---
id: vulgata-clementina-act-lat-tweedale-2005
type: texto_primario
title: "Actus Apostolorum (Vulgata Clementina)"
subtitle: null
original_title: "Actus Apostolorum"
author: null
year_original: 1592
language: lat
translation:
  - Hieronymus Stridonensis
editor:
  - Michael Tweedale
publisher: null
publication_year: 2005
area: Escrituras
era: século IV d.C. (recensão de 1592)
sistema_referencia: versiculo
abrev: "Act"
livro_numero: 51
secao: "Atos"
canon: "católico (73 livros), sem o apêndice clementino"
scope: "1004 versículos em 28 capítulos"
tags:
  - latim
  - vulgata
  - biblia
  - clementina
  - atos
coautoria:
  - Διαφορεύς
  - Claude Opus 5
status: rascunho
project: pedra_angular
source: "Biblia Sacra juxta Vulgatam Clementinam. Editio electronica: Michael Tweedale et al., The Clementine Text Project (2005; correções posteriores). Arquivo Text/Act.lat do repositório bitbucket.org/clementinetextproject/text."
license: "domínio público"
publishable: true
related: []
---

# Actus Apostolorum

## Capítulo 1

**1** Primum quidem sermonem feci de omnibus, o Theophile, quae coepit Jesus facere et docere ^act-1-1

**2** usque in diem qua praecipiens Apostolis per Spiritum Sanctum, quos elegit, assumptus est : ^act-1-2

**3** quibus et praebuit seipsum vivum post passionem suam in multis argumentis, per dies quadraginta apparens eis, et loquens de regno Dei. ^act-1-3

**4** Et convescens, praecepit eis ab Jerosolymis ne discederent, sed exspectarent promissionem Patris, quam audistis (inquit) per os meum : ^act-1-4

**5** quia Joannes quidem baptizavit aqua, vos autem baptizabimini Spiritu Sancto non post multos hos dies. ^act-1-5

**6** Igitur qui convenerant, interrogabant eum, dicentes : Domine, si in tempore hoc restitues regnum Israël ? ^act-1-6

**7** Dixit autem eis : Non est vestrum nosse tempora vel momenta quae Pater posuit in sua potestate : ^act-1-7

**8** sed accipietis virtutem supervenientis Spiritus Sancti in vos, et eritis mihi testes in Jerusalem, et in omni Judaea, et Samaria, et usque ad ultimum terrae. ^act-1-8

**9** Et cum haec dixisset, videntibus illis, elevatus est : et nubes suscepit eum ab oculis eorum. ^act-1-9

**10** Cumque intuerentur in caelum euntem illum, ecce duo viri astiterunt juxta illos in vestibus albis, ^act-1-10

**11** qui et dixerunt : Viri Galilaei, quid statis aspicientes in caelum ? Hic Jesus, qui assumptus est a vobis in caelum, sic veniet quemadmodum vidistis eum euntem in caelum. ^act-1-11

**12** Tunc reversi sunt Jerosolymam a monte qui vocatur Oliveti, qui est juxta Jerusalem, sabbati habens iter. ^act-1-12

**13** Et cum introissent in coenaculum, ascenderunt ubi manebant Petrus, et Joannes, Jacobus, et Andreas, Philippus, et Thomas, Bartholomaeus, et Matthaeus, Jacobus Alphaei, et Simon Zelotes, et Judas Jacobi. ^act-1-13

**14** Hi omnes erant perseverantes unanimiter in oratione cum mulieribus, et Maria matre Jesu, et fratribus ejus. ^act-1-14

**15** In diebus illis, exsurgens Petrus in medio fratrum, dixit (erat autem turba hominum simul, fere centum viginti) : ^act-1-15

**16** Viri fratres, oportet impleri Scripturam quam praedixit Spiritus Sanctus per os David de Juda, qui fuit dux eorum qui comprehenderunt Jesum : ^act-1-16

**17** qui connumeratus erat in nobis, et sortitus est sortem ministerii hujus. ^act-1-17

**18** Et hic quidem possedit agrum de mercede iniquitatis, et suspensus crepuit medius : et diffusa sunt omnia viscera ejus. ^act-1-18

**19** Et notum factum est omnibus habitantibus Jerusalem, ita ut appellaretur ager ille, lingua eorum, Haceldama, hoc est, ager sanguinis. ^act-1-19

**20** Scriptum est enim in libro Psalmorum : Fiat commoratio eorum deserta, et non sit qui inhabitet in ea : et episcopatum ejus accipiat alter. ^act-1-20

**21** Oportet ergo ex his viris qui nobiscum sunt congregati in omni tempore quo intravit et exivit inter nos Dominus Jesus, ^act-1-21

**22** incipiens a baptismate Joannis usque in diem qua assumptus est a nobis, testem resurrectionis ejus nobiscum fieri unum ex istis. ^act-1-22

**23** Et statuerunt duos, Joseph, qui vocabatur Barsabas, qui cognominatus est Justus, et Mathiam. ^act-1-23

**24** Et orantes dixerunt : Tu Domine, qui corda nosti omnium, ostende quem elegeris ex his duobus unum, ^act-1-24

**25** accipere locum ministerii hujus et apostolatus, de quo praevaricatus est Judas ut abiret in locum suum. ^act-1-25

**26** Et dederunt sortes eis, et cecidit sors super Mathiam : et annumeratus est cum undecim Apostolis. ^act-1-26

## Capítulo 2

**1** Et cum complerentur dies Pentecostes, erant omnes pariter in eodem loco : ^act-2-1

**2** et factus est repente de caelo sonus, tamquam advenientis spiritus vehementis, et replevit totam domum ubi erant sedentes. ^act-2-2

**3** Et apparuerunt illis dispertitae linguae tamquam ignis, seditque supra singulos eorum : ^act-2-3

**4** et repleti sunt omnes Spiritu Sancto, et coeperunt loqui variis linguis, prout Spiritus Sanctus dabat eloqui illis. ^act-2-4

**5** Erant autem in Jerusalem habitantes Judaei, viri religiosi ex omni natione quae sub caelo est. ^act-2-5

**6** Facta autem hac voce, convenit multitudo, et mente confusa est, quoniam audiebat unusquisque lingua sua illos loquentes. ^act-2-6

**7** Stupebant autem omnes, et mirabantur, dicentes : Nonne ecce omnes isti qui loquuntur, Galilaei sunt ? ^act-2-7

**8** et quomodo nos audivimus unusquisque linguam nostram in qua nati sumus ? ^act-2-8

**9** Parthi, et Medi, et Aelamitae, et qui habitant Mesopotamiam, Judaeam, et Cappadociam, Pontum, et Asiam, ^act-2-9

**10** Phrygiam, et Pamphyliam, Aegyptum, et partes Libyae quae est circa Cyrenen : et advenae Romani, ^act-2-10

**11** Judaei quoque, et Proselyti, Cretes, et Arabes : audivimus eos loquentes nostris linguis magnalia Dei. ^act-2-11

**12** Stupebant autem omnes, et mirabantur ad invicem, dicentes : Quidnam vult hoc esse ? ^act-2-12

**13** Alii autem irridentes dicebant : Quia musto pleni sunt isti. ^act-2-13

**14** Stans autem Petrus cum undecim, levavit vocem suam, et locutus est eis : Viri Judaei, et qui habitatis Jerusalem universi, hoc vobis notum sit, et auribus percipite verba mea. ^act-2-14

**15** Non enim, sicut vos aestimatis, hi ebrii sunt, cum sit hora diei tertia : ^act-2-15

**16** sed hoc est quod dictum est per prophetam Joël : ^act-2-16

**17** Et erit in novissimis diebus, dicit Dominus,  
effundam de Spiritu meo super omnem carnem :  
et prophetabunt filii vestri et filiae vestrae,  
et juvenes vestri visiones videbunt,  
et seniores vestri somnia somniabunt. ^act-2-17

**18** Et quidem super servos meos, et super ancillas meas,  
in diebus illis effundam de Spiritu meo,  
et prophetabunt : ^act-2-18

**19** et dabo prodigia in caelo sursum,  
et signa in terra deorsum, sanguinem, et ignem, et vaporem fumi : ^act-2-19

**20** sol convertetur in tenebras,  
et luna in sanguinem,  
antequam veniat dies Domini magnus et manifestus. ^act-2-20

**21** Et erit : omnis quicumque invocaverit nomen Domini, salvus erit. ^act-2-21

**22** Viri Israëlitae, audite verba haec : Jesum Nazarenum, virum approbatum a Deo in vobis, virtutibus, et prodigiis, et signis, quae fecit Deus per illum in medio vestri, sicut et vos scitis : ^act-2-22

**23** hunc, definito consilio et praescientia Dei traditum, per manus iniquorum affligentes interemistis : ^act-2-23

**24** quem Deus suscitavit, solutis doloribus inferni, juxta quod impossibile erat teneri illum ab eo. ^act-2-24

**25** David enim dicit in eum : Providebam Dominum in conspectu meo semper :  
quoniam a dextris est mihi, ne commovear : ^act-2-25

**26** propter hoc laetatum est cor meum, et exsultavit lingua mea,  
insuper et caro mea requiescet in spe : ^act-2-26

**27** quoniam non derelinques animam meam in inferno,  
nec dabis sanctum tuum videre corruptionem. ^act-2-27

**28** Notas mihi fecisti vias vitae :  
et replebis me jucunditate cum facie tua. ^act-2-28

**29** Viri fratres, liceat audenter dicere ad vos de patriarcha David, quoniam defunctus est, et sepultus : et sepulchrum ejus est apud nos usque in hodiernum diem. ^act-2-29

**30** Propheta igitur cum esset, et sciret quia jurejurando jurasset illi Deus de fructu lumbi ejus sedere super sedem ejus : ^act-2-30

**31** providens locutus est de resurrectione Christi, quia neque derelictus est in inferno, neque caro ejus vidit corruptionem. ^act-2-31

**32** Hunc Jesum resuscitavit Deus, cujus omnes nos testes sumus. ^act-2-32

**33** Dextera igitur Dei exaltatus, et promissione Spiritus Sancti accepta a Patre, effudit hunc, quem vos videtis et auditis. ^act-2-33

**34** Non enim David ascendit in caelum : dixit autem ipse : Dixit Dominus Domino meo :  
Sede a dextris meis, ^act-2-34

**35** donec ponam inimicos tuos  
scabellum pedum tuorum. ^act-2-35

**36** Certissime sciat ergo omnis domus Israël, quia et Dominum eum et Christum fecit Deus hunc Jesum, quem vos crucifixistis. ^act-2-36

**37** His autem auditis, compuncti sunt corde, et dixerunt ad Petrum et ad reliquos Apostolos : Quid faciemus, viri fratres ? ^act-2-37

**38** Petrus vero ad illos : Poenitentiam, inquit, agite, et baptizetur unusquisque vestrum in nomine Jesu Christi in remissionem peccatorum vestrorum : et accipietis donum Spiritus Sancti. ^act-2-38

**39** Vobis enim est repromissio, et filiis vestris, et omnibus qui longe sunt, quoscumque advocaverit Dominus Deus noster. ^act-2-39

**40** Aliis etiam verbis plurimis testificatus est, et exhortabatur eos, dicens : Salvamini a generatione ista prava. ^act-2-40

**41** Qui ergo receperunt sermonem ejus, baptizati sunt : et appositae sunt in die illa animae circiter tria millia. ^act-2-41

**42** Erant autem perseverantes in doctrina Apostolorum, et communicatione fractionis panis, et orationibus. ^act-2-42

**43** Fiebat autem omni animae timor : multa quoque prodigia et signa per Apostolos in Jerusalem fiebant, et metus erat magnus in universis. ^act-2-43

**44** Omnes etiam qui credebant, erant pariter, et habebant omnia communia. ^act-2-44

**45** Possessiones et substantias vendebant, et dividebant illa omnibus, prout cuique opus erat. ^act-2-45

**46** Quotidie quoque perdurantes unanimiter in templo, et frangentes circa domos panem, sumebant cibum cum exsultatione et simplicitate cordis, ^act-2-46

**47** collaudantes Deum et habentes gratiam ad omnem plebem. Dominus autem augebat qui salvi fierent quotidie in idipsum. ^act-2-47

## Capítulo 3

**1** Petrus autem et Joannes ascendebant in templum ad horam orationis nonam. ^act-3-1

**2** Et quidam vir, qui erat claudus ex utero matris suae, bajulabatur : quem ponebant quotidie ad portam templi, quae dicitur Speciosa, ut peteret eleemosynam ab introëuntibus in templum. ^act-3-2

**3** Is cum vidisset Petrum et Joannem incipientes introire in templum, rogabat ut eleemosynam acciperet. ^act-3-3

**4** Intuens autem in eum Petrus cum Joanne, dixit : Respice in nos. ^act-3-4

**5** At ille intendebat in eos, sperans se aliquid accepturum ab eis. ^act-3-5

**6** Petrus autem dixit : Argentum et aurum non est mihi : quod autem habeo, hoc tibi do : in nomine Jesu Christi Nazareni surge, et ambula. ^act-3-6

**7** Et apprehensa manu ejus dextera, allevavit eum, et protinus consolidatae sunt bases ejus et plantae. ^act-3-7

**8** Et exiliens stetit, et ambulabat : et intravit cum illis in templum ambulans, et exiliens, et laudans Deum. ^act-3-8

**9** Et vidit omnis populus eum ambulantem et laudantem Deum. ^act-3-9

**10** Cognoscebant autem illum, quod ipse erat qui ad eleemosynam sedebat ad Speciosam portam templi : et impleti sunt stupore et extasi in eo quod contigerat illi. ^act-3-10

**11** Cum teneret autem Petrum et Joannem, cucurrit omnis populus ad eos ad porticum quae appellatur Salomonis, stupentes. ^act-3-11

**12** Videns autem Petrus, respondit ad populum : Viri Israëlitae, quid miramini in hoc, aut nos quid intuemini, quasi nostra virtute aut potestate fecerimus hunc ambulare ? ^act-3-12

**13** Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob, Deus patrum nostrorum glorificavit filium suum Jesum, quem vos quidem tradidistis, et negastis ante faciem Pilati, judicante illo dimitti. ^act-3-13

**14** Vos autem sanctum et justum negastis, et petistis virum homicidam donari vobis : ^act-3-14

**15** auctorem vero vitae interfecistis, quem Deus suscitavit a mortuis, cujus nos testes sumus. ^act-3-15

**16** Et in fide nominis ejus, hunc quem vos vidistis et nostis, confirmavit nomen ejus : et fides, quae per eum est, dedit integram sanitatem istam in conspectu omnium vestrum. ^act-3-16

**17** Et nunc, fratres, scio quia per ignorantiam fecistis, sicut et principes vestri. ^act-3-17

**18** Deus autem, quae praenuntiavit per os omnium prophetarum, pati Christum suum, sic implevit. ^act-3-18

**19** Poenitemini igitur et convertimini, ut deleantur peccata vestra : ^act-3-19

**20** ut cum venerint tempora refrigerii a conspectu Domini, et miserit eum qui praedicatus est vobis, Jesum Christum, ^act-3-20

**21** quem oportet quidem caelum suscipere usque in tempora restitutionis omnium quae locutus est Deus per os sanctorum suorum a saeculo prophetarum. ^act-3-21

**22** Moyses quidem dixit : Quoniam prophetam suscitabit vobis Dominus Deus vester de fratribus vestris, tamquam me : ipsum audietis juxta omnia quaecumque locutus fuerit vobis. ^act-3-22

**23** Erit autem : omnis anima quae non audierit prophetam illum, exterminabitur de plebe. ^act-3-23

**24** Et omnes prophetae, a Samuel et deinceps, qui locuti sunt, annuntiaverunt dies istos. ^act-3-24

**25** Vos estis filii prophetarum, et testamenti quod disposuit Deus ad patres nostros, dicens ad Abraham : Et in semine tuo benedicentur omnes familiae terrae. ^act-3-25

**26** Vobis primum Deus suscitans filium suum, misit eum benedicentem vobis : ut convertat se unusquisque a nequitia sua. ^act-3-26

## Capítulo 4

**1** Loquentibus autem illis ad populum, supervenerunt sacerdotes, et magistratus templi, et sadducaei, ^act-4-1

**2** dolentes quod docerent populum, et annuntiarent in Jesu resurrectionem ex mortuis : ^act-4-2

**3** et injecerunt in eos manus, et posuerunt eos in custodiam in crastinum : erat enim jam vespera. ^act-4-3

**4** Multi autem eorum qui audierant verbum, crediderunt : et factus est numerus virorum quinque millia. ^act-4-4

**5** Factum est autem in crastinum, ut congregarentur principes eorum, et seniores, et scribae, in Jerusalem : ^act-4-5

**6** et Annas princeps sacerdotum, et Caiphas, et Joannes, et Alexander, et quotquot erant de genere sacerdotali. ^act-4-6

**7** Et statuentes eos in medio, interrogabant : In qua virtute, aut in quo nomine fecistis hoc vos ? ^act-4-7

**8** Tunc repletus Spiritu Sancto Petrus, dixit ad eos : Principes populi, et seniores, audite : ^act-4-8

**9** si nos hodie dijudicamur in benefacto hominis infirmi, in quo iste salvus factus est, ^act-4-9

**10** notum sit omnibus vobis, et omni plebi Israël, quia in nomine Domini nostri Jesu Christi Nazareni, quem vos crucifixistis, quem Deus suscitavit a mortuis, in hoc iste astat coram vobis sanus. ^act-4-10

**11** Hic est lapis qui reprobatus est a vobis aedificantibus, qui factus est in caput anguli : ^act-4-11

**12** et non est in alio aliquo salus. Nec enim aliud nomen est sub caelo datum hominibus, in quo oporteat nos salvos fieri. ^act-4-12

**13** Videntes autem Petri constantiam, et Joannis, comperto quod homines essent sine litteris, et idiotae, admirabantur, et cognoscebant eos quoniam cum Jesu fuerant : ^act-4-13

**14** hominem quoque videntes stantem cum eis, qui curatus fuerat, nihil poterant contradicere. ^act-4-14

**15** Jusserunt autem eos foras extra concilium secedere : et conferebant ad invicem, ^act-4-15

**16** dicentes : Quid faciemus hominibus istis ? quoniam quidem notum signum factum est per eos omnibus habitantibus Jerusalem : manifestum est, et non possumus negare. ^act-4-16

**17** Sed ne amplius divulgetur in populum, comminemur eis ne ultra loquantur in nomine hoc ulli hominum. ^act-4-17

**18** Et vocantes eos, denuntiaverunt ne omnino loquerentur neque docerent in nomine Jesu. ^act-4-18

**19** Petrus vero et Joannes respondentes, dixerunt ad eos : Si justum est in conspectu Dei vos potius audire quam Deum, judicate. ^act-4-19

**20** Non enim possumus quae vidimus et audivimus non loqui. ^act-4-20

**21** At illi comminantes dimiserunt eos, non invenientes quomodo punirent eos propter populum : quia omnes clarificabant id quod factum fuerat in eo quod acciderat. ^act-4-21

