---
id: "parmenides-fragmentos-grc-pt-palavro-2025"
type: "interlinear"
title: "Fragmentos de Parmênides de Eleia (Grego–Português)"
original_title: "Παρμενίδης: Ἀποσπάσματα"
author: "Parmênides"
translator:
- "Bruno Palavro"
editor: "Bruno Palavro"
base_edition: "Palavro, Épica Sapiencial (tese, UFRGS), Porto Alegre, 2025"
year_original: "c. 540 a.C.–?"
publication_year: 2025
language:
- "grc"
- "por"
language_also: "lat fr. 20 [18DK]"
tags:
- "pre-socratics"
- "eleatics"
- "ancient-philosophy"
- "epic-poetry"
- "century-5-bce"
status: "draft"
project: "pedra_angular"
related:
- "parmenides-fragmentos-grc-palavro-2025"
- "parmenides-fragmentos-pt-palavro-2025"
- "parmenides-fragmentos-grc-diels-1922"
- "parmenides-testemunhos-grc-diaphoreus-2026"
scope: "22 fragmentos, na ordem e numeração da edição de Palavro, com a correspondência Diels-Kranz entre colchetes"
urn_work: "urn:cts:greekLit:tlg1562.tlg002"
urn: "urn:cts:greekLit:tlg1562.tlg002.pa-por2"
source: "PALAVRO, Bruno. Épica Sapiencial: compêndio para uma edição geral da poesia de Xenófanes, Parmênides e Empédocles. Tese (Doutorado em Letras) — Universidade Federal do Rio Grande do Sul, Porto Alegre, 2025."
license: "CC-BY-NC-4.0"
physical_source: "Tese_Palavro.pdf (PDF nascido digital, 282 p.), recebido do autor"
processing: "Extraído do PDF da tese (pp. 83–94 do PDF) verso a verso, pela diagramação de páginas espelhadas (grego à esquerda, português à direita), com Saneamento/palavro_extrair_tese.py e palavro_montar.py (2026-10-17); conferido com a versão .md de 2026-09-23. A numeração de versos da margem vira marcador [5]; a contagem contínua entre parênteses fica como na tese; os espaços que na tese marcam lacuna foram reduzidos a um. Transmitido noutra língua e assim dado na tese: fr. 20 [18DK] em latim. Licença CC-BY-NC-4.0 escolhida pelo autor, por escrito, em e-mail a Διαφορεύς de 2026-10-17. Preparado por Διαφορεύς, Claude Opus 5.5."
---

