[82] tum ipse L. Cotta est[169] veterator habitus;—sed C. Laelius et P. Africanus in primis eloquentes, quorum exstant orationes, ex quibus existimari de ingeniis oratorum potest[170]. Sed inter hos aetate paulum his antecedens sine controversia Ser. Galba eloquentia praestitit; et nimirum is princeps ex Latinis illa oratorum propria et quasi legitima opera tractavit, ut egrederetur[171] a proposito ornandi causa, ut delectaret animos, ut permoveret[172], ut augeret rem, ut miserationibus[173], ut communibus locis uteretur. Sed nescio quo modo huius, quem constat eloquentia praestitisse[174], exiliores orationes sunt et redolentes magis antiquitatem quam aut Laeli aut [175] Scipionis aut etiam ipsius Catonis, itaque exaruerunt, vix iam ut appareant.