**22** Annorum enim erat amplius quadraginta homo, in quo factum fuerat signum istud sanitatis. ^act-4-22

**23** Dimissi autem venerunt ad suos, et annuntiaverunt eis quanta ad eos principes sacerdotum et seniores dixissent. ^act-4-23

**24** Qui cum audissent, unanimiter levaverunt vocem ad Deum, et dixerunt : Domine, tu es qui fecisti caelum et terram, mare et omnia quae in eis sunt : ^act-4-24

**25** qui Spiritu Sancto per os patris nostri David pueri tui dixisti : Quare fremuerunt gentes,  
et populi meditati sunt inania ? ^act-4-25

**26** Astiterunt reges terrae,  
et principes convenerunt in unum  
adversus Dominum, et adversus Christum ejus. ^act-4-26

**27** Convenerunt enim vere in civitate ista adversus sanctum puerum tuum Jesum, quem unxisti, Herodes et Pontius Pilatus, cum gentibus et populis Israël, ^act-4-27

**28** facere quae manus tua et consilium tuum decreverunt fieri. ^act-4-28

**29** Et nunc, Domine, respice in minas eorum, et da servis tuis cum omni fiducia loqui verbum tuum, ^act-4-29

**30** in eo quod manum tuam extendas ad sanitates, et signa, et prodigia fieri per nomen sancti filii tui Jesu. ^act-4-30

**31** Et cum orassent, motus est locus in quo erant congregati : et repleti sunt omnes Spiritu Sancto, et loquebantur verbum Dei cum fiducia. ^act-4-31

**32** Multitudinis autem credentium erat cor unum et anima una : nec quisquam eorum quae possidebat, aliquid suum esse dicebat, sed erant illis omnia communia. ^act-4-32

**33** Et virtute magna reddebant Apostoli testimonium resurrectionis Jesu Christi Domini nostri : et gratia magna erat in omnibus illis. ^act-4-33

**34** Neque enim quisquam egens erat inter illos. Quotquot enim possessores agrorum aut domorum erant, vendentes afferebant pretia eorum quae vendebant, ^act-4-34

**35** et ponebant ante pedes Apostolorum. Dividebatur autem singulis prout cuique opus erat. ^act-4-35

**36** Joseph autem, qui cognominatus est Barnabas ab Apostolis (quod est interpretatum, Filius consolationis), Levites, Cyprius genere, ^act-4-36

**37** cum haberet agrum, vendidit eum, et attulit pretium, et posuit ante pedes Apostolorum. ^act-4-37

## Capítulo 5

**1** Vir autem quidam nomine Ananias, cum Saphira uxore suo vendidit agrum, ^act-5-1

**2** et fraudavit de pretio agri, conscia uxore sua : et afferens partem quamdam, ad pedes Apostolorum posuit. ^act-5-2

**3** Dixit autem Petrus : Anania, cur tentavit Satanas cor tuum, mentiri te Spiritui Sancto, et fraudare de pretio agri ? ^act-5-3

**4** nonne manens tibi manebat, et venundatum in tua erat potestate ? quare posuisti in corde tuo hanc rem ? non es mentitus hominibus, sed Deo. ^act-5-4

**5** Audiens autem Ananias haec verba, cecidit, et expiravit. Et factus est timor magnus super omnes qui audierunt. ^act-5-5

**6** Surgentes autem juvenes amoverunt eum, et efferentes sepelierunt. ^act-5-6

**7** Factum est autem quasi horarum trium spatium, et uxor ipsius, nesciens quod factum fuerat, introivit. ^act-5-7

**8** Dixit autem ei Petrus : Dic mihi mulier, si tanti agrum vendidistis ? At illa dixit : Etiam tanti. ^act-5-8

**9** Petrus autem ad eam : Quid utique convenit vobis tentare Spiritum Domini ? Ecce pedes eorum qui sepelierunt virum tuum ad ostium, et efferent te. ^act-5-9

**10** Confestim cecidit ante pedes ejus, et expiravit. Intrantes autem juvenes invenerunt illam mortuam : et extulerunt, et sepelierunt ad virum suum. ^act-5-10

**11** Et factus est timor magnus in universa ecclesia, et in omnes qui audierunt haec. ^act-5-11

**12** Per manus autem Apostolorum fiebant signa et prodigia multa in plebe. Et erant unanimiter omnes in porticu Salomonis. ^act-5-12

**13** Ceterorum autem nemo audebat se conjungere illis : sed magnificabat eos populus. ^act-5-13

**14** Magis autem augebatur credentium in Domino multitudo virorum ac mulierum, ^act-5-14

**15** ita ut in plateas ejicerent infirmos, et ponerent in lectulis et grabatis, ut, veniente Petro, saltem umbra illius obumbraret quemquam illorum, et liberarentur ab infirmitatibus suis. ^act-5-15

**16** Concurrebat autem et multitudo vicinarum civitatum Jerusalem, afferentes aegros, et vexatos a spiritibus immundis : qui curabantur omnes. ^act-5-16

**17** Exsurgens autem princeps sacerdotum, et omnes qui cum illo erant (quae est haeresis sadducaeorum), repleti sunt zelo : ^act-5-17

**18** et injecerunt manus in Apostolos, et posuerunt eos in custodia publica. ^act-5-18

**19** Angelus autem Domini per noctem aperiens januas carceris, et educens eos, dixit : ^act-5-19

**20** Ite, et stantes loquimini in templo plebi omnia verba vitae hujus. ^act-5-20

**21** Qui cum audissent, intraverunt diluculo in templum, et docebant. Adveniens autem princeps sacerdotum, et qui cum eo erant, convocaverunt concilium, et omnes seniores filiorum Israël : et miserunt ad carcerem ut adducerentur. ^act-5-21

**22** Cum autem venissent ministri, et aperto carcere non invenissent illos, reversi nuntiaverunt, ^act-5-22

**23** dicentes : Carcerem quidem invenimus clausum cum omni diligentia, et custodes stantes ante januas : aperientes autem neminem intus invenimus. ^act-5-23

**24** Ut autem audierunt hos sermones magistratus templi et principes sacerdotum, ambigebant de illis quidnam fieret. ^act-5-24

**25** Adveniens autem quidam, nuntiavit eis : Quia ecce viri quos posuistis in carcerem, sunt in templo, stantes et docentes populum. ^act-5-25

**26** Tunc abiit magistratus cum ministris, et adduxit illos sine vi : timebant enim populum ne lapidarentur. ^act-5-26

**27** Et cum adduxissent illos, statuerunt in concilio : et interrogavit eos princeps sacerdotum, ^act-5-27

**28** dicens : Praecipiendo praecepimus vobis ne doceretis in nomine isto, et ecce replestis Jerusalem doctrina vestra : et vultis inducere super nos sanguinem hominis istius. ^act-5-28

**29** Respondens autem Petrus et Apostoli, dixerunt : Obedire oportet Deo magis quam hominibus. ^act-5-29

**30** Deus patrum nostrorum suscitavit Jesum, quem vos interemistis, suspendentes in ligno. ^act-5-30

**31** Hunc principem et salvatorem Deus exaltavit dextera sua ad dandam poenitentiam Israëli, et remissionem peccatorum : ^act-5-31

**32** et nos sumus testes horum verborum, et Spiritus Sanctus, quem dedit Deus omnibus obedientibus sibi. ^act-5-32

**33** Haec cum audissent, dissecabantur, et cogitabant interficere illos. ^act-5-33

**34** Surgens autem quidam in concilio pharisaeus, nomine Gamaliel, legis doctor, honorabilis universae plebi, jussit foras ad breve homines fieri, ^act-5-34

**35** dixitque ad illos : Viri Israëlitae, attendite vobis super hominibus istis quid acturi sitis. ^act-5-35

**36** Ante hos enim dies extitit Theodas, dicens se esse aliquem, cui consensit numerus virorum circiter quadringentorum : qui occisus est, et omnes qui credebant ei, dissipati sunt, et redacti ad nihilum. ^act-5-36

**37** Post hunc extitit Judas Galilaeus in diebus professionis, et avertit populum post se : et ipse periit, et omnes quotquot consenserunt ei, dispersi sunt. ^act-5-37

**38** Et nunc itaque dico vobis, discedite ab hominibus istis, et sinite illos : quoniam si est ex hominibus consilium hoc aut opus, dissolvetur : ^act-5-38

**39** si vero ex Deo est, non poteritis dissolvere illud, ne forte et Deo repugnare inveniamini. Consenserunt autem illi. ^act-5-39

**40** Et convocantes Apostolos, caesis denuntiaverunt ne omnino loquerentur in nomine Jesu, et dimiserunt eos. ^act-5-40

**41** Et illi quidem ibant gaudentes a conspectu concilii, quoniam digni habiti sunt pro nomine Jesu contumeliam pati. ^act-5-41

**42** Omni autem die non cessabant in templo et circa domos, docentes et evangelizantes Christum Jesum. ^act-5-42

## Capítulo 6

**1** In diebus illis, crescente numero discipulorum, factum est murmur Graecorum adversus Hebraeos, eo quod despicerentur in ministerio quotidiano viduae eorum. ^act-6-1

**2** Convocantes autem duodecim multitudinem discipulorum, dixerunt : Non est aequum nos derelinquere verbum Dei, et ministrare mensis. ^act-6-2

**3** Considerate ergo, fratres, viros ex vobis boni testimonii septem, plenos Spiritu Sancto et sapientia, quos constituamus super hoc opus. ^act-6-3

**4** Nos vero orationi et ministerio verbi instantes erimus. ^act-6-4

**5** Et placuit sermo coram omni multitudine. Et elegerunt Stephanum, virum plenum fide et Spiritu Sancto, et Philippum, et Prochorum, et Nicanorem, et Timonem, et Parmenam, et Nicolaum advenam Antiochenum. ^act-6-5

**6** Hos statuerunt ante conspectum Apostolorum : et orantes imposuerunt eis manus. ^act-6-6

**7** Et verbum Domini crescebat, et multiplicabatur numerus discipulorum in Jerusalem valde : multa etiam turba sacerdotum obediebat fidei. ^act-6-7

**8** Stephanus autem plenus gratia et fortitudine, faciebat prodigia et signa magna in populo. ^act-6-8

**9** Surrexerunt autem quidam de synagoga quae appellatur Libertinorum, et Cyrenensium, et Alexandrinorum, et eorum qui erant a Cilicia, et Asia, disputantes cum Stephano : ^act-6-9

**10** et non poterant resistere sapientiae, et Spiritui qui loquebatur. ^act-6-10

**11** Tunc summiserunt viros, qui dicerent se audivisse eum dicentem verba blasphemiae in Moysen et in Deum. ^act-6-11

**12** Commoverunt itaque plebem, et seniores, et scribas : et concurrentes rapuerunt eum, et adduxerunt in concilium, ^act-6-12

**13** et statuerunt falsos testes, qui dicerent : Homo iste non cessat loqui verba adversus locum sanctum, et legem : ^act-6-13

**14** audivimus enim eum dicentem quoniam Jesus Nazarenus hic destruet locum istum, et mutabit traditiones quas tradidit nobis Moyses. ^act-6-14

**15** Et intuentes eum omnes qui sedebant in concilio, viderunt faciem ejus tamquam faciem angeli. ^act-6-15

## Capítulo 7

**1** Dixit autem princeps sacerdotum : Si haec ita se habent ? ^act-7-1

**2** Qui ait : Viri fratres et patres, audite : Deus gloriae apparuit patri nostro Abrahae cum esset in Mesopotamia, priusquam moraretur in Charan, ^act-7-2

**3** et dixit ad illum : Exi de terra tua, et de cognatione tua, et veni in terram quam monstravero tibi. ^act-7-3

**4** Tunc exiit de terra Chaldaeorum, et habitavit in Charan. Et inde, postquam mortuus est pater ejus, transtulit illum in terram istam, in qua nunc vos habitatis. ^act-7-4

**5** Et non dedit illi haereditatem in ea, nec passum pedis : sed repromisit dare illi eam in possessionem, et semini ejus post ipsum, cum non haberet filium. ^act-7-5

**6** Locutus est autem ei Deus : Quia erit semen ejus accola in terra aliena, et servituti eos subjicient, et male tractabunt eos annis quadringentis : ^act-7-6

**7** et gentem cui servierint, judicabo ego, dixit Dominus : et post haec exibunt, et servient mihi in loco isto. ^act-7-7

**8** Et dedit illi testamentum circumcisionis : et sic genuit Isaac, et circumcidit eum die octavo : et Isaac, Jacob : et Jacob, duodecim patriarchas. ^act-7-8

**9** Et patriarchae aemulantes, Joseph vendiderunt in Aegyptum : et erat Deus cum eo, ^act-7-9

**10** et eripuit eum ex omnibus tribulationibus ejus, et dedit ei gratiam et sapientiam in conspectu pharaonis regis Aegypti : et constituit eum praepositum super Aegyptum, et super omnem domum suam. ^act-7-10

**11** Venit autem fames in universam Aegyptum et Chanaan, et tribulatio magna : et non inveniebant cibos patres nostri. ^act-7-11

**12** Cum audisset autem Jacob esse frumentum in Aegypto, misit patres nostros primum : ^act-7-12

**13** et in secundo cognitus est Joseph a fratribus suis, et manifestatum est Pharaoni genus ejus. ^act-7-13

**14** Mittens autem Joseph, accersivit Jacob patrem suum et omnem cognationem suam, in animabus septuaginta quinque. ^act-7-14

**15** Et descendit Jacob in Aegyptum : et defunctus est ipse, et patres nostri. ^act-7-15

**16** Et translati sunt in Sichem, et positi sunt in sepulchro, quod emit Abraham pretio argenti a filiis Hemor filii Sichem. ^act-7-16

**17** Cum autem appropinquaret tempus promissionis quam confessus erat Deus Abrahae, crevit populus, et multiplicatus est in Aegypto, ^act-7-17

**18** quoadusque surrexit alius rex in Aegypto, qui non sciebat Joseph. ^act-7-18

**19** Hic circumveniens genus nostrum, afflixit patres nostros ut exponerent infantes suos, ne vivificarentur. ^act-7-19

**20** Eodem tempore natus est Moyses, et fuit gratus Deo : qui nutritus est tribus mensibus in domo patris sui. ^act-7-20

**21** Exposito autem illo, sustulit eum filia Pharaonis, et nutrivit eum sibi in filium. ^act-7-21

**22** Et eruditus est Moyses omni sapientia Aegyptiorum, et erat potens in verbis et in operibus suis. ^act-7-22

**23** Cum autem impleretur ei quadraginta annorum tempus, ascendit in cor ejus ut visitaret fratres suos filios Israël. ^act-7-23

**24** Et cum vidisset quemdam injuriam patientem, vindicavit illum, et fecit ultionem ei qui injuriam sustinebat, percusso Aegyptio. ^act-7-24

**25** Existimabat autem intelligere fratres, quoniam Deus per manum ipsius daret salutem illis : at illi non intellexerunt. ^act-7-25

**26** Sequenti vero die apparuit illis litigantibus : et reconciliabat eos in pace, dicens : Viri, fratres estis : ut quid nocetis alterutrum ? ^act-7-26

**27** Qui autem injuriam faciebat proximo, repulit eum, dicens : Quis te constituit principem et judicem super nos ? ^act-7-27

**28** Numquid interficere me tu vis, quemadmodum interfecisti heri Aegyptium ? ^act-7-28

**29** Fugit autem Moyses in verbo isto : et factus est advena in terra Madian, ubi generavit filios duos. ^act-7-29

**30** Et expletis annis quadraginta, apparuit illi in deserto montis Sina angelus in igne flammae rubi. ^act-7-30

**31** Moyses autem videns, admiratus est visum. Et accedente illo ut consideraret, facta est ad eum vox Domini, dicens : ^act-7-31

**32** Ego sum Deus patrum tuorum, Deus Abraham, Deus Isaac, et Deus Jacob. Tremefactus autem Moyses, non audebat considerare. ^act-7-32

**33** Dixit autem illi Dominus : Solve calceamentum pedum tuorum : locus enim in quo stas, terra sancta est. ^act-7-33

**34** Videns vidi afflictionem populi mei qui est in Aegypto, et gemitum eorum audivi, et descendi liberare eos. Et nunc veni, et mittam te in Aegyptum. ^act-7-34

**35** Hunc Moysen, quem negaverunt, dicentes : Quis te constituit principem et judicem ? hunc Deus principem et redemptorem misit, cum manu angeli qui apparuit illi in rubo. ^act-7-35

**36** Hic eduxit illos faciens prodigia et signa in terra Aegypti, et in rubro mari, et in deserto annis quadraginta. ^act-7-36

**37** Hic est Moyses, qui dixit filiis Israël : Prophetam suscitabit vobis Deus de fratribus vestris, tamquam me : ipsum audietis. ^act-7-37

**38** Hic est qui fuit in ecclesia in solitudine cum angelo, qui loquebatur ei in monte Sina, et cum patribus nostris : qui accepit verba vitae dare nobis. ^act-7-38

**39** Cui noluerunt obedire patres nostri : sed repulerunt, et aversi sunt cordibus suis in Aegyptum, ^act-7-39

**40** dicentes ad Aaron : Fac nobis deos qui praecedant nos : Moyses enim hic, qui eduxit nos de terra Aegypti, nescimus quid factum sit ei. ^act-7-40

**41** Et vitulum fecerunt in diebus illis, et obtulerunt hostiam simulacro, et laetabantur in operibus manuum suarum. ^act-7-41

**42** Convertit autem Deus, et tradidit eos servire militiae caeli, sicut scriptum est in libro prophetarum : Numquid victimas et hostias obtulistis mihi  
annis quadraginta in deserto, domus Israël ? ^act-7-42

**43** Et suscepistis tabernaculum Moloch,  
et sidus dei vestri Rempham,  
figuras quas fecistis adorare eas :  
et transferam vos trans Babylonem. ^act-7-43

**44** Tabernaculum testimonii fuit cum patribus nostris in deserto, sicut disposuit illis Deus loquens ad Moysen, ut faceret illud secundum formam quam viderat. ^act-7-44

**45** Quod et induxerunt, suscipientes patres nostri cum Jesu in possessionem gentium quas expulit Deus a facie patrum nostrorum, usque in diebus David, ^act-7-45

**46** qui invenit gratiam ante Deum, et petiit ut inveniret tabernaculum Deo Jacob. ^act-7-46

**47** Salomon autem aedificavit illi domum. ^act-7-47

**48** Sed non Excelsus in manufactis habitat, sicut propheta dicit : ^act-7-48

**49** Caelum mihi sedes est :  
terra autem scabellum pedum meorum.  
Quam domum aedificabitis mihi ? dicit Dominus :  
aut quis locus requietionis meae est ? ^act-7-49

**50** Nonne manus mea fecit haec omnia ? ^act-7-50

**51** Dura cervice, et incircumcisis cordibus et auribus, vos semper Spiritui Sancto resistitis : sicut patres vestri, ita et vos. ^act-7-51

**52** Quem prophetarum non sunt persecuti patres vestri ? et occiderunt eos qui praenuntiabant de adventu Justi, cujus vos nunc proditores et homicidae fuistis : ^act-7-52