# Fragmentos de Parmênides de Eleia (Grego–Português)

## fr. 1 [1DK]

**Grego**

> ἵπποι ταί με φέρουσιν, ὅσον τ᾿ ἐπὶ θυμὸς ἱκάνοι,
> πέμπον ἐπεί μ᾿ ἐς ὁδὸν βῆσαν πολύφημον ἄγουσαι
> δαίμονος, ἣ κατὰ πάντ᾿ ἄστη φέρει εἰδότα φῶτα·
> τῇ φερόμην, τῇ γάρ με πολύφραστοι φέρον ἵπποι
> ἅρμα τιταίνουσαι, κοῦραι δ᾿ ὁδὸν ἡγεμόνευον. [5]
> ἄξων δ᾿ ἐν χνοίῃσιν ἵει σύριγγος ἀυτήν
> αἰθόμενος, δοιοῖς γὰρ ἐπείγετο δινωτοῖσιν
> κύκλοις ἀμφοτέρωθεν, ὅτε σπερχοίατο πέμπειν
> Ἡλιάδες κοῦραι προλιποῦσαι δώματα Νυκτός
> εἰς φάος, ὠσάμεναι κράτων ἄπο χερσὶ καλύπτρας. [10]
> ἔνθα πύλαι Νυκτός τε καὶ Ἤματός εἰσι κελεύθων,
> καί σφας ὑπέρθυρον ἀμφὶς ἔχει καὶ λάινος οὐδός,
> αὐταὶ δ᾿ αἰθέριαι πλῆνται μεγάλοισι θυρέτροις·
> τῶν δὲ Δίκη πολύποινος ἔχει κληῗδας ἀμοιβούς.
> τὴν δὴ παρφάμεναι κοῦραι μαλακοῖσι λόγοισιν [15]
> πεῖσαν ἐπιφραδέως, ὥς σφιν βαλανωτὸν ὀχῆα
> ἀπτερέως ὤσειε πυλέων ἄπο· ταὶ δὲ θυρέτρων
> χάσμ᾿ ἀχανὲς ποίησαν ἀναπτάμεναι πολυχάλκους
> ἄξονας ἐν σύριγξιν ἀμοιβαδὸν εἰλίξασαι
> γόμφοις καὶ περόνῃσιν ἀρηρότε· τῇ ῥα δι᾿ αὐτέων [20]
> ἰθὺς ἔχον κοῦραι κατ᾿ ἀμαξιτὸν ἅρμα καὶ ἵππους.
> καί με θεὰ πρόφρων ὑπεδέξατο, χεῖρα δὲ χειρί
> δεξιτερὴν ἕλεν, ὧδε δ᾿ ἔπος φάτο καί με προσηύδα·
> ὦ κοῦρ᾿ ἀθανάτοισι συνάορος ἡνιόχοισιν
> ἵπποις θ’ αἵ σε φέρουσιν ἱκάνων ἡμέτερον δῶ, [25]
> χαῖρ᾿, ἐπεὶ οὔ τί σε μοῖρα κακὴ προὔπεμπε νέεσθαι
> τήνδ᾿ ὁδόν, ἦ γὰρ ἀπ᾿ ἀνθρώπων ἐκτὸς πάτου ἐστίν,
> ἀλλὰ θέμις τε δίκη τε. χρεὼ δέ σε πάντα πυθέσθαι,
> ἠμὲν ἀληθείης εὐπειθέος ἀτρεμὲς ἦτορ
> ἠδὲ βροτῶν δόξας, ταῖς οὐκ ἔνι πίστις ἀληθής. [30]
> ἀλλ᾿ ἔμπης καὶ ταῦτα μαθήσεαι, ὡς τὰ δοκοῦντα
> χρῆν δοκίμως εἶναι διὰ παντὸς πάντα περῶντα.
^grc

**Português**

> Éguas que me carregam até onde o ânimo alcança
> conduziam-me ao ir para o plurifalado caminho
> da divindade, que a toda cidade conduz o homem sábio —
> lá fui levado: por lá, muiespertas levavam-me as éguas
> se esticando à carroça, co’as moças guiando o caminho. [5]
> O eixo entre os meões lançava o brado da flauta,
> todo abrasante, pois se apressava co’os dois rodopiantes
> círculos de ambos os lados, e precipitavam-se as moças
> filhas do Sol, me guiando ao deixar o palácio da Noite
> rumo à luz, da cabeça co’as mãos removendo seus véus. [10]
> Lá é que está o portal das estradas do Dia e da Noite,
> que ambos no sobreportal se sustém e no umbral pedregoso,
> onde impõe-se etéreo e pleno em grandíssimas portas;
> muipunitiva Justiça detém as chaves da troca.
> E a persuadiram as moças com suas palavras suaves, [15]
> bem ponderadas, para que alçasse a trava encravada
> dessa passagem voando — e então se fizeram as portas
> uma abertura abissal, esvoaçando com dois pluribrônzeos
> eixos em vãos aflautados que se retrucavam rodando,
> justos em pregos e pinos; e ali, através disso tudo, [20]
> retas as moças mantinham na rota seu carro e as éguas.
> E recebeu-me a deusa propensa, e na mão minha mão pôs,
> destra, e assim, ao tomá-la, profere e me diz a palavra:
> “Jovem menino, ó companheiro de eternas cocheiras
> e éguas que te carregam até alcançar nosso paço — [25]
> salve, te alegra! Não foi por mau fado que foste induzido
> para rodar tal caminho, tão longe da via dos homens,
> mas por norma e justiça. Precisas ouvir tudo isto:
> o coração impassível da persuasiva verdade
> e o parecer dos mortais, que não tem persuasão de verdade — [30]
> e aprenderás, pois, como devia porém o aparente
> precisamente ser, no todo o que tudo pervade.
^por

