Hino Homérico 6, a Afrodite (Grego–Português)
vv. 1-5
Grego
[1] αἰδοίην, χρυσοστέφανον, καλὴν Ἀφροδίτην
[2] ᾄσομαι, ἣ πάσης Κύπρου κρήδεμνα λέλογχεν
[3] εἰναλίης, ὅθι μιν Ζεφύρου μένος ὑγρὸν ἀέντος
[4] ἤνεικεν κατὰ κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης
[5] ἀφρῷ ἔνι μαλακῷ· τὴν δὲ χρυσάμπυκες Ὧραι
Português
[1] Canto a formosa Afrodite, de láureas douradas e augusta,
[2] Que tem por lote as cidades muradas de Chipre marinha
[3] Toda, onde a úmida força do Zéfiro, tendo soprado,
[4] Trouxe-a por cima das ondas do mar de multíplices vozes
[5] Dentro de espuma macia. As Horas de frisos dourados
vv. 6-10
Grego
[6] δέξαντ’ ἀσπασίως, περὶ δ’ ἄμβροτα εἵματα ἕσσαν·
[7] κρατὶ δ’ ἐπ’ ἀθανάτῳ στεφάνην εὔτυκτον ἔθηκαν
[8] καλήν, χρυσείην· ἐν δὲ τρητοῖσι λοβοῖσιν
[9] ἄνθεμ’ ὀρειχάλκου χρυσοῖό τε τιμήεντος·
[10] δειρῇ δ’ ἀμφ’ ἁπαλῇ καὶ στήθεσιν ἀργυφέοισιν
Português
[6] A receberam gentis e a envolveram com veste ambrosina.
[7] Sobre a cabeça imortal colocaram-lhe láureas bem-feitas,
[8] Belas, lavradas em ouro. Nos lóbulos já perfurados,
[9] Elas puseram-lhe enfeites de ouro estimado e oricalco
[10] E lhe adornaram seus seios argênteos e o tenro pescoço
vv. 11-15
Grego
[11] ὅρμοισι χρυσέοισιν ἐκόσμεον, οἷσί περ αὐταὶ
[12] Ὧραι κοσμείσθην χρυσάμπυκες, ὁππότ’ ἴοιεν
[13] ἐς χορὸν ἱμερόεντα θεῶν καὶ δώματα πατρός.
[14] αὐτὰρ ἐπειδὴ πάντα περὶ χροῒ κόσμον ἔθηκαν,
[15] ἦγον ἐς ἀθανάτους· οἳ δ’ ἠσπάζοντο ἰδόντες
Português
[11] Com amuletos dourados, os quais são as joias que as próprias
[12] Horas de frisos dourados costumam vestir quando vão
[13] Rumo à mansão de seu pai para a dança adorável dos deuses.
[14] Logo, depois de lhe ornarem sua forma de modo completo,
[15] Elas levaram-na aos deuses eternos que a vendo a acolheram,
vv. 16-20
Grego
[16] χερσί τ’ ἐδεξιόωντο καὶ ἠρήσαντο ἕκαστος
[17] εἶναι κουριδίην ἄλοχον καὶ οἴκαδ’ ἄγεσθαι,
[18] εἶδος θαυμάζοντες ἰοστεφάνου Κυθερείης.
[19] χαῖρ’ ἑλικοβλέφαρε, γλυκυμείλιχε· δὸς δ’ ἐν ἀγῶνι
[20] νίκην τῷδε φέρεσθαι, ἐμὴν δ’ ἔντυνον ἀοιδήν.
Português
[16] Dando-lhe as mãos e rogando poder conduzi-la pra casa,
[17] Cada um dos deuses, na forma de sua legítima esposa,
[18] Tanto Citéria[4] das láureas violáceas os tinha espantado.
[19] Salve, senhora dos olhos furtivos, do doce que vence!
[20] Dá-me vencer o presente certame e equipar-te em canção!
vv. 21-21
Grego
[21] αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σεῖο καὶ ἄλλης μνήσομ’ ἀοιδῆς.
Português
[21] Ora de ti eu irei me lembrar e de uma outra canção.
Ὁ Διαφορεύς παρῆν
[4]: Uso “Citéria” em vez de “Citereia” por questões métricas.