**53** qui accepistis legem in dispositione angelorum, et non custodistis. ^act-7-53

**54** Audientes autem haec, dissecabantur cordibus suis, et stridebant dentibus in eum. ^act-7-54

**55** Cum autem esset plenus Spiritu Sancto, intendens in caelum, vidit gloriam Dei, et Jesum stantem a dextris Dei. Et ait : Ecce video caelos apertos, et Filium hominis stantem a dextris Dei. ^act-7-55

**56** Exclamantes autem voce magna continuerunt aures suas, et impetum fecerunt unanimiter in eum. ^act-7-56

**57** Et ejicientes eum extra civitatem, lapidabant : et testes deposuerunt vestimenta sua secus pedes adolescentis qui vocabatur Saulus. ^act-7-57

**58** Et lapidabant Stephanum invocantem, et dicentem : Domine Jesu, suscipe spiritum meum. ^act-7-58

**59** Positis autem genibus, clamavit voce magna, dicens : Domine, ne statuas illis hoc peccatum. Et cum hoc dixisset, obdormivit in Domino. Saulus autem erat consentiens neci ejus. ^act-7-59

## Capítulo 8

**1** Facta est autem in illa die persecutio magna in ecclesia quae erat Jerosolymis, et omnes dispersi sunt per regiones Judaeae et Samariae praeter Apostolos. ^act-8-1

**2** Curaverunt autem Stephanum viri timorati, et fecerunt planctum magnum super eum. ^act-8-2

**3** Saulus autem devastabat ecclesiam per domos intrans, et trahens viros ac mulieres, tradebat in custodiam. ^act-8-3

**4** Igitur qui dispersi erant pertransibant, evangelizantes verbum Dei. ^act-8-4

**5** Philippus autem descendens in civitatem Samariae, praedicabat illis Christum. ^act-8-5

**6** Intendebant autem turbae his quae a Philippo dicebantur, unanimiter audientes, et videntes signa quae faciebat. ^act-8-6

**7** Multi enim eorum qui habebant spiritus immundos, clamantes voce magna exibant. Multi autem paralytici et claudi curati sunt. ^act-8-7

**8** Factum est ergo gaudium magnum in illa civitate. ^act-8-8

**9** Vir autem quidam nomine Simon, qui ante fuerat in civitate magus, seducens gentem Samariae, dicens se esse aliquem magnum : ^act-8-9

**10** cui auscultabant omnes a minimo usque ad maximum, dicentes : Hic est virtus Dei, quae vocatur magna. ^act-8-10

**11** Attendebant autem eum : propter quod multo tempore magiis suis dementasset eos. ^act-8-11

**12** Cum vero credidissent Philippo evangelizanti de regno Dei, in nomine Jesu Christi baptizabantur viri ac mulieres. ^act-8-12

**13** Tunc Simon et ipse credidit : et cum baptizatus esset, adhaerebat Philippo. Videns etiam signa et virtutes maximas fieri, stupens admirabatur. ^act-8-13

**14** Cum autem audissent Apostoli qui erant Jerosolymis, quod recepisset Samaria verbum Dei, miserunt ad eos Petrum et Joannem. ^act-8-14

**15** Qui cum venissent, oraverunt pro ipsis ut acciperent Spiritum Sanctum : ^act-8-15

**16** nondum enim in quemquam illorum venerat, sed baptizati tantum erant in nomine Domini Jesu. ^act-8-16

**17** Tunc imponebant manus super illos, et accipiebant Spiritum Sanctum. ^act-8-17

**18** Cum vidisset autem Simon quia per impositionem manus Apostolorum daretur Spiritus Sanctus, obtulit eis pecuniam, ^act-8-18

**19** dicens : Date et mihi hanc potestatem, ut cuicumque imposuero manus, accipiat Spiritum Sanctum. Petrus autem dixit ad eum : ^act-8-19

**20** Pecunia tua tecum sit in perditionem : quoniam donum Dei existimasti pecunia possideri. ^act-8-20

**21** Non est tibi pars neque sors in sermone isto : cor enim tuum non est rectum coram Deo. ^act-8-21

**22** Poenitentiam itaque age ab hac nequitia tua : et roga Deum, si forte remittatur tibi haec cogitatio cordis tui. ^act-8-22

**23** In felle enim amaritudinis, et obligatione iniquitatis, video te esse. ^act-8-23

**24** Respondens autem Simon, dixit : Precamini vos pro me ad Dominum, ut nihil veniat super me horum quae dixistis. ^act-8-24

**25** Et illi quidem testificati, et locuti verbum Domini, redibant Jerosolymam, et multis regionibus Samaritanorum evangelizabant. ^act-8-25

**26** Angelus autem Domini locutus est ad Philippum, dicens : Surge, et vade contra meridianum, ad viam quae descendit ab Jerusalem in Gazam : haec est deserta. ^act-8-26

**27** Et surgens abiit. Et ecce vir Aethiops, eunuchus, potens Candacis reginae Aethiopum, qui erat super omnes gazas ejus, venerat adorare in Jerusalem : ^act-8-27

**28** et revertebatur sedens super currum suum, legensque Isaiam prophetam. ^act-8-28

**29** Dixit autem Spiritus Philippo : Accede, et adjunge te ad currum istum. ^act-8-29

**30** Accurrens autem Philippus, audivit eum legentem Isaiam prophetam, et dixit : Putasne intelligis quae legis ? ^act-8-30

**31** Qui ait : Et quomodo possum, si non aliquis ostenderit mihi ? Rogavitque Philippum ut ascenderet, et sederet secum. ^act-8-31

**32** Locus autem Scripturae quem legebat, erat hic : Tamquam ovis ad occisionem ductus est :  
et sicut agnus coram tondente se, sine voce,  
sic non aperuit os suum. ^act-8-32

**33** In humilitate judicium ejus sublatum est.  
Generationem ejus quis enarrabit ?  
quoniam tolletur de terra vita ejus. ^act-8-33

**34** Respondens autem eunuchus Philippo, dixit : Obsecro te, de quo propheta dicit hoc ? de se, an de alio aliquo ? ^act-8-34

**35** Aperiens autem Philippus os suum, et incipiens a Scriptura ista, evangelizavit illi Jesum. ^act-8-35

**36** Et dum irent per viam, venerunt ad quamdam aquam : et ait eunuchus : Ecce aqua : quid prohibet me baptizari ? ^act-8-36

**37** Dixit autem Philippus : Si credis ex toto corde, licet. Et respondens ait : Credo Filium Dei esse Jesum Christum. ^act-8-37

**38** Et jussit stare currum : et descenderunt uterque in aquam, Philippus et eunuchus, et baptizavit eum. ^act-8-38

**39** Cum autem ascendissent de aqua, Spiritus Domini rapuit Philippum, et amplius non vidit eum eunuchus. Ibat autem per viam suam gaudens. ^act-8-39

**40** Philippus autem inventus est in Azoto, et pertransiens evangelizabat civitatibus cunctis, donec veniret Caesaream. ^act-8-40

## Capítulo 9

**1** Saulus autem adhuc spirans minarum et caedis in discipulos Domini, accessit ad principem sacerdotum, ^act-9-1

**2** et petiit ab eo epistolas in Damascum ad synagogas : ut si quos invenisset hujus viae viros ac mulieres, vinctos perduceret in Jerusalem. ^act-9-2

**3** Et cum iter faceret, contigit ut appropinquaret Damasco : et subito circumfulsit eum lux de caelo. ^act-9-3

**4** Et cadens in terram audivit vocem dicentem sibi : Saule, Saule, quid me persequeris ? ^act-9-4

**5** Qui dixit : Quis es, domine ? Et ille : Ego sum Jesus, quem tu persequeris : durum est tibi contra stimulum calcitrare. ^act-9-5

**6** Et tremens ac stupens dixit : Domine, quid me vis facere ? ^act-9-6

**7** Et Dominus ad eum : Surge, et ingredere civitatem, et ibi dicetur tibi quid te oporteat facere. Viri autem illi qui comitabantur cum eo, stabant stupefacti, audientes quidem vocem, neminem autem videntes. ^act-9-7

**8** Surrexit autem Saulus de terra, apertisque oculis nihil videbat. Ad manus autem illum trahentes, introduxerunt Damascum. ^act-9-8

**9** Et erat ibi tribus diebus non videns, et non manducavit, neque bibit. ^act-9-9

**10** Erat autem quidam discipulus Damasci, nomine Ananias : et dixit ad illum in visu Dominus : Anania. At ille ait : Ecce ego, Domine. ^act-9-10

**11** Et Dominus ad eum : Surge, et vade in vicum qui vocatur Rectus : et quaere in domo Judae Saulum nomine Tarsensem : ecce enim orat. ^act-9-11

**12** (Et vidit virum Ananiam nomine, introëuntem, et imponentem sibi manus ut visum recipiat.) ^act-9-12

**13** Respondit autem Ananias : Domine, audivi a multis de viro hoc, quanta mala fecerit sanctis tuis in Jerusalem : ^act-9-13

**14** et hic habet potestatem a principibus sacerdotum alligandi omnes qui invocant nomen tuum. ^act-9-14

**15** Dixit autem ad eum Dominus : Vade, quoniam vas electionis est mihi iste, ut portet nomen meum coram gentibus, et regibus, et filiis Israël. ^act-9-15

**16** Ego enim ostendam illi quanta oporteat eum pro nomine meo pati. ^act-9-16

**17** Et abiit Ananias, et introivit in domum : et imponens ei manus, dixit : Saule frater, Dominus misit me Jesus, qui apparuit tibi in via qua veniebas, ut videas, et implearis Spiritu Sancto. ^act-9-17

**18** Et confestim ceciderunt ab oculis ejus tamquam squamae, et visum recepit : et surgens baptizatus est. ^act-9-18

**19** Et cum accepisset cibum, confortatus est.  
Fuit autem cum discipulis qui erant Damasci per dies aliquot. ^act-9-19

**20** Et continuo in synagogis praedicabat Jesum, quoniam hic est Filius Dei. ^act-9-20

**21** Stupebant autem omnes qui audiebant, et dicebant : Nonne hic est qui expugnabat in Jerusalem eos qui invocabant nomen istud : et huc ad hoc venit, ut vinctos illos duceret ad principes sacerdotum ? ^act-9-21

**22** Saulus autem multo magis convalescebat, et confundebat Judaeos qui habitabant Damasci, affirmans quoniam hic est Christus. ^act-9-22

**23** Cum autem implerentur dies multi, consilium fecerunt in unum Judaei ut eum interficerent. ^act-9-23

**24** Notae autem factae sunt Saulo insidiae eorum. Custodiebant autem et portas die ac nocte, ut eum interficerent. ^act-9-24

**25** Accipientes autem eum discipuli nocte, per murum dimiserunt eum, submittentes in sporta. ^act-9-25

**26** Cum autem venisset in Jerusalem, tentabat se jungere discipulis, et omnes timebant eum, non credentes quod esset discipulus. ^act-9-26

**27** Barnabas autem apprehensum illum duxit ad Apostolos : et narravit illis quomodo in via vidisset Dominum, et quia locutus est ei, et quomodo in Damasco fiducialiter egerit in nomine Jesu. ^act-9-27

**28** Et erat cum illis intrans et exiens in Jerusalem, et fiducialiter agens in nomine Domini. ^act-9-28

**29** Loquebatur quoque gentibus, et disputabat cum Graecis : illi autem quaerebant occidere eum. ^act-9-29

**30** Quod cum cognovissent fratres, deduxerunt eum Caesaream, et dimiserunt Tarsum. ^act-9-30

**31** Ecclesia quidem per totam Judaeam, et Galilaeam, et Samariam habebat pacem, et aedificabatur ambulans in timore Domini, et consolatione Sancti Spiritus replebatur. ^act-9-31

**32** Factum est autem, ut Petrus dum pertransiret universos, deveniret ad sanctos qui habitabant Lyddae. ^act-9-32

**33** Invenit autem ibi hominem quemdam, nomine Aeneam, ab annis octo jacentem in grabato, qui erat paralyticus. ^act-9-33

**34** Et ait illi Petrus : Aenea, sanat te Dominus Jesus Christus : surge, et sterne tibi. Et continuo surrexit. ^act-9-34

**35** Et viderunt eum omnes qui habitabant Lyddae et Saronae : qui conversi sunt ad Dominum. ^act-9-35

**36** In Joppe autem fuit quaedam discipula, nomine Tabitha, quae interpretata dicitur Dorcas. Haec erat plena operibus bonis et eleemosynis quas faciebat. ^act-9-36

**37** Factum est autem in diebus illis ut infirmata moreretur. Quam cum lavissent, posuerunt eam in coenaculo. ^act-9-37

**38** Cum autem prope esset Lydda ad Joppen, discipuli, audientes quia Petrus esset in ea, miserunt duos viros ad eum, rogantes : Ne pigriteris venire ad nos. ^act-9-38

**39** Exsurgens autem Petrus, venit cum illis. Et cum advenisset, duxerunt illum in coenaculum : et circumsteterunt illum omnes viduae flentes, et ostendentes ei tunicas et vestes quas faciebat illis Dorcas. ^act-9-39

**40** Ejectis autem omnibus foras, Petrus ponens genua oravit : et conversus ad corpus, dixit : Tabitha, surge. At illa aperuit oculos suos : et viso Petro, resedit. ^act-9-40

**41** Dans autem illi manum, erexit eam. Et cum vocasset sanctos et viduas, assignavit eam vivam. ^act-9-41

**42** Notum autem factum est per universam Joppen : et crediderunt multi in Domino. ^act-9-42

**43** Factum est autem ut dies multos moraretur in Joppe, apud Simonem quemdam coriarium. ^act-9-43

## Capítulo 10

**1** Vir autem quidam erat in Caesarea, nomine Cornelius, centurio cohortis quae dicitur Italica, ^act-10-1

**2** religiosus, ac timens Deum cum omni domo sua, faciens eleemosynas multas plebi, et deprecans Deum semper. ^act-10-2

**3** Is vidit in visu manifeste, quasi hora diei nona, angelum Dei introëuntem ad se, et dicentem sibi : Corneli. ^act-10-3

**4** At ille intuens eum, timore correptus, dixit : Quid est, domine ? Dixit autem illi : Orationes tuae et eleemosynae tuae ascenderunt in memoriam in conspectu Dei. ^act-10-4

**5** Et nunc mitte viros in Joppen, et accersi Simonem quemdam, qui cognominatur Petrus : ^act-10-5

**6** hic hospitatur apud Simonem quemdam coriarium, cujus est domus juxta mare : hic dicet tibi quid te oporteat facere. ^act-10-6

**7** Et cum discessisset angelus qui loquebatur illi, vocavit duos domesticos suos, et militem metuentem Dominum ex his qui illi parebant. ^act-10-7

**8** Quibus cum narrasset omnia, misit illos in Joppen. ^act-10-8

**9** Postera autem die, iter illis facientibus, et appropinquantibus civitati, ascendit Petrus in superiora ut oraret circa horam sextam. ^act-10-9

**10** Et cum esuriret, voluit gustare. Parantibus autem illis, cecidit super eum mentis excessus : ^act-10-10

**11** et vidit caelum apertum, et descendens vas quoddam, velut linteum magnum, quatuor initiis submitti de caelo in terram, ^act-10-11

**12** in quo erant omnia quadrupedia, et serpentia terrae, et volatilia caeli. ^act-10-12

**13** Et facta est vox ad eum : Surge, Petre : occide, et manduca. ^act-10-13

**14** Ait autem Petrus : Absit Domine, quia numquam manducavi omne commune et immundum. ^act-10-14

**15** Et vox iterum secundo ad eum : Quod Deus purificavit, tu commune ne dixeris. ^act-10-15

**16** Hoc autem factum est per ter : et statim receptum est vas in caelum. ^act-10-16

**17** Et dum intra se haesitaret Petrus quidnam esset visio quam vidisset, ecce viri qui missi erant a Cornelio, inquirentes domum Simonis astiterunt ad januam. ^act-10-17

**18** Et cum vocassent, interrogabant, si Simon qui cognominatur Petrus illic haberet hospitium. ^act-10-18

**19** Petro autem cogitante de visione, dixit Spiritus ei : Ecce viri tres quaerunt te. ^act-10-19

**20** Surge itaque, descende, et vade cum eis nihil dubitans : quia ego misi illos. ^act-10-20

**21** Descendens autem Petrus ad viros, dixit : Ecce ego sum, quem quaeritis : quae causa est, propter quam venistis ? ^act-10-21

**22** Qui dixerunt : Cornelius centurio, vir justus et timens Deum, et testimonium habens ab universa gente Judaeorum, responsum accepit ab angelo sancto accersire te in domum suam, et audire verba abs te. ^act-10-22

**23** Introducens ergo eos, recepit hospitio. Sequenti autem die, surgens profectus est cum illis, et quidam ex fratribus ab Joppe comitati sunt eum. ^act-10-23

**24** Altera autem die introivit Caesaream. Cornelius vero exspectabat illos, convocatis cognatis suis et necessariis amicis. ^act-10-24

**25** Et factum est cum introisset Petrus, obvius venit ei Cornelius, et procidens ad pedes ejus adoravit. ^act-10-25

**26** Petrus vero elevavit eum, dicens : Surge : et ego ipse homo sum. ^act-10-26

**27** Et loquens cum illo intravit, et invenit multos qui convenerant : ^act-10-27

**28** dixitque ad illos : Vos scitis quomodo abominatum sit viro Judaeo conjungi aut accedere ad alienigenam : sed mihi ostendit Deus neminem communem aut immundum dicere hominem. ^act-10-28

**29** Propter quod sine dubitatione veni accersitus. Interrogo ergo, quam ob causam accersistis me ? ^act-10-29

**30** Et Cornelius ait : A nudiusquarta die usque ad hanc horam, orans eram hora nona in domo mea, et ecce vir stetit ante me in veste candida, et ait : ^act-10-30

**31** Corneli, exaudita est oratio tua, et eleemosynae tuae commemoratae sunt in conspectu Dei. ^act-10-31

**32** Mitte ergo in Joppen, et accersi Simonem qui cognominatur Petrus : hic hospitatur in domo Simonis coriarii juxta mare. ^act-10-32

**33** Confestim ergo misi ad te : et tu benefecisti veniendo. Nunc ergo omnes nos in conspectu tuo adsumus audire omnia quaecumque tibi praecepta sunt a Domino. ^act-10-33

**34** Aperiens autem Petrus os suum, dixit : In veritate comperi quia non est personarum acceptor Deus ; ^act-10-34

**35** sed in omni gente qui timet eum, et operatur justitiam, acceptus est illi. ^act-10-35

**36** Verbum misit Deus filiis Israël, annuntians pacem per Jesum Christum (hic est omnium Dominus). ^act-10-36

**37** Vos scitis quod factum est verbum per universam Judaeam : incipiens enim a Galilaea post baptismum quod praedicavit Joannes, ^act-10-37

**38** Jesum a Nazareth : quomodo unxit eum Deus Spiritu Sancto, et virtute, qui pertransiit benefaciendo, et sanando omnes oppressos a diabolo, quoniam Deus erat cum illo. ^act-10-38

**39** Et nos testes sumus omnium quae fecit in regione Judaeorum, et Jerusalem, quem occiderunt suspendentes in ligno. ^act-10-39