## fr. 2 [5DK]

**Grego**

> ξυνὸν δέ μοί ἐστιν
> ὁππόθεν ἄρξωμαι· τόθι γὰρ πάλιν ἵξομαι αὖθις
^grc

**Português**

> para mim comum é o ponto
> donde irei principiar: para trás virei novamente
^por

## fr. 3 [2DK]

**Grego**

> εἰ δ᾿ ἄγ’ ἐγὼν ἐρέω, κόμισαι δὲ σὺ μῦθον ἀκούσας,
> αἵπερ ὁδοὶ μοῦναι διζήσιός εἰσι νοῆσαι·
> ἡ μέν ὅπως ἔστιν τε καὶ ὡς οὐκ ἔστι μὴ εἶναι,
> πειθοῦς ἐστι κέλευθος· ἀληθείῃ γὰρ ὀπηδεῖ·
> ἡ δ᾿ ὡς οὐκ ἔστιν τε καὶ ὡς χρεών ἐστι μὴ εἶναι, [5]
> τὴν δή τοι φράζω παναπευθέα ἔμμεν ἀταρπόν·
> οὔτε γὰρ ἂν γνοίης τό γε μὴ ἐόν· οὐ γὰρ ἀνυστόν·
^grc

**Português**

> Vem então, te direi, e tu cuida ao ouvir o discurso!
> Para pensar, eis as únicas vias de questionamento:
> uma, decerto, que ‘é’ e que ‘não é não ser’ assim sendo,
> é a estrada da persuasão, pois segue a verdade;
> outra, afinal, que ‘não é’ e que ‘é preciso não ser’ assim sendo — [5]
> e essa sim eu te aponto ser imperscrutável vereda:
> nem conhecer o não ente (pois isso é de todo inviável)
^por

## fr. 4 [3DK]

**Grego**

> οὔτε φράσαις· τὸ γὰρ αὐτὸ νοεῖν ἐστίν τε καὶ εἶναι.
^grc

**Português**

> nem apontar poderias: o mesmo é pensar, pois, e ser.
^por

## fr. 5 [6DK]

**Grego**

> χρὴ τὸ λέγειν τε νοεῖν τ᾿ ἐὸν ἔμμεναι· ἔστι γὰρ εἶναι·
> μηδὲν δ᾿ οὐκ ἔστιν· τά γ᾿ ἐγὼ φράζεσθαι ἄνωγα.
> πρώτης γάρ σ᾿ ἀφ᾿ ὁδοῦ ταύτης διζήσιος <εἴργω>,
> αὐτὰρ ἔπειτ᾿ ἀπὸ τῆς, ἣν δὴ βροτοὶ εἰδότες οὐδέν
> πλάζονται δίκρανοι· ἀμηχανίη γὰρ ἐν αὐτῶν [5]
> στήθεσιν ἰθύνει πλαγκτὸν νόον, οἱ δὲ φοροῦνται
> κωφοὶ ὁμῶς τυφλοί τε, τεθηπότες, ἄκριτα φῦλα,
> οἷς τὸ πέλειν τε καὶ οὐκ εἶναι ταὐτὸν νενόμισται
> κοὐ ταὐτόν, πάντων δὲ παλίντροπός ἐστι κέλευθος.
^grc

**Português**

> É preciso falar e pensar ser ente, pois ser é,
> bem como nada não é — e eu peço: pondera sobre isso.
> Já te desvio do primeiro caminho de questionamento;
> logo em seguida, do outro, por onde mortais nada sábios
> erram, bicéfalos, pois impotência é o que direciona [5]
> em seus peitos as mentes errantes, e são conduzidos
> cegos e surdos, e estarrecidos, turba indecisa,
> sim, para quem vir a ser e não ser tanto valem o mesmo
> como não o mesmo, e contrária é a estrada de todos.
^por

