Εἲς Ἑρμῆν

1 Ἑρμῆν ἀείδω Κυλλήνιον, Ἀργειφόντην,

2 Κυλλήνης μεδέοντα καὶ Ἀρκαδίης πολυμήλου,

3 ἄγγελον ἀθανάτων ἐριούνιον, ὃν τέκε Μαῖα,

4 Ἄτλαντος θυγάτηρ, Διὸς ἐν φιλότητι μιγεῖσα,

5 αἰδοίη· μακάρων δὲ θεῶν ἀλέεινεν ὅμιλον,

6 ἄντρῳ ναιετάουσα παλισκίῳ· ἔνθα Κρονίων

7 νύμφῃ ἐυπλοκάμῳ μισγέσκετο νυκτὸς ἀμολγῷ,

8 εὖτε κατὰ γλυκὺς ὕπνος ἔχοι λευκώλενον Ἥρην·

9 λάνθανε δ’ ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τ’ ἀνθρώπους.

10 καὶ σὺ μὲν οὕτω χαῖρε, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ·

11 σεῦ δ’ ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον.

12 [χαῖρ’. Ἑρμῆ χαριδῶτα, διάκτορε, δῶτορ ἐάων.]

Ὁ Διαφορεύς παρῆν