**40** Hunc Deus suscitavit tertia die, et dedit eum manifestum fieri, ^act-10-40

**41** non omni populo, sed testibus praeordinatis a Deo : nobis, qui manducavimus et bibimus cum illo postquam resurrexit a mortuis. ^act-10-41

**42** Et praecepit nobis praedicare populo, et testificari, quia ipse est qui constitutus est a Deo judex vivorum et mortuorum. ^act-10-42

**43** Huic omnes prophetae testimonium perhibent remissionem peccatorum accipere per nomen ejus omnes qui credunt in eum. ^act-10-43

**44** Adhuc loquente Petro verba haec, cecidit Spiritus Sanctus super omnes qui audiebant verbum. ^act-10-44

**45** Et obstupuerunt ex circumcisione fideles qui venerant cum Petro, quia et in nationes gratia Spiritus Sancti effusa est. ^act-10-45

**46** Audiebant enim illos loquentes linguis, et magnificantes Deum. ^act-10-46

**47** Tunc respondit Petrus : Numquid aquam quis prohibere potest ut non baptizentur hi qui Spiritum Sanctum acceperunt sicut et nos ? ^act-10-47

**48** Et jussit eos baptizari in nomine Domini Jesu Christi. Tunc rogaverunt eum ut maneret apud eos aliquot diebus. ^act-10-48

## Capítulo 11

**1** Audierunt autem Apostoli et fratres qui erant in Judaea, quoniam et gentes receperunt verbum Dei. ^act-11-1

**2** Cum autem ascendisset Petrus Jerosolymam, disceptabant adversus illum qui erant ex circumcisione, ^act-11-2

**3** dicentes : Quare introisti ad viros praeputium habentes, et manducasti cum illis ? ^act-11-3

**4** Incipiens autem Petrus exponebat illis ordinem, dicens : ^act-11-4

**5** Ego eram in civitate Joppe orans, et vidi in excessu mentis visionem, descendens vas quoddam velut linteum magnum quatuor initiis summitti de caelo, et venit usque ad me. ^act-11-5

**6** In quod intuens considerabam, et vidi quadrupedia terrae, et bestias, et reptilia, et volatilia caeli. ^act-11-6

**7** Audivi autem et vocem dicentem mihi : Surge, Petre : occide, et manduca. ^act-11-7

**8** Dixi autem : Nequaquam Domine : quia commune aut immundum numquam introivit in os meum. ^act-11-8

**9** Respondit autem vox secundo de caelo : Quae Deus mundavit, tu ne commune dixeris. ^act-11-9

**10** Hoc autem factum est per ter : et recepta sunt omnia rursum in caelum. ^act-11-10

**11** Et ecce viri tres confestim astiterunt in domo in qua eram, missi a Caesarea ad me. ^act-11-11

**12** Dixit autem Spiritus mihi ut irem cum illis, nihil haesitans. Venerunt autem mecum et sex fratres isti, et ingressi sumus in domum viri. ^act-11-12

**13** Narravit autem nobis quomodo vidisset angelum in domo sua, stantem et dicentem sibi : Mitte in Joppen, et accersi Simonem qui cognominatur Petrus, ^act-11-13

**14** qui loquetur tibi verba in quibus salvus eris tu, et universa domus tua. ^act-11-14

**15** Cum autem coepissem loqui, cecidit Spiritus Sanctus super eos, sicut et in nos in initio. ^act-11-15

**16** Recordatus sum autem verbi Domini, sicut dicebat : Joannes quidem baptizavit aqua, vos autem baptizabimini Spiritu Sancto. ^act-11-16

**17** Si ergo eamdem gratiam dedit illis Deus, sicut et nobis qui credidimus in Dominum Jesum Christum : ego quis eram, qui possem prohibere Deum ? ^act-11-17

**18** His auditis, tacuerunt : et glorificaverunt Deum, dicentes : Ergo et gentibus poenitentiam dedit Deus ad vitam. ^act-11-18

**19** Et illi quidem qui dispersi fuerant a tribulatione quae facta fuerat sub Stephano, perambulaverunt usque Phoenicen, et Cyprum, et Antiochiam, nemini loquentes verbum, nisi solis Judaeis. ^act-11-19

**20** Erant autem quidam ex eis viri Cyprii et Cyrenaei, qui cum introissent Antiochiam, loquebantur et ad Graecos, annuntiantes Dominum Jesum. ^act-11-20

**21** Et erat manus Domini cum eis : multusque numerus credentium conversus est ad Dominum. ^act-11-21

**22** Pervenit autem sermo ad aures ecclesiae quae erat Jerosolymis super istis : et miserunt Barnabam usque ad Antiochiam. ^act-11-22

**23** Qui cum pervenisset, et vidisset gratiam Dei, gavisus est : et hortabatur omnes in proposito cordis permanere in Domino : ^act-11-23

**24** quia erat vir bonus, et plenus Spiritu Sancto, et fide. Et apposita est multa turba Domino. ^act-11-24

**25** Profectus est autem Barnabas Tarsum, ut quaereret Saulum : quem cum invenisset, perduxit Antiochiam. ^act-11-25

**26** Et annum totum conversati sunt ibi in ecclesia : et docuerunt turbam multam, ita ut cognominarentur primum Antiochiae discipuli, christiani. ^act-11-26

**27** In his autem diebus supervenerunt ab Jerosolymis prophetae Antiochiam : ^act-11-27

**28** et surgens unus ex eis nomine Agabus, significabat per spiritum famem magnam futuram in universo orbe terrarum, quae facta est sub Claudio. ^act-11-28

**29** Discipuli autem, prout quis habebat, proposuerunt singuli in ministerium mittere habitantibus in Judaea fratribus : ^act-11-29

**30** quod et fecerunt, mittentes ad seniores per manus Barnabae et Sauli. ^act-11-30

## Capítulo 12

**1** Eodem autem tempore misit Herodes rex manus, ut affligeret quosdam de ecclesia. ^act-12-1

**2** Occidit autem Jacobum fratrem Joannis gladio. ^act-12-2

**3** Videns autem quia placeret Judaeis, apposuit ut apprehenderet et Petrum. Erant autem dies Azymorum. ^act-12-3

**4** Quem cum apprehendisset, misit in carcerem, tradens quatuor quaternionibus militum custodiendum, volens post Pascha producere eum populo. ^act-12-4

**5** Et Petrus quidem servabatur in carcere. Oratio autem fiebat sine intermissione ab ecclesia ad Deum pro eo. ^act-12-5

**6** Cum autem producturus eum esset Herodes, in ipsa nocte erat Petrus dormiens inter duos milites, vinctus catenis duabus : et custodes ante ostium custodiebant carcerem. ^act-12-6

**7** Et ecce angelus Domini astitit, et lumen refulsit in habitaculo : percussoque latere Petri, excitavit eum, dicens : Surge velociter. Et ceciderunt catenae de manibus ejus. ^act-12-7

**8** Dixit autem angelus ad eum : Praecingere, et calcea te caligas tuas. Et fecit sic. Et dixit illi : Circumda tibi vestimentum tuum, et sequere me. ^act-12-8

**9** Et exiens sequebatur eum, et nesciebat quia verum est, quod fiebat per angelum : existimabat autem se visum videre. ^act-12-9

**10** Transeuntes autem primam et secundam custodiam, venerunt ad portam ferream, quae ducit ad civitatem : quae ultro aperta est eis. Et exeuntes processerunt vicum unum : et continuo discessit angelus ab eo. ^act-12-10

**11** Et Petrus ad se reversus, dixit : Nunc scio vere quia misit Dominus angelum suum, et eripuit me de manu Herodis, et de omni exspectatione plebis Judaeorum. ^act-12-11

**12** Consideransque venit ad domum Mariae matris Joannis, qui cognominatus est Marcus, ubi erant multi congregati, et orantes. ^act-12-12

**13** Pulsante autem eo ostium januae, processit puella ad audiendum, nomine Rhode. ^act-12-13

**14** Et ut cognovit vocem Petri, prae gaudio non aperuit januam, sed intro currens nuntiavit stare Petrum ante januam. ^act-12-14

**15** At illi dixerunt ad eam : Insanis. Illa autem affirmabat sic se habere. Illi autem dicebant : Angelus ejus est. ^act-12-15

**16** Petrus autem perseverabat pulsans. Cum autem aperuissent, viderunt eum, et obstupuerunt. ^act-12-16

**17** Annuens autem eis manu ut tacerent, narravit quomodo Dominus eduxisset eum de carcere, dixitque : Nuntiate Jacobo et fratribus haec. Et egressus abiit in alium locum. ^act-12-17

**18** Facta autem die, erat non parva turbatio inter milites, quidnam factum esset de Petro. ^act-12-18

**19** Herodes autem cum requisisset eum et non invenisset, inquisitione facta de custodibus, jussit eos duci : descendensque a Judaea in Caesaream, ibi commoratus est. ^act-12-19

**20** Erat autem iratus Tyriis et Sidoniis. At illi unanimes venerunt ad eum, et persuaso Blasto, qui erat super cubiculum regis, postulabant pacem, eo quod alerentur regiones eorum ab illo. ^act-12-20

**21** Statuto autem die Herodes vestitus veste regia sedit pro tribunali, et concionabatur ad eos. ^act-12-21

**22** Populus autem acclamabat : Dei voces, et non hominis. ^act-12-22

**23** Confestim autem percussit eum angelus Domini, eo quod non dedisset honorem Deo : et consumptus a vermibus, expiravit. ^act-12-23

**24** Verbum autem Domini crescebat, et multiplicabatur. ^act-12-24

**25** Barnabas autem et Saulus reversi sunt ab Jerosolymis expleto ministerio assumpto Joanne, qui cognominatus est Marcus. ^act-12-25

## Capítulo 13

**1** Erant autem in ecclesia quae erat Antiochiae, prophetae et doctores, in quibus Barnabas, et Simon qui vocabatur Niger, et Lucius Cyrenensis, et Manahen, qui erat Herodis Tetrarchae collactaneus, et Saulus. ^act-13-1

**2** Ministrantibus autem illis Domino, et jejunantibus, dixit illis Spiritus Sanctus : Segregate mihi Saulum et Barnabam in opus ad quod assumpsi eos. ^act-13-2

**3** Tunc jejunantes et orantes, imponentesque eis manus, dimiserunt illos. ^act-13-3

**4** Et ipsi quidem missi a Spiritu Sancto abierunt Seleuciam : et inde navigaverunt Cyprum. ^act-13-4

**5** Et cum venissent Salaminam, praedicabant verbum Dei in synagogis Judaeorum. Habebant autem et Joannem in ministerio. ^act-13-5

**6** Et cum perambulassent universam insulam usque Paphum, invenerunt quemdam virum magum pseudoprophetam, Judaeum, cui nomen erat Barjesu, ^act-13-6

**7** qui erat cum proconsule Sergio Paulo viro prudente. Hic, accersitis Barnaba et Saulo, desiderabat audire verbum Dei. ^act-13-7

**8** Resistebat autem illis Elymas magus (sic enim interpretatur nomen ejus), quaerens avertere proconsulem a fide. ^act-13-8

**9** Saulus autem, qui et Paulus, repletus Spiritu Sancto, intuens in eum, ^act-13-9

**10** dixit : O plene omni dolo et omni fallacia, fili diaboli, inimice omnis justitiae, non desinis subvertere vias Domini rectas. ^act-13-10

**11** Et nunc ecce manus Domini super te, et eris caecus, non videns solem usque ad tempus. Et confestim cecidit in eum caligo et tenebrae : et circuiens quaerebat qui ei manum daret. ^act-13-11

**12** Tunc proconsul cum vidisset factum, credidit admirans super doctrina Domini. ^act-13-12

**13** Et cum a Papho navigassent Paulus et qui cum eo erant, venerunt Pergen Pamphyliae. Joannes autem discedens ab eis, reversus est Jerosolymam. ^act-13-13

**14** Illi vero pertranseuntes Pergen, venerunt Antiochiam Pisidiae : et ingressi synagogam die sabbatorum, sederunt. ^act-13-14

**15** Post lectionem autem legis et prophetarum, miserunt principes synagogae ad eos, dicentes : Viri fratres, si quis est in vobis sermo exhortationis ad plebem, dicite. ^act-13-15

**16** Surgens autem Paulus, et manu silentium indicens, ait : Viri Israëlitae, et qui timetis Deum, audite : ^act-13-16

**17** Deus plebis Israël elegit patres nostros, et plebem exaltavit cum essent incolae in terra Aegypti, et in brachio excelso eduxit eos ex ea, ^act-13-17

**18** et per quadraginta annorum tempus mores eorum sustinuit in deserto. ^act-13-18

**19** Et destruens gentes septem in terra Chanaan, sorte distribuit eis terram eorum, ^act-13-19

**20** quasi post quadringentos et quinquaginta annos : et post haec dedit judices, usque ad Samuel prophetam. ^act-13-20

**21** Et exinde postulaverunt regem : et dedit illis Deus Saul filium Cis, virum de tribu Benjamin, annis quadraginta : ^act-13-21

**22** et amoto illo, suscitavit illis David regem : cui testimonium perhibens, dixit : Inveni David filium Jesse, virum secundum cor meum, qui faciet omnes voluntates meas. ^act-13-22

**23** Hujus Deus ex semine secundum promissionem eduxit Israël salvatorem Jesum, ^act-13-23

**24** praedicante Joanne ante faciem adventus ejus baptismum poenitentiae omni populo Israël. ^act-13-24

**25** Cum impleret autem Joannes cursum suum, dicebat : Quem me arbitramini esse, non sum ego : sed ecce venit post me, cujus non sum dignus calceamenta pedum solvere. ^act-13-25

**26** Viri fratres, filii generis Abraham, et qui in vobis timent Deum, vobis verbum salutis hujus missum est. ^act-13-26

**27** Qui enim habitabant Jerusalem, et principes ejus hunc ignorantes, et voces prophetarum quae per omne sabbatum leguntur, judicantes impleverunt, ^act-13-27

**28** et nullam causam mortis invenientes in eo, petierunt a Pilato ut interficerent eum. ^act-13-28

**29** Cumque consummassent omnia quae de eo scripta erant, deponentes eum de ligno, posuerunt eum in monumento. ^act-13-29

**30** Deus vero suscitavit eum a mortuis tertia die : qui visus est per dies multos his ^act-13-30

**31** qui simul ascenderant cum eo de Galilaea in Jerusalem : qui usque nunc sunt testes ejus ad plebem. ^act-13-31

**32** Et nos vobis annuntiamus eam, quae ad patres nostros repromissio facta est : ^act-13-32

**33** quoniam hanc Deus adimplevit filiis nostris resuscitans Jesum, sicut et in psalmo secundo scriptum est : Filius meus es tu, ego hodie genui te. ^act-13-33

**34** Quod autem suscitavit eum a mortuis, amplius jam non reversurum in corruptionem, ita dixit : Quia dabo vobis sancta David fidelia. ^act-13-34

**35** Ideoque et alias dicit : Non dabis sanctum tuum videre corruptionem. ^act-13-35

**36** David enim in sua generatione cum administrasset, voluntati Dei dormivit : et appositus est ad patres suos, et vidit corruptionem. ^act-13-36

**37** Quem vero Deus suscitavit a mortuis, non vidit corruptionem. ^act-13-37

**38** Notum igitur sit vobis, viri fratres, quia per hunc vobis remissio peccatorum annuntiatur, et ab omnibus quibus non potuistis in lege Moysi justificari, ^act-13-38

**39** in hoc omnis qui credit, justificatur. ^act-13-39

**40** Videte ergo ne superveniat vobis quod dictum est in prophetis : ^act-13-40

**41** Videte contemptores, et admiramini, et disperdimini :  
quia opus operor ego in diebus vestris,  
opus quod non credetis, si quis enarraverit vobis. ^act-13-41

**42** Exeuntibus autem illis rogabant ut sequenti sabbato loquerentur sibi verba haec. ^act-13-42

**43** Cumque dimissa esset synagoga, secuti sunt multi Judaeorum, et colentium advenarum, Paulum et Barnabam : qui loquentes suadebant eis ut permanerent in gratia Dei. ^act-13-43

**44** Sequenti vero sabbato pene universa civitas convenit audire verbum Dei. ^act-13-44

**45** Videntes autem turbas Judaei, repleti sunt zelo, et contradicebant his quae a Paulo dicebantur, blasphemantes. ^act-13-45

**46** Tunc constanter Paulus et Barnabas dixerunt : Vobis oportebat primum loqui verbum Dei : sed quoniam repellitis illud, et indignos vos judicatis aeternae vitae, ecce convertimur ad gentes. ^act-13-46

**47** Sic enim praecepit nobis Dominus : Posui te in lucem gentium, ut sis in salutem usque ad extremum terrae. ^act-13-47

**48** Audientes autem gentes, gavisae sunt, et glorificabant verbum Domini : et crediderunt quotquot erant praeordinati ad vitam aeternam. ^act-13-48

**49** Disseminabatur autem verbum Domini per universam regionem. ^act-13-49

**50** Judaei autem concitaverunt mulieres religiosas et honestas, et primos civitatis, et excitaverunt persecutionem in Paulum et Barnabam : et ejecerunt eos de finibus suis. ^act-13-50

**51** At illi excusso pulvere pedum in eos, venerunt Iconium. ^act-13-51

**52** Discipuli quoque replebantur gaudio, et Spiritu Sancto. ^act-13-52

## Capítulo 14

**1** Factum est autem Iconii, ut simul introirent in synagogam Judaeorum, et loquerentur, ita ut crederet Judaeorum et Graecorum copiosa multitudo. ^act-14-1

**2** Qui vero increduli fuerunt Judaei, suscitaverunt et ad iracundiam concitaverunt animas gentium adversus fratres. ^act-14-2

**3** Multo igitur tempore demorati sunt, fiducialiter agentes in Domino, testimonium perhibente verbo gratiae suae, dante signa et prodigia fieri per manus eorum. ^act-14-3

**4** Divisa est autem multitudo civitatis : et quidam quidem erant cum Judaeis, quidam vero cum Apostolis. ^act-14-4

**5** Cum autem factus esset impetus gentilium et Judaeorum cum principibus suis, ut contumeliis afficerent, et lapidarent eos, ^act-14-5

**6** intelligentes confugerunt ad civitates Lycaoniae Lystram et Derben, et universam in circuitu regionem, et ibi evangelizantes erant. ^act-14-6

**7** Et quidam vir Lystris infirmus pedibus sedebat, claudus ex utero matris suae, qui numquam ambulaverat. ^act-14-7

**8** Hic audivit Paulum loquentem. Qui intuitus eum, et videns quia fidem haberet ut salvus fieret, ^act-14-8

**9** dixit magna voce : Surge super pedes tuos rectus. Et exilivit, et ambulabat. ^act-14-9

**10** Turbae autem cum vidissent quod fecerat Paulus, levaverunt vocem suam lycaonice, dicentes : Dii similes facti hominibus descenderunt ad nos. ^act-14-10

**11** Et vocabant Barnabam Jovem, Paulum vero Mercurium : quoniam ipse erat dux verbi. ^act-14-11

**12** Sacerdos quoque Jovis, qui erat ante civitatem, tauros et coronas ante januas afferens, cum populis volebat sacrificare. ^act-14-12