## fr. 6 [4DK]

**Grego**

> λεῦσσε δ᾿ ὅμως ἀπεόντα νόῳ παρεόντα βεβαίως·
> οὐ γὰρ ἀποτμήξει τὸ ἐὸν τοῦ ἐόντος ἔχεσθαι
> οὔτε σκιδνάμενον πάντῃ πάντως κατὰ κόσμον
> οὔτε συνιστάμενον
^grc

**Português**

> Vê o ausente na mente precisamente presente —
> pois não irás cortar que o ente ao ente se atenha,
> nem disperso de todo por tudo na ordem do mundo
> nem compresso
^por

## fr. 7 [7DK]

**Grego**

> οὐ γὰρ μήποτε τοῦτο δαμῇ, εἶναι μὴ ἐόντα·
> ἀλλὰ σὺ τῆσδ᾿ ἀφ᾿ ὁδοῦ διζήσιος εἶργε νόημα
> μηδέ σ᾿ ἔθος πολύπειρον ὁδὸν κατὰ τήνδε βιάσθω,
> νωμᾶν ἄσκοπον ὄμμα καὶ ἠχήεσσαν ἀκουήν
> καὶ γλῶσσαν, κρῖναι δὲ λόγῳ πολύδηριν ἔλεγχον [5]
^grc

**Português**

> Não, isto nunca terás dominado, serem não entes —
> desse caminho de questionamento desvia tua mente,
> nem nessa via muitravessada experiência te force
> para exercer um olhar invidente, um ouvido ecoante,
> bem como a língua: decide por conta a muidisputada [5]
^por

