[46] haec igitur quaestio a propriis personis et temporibus ad universi generis rationem[98] traducta appellatur θέσις. In hac Aristoteles adulescentis non ad philosophorum morem tenuiter disserendi, sed ad copiam rhetorum in utramque partem[99], ut ornatius et uberius dici posset[100], exercuit; idemque locos—sic enim appellat—quasi argumentorum notas tradidit unde omnis in utramque partem traheretur oratio.