**13** Quod ubi audierunt Apostoli, Barnabas et Paulus, conscissis tunicis suis exilierunt in turbas, clamantes ^act-14-13

**14** et dicentes : Viri, quid haec facitis ? et nos mortales sumus, similes vobis homines, annuntiantes vobis ab his vanis converti ad Deum vivum, qui fecit caelum, et terram, et mare, et omnia quae in eis sunt : ^act-14-14

**15** qui in praeteritis generationibus dimisit omnes gentes ingredi vias suas. ^act-14-15

**16** Et quidem non sine testimonio semetipsum reliquit benefaciens de caelo, dans pluvias et tempora fructifera, implens cibo et laetitia corda nostra. ^act-14-16

**17** Et haec dicentes, vix sedaverunt turbas ne sibi immolarent. ^act-14-17

**18** Supervenerunt autem quidam ab Antiochia et Iconio Judaei : et persuasis turbis, lapidantesque Paulum, traxerunt extra civitatem, existimantes eum mortuum esse. ^act-14-18

**19** Circumdantibus autem eum discipulis, surgens intravit civitatem, et postera die profectus est cum Barnaba in Derben. ^act-14-19

**20** Cumque evangelizassent civitati illi, et docuissent multos, reversi sunt Lystram, et Iconium, et Antiochiam, ^act-14-20

**21** confirmantes animas discipulorum, exhortantesque ut permanerent in fide : et quoniam per multas tribulationes oportet nos intrare in regnum Dei. ^act-14-21

**22** Et cum constituissent illis per singulas ecclesias presbyteros, et orassent cum jejunationibus, commendaverunt eos Domino, in quem crediderunt. ^act-14-22

**23** Transeuntesque Pisidiam, venerunt in Pamphyliam, ^act-14-23

**24** et loquentes verbum Domini in Perge, descenderunt in Attaliam : ^act-14-24

**25** et inde navigaverunt Antiochiam, unde erant traditi gratiae Dei in opus quod compleverunt. ^act-14-25

**26** Cum autem venissent, et congregassent ecclesiam, retulerunt quanta fecisset Deus cum illis, et quia aperuisset gentibus ostium fidei. ^act-14-26

**27** Morati sunt autem tempus non modicum cum discipulis. ^act-14-27

## Capítulo 15

**1** Et quidam descendentes de Judaea docebant fratres : Quia nisi circumcidamini secundum morem Moysi, non potestis salvari. ^act-15-1

**2** Facta ergo seditione non minima Paulo et Barnabae adversus illos, statuerunt ut ascenderent Paulus et Barnabas, et quidam alii ex aliis ad Apostolos et presbyteros in Jerusalem super hac quaestione. ^act-15-2

**3** Illi ergo deducti ab ecclesia pertransibant Phoenicen et Samariam, narrantes conversionem gentium : et faciebant gaudium magnum omnibus fratribus. ^act-15-3

**4** Cum autem venissent Jerosolymam, suscepti sunt ab ecclesia, et ab Apostolis et senioribus, annuntiantes quanta Deus fecisset cum illis. ^act-15-4

**5** Surrexerunt autem quidam de haeresi pharisaeorum, qui crediderunt, dicentes quia oportet circumcidi eos, praecipere quoque servare legem Moysi. ^act-15-5

**6** Conveneruntque Apostoli et seniores videre de verbo hoc. ^act-15-6

**7** Cum autem magna conquisitio fieret, surgens Petrus dixit ad eos : Viri fratres, vos scitis quoniam ab antiquis diebus Deus in nobis elegit, per os meum audire gentes verbum Evangelii et credere. ^act-15-7

**8** Et qui novit corda Deus, testimonium perhibuit, dans illis Spiritum Sanctum, sicut et nobis, ^act-15-8

**9** et nihil discrevit inter nos et illos, fide purificans corda eorum. ^act-15-9

**10** Nunc ergo quid tentatis Deum, imponere jugum super cervices discipulorum quod neque patres nostri, neque nos portare potuimus ? ^act-15-10

**11** sed per gratiam Domini Jesu Christi credimus salvari, quemadmodum et illi. ^act-15-11

**12** Tacuit autem omnis multitudo : et audiebant Barnabam et Paulum narrantes quanta Deus fecisset signa et prodigia in gentibus per eos. ^act-15-12

**13** Et postquam tacuerunt, respondit Jacobus, dicens : Viri fratres, audite me. ^act-15-13

**14** Simon narravit quemadmodum primum Deus visitavit sumere ex gentibus populum nomini suo. ^act-15-14

**15** Et huic concordant verba prophetarum : sicut scriptum est : ^act-15-15

**16** Post haec revertar,  
et reaedificabo tabernaculum David quod decidit :  
et diruta ejus reaedificabo,  
et erigam illud : ^act-15-16

**17** ut requirant ceteri hominum Dominum,  
et omnes gentes super quas invocatum est nomen meum,  
dicit Dominus faciens haec. ^act-15-17

**18** Notum a saeculo est Domino opus suum. ^act-15-18

**19** Propter quod ego judico non inquietari eos qui ex gentibus convertuntur ad Deum, ^act-15-19

**20** sed scribere ad eos ut abstineant se a contaminationibus simulacrorum, et fornicatione, et suffocatis, et sanguine. ^act-15-20

**21** Moyses enim a temporibus antiquis habet in singulis civitatibus qui eum praedicent in synagogis, ubi per omne sabbatum legitur. ^act-15-21

**22** Tunc placuit Apostolis et senioribus cum omni ecclesia eligere viros ex eis, et mittere Antiochiam cum Paulo et Barnaba : Judam, qui cognominabatur Barsabas, et Silam, viros primos in fratribus : ^act-15-22

**23** scribentes per manus eorum : Apostoli et seniores fratres, his qui sunt Antiochiae, et Syriae, et Ciliciae, fratribus ex gentibus, salutem. ^act-15-23

**24** Quoniam audivimus quia quidam ex nobis exeuntes, turbaverunt vos verbis, evertentes animas vestras, quibus non mandavimus, ^act-15-24

**25** placuit nobis collectis in unum eligere viros, et mittere ad vos cum carissimis nostris Barnaba et Paulo, ^act-15-25

**26** hominibus qui tradiderunt animas suas pro nomine Domini nostri Jesu Christi. ^act-15-26

**27** Misimus ergo Judam et Silam, qui et ipsi vobis verbis referent eadem. ^act-15-27

**28** Visum est enim Spiritui Sancto et nobis nihil ultra imponere vobis oneris quam haec necessaria : ^act-15-28

**29** ut abstineatis vos ab immolatis simulacrorum, et sanguine, et suffocato, et fornicatione : a quibus custodientes vos, bene agetis. Valete. ^act-15-29

**30** Illi ergo dimissi, descenderunt Antiochiam : et congregata multitudine tradiderunt epistolam. ^act-15-30

**31** Quam cum legissent, gavisi sunt super consolatione. ^act-15-31

**32** Judas autem et Silas, et ipsi cum essent prophetae, verbo plurimo consolati sunt fratres, et confirmaverunt. ^act-15-32

**33** Facto autem ibi aliquanto tempore, dimissi sunt cum pace a fratribus ad eos qui miserant illos. ^act-15-33

**34** Visum est autem Silae ibi remanere : Judas autem solus abiit Jerusalem. ^act-15-34

**35** Paulus autem et Barnabas demorabantur Antiochiae, docentes et evangelizantes cum aliis pluribus verbum Domini. ^act-15-35

**36** Post aliquot autem dies, dixit ad Barnabam Paulus : Revertentes visitemus fratres per universas civitates in quibus praedicavimus verbum Domini, quomodo se habeant. ^act-15-36

**37** Barnabas autem volebat secum assumere et Joannem, qui cognominabatur Marcus. ^act-15-37

**38** Paulus autem rogabat eum (ut qui discessisset ab eis de Pamphylia, et non isset cum eis in opus) non debere recipi. ^act-15-38

**39** Facta est autem dissensio, ita ut discederent ab invicem, et Barnabas quidem, assumpto Marco, navigaret Cyprum. ^act-15-39

**40** Paulus vero, electo Sila, profectus est, traditus gratiae Dei a fratribus. ^act-15-40

**41** Perambulabat autem Syriam et Ciliciam, confirmans ecclesias : praecipiens custodire praecepta Apostolorum et seniorum. ^act-15-41

## Capítulo 16

**1** Pervenit autem Derben et Lystram. Et ecce discipulus quidam erat ibi nomine Timotheus, filius mulieris Judaeae fidelis, patre gentili. ^act-16-1

**2** Huic testimonium bonum reddebant qui in Lystris erant et Iconio fratres. ^act-16-2

**3** Hunc voluit Paulus secum proficisci : et assumens circumcidit eum propter Judaeos qui erant in illis locis. Sciebant enim omnes quod pater ejus erat gentilis. ^act-16-3

**4** Cum autem pertransirent civitates, tradebant eis custodiri dogmata quae erant decreta ab Apostolis et senioribus qui erant Jerosolymis. ^act-16-4

**5** Et ecclesiae quidem confirmabantur fide, et abundabunt numero quotidie. ^act-16-5

**6** Transeuntes autem Phrygiam et Galatiae regionem, vetati sunt a Spiritu Sancto loqui verbum Dei in Asia. ^act-16-6

**7** Cum venissent autem in Mysiam, tentabant ire in Bithyniam : et non permisit eos Spiritus Jesu. ^act-16-7

**8** Cum autem pertransissent Mysiam, descenderunt Troadem : ^act-16-8

**9** et visio per noctem Paulo ostensa est : vir Macedo quidam erat stans et deprecans eum, et dicens : Transiens in Macedoniam, adjuva nos. ^act-16-9

**10** Ut autem visum vidit, statim quaesivimus proficisci in Macedoniam, certi facti quod vocasset nos Deus evangelizare eis. ^act-16-10

**11** Navigantes autem a Troade, recto cursu venimus Samothraciam, et sequenti die Neapolim : ^act-16-11

**12** et inde Philippos, quae est prima partis Macedoniae civitas, colonia. Eramus autem in hac urbe diebus aliquot, conferentes. ^act-16-12

**13** Die autem sabbatorum egressi sumus foras portam juxta flumen, ubi videbatur oratio esse : et sedentes loquebamur mulieribus quae convenerant. ^act-16-13

**14** Et quaedam mulier nomine Lydia, purpuraria civitatis Thyatirenorum, colens Deum, audivit : cujus Dominus aperuit cor intendere his quae dicebantur a Paulo. ^act-16-14

**15** Cum autem baptizata esset, et domus ejus, deprecata est, dicens : Si judicastis me fidelem Domino esse, introite in domum meam, et manete. Et coëgit nos. ^act-16-15

**16** Factum est autem euntibus nobis ad orationem, puellam quamdam habentem spiritum pythonem obviare nobis, quae quaestum magnum praestabat dominis suis divinando. ^act-16-16

**17** Haec subsecuta Paulum et nos, clamabat dicens : Isti homines servi Dei excelsi sunt, qui annuntiant vobis viam salutis. ^act-16-17

**18** Hoc autem faciebat multis diebus. Dolens autem Paulus, et conversus, spiritui dixit : Praecipio tibi in nomine Jesu Christi exire ab ea. Et exiit eadem hora. ^act-16-18

**19** Videntes autem domini ejus quia exivit spes quaestus eorum, apprehendentes Paulum et Silam, perduxerunt in forum ad principes : ^act-16-19

**20** et offerentes eos magistratibus, dixerunt : Hi homines conturbant civitatem nostram, cum sint Judaei : ^act-16-20

**21** et annuntiant morem quem non licet nobis suscipere neque facere, cum simus Romani. ^act-16-21

**22** Et cucurrit plebs adversus eos : et magistratus, scissis tunicis eorum, jusserunt eos virgis caedi. ^act-16-22

**23** Et cum multas plagas eis imposuissent, miserunt eos in carcerem, praecipientes custodi ut diligenter custodiret eos. ^act-16-23

**24** Qui cum tale praeceptum accepisset, misit eos in interiorem carcerem, et pedes eorum strinxit ligno. ^act-16-24

**25** Media autem nocte Paulus et Silas orantes, laudabant Deum : et audiebant eos qui in custodia erant. ^act-16-25

**26** Subito vero terraemotus factus est magnus, ita ut moverentur fundamenta carceris. Et statim aperta sunt omnia ostia : et universorum vincula soluta sunt. ^act-16-26

**27** Expergefactus autem custos carceris, et videns januas apertas carceris, evaginato gladio volebat se interficere, aestimans fugisse vinctos. ^act-16-27

**28** Clamavit autem Paulus voce magna, dicens : Nihil tibi mali feceris : universi enim hic sumus. ^act-16-28

**29** Petitoque lumine, introgressus est : et tremefactus procidit Paulo et Silae ad pedes : ^act-16-29

**30** et producens eos foras, ait : Domini, quid me oportet facere, ut salvus fiam ? ^act-16-30

**31** At illi dixerunt : Crede in Dominum Jesum, et salvus eris tu, et domus tua. ^act-16-31

**32** Et locuti sunt ei verbum Domini cum omnibus qui erant in domo ejus. ^act-16-32

**33** Et tollens eos in illa hora noctis, lavit plagas eorum : et baptizatus est ipse, et omnis domus ejus continuo. ^act-16-33

**34** Cumque perduxisset eos in domum suam, apposuit eis mensam, et laetatus est cum omni domo sua credens Deo. ^act-16-34

**35** Et cum dies factus esset, miserunt magistratus lictores, dicentes : Dimitte homines illos. ^act-16-35

**36** Nuntiavit autem custos carceris verba haec Paulo : Quia miserunt magistratus ut dimittamini : nunc igitur exeuntes, ite in pace. ^act-16-36

**37** Paulus autem dixit eis : Caesos nos publice, indemnatos homines Romanos, miserunt in carcerem : et nunc occulte nos ejiciunt ? Non ita : sed veniant, ^act-16-37

**38** et ipsi nos ejiciant. Nuntiaverunt autem magistratibus lictores verba haec. Timueruntque audito quod Romani essent : ^act-16-38

**39** et venientes deprecati sunt eos, et educentes rogabant ut egrederentur de urbe. ^act-16-39

**40** Exeuntes autem de carcere, introierunt ad Lydiam : et visis fratribus consolati sunt eos, et profecti sunt. ^act-16-40

## Capítulo 17

**1** Cum autem perambulassent Amphipolim et Apolloniam, venerunt Thessalonicam, ubi erat synagoga Judaeorum. ^act-17-1

**2** Secundum consuetudinem autem Paulus introivit ad eos, et per sabbata tria disserebat eis de Scripturis, ^act-17-2

**3** adaperiens et insinuans quia Christum oportuit pati, et resurgere a mortuis : et quia hic est Jesus Christus, quem ego annuntio vobis. ^act-17-3

**4** Et quidam ex eis crediderunt et adjuncti sunt Paulo et Silae : et de colentibus gentilibusque multitudo magna, et mulieres nobiles non paucae. ^act-17-4

**5** Zelantes autem Judaei, assumentesque de vulgo viros quosdam malos, et turba facta, concitaverunt civitatem : et assistentes domui Jasonis quaerebant eos producere in populum. ^act-17-5

**6** Et cum non invenissent eos, trahebant Jasonem et quosdam fratres ad principes civitatis, clamantes : Quoniam hi qui urbem concitant, et huc venerunt, ^act-17-6

**7** quos suscepit Jason, et hi omnes contra decreta Caesaris faciunt, regem alium dicentes esse, Jesum. ^act-17-7

**8** Concitaverunt autem plebem et principes civitatis audientes haec. ^act-17-8

**9** Et accepta satisfactione a Jasone et a ceteris, dimiserunt eos. ^act-17-9

**10** Fratres vero confestim per noctem dimiserunt Paulum et Silam in Beroeam. Qui cum venissent, in synagogam Judaeorum introierunt. ^act-17-10

**11** Hi autem erant nobiliores eorum qui sunt Thessalonicae, qui susceperunt verbum cum omni aviditate, quotidie scrutantes Scripturas, si haec ita se haberent. ^act-17-11

**12** Et multi quidem crediderunt ex eis, et mulierum gentilium honestarum, et viri non pauci. ^act-17-12

**13** Cum autem cognovissent in Thessalonica Judaei quia et Beroeae praedicatum est a Paulo verbum Dei, venerunt et illuc commoventes, et turbantes multitudinem. ^act-17-13

**14** Statimque tunc Paulum dimiserunt fratres, ut iret usque ad mare : Silas autem et Timotheus remanserunt ibi. ^act-17-14

**15** Qui autem deducebant Paulum, perduxerunt eum usque Athenas, et accepto mandato ab eo ad Silam et Timotheum ut quam celeriter venirent ad illum, profecti sunt. ^act-17-15

**16** Paulus autem cum Athenis eos exspectaret, incitabatur spiritus ejus in ipso, videns idololatriae deditam civitatem. ^act-17-16

**17** Disputabat igitur in synagoga cum Judaeis et colentibus, et in foro, per omnes dies ad eos qui aderant. ^act-17-17

**18** Quidam autem epicurei et stoici philosophi disserebant cum eo, et quidam dicebant : Quid vult seminiverbius hic dicere ? Alii vero : Novorum daemoniorum videtur annuntiator esse : quia Jesum et resurrectionem annuntiabat eis. ^act-17-18

**19** Et apprehensum eum ad Areopagum duxerunt, dicentes : Possumus scire quae est haec nova, quae a te dicitur, doctrina ? ^act-17-19

**20** nova enim quaedam infers auribus nostris : volumus ergo scire quidnam velint haec esse. ^act-17-20

**21** (Athenienses autem omnes, et advenae hospites, ad nihil aliud vacabant nisi aut dicere aut audire aliquid novi.) ^act-17-21

**22** Stans autem Paulus in medio Areopagi, ait : Viri Athenienses, per omnia quasi superstitiosiores vos video. ^act-17-22

**23** Praeteriens enim, et videns simulacra vestra, inveni et aram in qua scriptum erat : Ignoto Deo. Quod ergo ignorantes colitis, hoc ego annuntio vobis. ^act-17-23

**24** Deus, qui fecit mundum, et omnia quae in eo sunt, hic caeli et terrae cum sit Dominus, non in manufactis templis habitat, ^act-17-24

**25** nec manibus humanis colitur indigens aliquo, cum ipse det omnibus vitam, et inspirationem, et omnia : ^act-17-25

**26** fecitque ex uno omne genus hominum inhabitare super universam faciem terrae, definiens statuta tempora, et terminos habitationis eorum, ^act-17-26

**27** quaerere Deum si forte attrectent eum, aut inveniant, quamvis non longe sit ab unoquoque nostrum. ^act-17-27

**28** In ipso enim vivimus, et movemur, et sumus : sicut et quidam vestrorum poëtarum dixerunt : Ipsius enim et genus sumus. ^act-17-28

**29** Genus ergo cum simus Dei, non debemus aestimare auro, aut argento, aut lapidi, sculpturae artis, et cogitationis hominis, divinum esse simile. ^act-17-29

