[278] “Tu istuc, M. Calidi, nisi fingeres, sic ageres? praesertim cum[554] ista eloquentia[555] alienorum hominum pericula defendere acerrime soleas[556], tuum neglegeres? Vbi dolor? ubi ardor animi, qui etiam ex infantium ingeniis elicere voces et querelas solet? Nulla perturbatio animi, nulla corporis, non frons[557] percussa, non femur; pedis, quod minimum est, nulla supplosio. Itaque[558] tantum afuit ut inflammares nostros animos, somnum isto loco vix tenebamus.” Sic nos summi oratoris vel sanitate vel vitio pro argumento ad diluendum crimen usi sumus.