[28] exanimatus evolat ex senatu, non minus perturbato animo atque vultu quam si annis ante paucis in creditorum conventum incidisset; advocat contionem, habet orationem talem consul qualem numquam Catilina victor habuisset: errare homines si etiam tum senatum aliquid in re publica posse arbitrarentur; equites vero Romanos daturos illius diei[103] poenas quo me[104] consule cum gladiis in clivo Capitolino fuissent; venisse tempus iis[105] qui in timore fuissent—coniuratos videlicet dicebat—ulciscendi se. si[106] dixisset haec[107] solum, omni supplicio esset dignus; nam oratio ipsa consulis perniciosa potest rem publicam labefactare; quid fecerit videte.