## fr. 8 [8DK]

**Grego**

> ἐξ ἐμέθεν ῥηθέντα. μόνος δ᾿ ἔτι μῦθος ὁδοῖο
> λείπεται, ὡς ἔστιν· ταύτῃ δ᾿ ἐπὶ σήματ᾿ ἔασι
> πολλὰ μάλ᾿, ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν,
> οὖλον μουνομελές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδὲ τελεστόν·
> οὐδέ ποτ᾿ ἦν οὐδ᾿ ἔσται, ἐπεὶ νῦν ἔστιν ὁμοῦ πᾶν, [5]
> ἕν, συνεχές· τίνα γὰρ γένναν διζήσεαι αὐτοῦ;
> πῇ πόθεν αὐξηθέν; οὔτ᾿ ἐκ μὴ ἐόντος ἐάσω
> φάσθαι σ᾿ οὐδὲ νοεῖν, οὐ γὰρ φατὸν οὐδὲ νοητόν
> ἔστιν ὅπως οὐκ ἔστι· τί δ᾿ ἄν μιν καὶ χρέος ὦρσεν
> ὕστερον ἢ πρόσθεν τοῦ μηδενὸς ἀρξάμενον φῦν; [10]
> οὕτως ἢ πάμπαν πελέναι χρεών ἐστιν ἢ οὐκί.
> οὐδέ ποτ᾿ ἐκ μὴ ἐόντος ἐφήσει πίστιος ἰσχύς
> γίγνεσθαί τι παρ᾿ αὐτό· τοῦ εἵνεκεν οὔτε γενέσθαι
> οὔτ᾿ ὄλλυσθαι ἀνῆκε Δίκη χαλάσασα πέδῃσιν
> ἀλλ᾿ ἔχει, ἡ δὲ κρίσις περὶ τούτων ἐν τῷδ᾿ ἔστιν, [15]
> ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν· κέκριται δ᾿ οὖν, ὥσπερ ἀνάγκη,
> τὴν μὲν ἐᾶν ἀνόητον ἀνώνυμον, οὐ γὰρ ἀληθής
> ἔστιν ὁδός, τὴν δ᾿ ὥστε πέλειν καὶ ἐτήτυμον εἶναι.
> πῶς δ᾿ ἂν ἔπειτα πέλοι τὸ ἐόν; πῶς δ᾿ ἄν κε γένοιτο;
> εἰ γὰρ ἔγεντ᾿, οὐκ ἔστ᾿, οὐδ᾿ εἴ ποτε μέλλει ἔσεσθαι. [20]
> τὼς γένεσις μὲν ἀπέσβεσται καὶ ἄπυστος ὄλεθρος.
> οὐδὲ διαιρετόν ἐστιν, ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ὁμοῖον,
> οὐδέ τι τῇ μᾶλλον, τό κεν εἴργοι μιν συνέχεσθαι,
> οὐδέ τι χειρότερον, πᾶν δ᾿ ἔμπλεόν ἐστιν ἐόντος·
> τῷ ξυνεχὲς πᾶν ἐστιν· ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει. [25]
> αὐτὰρ ἀκίνητον μεγάλων ἐν πείρασι δεσμῶν
> ἔστιν ἄναρχον ἄπαυστον, ἐπεὶ γένεσις καὶ ὄλεθρος
> τῆλε μάλ᾿ ἐπλάγχθησαν, ἀπῶσε δὲ πίστις ἀληθής·
> ταὐτόν τ᾿ ἐν ταὐτῷ τε μένον καθ᾿ ἑαυτό τε κεῖται
> χοὔτως ἔμπεδον αὖθι μένει· κρατερὴ γὰρ Ἀνάγκη [30]
> πείρατος ἐν δεσμοῖσιν ἔχει, τό μιν ἀμφὶς ἐέργει,
> οὕνεκεν οὐκ ἀτελεύτητον τὸ ἐὸν θέμις εἶναι·
> ἔστι γὰρ οὐκ ἐπιδεές, μὴ ἐὸν δ᾿ ἂν παντὸς ἐδεῖτο.
> ταὐτὸν δ᾿ ἐστὶ νοεῖν τε καὶ οὕνεκεν ἔστι νόημα·
> οὐ γὰρ ἄνευ τοῦ ἐόντος, ἐν ᾧ πεφατισμένον ἐστίν, [35]
> εὑρήσεις τὸ νοεῖν· οὐδὲ χρόνος ἐστὶν ἢ ἔσται
> ἄλλο πάρεξ τοῦ ἐόντος, ἐπεὶ τό γε Μοῖρ᾿ ἐπέδησεν
> οὖλον ἀκίνητόν τ᾿ ἔμεναι· τῷ πάντ᾿ ὄνομ᾿ ἔσται
> ὅσσα βροτοὶ κατέθεντο, πεποιθότες εἶναι ἀληθῆ,
> γίγνεσθαί τε καὶ ὄλλυσθαι, εἶναί τε καὶ οὐχί, [40]
> καὶ τόπον ἀλλάσσειν διά τε χρόα φανὸν ἀμείβειν.
> αὐτὰρ ἐπεὶ πεῖρας πύματον, τετελεσμένον ἐστί
> πάντοθεν, εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ,
> μεσσόθεν ἰσοπαλὲς πάντῃ· τὸ γὰρ οὔτε τι μεῖζον
> οὔτε τι βαιότερον πελέναι χρεών ἐστι τῇ ἢ τῇ. [45]
> οὔτε γὰρ οὐκ ἐὸν ἔστι, τό κεν παύοι μιν ἱκνεῖσθαι
> εἰς ὁμόν, οὔτ᾿ ἐὸν ἔστιν ὅπως εἴη κεν ἐόντος
> τῇ μᾶλλον τῇ δ᾿ ἧσσον, ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ἄσυλον·
> οἷ γὰρ πάντοθεν ἶσον, ὁμῶς ἐν πείρασι κύρει.
> ἐν τῷ σοι παύω πιστὸν λόγον ἠδὲ νόημα [50]
> ἀμφὶς ἀληθείης· δόξας δ᾿ ἀπὸ τοῦδε βροτείας
> μάνθανε κόσμον ἐμῶν ἐπέων ἀπατηλὸν ἀκούων.
> μορφὰς γὰρ κατέθεντο δύο γνώμας ὀνομάζειν,
> τῶν μίαν οὐ χρεών ἐστιν, ἐν ᾧ πεπλανημένοι εἰσίν,
> ἀντία δ᾿ ἐκρίναντο δέμας καὶ σήματ᾿ ἔθεντο [55]
> χωρὶς ἀπ᾿ ἀλλήλων, τῇ μὲν φλογὸς αἰθέριον πῦρ,
> ἤπιον ὄν, μέγ᾿ ἐλαφρόν, ἑωυτῷ πάντοσε τωὐτόν,
> τῷ δ᾿ ἑτέρῳ μὴ τωὐτόν· ἀτὰρ κἀκεῖνο κατ᾿ αὐτό
> τἀντία, νύκτ᾿ ἀδαῆ, πυκινὸν δέμας ἐμβριθές τε.
> τόν σοι ἐγὼ διάκοσμον ἐοικότα πάντα φατίζω, [60]
> ὡς οὐ μή ποτέ τίς σε βροτῶν γνώμῃ παρελάσσῃ.
^grc