**30** Et tempora quidem hujus ignorantiae despiciens Deus, nunc annuntiat hominibus ut omnes ubique poenitentiam agant, ^act-17-30

**31** eo quod statuit diem in quo judicaturus est orbem in aequitate, in viro in quo statuit, fidem praebens omnibus, suscitans eum a mortuis. ^act-17-31

**32** Cum audissent autem resurrectionem mortuorum, quidam quidem irridebant, quidam vero dixerunt : Audiemus te de hoc iterum. ^act-17-32

**33** Sic Paulus exivit de medio eorum. ^act-17-33

**34** Quidam vero viri adhaerentes ei, crediderunt : in quibus et Dionysius Areopagita, et mulier nomine Damaris, et alii cum eis. ^act-17-34

## Capítulo 18

**1** Post haec egressus ab Athenis, venit Corinthum : ^act-18-1

**2** et inveniens quemdam Judaeum nomine Aquilam, Ponticum genere, qui nuper venerat ab Italia, et Priscillam uxorem ejus (eo quod praecepisset Claudius discedere omnes Judaeos a Roma), accessit ad eos. ^act-18-2

**3** Et quia ejusdem erat artis, manebat apud eos, et operabatur. (Erant autem scenofactoriae artis.) ^act-18-3

**4** Et disputabat in synagoga per omne sabbatum, interponens nomen Domini Jesu : suadebatque Judaeis et Graecis. ^act-18-4

**5** Cum venissent autem de Macedonia Silas et Timotheus, instabat verbo Paulus, testificans Judaeis esse Christum Jesum. ^act-18-5

**6** Contradicentibus autem eis, et blasphemantibus, excutiens vestimenta sua, dixit ad eos : Sanguis vester super caput vestrum : mundus ego : ex hoc ad gentes vadam. ^act-18-6

**7** Et migrans inde, intravit in domum cujusdam, nomine Titi Justi, colentis Deum, cujus domus erat conjuncta synagogae. ^act-18-7

**8** Crispus autem archisynagogus credidit Domino cum omni domo sua : et multi Corinthiorum audientes credebant, et baptizabantur. ^act-18-8

**9** Dixit autem Dominus nocte per visionem Paulo : Noli timere, sed loquere, et ne taceas : ^act-18-9

**10** propter quod ego sum tecum, et nemo apponetur tibi ut noceat te : quoniam populus est mihi multus in hac civitate. ^act-18-10

**11** Sedit autem ibi annum et sex menses, docens apud eos verbum Dei. ^act-18-11

**12** Gallione autem proconsule Achaiae, insurrexerunt uno animo Judaei in Paulum, et adduxerunt eum ad tribunal, ^act-18-12

**13** dicentes : Quia contra legem hic persuadet hominibus colere Deum. ^act-18-13

**14** Incipiente autem Paulo aperire os, dixit Gallio ad Judaeos : Si quidem esset iniquum aliquid aut facinus pessimum, o viri Judaei, recte vos sustinerem. ^act-18-14

**15** Si vero quaestiones sunt de verbo, et nominibus, et lege vestra, vos ipsi videritis : judex ego horum nolo esse. ^act-18-15

**16** Et minavit eos a tribunali. ^act-18-16

**17** Apprehendentes autem omnes Sosthenem principem synagogae, percutiebant eum ante tribunal : et nihil eorum Gallioni curae erat. ^act-18-17

**18** Paulus vero cum adhuc sustinuisset dies multos fratribus valefaciens, navigavit in Syriam (et cum eo Priscilla et Aquila), qui sibi totonderat in Cenchris caput : habebat enim votum. ^act-18-18

**19** Devenitque Ephesum, et illos ibi reliquit. Ipse vero ingressus synagogam, disputabat cum Judaeis. ^act-18-19

**20** Rogantibus autem eis ut ampliori tempore maneret, non consensit, ^act-18-20

**21** sed valefaciens, et dicens : Iterum revertar ad vos, Deo volente : profectus est ab Epheso. ^act-18-21

**22** Et descendens Caesaream, ascendit, et salutavit ecclesiam, et descendit Antiochiam. ^act-18-22

**23** Et facto ibi aliquanto tempore profectus est, perambulans ex ordine Galaticam regionem, et Phrygiam, confirmans omnes discipulos. ^act-18-23

**24** Judaeus autem quidam, Apollo nomine, Alexandrinus genere, vir eloquens, devenit Ephesum, potens in scripturis. ^act-18-24

**25** Hic erat edoctus viam Domini : et fervens spiritu loquebatur, et docebat diligenter ea quae sunt Jesu, sciens tantum baptisma Joannis. ^act-18-25

**26** Hic ergo coepit fiducialiter agere in synagoga. Quem cum audissent Priscilla et Aquila, assumpserunt eum, et diligentius exposuerunt ei viam Domini. ^act-18-26

**27** Cum autem vellet ire Achaiam, exhortati fratres, scripserunt discipulis ut susciperent eum. Qui cum venisset, contulit multum his qui crediderant. ^act-18-27

**28** Vehementer enim Judaeos revincebat publice, ostendens per Scripturas esse Christum Jesum. ^act-18-28

## Capítulo 19

**1** Factum est autem cum Apollo esset Corinthi, ut Paulus peragratis superioribus partibus veniret Ephesum, et inveniret quosdam discipulos : ^act-19-1

**2** dixitque ad eos : Si Spiritum Sanctum accepistis credentes ? At illi dixerunt ad eum : Sed neque si Spiritus Sanctus est, audivimus. ^act-19-2

**3** Ille vero ait : In quo ergo baptizati estis ? Qui dixerunt : In Joannis baptismate. ^act-19-3

**4** Dixit autem Paulus : Joannes baptizavit baptismo poenitentiae populum, dicens in eum qui venturus esset post ipsum ut crederent, hoc est, in Jesum. ^act-19-4

**5** His auditis, baptizati sunt in nomine Domini Jesu. ^act-19-5

**6** Et cum imposuisset illis manus Paulus, venit Spiritus Sanctus super eos, et loquebantur linguis, et prophetabant. ^act-19-6

**7** Erant autem omnes viri fere duodecim. ^act-19-7

**8** Introgressus autem synagogam, cum fiducia loquebatur per tres menses, disputans et suadens de regno Dei. ^act-19-8

**9** Cum autem quidam indurarentur, et non crederent, maledicentes viam Domini coram multitudine, discedens ab eis, segregavit discipulos, quotidie disputans in schola tyranni cujusdam. ^act-19-9

**10** Hoc autem factum est per biennium, ita ut omnes qui habitabant in Asia audirent verbum Domini, Judaei atque gentiles. ^act-19-10

**11** Virtutesque non quaslibet faciebat Deus per manum Pauli, ^act-19-11

**12** ita ut etiam super languidos deferrentur a corpore ejus sudaria et semicinctia, et recedebant ab eis languores, et spiritus nequam egrediebantur. ^act-19-12

**13** Tentaverunt autem quidam et de circumeuntibus Judaeis exorcistis invocare super eos qui habebant spiritus malos nomen Domini Jesu, dicentes : Adjuro vos per Jesum, quem Paulus praedicat. ^act-19-13

**14** Erant autem quidam Judaei, Scevae principis sacerdotum septem filii, qui hoc faciebant. ^act-19-14

**15** Respondens autem spiritus nequam dixit eis : Jesum novi, et Paulum scio : vos autem qui estis ? ^act-19-15

**16** Et insiliens in eos homo, in quo erat daemonium pessimum, et dominatus amborum, invaluit contra eos, ita ut nudi et vulnerati effugerent de domo illa. ^act-19-16

**17** Hoc autem notum factum est omnibus Judaeis, atque gentilibus qui habitabant Ephesi : et cecidit timor super omnes illos, et magnificabatur nomen Domini Jesu. ^act-19-17

**18** Multique credentium veniebant, confitentes et annuntiantes actus suos. ^act-19-18

**19** Multi autem ex eis, qui fuerant curiosa sectati, contulerunt libros, et combusserunt coram omnibus : et computatis pretiis illorum, invenerunt pecuniam denariorum quinquaginta millium. ^act-19-19

**20** Ita fortiter crescebat verbum Dei, et confirmabatur. ^act-19-20

**21** His autem expletis, proposuit Paulus in Spiritu, transita Macedonia et Achaia, ire Jerosolymam, dicens : Quoniam postquam fuero ibi, oportet me et Romam videre. ^act-19-21

**22** Mittens autem in Macedoniam duos ex ministrantibus sibi, Timotheum et Erastum, ipse remansit ad tempus in Asia. ^act-19-22

**23** Facta est autem illo tempore turbatio non minima de via Domini. ^act-19-23

**24** Demetrius enim quidam nomine, argentarius, faciens aedes argenteas Dianae, praestabat artificibus non modicum quaestum : ^act-19-24

**25** quos convocans, et eos qui hujusmodi erant opifices, dixit : Viri, scitis quia de hoc artificio est nobis acquisitio : ^act-19-25

**26** et videtis et auditis quia non solum Ephesi, sed pene totius Asiae, Paulus hic suadens avertit multam turbam, dicens : Quoniam non sunt dii, qui manibus fiunt. ^act-19-26

**27** Non solum autem haec periclitabitur nobis pars in redargutionem venire, sed et magnae Dianae templum in nihilum reputabitur, sed et destrui incipiet majestas ejus, quam tota Asia et orbis colit. ^act-19-27

**28** His auditis, repleti sunt ira, et exclamaverunt dicentes : Magna Diana Ephesiorum. ^act-19-28

**29** Et impleta est civitas confusione, et impetum fecerunt uno animo in theatrum, rapto Gajo et Aristarcho Macedonibus, comitibus Pauli. ^act-19-29

**30** Paulo autem volente intrare in populum, non permiserunt discipuli. ^act-19-30

**31** Quidam autem et de Asiae principibus, qui erant amici ejus, miserunt ad eum rogantes ne se daret in theatrum : ^act-19-31

**32** alii autem aliud clamabant. Erat enim ecclesia confusa : et plures nesciebant qua ex causa convenissent. ^act-19-32

**33** De turba autem detraxerunt Alexandrum, propellentibus eum Judaeis. Alexander autem manu silentio postulato, volebat reddere rationem populo. ^act-19-33

**34** Quem ut cognoverunt Judaeum esse, vox facta una est omnium, quasi per horas duas clamantium : Magna Diana Ephesiorum. ^act-19-34

**35** Et cum sedasset scriba turbas, dixit : Viri Ephesii, quis enim est hominum, qui nesciat Ephesiorum civitatem cultricem esse magnae Dianae, Jovisque prolis ? ^act-19-35

**36** Cum ergo his contradici non possit, oportet vos sedatos esse, et nihil temere agere. ^act-19-36

**37** Adduxistis enim homines istos, neque sacrilegos, neque blasphemantes deam vestram. ^act-19-37

**38** Quod si Demetrius et qui cum eo sunt artifices, habent adversus aliquem causam, conventus forenses aguntur, et proconsules sunt : accusent invicem. ^act-19-38

**39** Si quid autem alterius rei quaeritis, in legitima ecclesia poterit absolvi. ^act-19-39

**40** Nam et periclitamur argui seditionis hodiernae, cum nullus obnoxius sit de quo possimus reddere rationem concursus istius. Et cum haec dixisset, dimisit ecclesiam. ^act-19-40

## Capítulo 20

**1** Postquam autem cessavit tumultus, vocatis Paulus discipulis, et exhortatus eos, valedixit, et profectus est ut iret in Macedoniam. ^act-20-1

**2** Cum autem perambulasset partes illas, et exhortatus eos fuisset multo sermone, venit ad Graeciam : ^act-20-2

**3** ubi cum fecisset menses tres, factae sunt illi insidiae a Judaeis navigaturo in Syriam : habuitque consilium ut reverteretur per Macedoniam. ^act-20-3

**4** Comitatus est autem eum Sopater Pyrrhi Beroeensis, Thessalonicensium vero Aristarchus, et Secundus, et Gajus Derbeus, et Timotheus : Asiani vero Tychicus et Trophimus. ^act-20-4

**5** Hi cum praecessissent, sustinuerunt nos Troade : ^act-20-5

**6** nos vero navigavimus post dies azymorum a Philippis, et venimus ad eos Troadem in diebus quinque, ubi demorati sumus diebus septem. ^act-20-6

**7** Una autem sabbati cum convenissemus ad frangendum panem, Paulus disputabat cum eis profecturus in crastinum, protraxitque sermonem usque in mediam noctem. ^act-20-7

**8** Erant autem lampades copiosae in coenaculo, ubi eramus congregati. ^act-20-8

**9** Sedens autem quidam adolescens nomine Eutychus super fenestram, cum mergeretur somno gravi, disputante diu Paulo, ductus somno cecidit de tertio coenaculo deorsum, et sublatus est mortuus. ^act-20-9

**10** Ad quem cum descendisset Paulus, incubuit super eum : et complexus dixit : Nolite turbari, anima enim ipsius in ipso est. ^act-20-10

**11** Ascendens autem, frangensque panem, et gustans, satisque allocutus usque in lucem, sic profectus est. ^act-20-11

**12** Adduxerunt autem puerum viventem, et consolati sunt non minime. ^act-20-12

**13** Nos autem ascendentes navem, navigavimus in Asson, inde suscepturi Paulum : sic enim disposuerat ipse per terram iter facturus. ^act-20-13

**14** Cum autem convenisset nos in Asson, assumpto eo, venimus Mitylenen. ^act-20-14

**15** Et inde navigantes, sequenti die venimus contra Chium, et alia applicuimus Samum, et sequenti die venimus Miletum. ^act-20-15

**16** Proposuerat enim Paulus transnavigare Ephesum, ne qua mora illi fieret in Asia. Festinabat enim, si possibile sibi esset, ut diem Pentecostes faceret Jerosolymis. ^act-20-16

**17** A Mileto autem mittens Ephesum, vocavit majores natu ecclesiae. ^act-20-17

**18** Qui cum venissent ad eum, et simul essent, dixit eis : Vos scitis a prima die qua ingressus sum in Asiam, qualiter vobiscum per omne tempus fuerim, ^act-20-18

**19** serviens Domino cum omni humilitate, et lacrimis, et tentationibus, quae mihi acciderunt ex insidiis Judaeorum : ^act-20-19

**20** quomodo nihil subtraxerim utilium, quominus annuntiarem vobis et docerem vos, publice et per domos, ^act-20-20

**21** testificans Judaeis atque gentilibus in Deum poenitentiam, et fidem in Dominum nostrum Jesum Christum. ^act-20-21

**22** Et nunc ecce alligatus ego spiritu, vado in Jerusalem : quae in ea ventura sint mihi, ignorans : ^act-20-22

**23** nisi quod Spiritus Sanctus per omnes civitates mihi protestatur, dicens quoniam vincula et tribulationes Jerosolymis me manent. ^act-20-23

**24** Sed nihil horum vereor : nec facio animam meam pretiosiorem quam me, dummodo consummem cursum meum, et ministerium verbi quod accepi a Domino Jesu, testificari Evangelium gratiae Dei. ^act-20-24

**25** Et nunc ecce ego scio quia amplius non videbitis faciem meam vos omnes, per quos transivi praedicans regnum Dei. ^act-20-25

**26** Quapropter contestor vos hodierna die, quia mundus sum a sanguine omnium. ^act-20-26

**27** Non enim subterfugi, quominus annuntiarem omne consilium Dei vobis. ^act-20-27

**28** Attendite vobis, et universo gregi, in quo vos Spiritus Sanctus posuit episcopos regere ecclesiam Dei, quam acquisivit sanguine suo. ^act-20-28

**29** Ego scio quoniam intrabunt post discessionem meam lupi rapaces in vos, non parcentes gregi. ^act-20-29

**30** Et ex vobis ipsis exsurgent viri loquentes perversa, ut abducant discipulos post se. ^act-20-30

**31** Propter quod vigilate, memoria retinentes quoniam per triennium nocte et die non cessavi, cum lacrimis monens unumquemque vestrum. ^act-20-31

**32** Et nunc commendo vos Deo, et verbo gratiae ipsius, qui potens est aedificare, et dare haereditatem in sanctificatis omnibus. ^act-20-32

**33** Argentum, et aurum, aut vestem nullius concupivi, sicut ^act-20-33

**34** ipsi scitis : quoniam ad ea quae mihi opus erant, et his qui mecum sunt, ministraverunt manus istae. ^act-20-34

**35** Omnia ostendi vobis, quoniam sic laborantes, oportet suscipere infirmos ac meminisse verbi Domini Jesu : quoniam ipse dixit : Beatius est magis dare, quam accipere. ^act-20-35

**36** Et cum haec dixisset, positis genibus suis oravit cum omnibus illis. ^act-20-36

**37** Magnus autem fletus factus est omnium : et procumbentes super collum Pauli, osculabantur eum, ^act-20-37

**38** dolentes maxime in verbo quod dixerat, quoniam amplius faciem ejus non essent visuri. Et deducebant eum ad navem. ^act-20-38

## Capítulo 21

**1** Cum autem factum esset ut navigaremus abstracti ab eis, recto cursu venimus Coum, et sequenti die Rhodum, et inde Pataram. ^act-21-1

**2** Et cum invenissemus navem transfretantem in Phoenicen, ascendentes navigavimus. ^act-21-2

**3** Cum apparuissemus autem Cypro, relinquentes eam ad sinistram, navigavimus in Syriam, et venimus Tyrum : ibi enim navis expositura erat onus. ^act-21-3

**4** Inventis autem discipulis, mansimus ibi diebus septem : qui Paulo dicebant per Spiritum ne ascenderet Jerosolymam. ^act-21-4

**5** Et expletis diebus, profecti ibamus, deducentibus nos omnibus cum uxoribus et filiis usque foras civitatem : et positis genibus in littore, oravimus. ^act-21-5

**6** Et cum valefecissemus invicem, ascendimus navem : illi autem redierunt in sua. ^act-21-6

**7** Nos vero navigatione expleta a Tyro descendimus Ptolemaidam : et salutatis fratribus, mansimus die una apud illos. ^act-21-7

**8** Alia autem die profecti, venimus Caesaream. Et intrantes domum Philippi evangelistae, qui erat unus de septem, mansimus apud eum. ^act-21-8

**9** Huic autem erant quatuor filiae virgines prophetantes. ^act-21-9

**10** Et cum moraremur per dies aliquot, supervenit quidam a Judaea propheta, nomine Agabus. ^act-21-10

**11** Is cum venisset ad nos, tulit zonam Pauli : et alligans sibi pedes et manus, dixit : Haec dicit Spiritus Sanctus : Virum, cujus est zona haec, sic alligabunt in Jerusalem Judaei, et tradent in manus gentium. ^act-21-11

**12** Quod cum audissemus, rogabamus nos, et qui loci illius erant, ne ascenderet Jerosolymam. ^act-21-12

**13** Tunc respondit Paulus, et dixit : Quid facitis flentes, et affligentes cor meum ? Ego enim non solum alligari, sed et mori in Jerusalem paratus sum propter nomen Domini Jesu. ^act-21-13

