡτις ἀεὶ καταγινομένη ἐν γυναιξὲν ἐτάρασσε Ι τὰς ἐν κόσμῳ κόσμῳ διὰ f. 66r τὸ ἀνυπέρβλητον αὐτῆς κάλλος· ὄθεν καὶ ὁ Τρωϊκὸς πόλεμος δι’ αὐγὴν γεγένηται. ἐν γὰρ τῇ κατ' ἐκεῖνον καιρὸν γενομένῃ Ἑλένῃ ένῴκησεν ὲν αύτῆ] ἡ ἐπίνοια. καὶ οὔτως πασῶν ἐπιδικαδομένων αὐτῆς τῶν ἐξουσιῶν, στάσις καὶ πόλεμος ἐπανέστη έν οἶς ἐφάνη ἔθνεσιν.
[6.19.3] οὔτως γοῦν τὸν Στησίχορον διὰ τῶν ἐπῶν λοιδορήσαντα αὐτὴν τὰς οψεις τυφλωθῆναι· αὐθις δὲ μεταμεληθέντος αύτοῦ καὶ γράψαντος [284] [285] τὰς παλινῳδίας ἐν αἷς ὕμνησεν αὐτήν, ἀναβλέθαι· μετενσωματουμένην <δὲ> ὑπὸ τῶν κάτω καὶ τῶν κάτω ἐξουσιῶν, οἵ καὶ τὸν φησίν, ἐποίησαν, ὕστερον ἐπὶ τέγους ἐν Τύρῳ τῆς Φοινίκης πόλει στῆναι, ῇ κοτΜὼν εὑρεν.
[6.19.4] ἐπὶ γὰρ τὴν ταύτης πρώτην ζήτησιν ἴφη παραγεγονέναι, ὅπως ῥύσηται αὐτὴν τῶν δεσμῶν· ἥν λυτρωσάμενος ἅμα ἑαυτῷ περιῆγε, φάσκων τοῦτο εἶναι τὸ ἀπολωλὸς πρόβατον, ἑαυτὸν δὲ λἐγων τὴν ὑπὲρ πάντα δύναμιν εἶναι. ὁ δὲ ψυχρὸς ἐρασθεὶς τοῦ γυναίου τούτου, ’Ελένης καλουμένης, ὠνησάμενος εἶχε, καὶ τοὺς μαθητὰς αὶδούμενος τοῦτον τὸν μῦθον μῦθον.
[6.19.5] οἱ δὲ αὐθις μιμηταὶ τοῦ πλάνου καὶ Σίμωνος μάγου γνόμενοι τὰ ὅμοια δρῶσιν, ἀλογίστως φάσκοντες δεῖν μίγνυσθαι, λέοντες· πᾶσα πᾶσα γῆ καὶ οὐ διαφέρει ποῦ τις σπείρει, πλὴν ἵνα σπείρῃ, ἀλλὰ καὶ μακαρίσουσιν ἑαυτοὺς ἐπὶ τῇ ξένῃ) μίξει, ταύτην εἶναι λέγοντες τὴν τελείαν ἀγά πην, καὶ τὸ ἅγοις ἁγίων.. λλη. ος ἁγιασθήσεται· οὐ γὰρ μὴ κρατεῖαθαι αὐτοὺς ἔτι τινὶ νομιξομένῳ κακῷ, κακῷ, λελύτρωνται γἀρ. τήν δὲ Ἑλένην λυτρωσάμενος οὕτως τοῖς ἀνθρώπις σωτηρίαν παρέσχε [286] [287] διὰ τῆς ὶδία ἐπιγνώσεως.
[6.19.6] κακῶς γὰρ διοικούντων τῶν ἀγγέλων τὸν κόσμον διὰ τὸ φιλαρχεῖν αὐτούς, εἰς ἐπανόρθωσιν ἐληλυθέναι αὑτὸν ὲ́φη μεταμορφούμενον καὶ ἐξομοιούμενον ταῖς ἀρχαῖς καὶ ταῖς ἐξουσίαις καὶ τοῖς ἀγγέλοις, ὡς καὶ ἄνθρωπον φαίνεσθαι αὐτὸν μὴ ὄντα ἄνθρωπον, καὶ παθεῖν δὲ ἐν τῇ ‘Ιουδαίᾳ [καὶ] δεδοκηκέναι μὴ πεπονθότα, ἀλλὰ θανέντα Ἰουδαίοις μὲν ὡς υἱόν, ἐν δὲ τῇ Σαμαρεᾳ ὡς πατέρα, ἐν τοῖς τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν ὡς πνεῦμα ἄγιον, ὑπομένειν δὲ αὑτὸν καλεῖσθαι οἵῳ ἅν ὀνόματι καλεῖν βούλωνται οἱ ἄνθρωποι.
[6.19.7] τοὺς δὲ προφήτας ἀπὸ τῶν κοσμοποιῶν ἀγγέλων έμπνευσθέντας εὶ πηκέναι τὰς προφητείας· διὸ μὴ φροντίζειν αὐτῶν τοὺς εἰς τὸν Σίμωνα καὶ τὴν Ἑλένην πεπιστευκότας ἕως νῦν, πράσσειν τε ὅσα βούλονται ὡς ἐλευΜρους· κατὰ γὰρ τὴν αὐτοῦ χάριν αῴξεσθαι αὐτοὺς φάσκουσι.
[6.19.8] μηδένα γὰρ εἴτιον σἴτιον δίκης εἰ πράξει τις κακῶς· οὐ γάρ ἐστι φύσει κακὸν ἀλλὰ θέσει. ἔθεντο γάρ, φησίν. οἱ ἄγγελοι οἱ τὸν κόσμον ποιήσαντες ὅσα ἐβούλοντο, διὰ τῶν τοιούτων λόγων δουλοῦν νομίζοντες τοὺς αὐτῶν ἀκούοντας. φθίσειν δὲ αὐθις λέγουσι τὸν κόσμον ἐπὶ λυτρώσει τῶν ἰδίων ἀνθρώπων.
[288][289]