**Português**

> prova por mim proferida! E um só discurso de via
> resta portanto, que ‘é’; e decerto os sinais sobre esta
> são muitíssimos: ente é inato e imperecível
> sendo, inteiro, unimembre, sim, terminado, impassível,
> nem nunca foi nem será, já que é todo agora igualmente, [5]
> uno, contínuo — pois que nascimento lhe questionarias?
> Donde, por onde crescido? Vindo afinal de não ente
> nem pensarás nem dirás: indizível, pois, e impensável
> é que não é — e por que, sendo assim, irromper deveria
> antes, depois, se brotando e principiando do nada? [10]
> Eis que então deve ser totalmente ou de todo não ser.
> Nem permite o vigor persuasivo que desde não ente
> nasça algo além do mesmo; por isso, não nasça
> nem pereça, Justiça não deixa ou desprende seus elos,
> mas os mantém. E o que há de afinal decidir-se é só isto: [15]
> é ou não é — e, como é necessário, está então decidido
> que este se deixe impensável anônimo (não verdadeiro
> é esse caminho), e que o outro por fim é factível e existe.
> Como é que o ente seria? Como nascer ele iria?
> Pois, se foi, não é, nem é se será no futuro. [20]
> Eis que o nascer desvanece e de seu perecer não se ouve.
> Nem divisível ele é, já que é todo junto igualmente:
> nem com mais por aqui, que o impeça afinal de conter-se,
> nem com menos ali, mas é todo pleno de ente —
> tem-se contínuo no todo, com ente ao ente acorrendo. [25]
> Mas além disso é imóvel nos grandes confins de correntes,
> sem princípio ou parada — nascer, perecer, como visto,
> erram longe, banidos por persuasão de verdade —;
> mesmo em mesmo persiste jazendo afim a si mesmo:
> preso assim persiste, pois Coação poderosa [30]
> tem-no afinal nas prisões do confim que o retém em sua volta,
> visto que o ente não sem termo é norma que seja:
> é, pois, não desprovido (não sendo, tudo é preciso).
> Sim, o mesmo é pensar e o em vista de que é pensamento:
> não afinal sem o ente, no que houve de ser afirmado, [35]
> descobrirás o pensar; nem é nem será o próprio tempo
> algo além desse ente, que a Parte prendeu com seus elos
> pra ser inteiro & imóvel — tudo será o seu nome
> quanto hão posto mortais, persuadidos de ser de verdade,
> sim, nascer, perecer e não ser e ser assim sendo, [40]
> e alternar de lugar e trocar-se a pele lustrosa.
> Mas como último é seu confim, ele é terminal de
> todo local, como massa de esfera bencirculada,
> equilibrado do meio até tudo: nem mais elevado
> é por aqui e por ali nem é tampouco mais baixo — [45]
> pois nem existe não ente que o faça parar de alcançar-se
> com seu igual nem ente é maior ou menor do que o ente
> é por aqui e por ali, já que é todo inviolável:
> todo afim a si mesmo, igualmente os confins ele encontra.
> Paro aqui o pensamento e a conta persuasiva [50]
> envolvendo a verdade; daqui, o parecer dos mortais
> ouve e aprende no mundo falseado de minhas palavras!
> É que uma dupla puseram, pra formas ideias nomearem,
> e uma preciso não é, no que houve de serem errantes;
> contraposto cindiram-se o corpo e sinais impuseram [55]
> um à parte do outro: a flama do fogo etéreo,
> que é gentil e bem leve, o mesmo por tudo em si mesmo,
> mas não o mesmo que o outro; e aquilo conforme si mesmo
> contra, noite inacesa, de corpo denso e pesado.
> Eis a ordem do mundo que símil em tudo te afirmo, [60]
> para que nunca nenhum dos mortais te passe na ideia!
^por