**14** Et cum ei suadere non possemus, quievimus, dicentes : Domini voluntas fiat. ^act-21-14

**15** Post dies autem istos, praeparati ascendebamus in Jerusalem. ^act-21-15

**16** Venerunt autem et ex discipulis a Caesarea nobiscum, adducentes secum apud quem hospitaremur Mnasonem quemdam Cyprium, antiquum discipulum. ^act-21-16

**17** Et cum venissemus Jerosolymam, libenter exceperunt nos fratres. ^act-21-17

**18** Sequenti autem die introibat Paulus nobiscum ad Jacobum, omnesque collecti sunt seniores. ^act-21-18

**19** Quos cum salutasset, narrabat per singula quae Deus fecisset in gentibus per ministerium ipsius. ^act-21-19

**20** At illi cum audissent, magnificabant Deum, dixeruntque ei : Vides, frater, quot millia sunt in Judaeis qui crediderunt, et omnes aemulatores sunt legis. ^act-21-20

**21** Audierunt autem de te quia discessionem doceas a Moyse eorum qui per gentes sunt Judaeorum, dicens non debere eos circumcidere filios suos, neque secundum consuetudinem ingredi. ^act-21-21

**22** Quid ergo est ? utique oportet convenire multitudinem : audient enim te supervenisse. ^act-21-22

**23** Hoc ergo fac quod tibi dicimus. Sunt nobis viri quatuor, votum habentes super se. ^act-21-23

**24** His assumptis, sanctifica te cum illis, et impende in illis ut radant capita : et scient omnes quia quae de te audierunt, falsa sunt, sed ambulas et ipse custodiens legem. ^act-21-24

**25** De his autem qui crediderunt ex gentibus, nos scripsimus judicantes ut abstineant se ab idolis immolato, et sanguine, et suffocato, et fornicatione. ^act-21-25

**26** Tunc Paulus, assumptis viris, postera die purificatus cum illis intravit in templum, annuntians expletionem dierum purificationis, donec offerretur pro unoquoque eorum oblatio. ^act-21-26

**27** Dum autem septem dies consummarentur, hi qui de Asia erant Judaei, cum vidissent eum in templo, concitaverunt omnem populum, et injecerunt ei manus, clamantes : ^act-21-27

**28** Viri Israëlitae, adjuvate : hic est homo qui adversus populum, et legem, et locum hunc, omnes ubique docens, insuper et gentiles induxit in templum, et violavit sanctum locum istum. ^act-21-28

**29** Viderant enim Trophimum Ephesium in civitate cum ipso, quem aestimaverunt quoniam in templum introduxisset Paulus. ^act-21-29

**30** Commotaque est civitas tota, et facta est concursio populi. Et apprehendentes Paulum, trahebant eum extra templum : et statim clausae sunt januae. ^act-21-30

**31** Quaerentibus autem eum occidere, nuntiatum est tribuno cohortis quia tota confunditur Jerusalem. ^act-21-31

**32** Qui statim, assumptis militibus et centurionibus, decurrit ad illos. Qui cum vidissent tribunum et milites, cessaverunt percutere Paulum. ^act-21-32

**33** Tunc accedens tribunus apprehendit eum, et jussit eum alligari catenis duabus : et interrogabat quis esset, et quid fecisset. ^act-21-33

**34** Alii autem aliud clamabant in turba. Et cum non posset certum cognoscere prae tumultu, jussit duci eum in castra. ^act-21-34

**35** Et cum venisset ad gradus, contigit ut portaretur a militibus propter vim populi. ^act-21-35

**36** Sequebatur enim multitudo populi, clamans : Tolle eum. ^act-21-36

**37** Et cum coepisset induci in castra Paulus, dicit tribuno : Si licet mihi loqui aliquid ad te ? Qui dixit : Graece nosti ? ^act-21-37

**38** nonne tu es Aegyptius, qui ante hos dies tumultum concitasti, et eduxisti in desertum quatuor millia virorum sicariorum ? ^act-21-38

**39** Et dixit ad eum Paulus : Ego homo sum quidem Judaeus a Tarso Ciliciae, non ignotae civitatis municeps. Rogo autem te, permitte mihi loqui ad populum. ^act-21-39

**40** Et cum ille permisisset, Paulus stans in gradibus annuit manu ad plebem, et magno silentio facto, allocutus est lingua hebraea, dicens : ^act-21-40

## Capítulo 22

**1** Viri fratres, et patres, audite quam ad vos nunc reddo rationem. ^act-22-1

**2** Cum audissent autem quia hebraea lingua loqueretur ad illos, magis praestiterunt silentium. ^act-22-2

**3** Et dicit : Ego sum vir Judaeus, natus in Tarso Ciliciae, nutritus autem in ista civitate, secus pedes Gamaliel eruditus juxta veritatem paternae legis, aemulator legis, sicut et vos omnes estis hodie : ^act-22-3

**4** qui hanc viam persecutus sum usque ad mortem, alligans et tradens in custodias viros ac mulieres, ^act-22-4

**5** sicut princeps sacerdotum mihi testimonium reddit, et omnes majores natu : a quibus et epistolas accipiens, ad fratres Damascum pergebam, ut adducerem inde vinctos in Jerusalem ut punirentur. ^act-22-5

**6** Factum est autem, eunte me, et appropinquante Damasco media die, subito de caelo circumfulsit me lux copiosa : ^act-22-6

**7** et decidens in terram, audivi vocem dicentem mihi : Saule, Saule, quid me persequeris ? ^act-22-7

**8** Ego autem respondi : Quis es, domine ? Dixitque ad me : Ego sum Jesus Nazarenus, quem tu persequeris. ^act-22-8

**9** Et qui mecum erant, lumen quidem viderunt, vocem autem non audierunt ejus qui loquebatur mecum. ^act-22-9

**10** Et dixi : Quid faciam, domine ? Dominus autem dixit ad me : Surgens vade Damascum : et ibi tibi dicetur de omnibus quae te oporteat facere. ^act-22-10

**11** Et cum non viderem prae claritate luminis illius, ad manum deductus a comitibus, veni Damascum. ^act-22-11

**12** Ananias autem quidam vir secundum legem, testimonium habens ab omnibus cohabitantibus Judaeis, ^act-22-12

**13** veniens ad me et astans, dixit mihi : Saule frater, respice. Et ego eadem hora respexi in eum. ^act-22-13

**14** At ille dixit : Deus patrum nostrorum praeordinavit te, ut cognosceres voluntatem ejus, et videres justum, et audires vocem ex ore ejus : ^act-22-14

**15** quia eris testis illius ad omnes homines eorum quae vidisti et audisti. ^act-22-15

**16** Et nunc quid moraris ? Exsurge, et baptizare, et ablue peccata tua, invocato nomine ipsius. ^act-22-16

**17** Factum est autem revertenti mihi in Jerusalem, et oranti in templo, fieri me in stupore mentis, ^act-22-17

**18** et videre illum dicentem mihi : Festina, et exi velociter ex Jerusalem : quoniam non recipient testimonium tuum de me. ^act-22-18

**19** Et ego dixi : Domine, ipsi sciunt quia ego eram concludens in carcerem, et caedens per synagogas eos qui credebant in te : ^act-22-19

**20** et cum funderetur sanguis Stephani testis tui, ego astabam, et consentiebam, et custodiebam vestimenta interficientium illum. ^act-22-20

**21** Et dixit ad me : Vade, quoniam ego in nationes longe mittam te. ^act-22-21

**22** Audiebant autem eum usque ad hoc verbum, et levaverunt vocem suam, dicentes : Tolle de terra hujusmodi : non enim fas est eum vivere. ^act-22-22

**23** Vociferantibus autem eis, et projicientibus vestimenta sua, et pulverem jactantibus in aërem, ^act-22-23

**24** jussit tribunus induci eum in castra, et flagellis caedi, et torqueri eum, ut sciret propter quam causam sic acclamarent ei. ^act-22-24

**25** Et cum astrinxissent eum loris, dicit astanti sibi centurioni Paulus : Si hominem Romanum et indemnatum licet vobis flagellare ? ^act-22-25

**26** Quo audito, centurio accessit ad tribunum, et nuntiavit ei, dicens : Quid acturus es ? hic enim homo civis Romanus est. ^act-22-26

**27** Accedens autem tribunus, dixit illi : Dic mihi si tu Romanus es ? At ille dixit : Etiam. ^act-22-27

**28** Et respondit tribunus : Ego multa summa civilitatem hanc consecutus sum. Et Paulus ait : Ego autem et natus sum. ^act-22-28

**29** Protinus ergo discesserunt ab illo qui eum torturi erant. Tribunus quoque timuit postquam rescivit, quia civis Romanus esset, et quia alligasset eum. ^act-22-29

**30** Postera autem die volens scire diligentius qua ex causa accusaretur a Judaeis, solvit eum, et jussit sacerdotes convenire, et omne concilium : et producens Paulum, statuit inter illos. ^act-22-30

## Capítulo 23

**1** Intendens autem in concilium Paulus, ait : Viri fratres, ego omni conscientia bona conversatus sum ante Deum usque in hodiernum diem. ^act-23-1

**2** Princeps autem sacerdotum Ananias praecepit astantibus sibi percutere os ejus. ^act-23-2

**3** Tunc Paulus dixit ad eum : Percutiet te Deus, paries dealbate. Et tu sedens judicas me secundum legem, et contra legem jubes me percuti ? ^act-23-3

**4** Et qui astabant dixerunt : Summum sacerdotem Dei maledicis. ^act-23-4

**5** Dixit autem Paulus : Nesciebam, fratres, quia princeps est sacerdotum. Scriptum est enim : Principem populi tui non maledices. ^act-23-5

**6** Sciens autem Paulus quia una pars esset sadducaeorum, et altera pharisaeorum, exclamavit in concilio : Viri fratres, ego pharisaeus sum, filius pharisaeorum : de spe et resurrectione mortuorum ego judicor. ^act-23-6

**7** Et cum haec dixisset, facta est dissensio inter pharisaeos et sadducaeos, et soluta est multitudo. ^act-23-7

**8** Sadducaei enim dicunt non esse resurrectionem, neque angelum, neque spiritum : pharisaei autem utraque confitentur. ^act-23-8

**9** Factus est autem clamor magnus. Et surgentes quidam pharisaeorum, pugnabant, dicentes : Nihil mali invenimus in homine isto : quid si spiritus locutus est ei, aut angelus ? ^act-23-9

**10** Et cum magna dissensio facta esset, timens tribunus ne discerperetur Paulus ab ipsis, jussit milites descendere, et rapere eum de medio eorum, ac deducere eum in castra. ^act-23-10

**11** Sequenti autem nocte assistens ei Dominus, ait : Constans esto : sicut enim testificatus es de me in Jerusalem, sic te oportet et Romae testificari. ^act-23-11

**12** Facta autem die collegerunt se quidam ex Judaeis, et devoverunt, se dicentes neque manducaturos, neque bibituros donec occiderent Paulum. ^act-23-12

**13** Erant autem plus quam quadraginta viri qui hanc conjurationem fecerant : ^act-23-13

**14** qui accesserunt ad principes sacerdotum et seniores, et dixerunt : Devotione devovimus nos nihil gustaturos, donec occidamus Paulum. ^act-23-14

**15** Nunc ergo vos notum facite tribuno cum concilio, ut producat illum ad vos, tamquam aliquid certius cognituri de eo. Nos vero priusquam appropiet, parati sumus interficere illum. ^act-23-15

**16** Quod cum audisset filius sororis Pauli insidias, venit, et intravit in castra, nuntiavitque Paulo. ^act-23-16

**17** Vocans autem Paulus ad se unum ex centurionibus, ait : Adolescentem hunc perduc ad tribunum, habet enim aliquid indicare illi. ^act-23-17

**18** Et ille quidem assumens eum duxit ad tribunum, et ait : Vinctus Paulus rogavit me hunc adolescentem perducere ad te, habentem aliquid loqui tibi. ^act-23-18

**19** Apprehendens autem tribunus manum illius, secessit cum eo seorsum, et interrogavit illum : Quid est quod habes indicare mihi ? ^act-23-19

**20** Ille autem dixit : Judaeis convenit rogare te ut crastina die producas Paulum in concilium, quasi aliquid certius inquisituri sint de illo : ^act-23-20

**21** tu vero ne credideris illis : insidiantur enim ei ex eis viri amplius quam quadraginta, qui se devoverunt non manducare, neque bibere donec interficiant eum : et nunc parati sunt, exspectantes promissum tuum. ^act-23-21

**22** Tribunus igitur dimisit adolescentem, praecipiens ne cui loqueretur quoniam haec nota sibi fecisset. ^act-23-22

**23** Et vocatis duobus centurionibus, dixit illis : Parate milites ducentos ut eant usque Caesaream, et equites septuaginta, et lancearios ducentos a tertia hora noctis, ^act-23-23

**24** et jumenta praeparate ut imponentes Paulum, salvum perducerent ad Felicem praesidem. ^act-23-24

**25** (Timuit enim ne forte raperent eum Judaei, et occiderent, et ipse postea calumniam sustineret, tamquam accepturus pecuniam.) ^act-23-25

**26** Scribens epistolam continentem haec : Claudius Lysias optimo praesidi Felici, salutem. ^act-23-26

**27** Virum hunc comprehensum a Judaeis, et incipientem interfici ab eis, superveniens cum exercitu eripui, cognito quia Romanus est. ^act-23-27

**28** Volensque scire causam quam objiciebant illi, deduxi eum in concilium eorum. ^act-23-28

**29** Quem inveni accusari de quaestionibus legis ipsorum, nihil vero dignum morte aut vinculis habentem criminis. ^act-23-29

**30** Et cum mihi perlatum esset de insidiis quas paraverant illi, misi eum ad te, denuntians et accusatoribus ut dicant apud te. Vale. ^act-23-30

**31** Milites ergo secundum praeceptum sibi assumentes Paulum, duxerunt per noctem in Antipatridem. ^act-23-31

**32** Et postera die dimissis equitibus ut cum eo irent, reversi sunt ad castra. ^act-23-32

**33** Qui cum venissent Caesaream, et tradidissent epistolam praesidi, statuerunt ante illum et Paulum. ^act-23-33

**34** Cum legisset autem, et interrogasset de qua provincia esset, et cognoscens quia de Cilicia : ^act-23-34

**35** Audiam te, inquit, cum accusatores tui venerint. Jussitque in praetorio Herodis custodiri eum. ^act-23-35

## Capítulo 24

**1** Post quinque autem dies descendit princeps sacerdotum Ananias, cum senioribus quibusdam, et Tertullo quodam oratore, qui adierunt praesidem adversus Paulum. ^act-24-1

**2** Et citato Paulo coepit accusare Tertullus, dicens : Cum in multa pace agamus per te, et multa corrigantur per tuam providentiam, ^act-24-2

**3** semper et ubique suscipimus, optime Felix, cum omni gratiarum actione. ^act-24-3

**4** Ne diutius autem te protraham, oro, breviter audias nos pro tua clementia. ^act-24-4

**5** Invenimus hunc hominem pestiferum, et concitantem seditiones omnibus Judaeis in universo orbe, et auctorem seditionis sectae Nazarenorum : ^act-24-5

**6** qui etiam templum violare conatus est, quem et apprehensum voluimus secundum legem nostram judicare. ^act-24-6

**7** Superveniens autem tribunus Lysias, cum vi magna eripuit eum de manibus nostris, ^act-24-7

**8** jubens accusatores ejus ad te venire : a quo poteris ipse judicans, de omnibus istis cognoscere, de quibus nos accusamus eum. ^act-24-8

**9** Adjecerunt autem et Judaei, dicentes haec ita se habere. ^act-24-9

**10** Respondit autem Paulus (annuente sibi praeside dicere) : Ex multis annis te esse judicem genti huic sciens, bono animo pro me satisfaciam. ^act-24-10

**11** Potes enim cognoscere quia non plus sunt mihi dies quam duodecim, ex quo ascendi adorare in Jerusalem : ^act-24-11

**12** et neque in templo invenerunt me cum aliquo disputantem, aut concursum facientem turbae, neque in synagogis, neque in civitate : ^act-24-12

**13** neque probare possunt tibi de quibus nunc me accusant. ^act-24-13

**14** Confiteor autem hoc tibi, quod secundum sectam quam dicunt haeresim, sic deservio Patri et Deo meo, credens omnibus quae in lege et prophetis scripta sunt : ^act-24-14

**15** spem habens in Deum, quam et hi ipsi exspectant, resurrectionem futuram justorum et iniquorum. ^act-24-15

**16** In hoc et ipse studeo sine offendiculo conscientiam habere ad Deum et ad homines semper. ^act-24-16

**17** Post annos autem plures eleemosynas facturus in gentem meam, veni, et oblationes, et vota, ^act-24-17

**18** in quibus invenerunt me purificatum in templo : non cum turba, neque cum tumultu. ^act-24-18

**19** Quidam autem ex Asia Judaei, quos oportebat apud te praesto esse, et accusare si quid haberent adversum me : ^act-24-19

**20** aut hi ipsi dicant si quid invenerunt in me iniquitatis cum stem in concilio, ^act-24-20

**21** nisi de una hac solummodo voce qua clamavi inter eos stans : Quoniam de resurrectione mortuorum ego judicor hodie a vobis. ^act-24-21

**22** Distulit autem illos Felix, certissime sciens de via hac, dicens : Cum tribunus Lysias descenderit, audiam vos. ^act-24-22

**23** Jussitque centurioni custodire eum, et habere requiem, nec quemquam de suis prohibere ministrare ei. ^act-24-23

**24** Post aliquot autem dies veniens Felix cum Drusilla uxore sua, quae erat Judaea, vocavit Paulum, et audivit ab eo fidem quae est in Christum Jesum. ^act-24-24

**25** Disputante autem illo de justitia, et castitate, et de judicio futuro, tremefactus Felix, respondit : Quod nunc attinet, vade : tempore autem opportuno accersam te : ^act-24-25

**26** simul et sperans quod pecunia ei daretur a Paulo, propter quod et frequenter accersens eum, loquebatur cum eo. ^act-24-26

**27** Biennio autem expleto, accepit successorem Felix Portium Festum. Volens autem gratiam praestare Judaeis Felix, reliquit Paulum vinctum. ^act-24-27

## Capítulo 25

**1** Festus ergo cum venisset in provinciam, post triduum ascendit Jerosolymam a Caesarea. ^act-25-1

**2** Adieruntque eum principes sacerdotum et primi Judaeorum adversus Paulum : et rogabant eum, ^act-25-2

**3** postulantes gratiam adversus eum, ut juberet perduci eum in Jerusalem, insidias tendentes ut interficerent eum in via. ^act-25-3

**4** Festus autem respondit servari Paulum in Caesarea : se autem maturius profecturum. ^act-25-4

**5** Qui ergo in vobis, ait, potentes sunt, descendentes simul, si quod est in viro crimen, accusent eum. ^act-25-5

**6** Demoratus autem inter eos dies non amplius quam octo aut decem, descendit Caesaream, et altera die sedit pro tribunali, et jussit Paulum adduci. ^act-25-6

**7** Qui cum perductus esset, circumsteterunt eum, qui ab Jerosolyma descenderant Judaei, multas et graves causas objicientes, quas non poterant probare : ^act-25-7

