[9] contemplabatur aliquem e quo similitudinem duceret, sed ipsius in mente insidebat species pulchritudinis eximia quaedam, quam intuens in eaque defixus ad illius similitudinem artem et manum dirigebat. [cap.3] vt igitur in formis et figuris est aliquid perfectum et excellens, cuius ad cogitatam speciem imitando referuntur eaque[11] sub oculos ipsa [non] cadit[12], sic perfectae eloquentiae speciem animo videmus, effigiem auribus quaerimus.