## fr. 9 [10DK]

**Grego**

> εἴσῃ δ᾿ αἰθερίαν τε φύσιν τά τ᾿ ἐν αἰθέρι πάντα
> σήματα καὶ καθαρᾶς εὐαγέος ἠελίοιο
> λαμπάδος ἔργ᾿ ἀίδηλα, καὶ ὁππόθεν ἐξεγένοντο,
> ἔργα τε κύκλωπος πεύσῃ περίφοιτα σελήνης
> καὶ φύσιν, εἰδήσεις δὲ καὶ οὐρανὸν ἀμφὶς ἔχοντα, [5]
> ἔνθεν ἔφυ τε καὶ ὥς μιν ἄγουσ᾿ ἐπέδησεν Ἀνάγκη
> πείρατ᾿ ἔχειν ἄστρων
^grc

**Português**

> Conhecerás a natura do éter e os signos etéreos
> todos, e ainda da pura clareza do sol lampejante —
> tocha sagrada — as invisas proezas, e donde nasceram;
> sim, e a proeza perlustre ouvirás da ciclópica lua,
> sua natureza também, e verás o céu envolvente, [5]
> donde brotou, como ali o conduziu Coação a prendê-lo
> para suster os confins das estrelas
^por

## fr. 10 [11DK]

**Grego**

> πῶς γαῖα καὶ ἥλιος ἠδὲ σελήνη
> αἰθήρ τε ξυνὸς γάλα τ᾿ οὐράνιον καὶ Ὄλυμπος
> ἔσχατος ἠδ᾿ ἄστρων θερμὸν μένος ὡρμήθησαν
> γίγνεσθαι
^grc

**Português**

> como a terra, e ainda o sol e a lua,
> bem como o éter comum, e a láctea celeste e o Olympo
> ’xtremo e a cálida força dos astros então irromperam
> ao nascimento
^por

## fr. 11 [9DK]

**Grego**

> αὐτὰρ ἐπειδὴ πάντα φάος καὶ νὺξ ὀνόμασται
> καὶ τὰ κατὰ σφετέρας δυνάμεις ἐπὶ τοῖσί τε καὶ τοῖς,
> πᾶν πλέον ἐστὶν ὁμοῦ φάεος καὶ νυκτὸς ἀφάντου
> ἴσων ἀμφοτέρων, ἐπεὶ οὐδετέρῳ μέτα μηδέν.
^grc

**Português**

> Já que todas as cousas ‘luz’ e ‘noite’ nomeiam,
> com o que é próprio de suas potências nisso e naquilo,
> tudo é junto pleno de luz e da ilúcida noite,
> de ambas iguais afinal, já que nada está com nenhuma.
^por

## fr. 12 [12DK]

**Grego**

> αἱ γὰρ στεινότεραι πλῆνται πυρὸς ἀκρήτοιο,
> αἱ δ᾿ ἐπὶ ταῖς νυκτός, μετὰ δὲ φλογὸς ἵεται αἶσα·
> ἐν δὲ μέσῳ τούτων δαίμων ἣ πάντα κυβερνᾷ·
> πάντων γὰρ στυγεροῖο τόκου καὶ μίξιος ἄρχει
> πέμπουσ᾿ ἄρσενι θῆλυ μιγῆν τό τ᾿ ἐναντίον αὖτις [5]
> ἄρσεν θηλυτέρῳ
^grc

**Português**

> pois as mais estreitas são plenas de fogo impermisto,
> sob as da noite, aonde uma parte da chama se lança;
> e em seu meio está a divindade, que tudo governa:
> ela de tudo a união principia, e o parto odiado,
> conduzindo fêmea até macho, e também, ao contrário, [5]
> macho até fêmea
^por

