Hino Homérico 27, a Ártemis (Grego–Português)
vv. 1-5
Grego
[1] Ἄρτεμιν ἀείδω χρυσηλάκατον, κελαδεινήν,
[2] παρθένον αἰδοίην, ἐλαφηβόλον, ἰοχέαιραν,
[3] αὐτοκασιγνήτην χρυσαόρου Ἀπόλλωνος,
[4] ἣ κατ’ ὄρη σκιόεντα καὶ ἄκριας ἠνεμοέσσας
[5] ἄγρῃ τερπομένη παγχρύσεα τόξα τιταίνει
Português
[1] Ártemis de hastes douradas, que clama a caçada, é quem canto,
[2] Virgem augusta, que lança suas setas no gamo, flecheira,
[3] Ela e não outra é a irmã para Apolo da espada dourada.
[4] Sobre as montanhas umbrosas e os cumes cortados por ventos,
[5] Saca o seu arco de ouro maciço, alegre ao caçar,
vv. 6-10
Grego
[6] πέμπουσα στονόεντα βέλη· τρομέει δὲ κάρηνα
[7] ὑψηλῶν ὀρέων, ἰάχει δ’ ἔπι δάσκιος ὕλη
[8] δεινὸν ὑπὸ κλαγγῆς θηρῶν, φρίσσει δέ τε γαῖα
[9] πόντος τ’ ἰχθυόεις· ἣ δ’ ἄλκιμον ἦτορ ἔχουσα
[10] πάντη ἐπιστρέφεται θηρῶν ὀλέκουσα γενέθλην.
Português
[6] E suas flechas doridas atira. Estremecem-se os picos
[7] De altas montanhas e as matas cerradas ecoam com gritos
[8] Hórridos vindos das feras. A terra é tomada em tremor,
[9] Bem como o mar rico em peixes. Mas com coração resoluto
[10] Vira-se a todos os lados, matando a linhagem das feras.
vv. 11-15
Grego
[11] αὐτὰρ ἐπὴν τερφθῇ θηροσκόπος ἰοχέαιρα,
[12] εὐφρήνῃ δὲ νόον, χαλάσασ’ εὐκαμπέα τόξα
[13] ἔρχεται ἐς μέγα δῶμα κασιγνήτοιο φίλοιο,
[14] Φοίβου Ἀπόλλωνος, Δελφῶν ἐς πίονα δῆμον,
[15] Μουσῶν καὶ Χαρίτων καλὸν χορὸν ἀρτυνέουσα.
Português
[11] Quando por fim se contenta a flecheira com sua caçada,
[12] Tendo já o ânimo alegre, relaxa o seu arco flexível
[13] E vai então para a grande morada do irmão estimado,
[14] De Febo Apolo, que fica na terra fecunda de Delfos,
[15] Para ordenar a belíssima dança das Graças e Musas.
vv. 16-20
Grego
[16] ἔνθα κατακρεμάσασα παλίντονα τόξα καὶ ἰοὺς
[17] ἡγεῖται χαρίεντα περὶ χροῒ κόσμον ἔχουσα,
[18] ἐξάρχουσα χορούς· αἳ δ’ ἀμβροσίην ὄπ’ ἰεῖσαι
[19] ὑμνεῦσιν Λητὼ καλλίσφυρον, ὡς τέκε παῖδας
[20] ἀθανάτων βουλῇ τε καὶ ἔργμασιν ἔξοχ’ ἀρίστους.
Português
[16] Lá dependura por fim o seu arco recurvo e suas flechas
[17] E então conduz, com a forma alinhada e repleta de graça,
[18] Dando o início às danças, enquanto com voz ambrosíaca
[19] Canta-se o fato de Leto dos pés graciosos ter tido
[20] Filhos supremos em meio aos eternos em mente e em seus feitos.
vv. 21-22
Grego
[21] χαίρετε, τέκνα Διὸς καὶ Λητοῦς ἠυκόμοιο·
[22] αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέων τε καὶ ἄλλης μνήσομ’ ἀοιδῆς.
Português
[21] Salve, crianças de Zeus e de Leto de belos cabelos!
[22] Ora de vós eu irei me lembrar e de uma outra canção!
Ὁ Διαφορεύς παρῆν