**8** Paulo rationem reddente : Quoniam neque in legem Judaeorum, neque in templum, neque in Caesarem quidquam peccavi. ^act-25-8

**9** Festus autem volens gratiam praestare Judaeis, respondens Paulo, dixit : Vis Jerosolymam ascendere, et ibi de his judicari apud me ? ^act-25-9

**10** Dixit autem Paulus : Ad tribunal Caesaris sto : ibi me oportet judicari : Judaeis non nocui, sicut tu melius nosti. ^act-25-10

**11** Si enim nocui, aut dignum morte aliquid feci, non recuso mori : si vero nihil est eorum quae hi accusant me, nemo potest me illis donare. Caesarem appello. ^act-25-11

**12** Tunc Festus cum concilio locutus, respondit : Caesarem appellasti ? ad Caesarem ibis. ^act-25-12

**13** Et cum dies aliquot transacti essent, Agrippa rex et Bernice descenderunt Caesaream ad salutandum Festum. ^act-25-13

**14** Et cum dies plures ibi demorarentur, Festus regi indicavit de Paulo, dicens : Vir quidam est derelictus a Felice vinctus, ^act-25-14

**15** de quo cum essem Jerosolymis, adierunt me principes sacerdotum et seniores Judaeorum, postulantes adversus illum damnationem. ^act-25-15

**16** Ad quos respondi : Quia non est Romanis consuetudo damnare aliquem hominem priusquam is qui accusatur praesentes habeat accusatores, locumque defendendi accipiat ad abluenda crimina. ^act-25-16

**17** Cum ergo huc convenissent sine ulla dilatione, sequenti die sedens pro tribunali, jussi adduci virum. ^act-25-17

**18** De quo, cum stetissent accusatores, nullam causam deferebant, de quibus ego suspicabar malum. ^act-25-18

**19** Quaestiones vero quasdam de sua superstitione habebant adversus eum, et de quodam Jesu defuncto, quem affirmabat Paulus vivere. ^act-25-19

**20** Haesitans autem ego de hujusmodi quaestione, dicebam si vellet ire Jerosolymam, et ibi judicari de istis. ^act-25-20

**21** Paulo autem appellante ut servaretur ad Augusti cognitionem, jussi servari eum, donec mittam eum ad Caesarem. ^act-25-21

**22** Agrippa autem dixit ad Festum : Volebam et ipse hominem audire. Cras, inquit, audies eum. ^act-25-22

**23** Altera autem die cum venisset Agrippa et Bernice cum multa ambitione, et introissent in auditorium cum tribunis et viris principalibus civitatis, jubente Festo, adductus est Paulus. ^act-25-23

**24** Et dicit Festus : Agrippa rex, et omnes qui simul adestis nobiscum viri, videtis hunc de quo omnis multitudo Judaeorum interpellavit me Jerosolymis, petentes et acclamantes non oportere eum vivere amplius. ^act-25-24

**25** Ego vere comperi nihil dignum morte eum admisisse. Ipso autem hoc appellante ad Augustum, judicavi mittere. ^act-25-25

**26** De quo quid certum scribam domino, non habeo. Propter quod produxi eum ad vos, et maxime ad te, rex Agrippa, ut interrogatione facta habeam quid scribam. ^act-25-26

**27** Sine ratione enim mihi videtur mittere vinctum, et causas ejus non significare. ^act-25-27

## Capítulo 26

**1** Agrippa vero ad Paulum ait : Permittitur tibi loqui pro temetipso. Tunc Paulus extenta manu coepit rationem reddere : ^act-26-1

**2** De omnibus quibus accusor a Judaeis, rex Agrippa, aestimo me beatum apud te cum sim defensurus me hodie, ^act-26-2

**3** maxime te sciente omnia, et quae apud Judaeos sunt consuetudines et quaestiones : propter quod obsecro patienter me audias. ^act-26-3

**4** Et quidem vitam meam a juventute, quae ab initio fuit in gente mea in Jerosolymis, noverunt omnes Judaei : ^act-26-4

**5** praescientes me ab initio (si velint testimonium perhibere) quoniam secundum certissimam sectam nostrae religionis vixi pharisaeus. ^act-26-5

**6** Et nunc, in spe quae ad patres nostros repromissionis facta est a Deo, sto judicio subjectus : ^act-26-6

**7** in quam duodecim tribus nostrae nocte ac die deservientes, sperant devenire. De qua spe accusor a Judaeis, rex. ^act-26-7

**8** Quid incredibile judicatur apud vos, si Deus mortuos suscitat ? ^act-26-8

**9** Et ego quidem existimaveram me adversus nomen Jesu Nazareni debere multa contraria agere, ^act-26-9

**10** quod et feci Jerosolymis, et multos sanctorum ego in carceribus inclusi, a principibus sacerdotum potestate accepta : et cum occiderentur, detuli sententiam. ^act-26-10

**11** Et per omnes synagogas frequenter puniens eos, compellebam blasphemare : et amplius insaniens in eos, persequebar usque in exteras civitates. ^act-26-11

**12** In quibus dum irem Damascum cum potestate et permissu principum sacerdotum, ^act-26-12

**13** die media in via vidi, rex, de caelo supra splendorem solis circumfulsisse me lumen, et eos qui mecum simul erant. ^act-26-13

**14** Omnesque nos cum decidissemus in terram, audivi vocem loquentem mihi hebraica lingua : Saule, Saule, quid me persequeris ? durum est tibi contra stimulum calcitrare. ^act-26-14

**15** Ego autem dixi : Quis es, domine ? Dominus autem dixit : Ego sum Jesus, quem tu persequeris. ^act-26-15

**16** Sed exsurge, et sta super pedes tuos : ad hoc enim apparui tibi, ut constituam te ministrum, et testem eorum quae vidisti, et eorum quibus apparebo tibi, ^act-26-16

**17** eripiens te de populo et gentibus, in quas nunc ego mitto te, ^act-26-17

**18** aperire oculos eorum, ut convertantur a tenebris ad lucem, et de potestate Satanae ad Deum, ut accipiant remissionem peccatorum, et sortem inter sanctos, per fidem quae est in me. ^act-26-18

**19** Unde, rex Agrippa, non fui incredulus caelesti visioni : ^act-26-19

**20** sed his qui sunt Damasci primum, et Jerosolymis, et in omnem regionem Judaeae, et gentibus, annuntiabam, ut poenitentiam agerent, et converterentur ad Deum, digna poenitentiae opera facientes. ^act-26-20

**21** Hac ex causa me Judaei, cum essem in templo, comprehensum tentabant interficere. ^act-26-21

**22** Auxilio autem adjutus Dei usque in hodiernum diem, sto, testificans minori atque majori, nihil extra dicens quam ea quae prophetae locuti sunt futura esse, et Moyses, ^act-26-22

**23** si passibilis Christus, si primus ex resurrectione mortuorum, lumen annuntiaturus est populo et gentibus. ^act-26-23

**24** Haec loquente eo, et rationem reddente, Festus magna voce dixit : Insanis, Paule : multae te litterae ad insaniam convertunt. ^act-26-24

**25** Et Paulus : Non insanio, inquit, optime Feste, sed veritatis et sobrietatis verba loquor. ^act-26-25

**26** Scit enim de his rex, ad quem et constanter loquor : latere enim eum nihil horum arbitror. Neque enim in angulo quidquam horum gestum est. ^act-26-26

**27** Credis, rex Agrippa, prophetis ? Scio quia credis. ^act-26-27

**28** Agrippa autem ad Paulum : In modico suades me christianum fieri. ^act-26-28

**29** Et Paulus : Opto apud Deum, et in modico et in magno, non tantum te, sed etiam omnes qui audiunt hodie fieri tales, qualis et ego sum, exceptis vinculis his. ^act-26-29

**30** Et exsurrexit rex, et praeses, et Bernice, et qui assidebant eis. ^act-26-30

**31** Et cum secessissent, loquebantur ad invicem, dicentes : Quia nihil morte aut vinculis dignum quid fecit homo iste. ^act-26-31

**32** Agrippa autem Festo dixit : Dimitti poterat homo hic, si non appellasset Caesarem. ^act-26-32

## Capítulo 27

**1** Ut autem judicatum est navigare eum in Italiam, et tradi Paulum cum reliquis custodiis centurioni nomine Julio cohortis Augustae, ^act-27-1

**2** ascendentes navem Adrumetinam, incipientes navigare circa Asiae loca, sustulimus, perseverante nobiscum Aristarcho Macedone Thessalonicensi. ^act-27-2

**3** Sequenti autem die devenimus Sidonem. Humane autem tractans Julius Paulum, permisit ad amicos ire, et curam sui agere. ^act-27-3

**4** Et inde cum sustulissemus, subnavigavimus Cyprum, propterea quod essent venti contrarii. ^act-27-4

**5** Et pelagus Ciliciae et Pamphyliae navigantes, venimus Lystram, quae est Lyciae : ^act-27-5

**6** et ibi inveniens centurio navem Alexandrinam navigantem in Italiam, transposuit nos in eam. ^act-27-6

**7** Et cum multis diebus tarde navigaremus, et vix devenissemus contra Gnidum, prohibente nos vento, adnavigavimus Cretae juxta Salmonem : ^act-27-7

**8** et vix juxta navigantes, venimus in locum quemdam qui vocatur Boniportus, cui juxta erat civitas Thalassa. ^act-27-8

**9** Multo autem tempore peracto, et cum jam non esset tuta navigatio eo quod et jejunium jam praeteriisset, consolabatur eos Paulus, ^act-27-9

**10** dicens eis : Viri, video quoniam cum injuria et multo damno non solum oneris, et navis, sed etiam animarum nostrarum incipit esse navigatio. ^act-27-10

**11** Centurio autem gubernatori et nauclero magis credebat, quam his quae a Paulo dicebantur. ^act-27-11

**12** Et cum aptus portus non esset ad hiemandum, plurimi statuerunt consilium navigare inde, si quomodo possent, devenientes Phoenicen hiemare, portum Cretae respicientem ad Africum et ad Corum. ^act-27-12

**13** Aspirante autem austro, aestimantes propositum se tenere, cum sustulissent de Asson, legebant Cretam. ^act-27-13

**14** Non post multum autem misit se contra ipsam ventus typhonicus, qui vocatur Euroaquilo. ^act-27-14

**15** Cumque arrepta esset navis, et non posset conari in ventum, data nave flatibus, ferebamur. ^act-27-15

**16** In insulam autem quamdam decurrentes, quae vocatur Cauda, potuimus vix obtinere scapham. ^act-27-16

**17** Qua sublata, adjutoriis utebantur, accingentes navem, timentes ne in Syrtim inciderent, summisso vase sic ferebantur. ^act-27-17

**18** Valida autem nobis tempestate jactatis, sequenti die jactum fecerunt : ^act-27-18

**19** et tertia die suis manibus armamenta navis projecerunt. ^act-27-19

**20** Neque autem sole, neque sideribus apparentibus per plures dies, et tempestate non exigua imminente, jam ablata erat spes omnis salutis nostrae. ^act-27-20

**21** Et cum multa jejunatio fuisset, tunc stans Paulus in medio eorum, dixit : Oportebat quidem, o viri, audito me, non tollere a Creta, lucrique facere injuriam hanc et jacturam. ^act-27-21

**22** Et nunc suadeo vobis bono animo esse : amissio enim nullius animae erit ex vobis, praeterquam navis. ^act-27-22

**23** Astitit enim mihi hac nocte angelus Dei, cujus sum ego, et cui deservio, ^act-27-23

**24** dicens : Ne timeas, Paule : Caesari te oportet assistere : et ecce donavit tibi Deus omnes qui navigant tecum. ^act-27-24

**25** Propter quod bono animo estote, viri : credo enim Deo quia sic erit, quemadmodum dictum est mihi. ^act-27-25

**26** In insulam autem quamdam oportet nos devenire. ^act-27-26

**27** Sed posteaquam quartadecima nox supervenit, navigantibus nobis in Adria circa mediam noctem, suspicabantur nautae apparere sibi aliquam regionem. ^act-27-27

**28** Qui et summittentes bolidem, invenerunt passus viginti : et pusillum inde separati, invenerunt passus quindecim. ^act-27-28

**29** Timentes autem ne in aspera loca incideremus, de puppi mittentes anchoras quatuor, optabant diem fieri. ^act-27-29

**30** Nautis vero quaerentibus fugere de navi, cum misissent scapham in mare, sub obtentu quasi inciperent a prora anchoras extendere, ^act-27-30

**31** dixit Paulus centurioni et militibus : Nisi hi in navi manserint, vos salvi fieri non potestis. ^act-27-31

**32** Tunc absciderunt milites funes scaphae, et passi sunt eam excidere. ^act-27-32

**33** Et cum lux inciperet fieri, rogabat Paulus omnes sumere cibum, dicens : Quartadecima die hodie exspectantes jejuni permanetis, nihil accipientes. ^act-27-33

**34** Propter quod rogo vos accipere cibum pro salute vestra : quia nullius vestrum capillus de capite peribit. ^act-27-34

**35** Et cum haec dixisset, sumens panem, gratias egit Deo in conspectu omnium : et cum fregisset, coepit manducare. ^act-27-35

**36** Animaequiores autem facti omnes, et ipsi sumpserunt cibum. ^act-27-36

**37** Eramus vero universae animae in navi ducentae septuaginta sex. ^act-27-37

**38** Et satiati cibo alleviabant navem, jactantes triticum in mare. ^act-27-38

**39** Cum autem dies factus esset, terram non agnoscebant : sinum vero quemdam considerabant habentem littus, in quem cogitabant si possent ejicere navem. ^act-27-39

**40** Et cum anchoras sustulissent, committebant se mari, simul laxantes juncturas gubernaculorum : et levato artemone secundum aurae flatum, tendebant ad littus. ^act-27-40

**41** Et cum incidissemus in locum dithalassum, impegerunt navem : et prora quidem fixa manebat immobilis, puppis vero solvebatur a vi maris. ^act-27-41

**42** Militum autem consilium fuit ut custodias occiderent, ne quis cum enatasset, effugeret. ^act-27-42

**43** Centurio autem volens servare Paulum, prohibuit fieri : jussitque eos qui possent natare, emittere se primos, et evadere, et ad terram exire : ^act-27-43

**44** et ceteros, alios in tabulis ferebant, quosdam super ea quae de navi erant. Et sic factum est, ut omnes animae evaderent ad terram. ^act-27-44

## Capítulo 28

**1** Et cum evasissemus, tunc cognovimus quia Melita insula vocabatur. Barbari vero praestabant non modicam humanitatem nobis. ^act-28-1

**2** Accensa enim pyra, reficiebant nos omnes propter imbrem qui imminebat, et frigus. ^act-28-2

**3** Cum congregasset autem Paulus sarmentorum aliquantam multitudinem, et imposuisset super ignem, vipera a calore cum processisset, invasit manum ejus. ^act-28-3

**4** Ut vero viderunt barbari pendentem bestiam de manu ejus, ad invicem dicebant : Utique homicida est homo hic, qui cum evaserit de mari, ultio non sinit eum vivere. ^act-28-4

**5** Et ille quidem excutiens bestiam in ignem, nihil mali passus est. ^act-28-5

**6** At illi existimabant eum in tumorem convertendum, et subito casurum et mori. Diu autem illis exspectantibus, et videntibus nihil mali in eo fieri, convertentes se, dicebant eum esse deum. ^act-28-6

**7** In locis autem illis erant praedia principis insulae, nomine Publii, qui nos suscipiens, triduo benigne exhibuit. ^act-28-7

**8** Contigit autem patrem Publii febribus et dysenteria vexatum jacere. Ad quem Paulus intravit : et cum orasset, et imposuisset ei manus, salvavit eum. ^act-28-8

**9** Quo facto, omnes qui in insula habebant infirmitates, accedebant, et curabantur : ^act-28-9

**10** qui etiam multis honoribus nos honoraverunt, et navigantibus imposuerunt quae necessaria erant. ^act-28-10

**11** Post menses autem tres navigavimus in navi Alexandrina, quae in insula hiemaverat, cui erat insigne Castorum. ^act-28-11

**12** Et cum venissemus Syracusam, mansimus ibi triduo. ^act-28-12

**13** Inde circumlegentes devenimus Rhegium : et post unum diem, flante austro, secunda die venimus Puteolos : ^act-28-13

**14** ubi inventis fratribus rogati sumus manere apud eos dies septem : et sic venimus Romam. ^act-28-14

**15** Et inde cum audissent fratres, occurrerunt nobis usque ad Appii forum, ac tres Tabernas. Quos cum vidisset Paulus, gratias agens Deo, accepit fiduciam. ^act-28-15

**16** Cum autem venissemus Romam, permissum est Paulo manere sibimet cum custodiente se milite. ^act-28-16

**17** Post tertium autem diem convocavit primos Judaeorum. Cumque convenissent, dicebat eis : Ego, viri fratres, nihil adversus plebem faciens, aut morem paternum, vinctus ab Jerosolymis traditus sum in manus Romanorum, ^act-28-17

**18** qui cum interrogationem de me habuissent, voluerunt me dimittere, eo quod nulla esset causa mortis in me. ^act-28-18

**19** Contradicentibus autem Judaeis, coactus sum appellare Caesarem, non quasi gentem meam habens aliquid accusare. ^act-28-19

**20** Propter hanc igitur causam rogavi vos videre, et alloqui. Propter spem enim Israël catena hac circumdatus sum. ^act-28-20

**21** At illi dixerunt ad eum : Nos neque litteras accepimus de te a Judaea, neque adveniens aliquis fratrum nuntiavit, aut locutus est quid de te malum. ^act-28-21

**22** Rogamus autem a te audire quae sentis : nam de secta hac notum est nobis quia ubique ei contradicitur. ^act-28-22

**23** Cum constituissent autem illi diem, venerunt ad eum in hospitium plurimi, quibus exponebat testificans regnum Dei, suadensque eis de Jesu ex lege Moysi et prophetis a mane usque ad vesperam. ^act-28-23

**24** Et quidam credebant his quae dicebantur : quidam vero non credebant. ^act-28-24

**25** Cumque invicem non essent consentientes, discedebant, dicente Paulo unum verbum : Quia bene Spiritus Sanctus locutus est per Isaiam prophetam ad patres nostros, ^act-28-25

**26** dicens : Vade ad populum istum, et dic ad eos : Aure audietis, et non intelligetis,  
et videntes videbitis, et non perspicietis. ^act-28-26

**27** Incrassatum est enim cor populi hujus,  
et auribus graviter audierunt,  
et oculos suos compresserunt :  
ne forte videant oculis,  
et auribus audiant,  
et corde intelligant, et convertantur,  
et sanem eos. ^act-28-27

**28** Notum ergo sit vobis, quoniam gentibus missum est hoc salutare Dei, et ipsi audient. ^act-28-28

**29** Et cum haec dixisset, exierunt ab eo Judaei, multam habentes inter se quaestionem. ^act-28-29

**30** Mansit autem biennio toto in suo conducto : et suscipiebat omnes qui ingrediebantur ad eum, ^act-28-30

**31** praedicans regnum Dei, et docens quae sunt de Domino Jesu Christo cum omni fiducia, sine prohibitione. ^act-28-31