## fr. 13 [13DK]

**Grego**

> πρώτιστον μὲν Ἔρωτα θεῶν μητίσατο πάντων
^grc

**Português**

> e planejou então Eros primeiro de todos os deuses
^por

## fr. 14 [14DK]

**Grego**

> νυκτιφαὲς περὶ γαῖαν ἀλώμενον ἀλλότριον φῶς
^grc

**Português**

> noctiluzente a volver sobre a terra lúmen alheio
^por

## fr. 15 [15DK]

**Grego**

> αἰεὶ παπταίνουσα πρὸς αὐγὰς ἠελίοιο
^grc

**Português**

> sempre em tal direção, encarando a clareza do sol
^por

## fr. 16 [21DK]

**Grego**

> ψευδοφανῆ
^grc

**Português**

> luz de mentira
^por

## fr. 17 [15aDK]

**Grego**

> ὑδατόριζον
^grc

**Português**

> aquarraizada
^por

## fr. 18 [20DK]

**Grego**

> αὐτὰρ ὑπ᾿ αὐτήν ἐστιν ἀταρπιτὸς ὀκρυόεσσα,
> κοίλη, πηλώδης· ἡ δ᾿ ἡγήσασθαι ἀρίστη
> ἄλσος ἐς ἱμερόεν πολυτιμήτου Ἀφροδίτης.
^grc

**Português**

> Já sob ela é uma gélida e aterradora vereda,
> côncava, sim, lamacenta — a melhor para quem prosseguisse
> ao desejável bosque da plurionorada Aphrodite.
^por

## fr. 19 [17DK]

**Grego**

> δεξιτεροῖσιν μὲν κούρους, λαιοῖσι δὲ κούρας
^grc

**Português**

> destra para os meninos, sim, e na esquerda, meninas
^por

## fr. 20 [18DK]

**Latim**

> femina virque simul Veneris cum germina miscent,
> venis informans diverso ex sanguine virtus
> temperiem servans bene condita corpora fingit.
> nam si virtutes permixto semine pugnent
> nec faciant unam permixto in corpore, Dirae [5]
> nascentem gemino vexabunt semine sexum.
^lat

**Português**

> Quando fêmea e varão vão unir os seus brotos de Cýpris,
> eis que nos vãos a formante potência do sangue diverso,
> com harmonia contida, faz corpos bem ajustados;
> pois se as potências, contudo, no sêmen permisto disputam,
> sem que se unam no corpo permisto, a Fatalidade [5]
> seu nascimento haverá de afetar com dupla semente!
^por

## fr. 21 [16DK]

**Grego**

> ὡς γὰρ ἑκάστοτ᾿ ἔχει κρᾶσιν μελέων πολυπλάγκτων,
> τὼς νόος ἀνθρώποισι παρέστηκεν· τὸ γὰρ αὐτό
> ἔστιν ὅπερ φρονέει μελέων φύσις ἀνθρώποισιν
> καὶ πᾶσιν καὶ παντί· τὸ γὰρ πλέον ἐστὶ νόημα.
^grc

**Português**

> tal como tem cada vez a mistura dos membros errantes,
> tal se apresenta a mente aos humanos: é o mesmo que pensa
> a natureza dos membros para qualquer dos humanos
> todos e a tudo afinal, pois o pleno é que é o pensamento.
^por

## fr. 22 [19DK]

**Grego**

> οὕτω τοι κατὰ δόξαν ἔφυ τάδε καί νυν ἔασι
> καὶ μετέπειτ᾿ ἀπὸ τοῦδε τελευτήσουσι τραφέντα·
> τοῖς δ᾿ ὄνομ᾿ ἄνθρωποι κατέθεντ᾿ ἐπίσημον ἑκάστῳ.
^grc

**Português**

> Eis como, no parecer, brotaram e são por agora
> e depois disso terminarão ao terem crescido;
> e assinalado os humanos um nome puseram em cada.
^por
